معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1401
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1348
جشن نامه اتووود   - 21
نظریه معماری   - 1040
معماری مجازی   - 21
طراحي داخلي   - 954
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
سازه های شهری   - 900
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تکنولوژی ساخت   - 886
پردیس ویترا   - 18
معماری حوزه عمومی   - 814
معماری و رسانه   - 18
مرزهای معماری   - 811
معماری کوچک مقیاس   - 17
نظریه شهری   - 742
معماری و نقاشی   - 17
المان شهری   - 740
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 736
جهان علمیْ تخیلی   - 17
معماری و سیاست   - 640
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 561
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 538
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 505
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 482
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 474
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 474
معماری و روانشناسی   - 13
طراحی صنعتی   - 470
معماری و هوش مصنوعی   - 12
معماری تندیس گون   - 469
معماری و گیم   - 11
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 458
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 11
معماری منظر   - 454
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری شمایل گون   - 431
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
باز زنده سازی   - 397
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 377
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 377
درس گفتارهای اتووود   - 9
آینده گرایی   - 373
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری یادمانی   - 356
معماری و ادبیات   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 332
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 320
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
طراحی نئولیبرال   - 308
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 286
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 273
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 261
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 259
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 253
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 252
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 251
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 248
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 229
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 220
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 219
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 200
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 200
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 191
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 178
معماری تخت جمشید   - 7
هنر انتزاعی   - 176
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
معماری ـ سینما   - 174
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 159
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
فضای منفی   - 147
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
مسکن روستایی   - 141
طراحی و پناهجویان   - 7
هنر گفت و گو   - 140
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 126
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
طراحی مبلمان   - 126
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
معماری ایران   - 114
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
معماری خوانی   - 6
ترسیمات معماری   - 104
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری و فاجعه   - 94
معماری بیابانی   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری مذهبی   - 87
معماری جنگلی   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری فاشیستی   - 80
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ نفت   - 5
معماری هند   - 66
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری چین   - 63
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 62
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 62
بلوپرینت   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 61
اتووودْ آبزرور   - 4
ویرانه ها   - 58
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
اقتصادِ فضا   - 57
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
گفت و گو با مرگ   - 56
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 50
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 48
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پداگوژی   - 44
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 43
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری دیجیتال   - 43
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری پراجکتیو   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
باهاوس   - 39
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
هنر روسیه   - 35
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
فیلوکیتکت   - 33
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معماری فضای داخلی   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 11
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 3
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 4
ژاک دریدا   - 18
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 13
ژیل دلوز   - 29
آلوار آلتو   - 19
سائول باس   - 7
آلوارو سیزا   - 9
ساسکیا ساسن   - 9
آن تینگ   - 4
سالوادور دالی   - 2
آنتونی گائودی   - 27
سانا   - 5
آنتونی وایدلر   - 5
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونیو نگری   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنیش کاپور   - 8
سو فوجیموتو   - 11
آی وِی وِی   - 34
سوپراستودیو   - 9
اُ ام اِی   - 40
سورِ فِهْن   - 6
اتوره سوتساس   - 7
سوزان سانتاگ   - 8
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شاشونا زوبوف   - 2
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 13
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 8
فرانک لوید رایت   - 45
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 10
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 2
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 32
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 25
الیس راستورن   - 111
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لویی کان   - 37
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 11
لُکُربُزیه   - 142
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 29
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پاتریک شوماخر   - 3
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پال گلدبرگر   - 1
مایکل سورکین   - 4
پرویز تناولی   - 2
مایکل گریوز   - 6
پری اندرسون   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پل ویریلیو   - 22
مخزن فکر شهر   - 1
پیتر آیزنمن   - 58
مـَــس استودیو   - 3
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 68
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 8
میشل فوکو   - 46
تئودور آدورنو   - 5
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 12
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 100
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 4
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 190
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -773
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -375
صنعتی   -102
فرهنگی   -329
گالری   -84
پاویون   -264
هتل   -75
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -154
ویلا   -6
اموزشی   -133
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
اتووودْ آبزرورـ از شمایل به تصویر ـ داریوش آشوری
اتووود سرویس خبر:   اتووود آبزرور
1391/08/20
مـنـــــــبـع : فصلنامه نگاه نوـ شماره 78ـ مرداد ماه 1387: 58-60
تعداد بازدید : 4354

ایا شبکه، ابزارِ انباشت است؟ ایا به واقع شبکه فصل الخطاب جهان های موازی است، یعنی تمام جهان های موازی این امکان را خواهند داشت تا تحت شمول شبکه ایند؟ ایا شبکه بر همان قوام ساختارگرایانه اش می تواند تمام افق های زبانی، متنی و مفهومی را تحت شمول اورد؟ مواجه شبکه با گذشته بر چه قوامی پرداخت شده است، ایا شبکه صرفا ارشیو زمان حال است یا می تواند گذشته را نیز انباشت نماید؟ مهمترین پدیده های شبکهْ گریز کدامند؟ ایا نظام تولید شبکه با نظام تولید اگاهی هم سان است؟ فرمِ شبکه به راستی بر چه سیاقی متشکل یا برساخته خواهد شد؟ ایا فرایندِ تولیدِ فرمِ شبکه نهایتا با سامانه فرمْ ایده ی شبکه هم سان خواهد بود؛ یعنی فرمِ شبکه بر قرار یک روند قابل پیش بینی به پیش خواهد رفت و یک ساختار از پیش موجود را شکل خواهد داد؟ ایا شبکه محصول عقلانیتِ عقل باور و بعضا عقل زده است یا می تواند خِرَدگریز نیز باشد؟ ایا ممکن است شبکه در مواجه با وضعیت به استیصال رسد، به بیان ساده تر شبکه کجا عمل نمی کند و از ارائه پاسخ در می ماند؟

اتووودْ آبزرور به دنبال پاسخ پرسش های پیشین نیست، بلکه تلاشش تدقیق عملی است برای انباشت ان تکه هایی از فکر که بنا بر مناسبات تولید شبکه، تکه های غیر قابل انباشت شناخته شده اند و مشمول ارشیو نگردیده اند؛ شاید نوعی تلاش برای انباشتِ تاریخِ ضد حافظه.

اتووودْ آبزرور سعی می کند در چارچوب الزامات، سهم و مفاهیم مورد علاقه اتووود، نگاشت هایی که تا همین آن یا مومنت، بر شبکه بارگذاری نشده اند را بر شبکه بازْنشر دهد؛ یعنی در قامت یک میانجی ظاهر شود و دو دنیا را در نقطه ای به هم رساند؛ تا نهایتا گذشته در اکنون زنده بماند و چگونگی دریافت ما از گذشته نمودار قابلیت درک مان از حال باشد و تاریخ نه در قامت راوی حقیقت گذشته که در قامت اشکارکننده ی حقیقتِ اکنون ظاهر شود، حتی اگر بر قراری که ارنست کاسیرر می گوید: هیولای اسطوره برای ساختن جهان جدید به کار رفته است و مردوخ خدای بابِل پس از جنگ با تیامات ها و شکستشان، از بدن هاشان برای ساختن جهان جدید استفاده کرد و کیهان دگر بار با قسمت هایی از تکه های همان اژدهای تاریکی ای ساخته شد که همت بر نابودیشان بسته بود.

 کلی گویی و کلی بینی ویژگی هنر پیش مدرن است. وصف امیر و بارگاه و شکارگاه او، یا معشوق، در قصیده و غزل در درازنای ادبیاتی هزار ساله، همه جا، در هر دفتر و دیوانی، کمابیش همان است که "قدما" گفته­اند، آن هم در پهنه­ی جغرافیایی­ای که بخش بزرگی از قاره­ی آسیا تا حاشیه­ی اروپا را دربر می گرفت و هزاران شاعر در آن، در قالب های سنتی شعر گفته اند. در نقاشی سنتی ما، یا همان مینیاتور، نیز آنچه ظریف و چشم نواز است همان بازی خط­ها و رنگ ها و رنگارنگی­شان است. اما، درون مایه یا تم­شان، کم ـ و ـ بیش همیشه یکسان است. اگر نقاش از چهره و بالای شاهی یا شاهزاده­ای یا زن و مرد جوان زیبایی یا از منظره­ای و بنایی نقشی می زند، این نقش با هیچ انسان یا نما یا بنای خاص چندان ربطی ندارد، بلکه شمایل آن است. یعنی، نقشی همگانی و کلی از چیزی یا کسی، یا نمونه­ی مثالی آن یا، به زبان دیگر، پیش نمون  prototype اش. تمامی ادبیات و هنر ما کمابیش همین گونه است؛ یعنی، ادبیات و هنر شمایل سازی است.

در شمایل سازی تنها برخی کسان و چیزها، آن هم با ویژگی­های کلی­شان، نمودار می شوند. آن ویژگی­ها صفت­های نوعیِ کسان یا چیزها هستند، یا چنین شمرده می­شوند. دیگر چیزها به فراموشی سپرده می­شوند. "شمایل" طرحی ساده و قالبی­ست، چه شمایل ادبی چه هنری. آن "ویژگی­ها" در کسان و چیزها نیز همان­­هایی­ست که یک فرهنگ در آنها می­شناسد و از راه گفتمان­های خود در ذهن پروردگان خود می نشاند. کنجکاوی و جویندگی و پویندگی فردی­ای یا به ـ چشم ـ خود ـ دیدن در آنها نیست. این جا یک چشم همگانی­ست که چیز را در طرح کلی ثابتی می بیند. به همین دلیل، فرد در چنین فرهنگی کمتر چهره­ای فردی دارد و در قالب بندی های نوعیِ خود گم می شود. گزارش تذکره های ما را از زندگی شاعران­مان بنگرید که چه اندازه کلی و قالبی و کلیشه­ای­ست و خالی از هر دانسته­ی دقیق و جزئی درباره­ی زندگی واقعی­شان. آنچه اینها به ما می­رسانند، به راستی، شمایل شاعر است و بس، نه تصویر او. شمایلی­ترین این گونه "زندگی نامه"ها را در تذکره الاولیاءها می­توان دید که زندگی­ها را یکسره در قالب افسانه ها و اسطوره ها گزارش می کنند.

همچنین هر چیزی اجازه­ی حضور در فضای ادب و هنر دنیای سنتی را ندارد، بلکه همواره تم­ها و موضوع­های معینی با وصف­های معینی نمودار می­شوند، از جمله در شعر با استعاره­ها و تشبیه­ها و تمثیل­های معین. در جهانِ ذهنیت شمایل سازْ چیزها و اندیشه­ها و رفتارها تنها در قالب­های پیش داده نمایان می­شوند. این قالب­ها همواره داوریِ ارزشی و اخلاقی در بر دارند یا خود را با شمایل اخلاقی پدیدار می­کند. به همین دلیل، در چنان جهانی بسیاری چیزها هرگز در فضای همگانی گفتنی و نمودار کردنی نیستند، اگرچه همه بدانند که چنان چیزهایی هم هست. در جهان شمایل سازی "زبان سرخ سر سبز می دهد بر باد." ذهنیت در جهان شمایل ساز همواره قالبگونه stereotypy است و قالبها همیشه از ـ پیش ـ داده­اند. ذهنیت قالبی ذهنیتی­ست همواره داوری کننده و برای هر چیز حکمی از ـ پیش ـ داده دارد.

اما آنچه در اروپا با رنسانس رخ داد، آزادی ذهن فردی از قالب بندی های ذهن و گفتمان­های جمعی بود. رنسانس، در حقیقت، سرآغاز پدیدار شدن گفتمان فردی­ست. نقاش اروپایی خود را از فضای پیش نمون­های مینیاتوری قرون وسطایی بیرون کشید؛ از فضایی که در آن پیش نمون­های چیزها یا شمایل­شان همواره با شکلی یکنواخت، از یک زاویه­ی ثابت، در یک نور یکنواخت ازلی ـ در "نور خدا" ـ غوطه می­زدند. او به سوی "خود چیزها" رفت تا آنها را از چشم انسانی در زمان و مکان معین بنگرد و بکوشد تا آنها را در جایگاه زمان ـ مکانیِ معین، از بسیاری زاویه­ها و چشم اندازها، به نمایش درآورد. با این حرکت، انقلابی بزرگ پدید آمد؛ انقلابی که پنج ـ شش قرن است که کره­ی زمین و جهان انسانی را در تب ـ و ـ تابی عظیم افکنده است: غوغای مدرنیت. اگر بخواهیم این داستان را خلاصه کنیم، می­توانیم گفت که گذار از قرون وسطا ـ از جهان "سنتی" و از سنت ـ به جهان مدرن، گذار از جهان شمایل است به جهان تصویر.

در جهان شمایل ساز، چنان که گفتیم، آنچه بر ذهن­ها حکومت می­کند ایده های کلی چیزهاست، همراه با داوری ارزشی و اخلاقی، که از راه گفتمان ها از زبان "مراجع" به آدمیان می سد. گفتمانها شیوه­ی نگرش و زیست آدمیان و زاویه­ی دیدشان را تعیین می­کنند و در سایه­ی تیغ نظام­های قدرت بر ذهن­ها حکومت می­کنند. سر رشته­ی گفتمان ها در جامعه­ی قرون وسطایی همیشه به یک "کتاب کتابها" می رسید، که مرجعِ تفسیرگرِ بسیار با اقتدار و هراس انگیزی نیز بر روی زمین داشت.

در جهان شمایل ساز چشم اسیر زبان است و زبان اسیر گفتمان. نقاش شمایل ساز چیزها را چنان نقش می­زند که به او گفته­اند. او هنگامی که چشم از بند زبان و گفتمان آزاد می­شود، می­خواهد خود ببیند. چشمی که خود می­بیند، چیزها را در سر جای خود و در هنگام معین می­بیند. چشم آزاد شده از بند زبان و گفتمان­های فرمان­روا، فرصت می یابد که چیزها را از دیدگاه خود ببیند. این گونه است که دیدگاه نسبی مشروعیت می یابد. شمایل ساز تنها چیزهای را می­کشد که اجازه دارد بکشد و آنها را همیشه از نمای ثابت معین می­کشد، از رو ـ به ـ رو. اما نقاشی که چیزها را از دیدگاه خود می­بیند، این آزادی را دارد که خود را در چشم اندازهای گوناگون نسبت به آنها قرار دهد و از چشم اندازهای گوناگون نقاشی کند. بدینسان، انسان، از راه آزاد کردن چشم از چنگ زبان و گفتمان­های فرمان­روا، به امکان آزادی دیدگاه می رسد. شاید بشود گفت ـ و چه بسا تاکنون بسیار گفته­اند ـ که ریشه­ی تمامی آزادی­های انسان مدرن را می­توان در همان انقلابی یافت که نقاشان دوران رنسانس در ایتالیا برپا کردند. آنان هنوز، به معنای مدرن، عنوانِ "هنرمند"  artist نگرفته بودند، بلکه از دید ان روزگار، پیشه ورانِ با هنر artisan ی بودند در خدمت پاپ­ها و امیران و سوداگران بزرگ. و به سفارش آنها کار می­کردند. در نتیجه، هیچ آگاهی به این نداشتند که با هنرنمایی­های معصومانه­شان در بازی با نور و چشم انداز و تکنیک­های نوآورده­شان در نمایش چیزها، زمینه­ی چه انقلاب عظیمی را در جهان بشری فراهم می­کنند. همچنان که زمینه­ی انقلاب صنعتی را نیز همین پیشه ورانِ چه بسا بی­نام و نشان، اما با هنر، فراهم کردند.

این انقلاب در نگاه، با آزاد کردن چشم، برای نمایان کردن خود، چیز دیگری نیز می­طلبید: انقلاب در تکنیک. نقاش می­بایست بسیاری چیزهای تازه را با دقت علمی بیاموزد و بسیار شگردهای تازه بیافریند تا بتواند چیزها را از زندانِ شمایل سازی قرون وسطایی آزاد کند و به آنها اجازه دهد که با تصویر یگانه­ی فردیِ خود در فضایی سه بعدی و زمانی خاص ـ چنان که چشمِ انسان می­بیند ـ نمودار شوند. این کار با نگریستن رویارو به چیزها، با تمام ویژگی­های فردی­شان، و نمایش دادن­شان با تکنیک­های استادانه­ی طرح ریزی و بازی­های نور، یا سایه ـ روشن، و سنجش نسبت­های هندسی فضا در تابلو امکان پذیر شد. این "پیشه وران" برای آن که بتوانند تصویر بدن انسان را هرچه دقیق­تر و خواناتر با اصل بکشند یا تندیس­اش را بسازند، دست به کالبد شکافی زدند و با این کار نیز، گویا، پیشاهنگ پزشکی مدرن شدند که کار خود را با کالبد شکافی آغاز کرد. قدرت شگفت انگیز تکنیک­های تازه در نقاشی رنسانس همان است که رفته ـ رفته خود را در همه­ی زمینه­های دیگر هم نمودار می کند و از دل آن علم و تکنولوژی مدرن و انقلاب صنعتی می­زاید. این قدرت مشاهده­گری و بازنمود آن در اثر هنری با شگردها و تکنیک های تازه، در ادبیات مدرن، در داستان نویسی و نمایشنامه نویسی، و سینما، هم هست، و نیز در تمامی نمودهای زندگانی در جهان مدرن. توانایی مشاهده­ی observation پیگیر چیزها و ریختنِ حاصل مشاهده در قالب زبان علم یا هنر، آن چیزی­ست که جهان مدرن و شیوه­ی زیست و اندیشه­ی آن به انسان آموخته است. مشاهده­ی هنری بود که زمینه را برای مشاهده­ی علمی فراهم کرد.

گذشته از دست آوردهای رنسانس در علوم طبیعی، علوم انسانی مدرن هم در همان دوران پایه­ریزی شد. هنگامی که ماکیاولی چشمان تیزبین خود را به صحنه­ی کردار سیاسی دوخت و برای فهم معنای واقعی آن به مطالعه­ی تاریخ روی آورد، در حقیقت، با آزاد کردن فهم زندگی و رفتار سیاسی از زندان شمایل سازی قرون وسطایی و داوری های اخلاقی، علم سیاست مدرن را پایه گذاری کرد. این علم به جای رویکرد به شمایل اخلاقی رفتار سیاسی و نمونه­ی آرمانی آن ـ که در اندرزنامه ها و نصیحه الملوک­ها می­بینیم ـ به واقعیت آن روی می کند، بر اساس یافته های تجربی یا داده­های تاریخی، و به دنبال معنای چیزهایی می گردد که به راستی در صحنه­ی جامعه و تاریخ رخ داده است.

انقلاب در نگاه، با آزاد کردن چشم از زندان زبان و گفتمان­های فرمان­روا، امکان این پرسش را نیز پیش کشید که، "ما چگونه می­بینیم؟" چه به معنای حقیقی کلمه، که علم پزشکی دنبال می­کند، چه به معنای مجازی، که معنای ان "ما چگونه می­فهمیم؟" است. یعنی، پرسشی که فلسفه­ی مدرن پیش کشیده و همچنان دنبال می­کند و فلسفه­ی دکارتی و کانتی بنیادگذار آن است. از این پس، ذهن نیز رخصت می­یابد که از زندان زبان و گفتمانهای فرمان روا آزاد شود و امکان اندیشیدن آزادانه و بی­هراس فراهم شود. ذهن از این پس به جای آن که اسیر زبان باشد، می­تواند زبان را در چنگ گیرد و آزادانه به کار برد.

و اما بعد. چنین درآمدی ناگزیر این پرسش را برای "ما" پیش می­آورد که "ما" در ذهنیت و رفتار تا چه حد توانسته­ایم خود را از جهان شمایل­ها و شمایل سازی آزاد کنیم؟ مقصود ـ ما از "ما"، ما روشنفکران این ـ سوی ـ جهانی­ست که نمایی از اندیشه­گر و هنرمند "شمایل شکن" iconoclast آن ـ سوی ـ جهانی، ما را به سوی خود می کشد و چه بسا خود را با آن یکی می پنداریم. "ما" تا چه حد توانسته­ایم از داوری های قالبی جهان خیر و شر مطلق آزاد شویم و "به سوی خود چیزها" برویم، از جمله به سوی "خودِ خودمان"؟ به هر حال، این شکی­ست روا و بجا، که بپرسیم، نکند ذهنیت ما در بن همچنان شمایل ساز مانده باشد؟ نکند همه­ی کند ـ و ـ کاو ما در زیر و روی تاریخ­مان برای دست یافتن به هسته­ی اصلی مشکل­مان، همچنان جز شمایل سازی نباشد. مهم نیست که کت و شلوار فرنگی بپوشیم و مدرک دکتری گرفته باشیم و آخرین کتاب­های فلسفه و ادبیات را کفلمه کرده باشیم. مشکل چیزی ژرفنمایی­تر از اینهاست که با هیچ لوازم آرایشی نمی توان زدود. با لوازم آرایش می توان پوشاند و جلوه و نمایی دیگر بخشید، اما "آن ته" رسوب­های پرتراکم چسبنده­ای هست که کندن و دور ریختن­شان کار آسانی نیست. در نتیجه، شاید هر یک از ما به یک "جهاد با نفس" نیاز داریم. یعنی، در افتادن با همه­ی عادت­های به ارث رسیده­ی ذهن و شکستن شمایل­های فردی و جمعی­مان ـ که مایه­ی خودشیفتگی فردی و جمعی در ما هستند ـ تا از راه این شمایل شکنی بتوانیم به تصویری از خود در چشم­انداز جهانی که در آن به سر می­بریم، برسیم.

 

مینیاتور؛ بازتدقیقِ جهان بسته


گئورنیکا از پیکاسو؛ افرینش جهانِ باز




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
ستاره شادبخت ( 1391/09/18 ) :
مطلب بسیار جال و خواندنی است.متشکرم

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group