معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1401
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1351
معماری مجازی   - 22
نظریه معماری   - 1042
جشن نامه اتووود   - 21
طراحي داخلي   - 956
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
سازه های شهری   - 900
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تکنولوژی ساخت   - 886
پردیس ویترا   - 18
معماری حوزه عمومی   - 815
معماری و رسانه   - 18
مرزهای معماری   - 811
معماری کوچک مقیاس   - 17
نظریه شهری   - 743
معماری و نقاشی   - 17
المان شهری   - 740
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 739
جهان علمیْ تخیلی   - 17
معماری و سیاست   - 641
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 563
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 538
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 505
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 484
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 476
معماری و روانشناسی   - 14
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 474
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
طراحی صنعتی   - 470
معماری و هوش مصنوعی   - 12
معماری تندیس گون   - 469
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 458
معماری و گیم   - 11
معماری منظر   - 455
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری شمایل گون   - 431
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
باز زنده سازی   - 397
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
هنر مدرنیستی   - 378
بی ینال ونیز   - 10
توسعه پایدار   - 377
درس گفتارهای اتووود   - 9
آینده گرایی   - 376
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری یادمانی   - 356
معماری و ادبیات   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 332
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 321
معماری جنگلی   - 8
طراحی نئولیبرال   - 310
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 287
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 273
معماری بیابانی   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 261
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 259
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 253
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 252
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 251
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 248
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 229
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 220
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 219
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 202
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 201
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 191
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 178
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 177
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 175
معماری تخت جمشید   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
گرافیک   - 160
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
فضای منفی   - 147
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 142
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
هنر گفت و گو   - 140
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
طراحی مبلمان   - 127
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری ژاپن   - 126
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری ایران   - 114
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
ترسیمات معماری   - 104
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری و فاجعه   - 95
معماری خوانی   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری مذهبی   - 87
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری فاشیستی   - 80
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ نفت   - 5
معماری هند   - 66
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری چین   - 63
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 63
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 62
بلوپرینت   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 61
اتووودْ آبزرور   - 4
ویرانه ها   - 58
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
اقتصادِ فضا   - 57
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
گفت و گو با مرگ   - 56
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 50
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 48
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
پداگوژی   - 45
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 43
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری دیجیتال   - 43
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری پراجکتیو   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
باهاوس   - 39
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
هنر روسیه   - 35
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
فیلوکیتکت   - 35
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری فضای داخلی   - 29
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 4
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 29
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 40
سوزان سانتاگ   - 8
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 28
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 2
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 25
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 111
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 7
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 37
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 142
باک مینستر فولر   - 11
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 22
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 58
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 68
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 8
میشل فوکو   - 46
تئودور آدورنو   - 5
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 12
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 100
کورنلیوس کاستوریادیس   - 2
رنزو پیانو   - 30
کوین لینچ   - 7
ریچارد مِیر   - 8
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریموند آبراهام   - 1
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رینر بنهام   - 2
یان گِل   - 9
رینهولد مارتین   - 5
یو ان استودیو   - 32
ریکاردو بوفیل   - 4
یورگن هابرماس   - 15
زاها حدید   - 190
یونا فریدمن   - 5
زیگموند فروید   - 11
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -776
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -375
صنعتی   -102
فرهنگی   -329
گالری   -84
پاویون   -264
هتل   -75
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -154
ویلا   -6
اموزشی   -133
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
هنر گفت و گو ـ رحمان بوذری با بارانه عمادیان
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/04/30
مـنـــــــبـع : : روزنامه شرق شماره 1769 1392/04/09
تعداد بازدید : 3246

هنر گفت و گو نام اثری سترگ از هنرمند سورئال رنه مگریت است؛ در چشم اندازی از غول هایی در نبرد یا از اغاز جهان، دو انسان کوچک در گفت و گویند، سخنی ناشنیدنی جاری است که در سکوت سنگ ها جذب می شود، اما در پای سنگ های تل انبار شده مجموعه حروفی شکل گرفته اند: رویا، صلح یا مرگ که تلاش دارند به اشوب سنگ ها نظمی دهند. اتووود گفت و گوهایش را زیر عنوان این ستون خواهد اورد.

ویرانی درون‌مایه بسیاری از آثار فلسفی، ادبی و هنری قرن بیستم بوده است. مضمونی که رد آن را می‌توان در دل تاریخ و در حوزه‌هایی چون نقاشی و فلسفه انتقادی گرفت. شاید مهم‌ترین فیلسوفی که درباره ویرانگی اندیشیده "والتر بنیامین" متفکر آلمانی باشد. او در کتاب‌های "خاستگاه نمایش سوگناک آلمانی" و "پروژه پاساژها" این مفهوم را واکاوی می‌کند و پس از بنیامین "تئودور آدورنو" نیز به این مفهوم پرداخته است. به تازگی کتاب "تاریخ طبیعی زوال" با زیرعنوان "تاملاتی درباره سوژه ویران" نوشته بارانه عمادیان از سوی نشر بیدگل منتشر شده است. نویسنده در این کتاب با بهره‌گیری از نظریات متفکران گوناگون به بررسی مفهوم ویرانگی پرداخته است. برخی از ایده‌های این کتاب را در گفت‌وگو با بارانه عمادیان بررسی کرده‌ایم. عمادیان کارشناسی فلسفه را از دانشگاه تورنتو زیر نظر ربکا کامی، هگل‌شناس مشهور، اخذ کرده است و هم‌اکنون در دانشگاه وست‌مینستر مشغول به تحصیل در مقطع دکترای فلسفه زیر نظر شانتال موف است. از او پیش از این کتاب "سیاست کافکا: آستانه‌های قانون و میل" منتشر شده و زمستان سال گذشته نیز درسگفتارهای "جودیت باتلر؛ پارادوکس مفهوم سوژه" را در موسسه پرسش برگزار کرد. "تاریخ‌طبیعی زوال" کتاب کوچکی است که سرنخ‌ها و نشانه‌های مهمی را در بررسی مفهوم ویرانی به‌دست می‌دهد. از همه اینها گذشته فرم قطعه‌وار آن و ردگیری این مفهوم در حوزه‌های مختلف، جذابیت این کتاب را بیشتر می‌کند.

ویرانه‌ها در نگاه اول یادگارهایی متعلق به گذشته‌اند؛ ابژه‌هایی که می‌توانند نگاه توریستی ما را برانگیزند. ما وقتی به ویرانه‌ها می‌نگریم در آنها شکوه و عظمت از‌دست‌رفته امپراتوری‌هایی را می‌بینیم که از تاریخ می‌آیند، اما به نحو غریبی بدل به طبیعت شده‌اند انگار اینها نه مصنوع بشر که اجزایی از طبیعتند. چه چیز ویرانه‌ها را بدل به موضوع تامل فلسفی می‌کند؟

ویرانه‌ها بی‌شک به تامل فلسفی تن می‌دهند و من هم تا حدی تلاش کرده‌ام در این کتاب کوچک به نمونه‌هایی اشاره کنم، مثلا مفهوم امر والا که "کانت" در "نقد سوم" به آن می‌پردازد. ویرانه‌ها به‌شکلی تداعی‌کننده امر والا هستند، در رویارویی با آنها همان‌طور که اشاره کردید فرد تصویر زوال تمدن‌ها را می‌بیند که چگونه هرآنچه سخت و استوار است دود می‌شود و به هوا می‌رود. پس ابتدا احساسی که در مواجهه با آنها بر فرد مستولی می‌شود آگاهی به حقارت بشری و فناپذیری ساخته‌ها و پرداخته‌های انسانی است. اما همین خودآگاهی به نفی احساس حقارت اولیه منجر می‌شود، یعنی انسان در مقام "خودآگاهی" توانایی فاصله‌گیری از ویرانه‌ها را می‌یابد و می‌تواند در هیات سوژه خودآگاه نگاهی ابژکتیو و بی‌غرض (disinterested) به ویرانه‌ها بیفکند. درواقع این همان نقطه شروع زیباشناسانه‌کردن ویرانه‌ها و نظر دوختن به آنها به‌منزله ابژه هنری است. مفهوم "پیکچرسک" که در این متن به آن نظر دارم، نوعی رسوب امر والا در ویرانه‌های انسانی است که همان‌طور که گفتید طی زمان با طبیعت در هم می‌آمیزند. به این ترتیب ویرانه‌ها موضوع هنرهای تجسمی یا هنرهای زیبا می‌شوند. در نقاشی این قضیه تا به آنجا پیش می‌رود که تبدیل به یک سنت می‌شود و در نقاشی ویرانه‌ها از پانینی و هیوبرت روبرت و پیرانسی تا کاسپار دیوید فریدریش می‌توان این دغدغه به تصویر‌کشیدن ویرانه‌ها را دید. ژانر ویرانگی پیش‌درآمد رومانتیسم است. درواقع در نقاشی این ‌گذار از سنت ویرانه‌ها به رومانتیسم را در کارهای فریدریش به‌وضوح می‌توان دید. در ادبیات شاید بتوان گفت این بازنمایی ویرانه‌ها میانجی‌مندتر است و نقطه اوج آن را در ادبیات گوتیک می‌توان یافت. درواقع نظریه، نقاشی، معماری و ادبیات در این سنت درهم می‌آمیزند و همین در‌هم‌آمیزی است که از لحاظ انتقادی ویرانه‌ها را به مفهومی فرارشته‌ای بدل می‌کند. قلعه‌ها و خرابه‌های داستان‌های گوتیک الهام‌بخش طرح‌های خیالی و کاپریس‌های نقاشان می‌شوند (بهترین مثال این قضیه حکاکی‌های پیرانسی است از زندان‌های گوتیک). من در این کتاب به "آلن پو" اشاره‌ای نکرده‌ام، ولی داستان‌هایی نظیر "زوال خاندان آشر" یا "مغاک و پاندول" را می‌توان مثال‌های درخشانی از هنر ویرانگی در نظر گرفت. اما درنهایت من به مفهومی فراتر از زیباشناسی نظر داشتم، یعنی به مفهوم تاریخ - طبیعی در نظریه انتقادی تئودور آدورنو و تلاش در بسط این مفهوم به میانجی پرسه‌زدن هم در ویرانه‌های پاستورال و هم در ویرانه‌های کلانشهر و البته در نهایت، ویرانی زبان و تجربه و نحوه درآمیزی آنها موردنظرم بود. این ایده در ابتدای پیش‌درآمد مطرح می‌شود. ویرانی نقطه تلاقی بسیاری از امور جزیی و کلی است، از ویرانی تمدن‌ها و امپراتوری‌ها گرفته تا ویرانی سوژه انسانی یا ویرانی زبان، ولی اصل قضیه این دریافت عقل سلیمی نیست که "همه چیزها نهایتا ویران می‌شوند"، بلکه درواقع آنچه این نقد برملا می‌کند حقیقت نهفته در مفاهیمی نظیر پیشرفت و توسعه است که در مدرنیته ماهیتی شبه‌متافیزیکی پیدا کرده‌اند. کتاب "خاستگاه نمایش سوگناک آلمانی" والتر بنیامین بی‌تردید تلاشی بی‌نظیر برای تامل فلسفی بر مفهوم ویرانگی است. بنیامین در این کتاب به ویرانه‌های "باروک" بسنده نمی‌کند و پای ویرانی زبان و تاریخ را به میان می‌کشد، زیرا در نظر او ویرانه‌ها تجربه هبوط را بازتولید می‌کنند. نقش تمثیل در عرصه فکر مشابه نقش ویرانه در عرصه اشیای مادی است. همان‌طور که ویرانه‌های مادی خبر از خرابی و در‌هم‌شکستگی و فرو‌پاشیدگی می‌دهند، تمثیل نشانگر گنگی ناشی از تکه‌پاره‌شدن زبان و تعلیق یا تاخیر معناست. می‌توان گفت تمثیل شکلی از بیان (expression) است که خطوط شکست بر سیمای آن حک شده و چه‌بسا بتوان گفت همواره نوعی بالقوگی منفی را در خود حمل می‌کند. اما این درهم‌شکستگی بیانگر چه چیزی است؟ این شکست نشان از تجربه تاریخی آن شکافی دارد که در جهان ما میان زبان و معنا به وجود آمده است و خود بحثی است مفصل. شگرد "آدورنو" در این است که این ویرانگی و شکست را به گفتارهای فلسفی سرایت می‌دهد و به این‌ترتیب طرحی مفهومی (cognitive mapping) از زوال سیستم‌های عقلانی ترسیم می‌کند؛ شکلی از تاریخ - طبیعی رنج. به باور او، اگر هنوز کاری از فلسفه برمی‌آید که می‌تواند آن را به چیزی فراتر از علم (و نه پادوی علم) بدل کند این است که بتواند حقیقت فرآیند تاریخی را که چیزی نیست جز تباهی تجربه آشکار کند. پس ایده تاریخ-طبیعی در تفکر آدورنو با فرمی که به میانجی آن فلسفه می‌تواند رنج را بیان کند در‌هم‌تنیده است. مضمونی که در این متن تحت عنوان "فلسفه ویرانگی" به آن پرداخته‌ام، چیزی نیست جز همین تلاش فلسفه برای اینکه بتواند شکل بیان رنج را به خود گیرد تا بتواند رنج جهان را در قالب زبان بریزد. به گفته بنیامین، اثر هنری زمانی محتوای صدقی‌اش را عیان می‌کند که هاله‌زدایی می‌شود، به همین‌ترتیب می‌توان گفت برای آدورنو سیستم‌های فلسفی زمانی محتوای صدقی‌شان را برملا می‌کنند که خطوط شکست و ویرانی بر پیکرشان نقش می‌بندد و به این‌سان واقعیت اجتماعی را به‌طور سلبی در فرم زوال خودش آشکار می‌کنند. فیلسوف در زمانه ما کسی نمی‌تواند باشد جز مفسر تکه‌پاره‌ها و ویرانه‌های جهان افسون‌زدایی‌شده. تنها در صورت تامل در خود به‌عنوان یک ویرانه تاریخی است که زبان فلسفی می‌تواند چیزی را بیان کند که به مدد مفاهیم صرف نمی‌تواند گفته شود. من همیشه به ایده تاریخ - طبیعی در تفکر آدورنو علاقه‌مند بوده‌ام، این یکی از مفاهیمی است که هنوز خیلی جا برای بحث و تفسیر دارد و علاقه‌مندان به آدورنو (حتی آنها که به‌عنوان متخصص او در کشورهای غربی امرار معاش می‌کنند) مطلب دندانگیری درباره‌اش ننوشته‌اند. آدورنو در جوانی این ایده را در یک مقاله بسط داده و بعدا تنها به‌طور پراکنده در گوشه و کنار آثارش به آن اشاره کرده است. شاید نیاز به یادآوری نباشد که این تاریخ - طبیعی همان تاریخ - طبیعی مصطلح، یعنی تاریخ علوم طبیعی یا کاوش در طبیعت نیست. نثر و فرم مقاله آدورنو به‌گونه‌ای است که تو گویی رنج نوشتن آن را بر خود هموار کرده. درهم‌پیچیدگی جملات، مفاهیمی که برای فراتر رفتن از مرزهای تفکر مفهومی تقلا می‌کنند، ایده‌هایی که گویی از درد به خود می‌پیچند، معنایی که انگار تاخیر و تعلیق را درونی کرده است. فرم مقاله خود رسوبی است از آنچه آدورنو در کتاب دیالکتیک منفی "ناآزادی فلسفه" می‌نامد... در یک کلام، وجوه گره‌خوردن ایده تاریخ - طبیعی با مفهوم ویرانه یکی از دغدغه‌های اصلی من است که مطالب این کتاب گوشه کوچکی از آن را روشن می‌کند.

زیر عنوان کتاب "تاملاتی درباره سوژه ویران" است. آیا می‌توان سوژه ویران را در پیوند با فرد مدرن اسیر در ساختارهای قدرت و سیستم‌های انضباطی و نظارتی دانست؟ به نظر می‌رسد شما در این کتاب مفهومی وسیع‌تر از این را مدنظر دارید.

جواب سوال شما البته مثبت است. این نگاه سیاستْ زیستی/ فوکویی به مساله است که من هم به آن اشاره کرده‌ام. شاید این رابطه خیلی واضح نباشد و به این تصور دامن زند که به این‌ترتیب همه چیز را می‌توان به سوژه ویرانی ربط داد. اما چرا که نه؟ در حقیقت، من در به‌کارگیری اصطلاح "سوژه" هر دو معنای سوژه را مدنظر داشته‌ام: این ویرانی هم ویرانی سوژه انسانی در مقام "آگاهی" یا فاعلیت و کنشگری (agency) است و هم سوژه در مقام موضوع پس سوژه در اینجا ابژه هم است. همان‌طور که آدورنو می‌گوید هر سوژه‌ای همواره ابژه هم هست. یا می‌توانیم به "دیگری" این سوژه نظر داشته باشیم، یعنی به وجود نوعی دگرآیینی در درون خودآیینی یا عدم اینهمانی در اینهمانی. دیگری در درون خود سوژه است. تفکر "غیر اینهمان"خود جزو مضامین اصلی این متن است. پس مراد از سوژه اینجا نوعی سوژه به‌اصطلاح هگلی نیست که مثل پَکمن همه‌چیز را می‌بلعد و هضم می‌کند. من تصور می‌کنم این معنای وسیع‌تری از سوژه است که البته سوژه رام سیستم‌های نظارتی یا انضباطی فوکویی را هم که شما گفتید دربرمی‌گیرد. چگونه؟ از این‌رو که فرد توسط ساختار قدرت به انقیاد درمی‌آید یا به زبان دیگر تخریب می‌شود و سوژه رام و مطیع ساختار قدرت از همین تخریب نفس سر بر می‌آورد، سوژه شدن (subjectification) در اینجا با سوژه‌زدایی (de-subjectification) همگام است. به این‌جهت، سوژه مدرن سوژه‌ای است ویران‌شده و از نو سوار شده. توجه من به حیات کلانشهر در این کتاب گذشته از سوژه فوکویی، پای سوژه شهری موردنظر وبر و زیمل را هم به میان کشید، زیرا فرآیند فعلیت‌یافتن عقل (vergeistigung/intellectualization) یا فرآیندی که سوژگی را مطابق با عقل، حسابگری و منافع بازسازی می‌کند و معادل نفس حیات کلانشهر است نیز نوعی ویرانی است. عقلانی‌شدن یا درونی‌کردن اقتصاد پولی به نوعی تکه‌پاره‌شدن تجربه زیست‌شده می‌انجامد. فرد پول را برای برآورده‌ساختن نیازهایش به‌کار می‌گیرد ولی به فاصله میان خود و کالاهایی که هرگز نمی‌تواند نامی بر آنها نهد واقف است. من سعی می‌کنم نشان دهم چگونه جهان عینی در نظر چنین سوژه‌ای بی‌اعتبار، ارزش‌زدوده و به‌عبارتی "ویران" می‌شود. این مقوله مرا به‌سوی بسطِ ایده "تفکر منفی" و "ماخولیا" می‌کشاند. البته ایده ماخولیا از ابتدای این تاملات حی و حاضر است، زیرا نقطه شروع سنت ویرانگی یعنی همین مضمون ساده خیره‌شدن در ویرانه‌های روم و یونان باستان (که موضوع صدها نقاشی و حکاکی اروپایی است) خود چیزی نیست جز ماخولیا. ماخولیا نبض بوطیقای ویرانگی است، مضمون اصلی نقاشی‌های ژانر ویرانی همان چشم دوختن به ویرانه‌ها و در غلتیدن در نوعی نوستالژی و نهایتا ماخولیای ناشی از مواجهه آنی با تباهی و زوال است. والنی، فیلسوف فرانسوی اواخر قرن هجدهم، کتاب بسیار مفصلی درباره ویرانی امپراتوری‌ها دارد که "توماس جفرسون" به انگلیسی ترجمه‌اش کرده است. او در این کتاب ویرانه‌های ایران و مصر باستان را توصیف می‌کند و در این ویرانه‌ها آینده تمدن اروپایی را به چشم می‌بیند. تاملات او در مقام یک فیلسوف روشنگری بسیار گویاست، زیرا تحت‌تاثیر ایدئولوژی غالب زمانه‌اش نیست که عمدتا پوزیتویستی و بر اساس ستایش عقل ابزاری است. در عین حال توصیف او حال و هوایی شدیدا ماخولیایی دارد. باید این مساله را در نظر داشته باشیم که ماخولیا بیش از آنکه واکنشی به یک ابژه از‌دست‌رفته باشد، نوعی توانایی خیالی است که باعث می‌شود ابژه‌ای که همواره دسترسی‌ناپذیر بوده در نظر سوژه چنان پدیدار شود که گویی زمانی وجود داشته و بعد از دست رفته است. از سوی دیگر باید فراموش نکنیم که این تمدن‌های از‌دست‌رفته تنها در نگاه رو به پسِ نسل‌های بعدی بی‌نقص و باشکوه جلوه می‌کنند. یعنی خیره‌شدن در ویرانه‌های تمدن‌های مضمحل‌شده و آه و افسوس سردادن، خود نوعی نگاه رو به گذشته است که آمال و فانتزی‌های خود را به گذشته‌ای دور و نادیده فرا می‌افکند، زیرا فرد امروزی اصلا آن تمدن‌ها را ندیده و در آنها زندگی نکرده است. از این‌رو است که معمولا ملت‌ها داستان‌هایی طلایی در مورد پیدایش خودشان می‌سازند که بیشتر ناشی از فرافکنی توهم‌بار است. پس نقطه شروع من گره‌زدن ایده نگریستن، در ویرانه‌های تمدن‌های افول‌یافته و ماخولیا بود. سپس در پس‌زمینه تفکر تاریخی- طبیعی، مفهوم ماخولیا را به ابعاد گسترده‌تر زندگی مدرن کشاندم. پرسشی که این متن به دلیل ماهیت قطعه‌وارش مکان مناسبی برای ارایه پاسخی همه جانبه به آن نبود، این بود که ماخولیا چگونه می‌تواند از یکی‌شدن با ابژه از‌دست‌رفته فراتر رود، یا به زبان روانکاوی، از چنبره قانون و سوپر‌ایگو یا همان رانه مرگ جان سالم به‌در برد؟ در آخرین قطعه کتاب با کمک تفکر آدورنو به شکلی از ماخولیا اشاره می‌کنم که از زیباشناسی صرف فراتر رفته، سویه‌ای سیاسی و انتقادی به خود می‌گیرد. این ماخولیای مفسر تاریخ - طبیعی است که با تامل بر امر گذرا و ویران، تکه‌پاره‌های تاریخ را می‌شکافد و رمزگشایی می‌کند. نگاه ماخولیایی تاریخ را به مثابه زوال دایمی و طبیعت را به مثابه گذرایی بی‌وقفه تجربه می‌کند. اگر فرصتی باقی بماند و بتوانم این تاملات را ادامه دهم، این‌بار سویه‌های غیرسوبژکتیو ویرانه را بیشتر دنبال خواهم کرد، چون پیکربندی‌های تفکر منفی در سطح آگاهی باقی می‌مانند و قصد من هم صرفا طرح شمایی از این تیپولوژی‌های سوژه ویران بود.

کتاب، شامل قطعاتی است از فلسفه، ادبیات، معماری، هنر، نقاشی، زبان و ... که همگی حول و حوش مضمون "ویرانگی" پرسه می‌زنند. سنت قطعه‌نویسی از نظرگاه فلسفی درصدد پرهیز از سیستم‌سازی و ارایه کلیتی بی‌خدشه است. تا چه حد به این سابقه نظر داشتید؟ به عبارت دیگر، آیا قطعه‌وارگی کتاب، درونی‌کردن ایده "زوال" در خود متن است؟

دقیقا همین‌طور است که می‌گویید. من هم این را در پیش‌درآمد گفته‌ام. این هم در فرم نگارش این متن بارز است و هم در محتوای مفهومی‌اش. تا جایی که به فرم مربوط می‌شود، کل متن برساخته از قطعاتی است که شبیه مجموعه‌ای از تصاویر مجزا هستند. در این نوشته از تحمیل کلیت مفهومی و مضمونی بر ایده ویرانی پرهیز کرده‌ام. به همین دلیل، بیش از آنکه استدلال یا مفهوم‌پردازی کرده باشم، تلاش کرده‌ام شِما یا در بهترین شکل یک منظومه بسازم. این کار نوعی تداعی آزاد معانی هم هست. شما از ابتدا چارچوب یا وحدتی به ایده‌ها تحمیل نمی‌کنید بلکه به خود ایده‌ها رخصت می‌دهید یکدیگر را دنبال کنند و شما را در پی خود بکشانند. یک دلیل اینکه در این متن شما با نام‌هایی بی‌ربط به یکدیگر، از کانت و هگل یا والنی و شاتوبریان و راسکین گرفته تا اسمیتسون و الکسیس راکمن مواجه می‌شوید، این است که من نام یک عده فیلسوف مورد علاقه‌ام را دنبال نکرده‌ام بلکه ایده‌ها خودشان پای یک متفکر، نقاش، یا شاعر را به میان کشیده‌اند. چه بسا این همه رسوبِی بود از لحظاتِ "گذرایی" در همه آنچه در این سال‌ها خوانده بودم. ولی اگر ایماژی کلی از مضامینی که علاقه‌ام را در این زمینه به خود جلب کردند و هنوز هم نتوانسته‌ام ایده‌هایم را در مورد خیلی از این مضامین به قلم بیاورم به دست دهم، خواهید دید که واقعا مفهوم ویرانه همان‌طوری که پیش‌تر گفتم کاملا فرارشته‌ای است و نوعی اتصالی میان عرصه‌های متفاوت به وجود می‌آورد. سیر اجمالی این مضامین در تاملات من از این قرار بوده: بوطیقای ویرانی و مضمون ویرانی تمدن‌ها که نقطه اوجش در نقاشی‌های پانینی و پوسن و روبرت به چشم می‌خورد و نظریه‌پردازی دیدرو در کتاب مفصل "سالون 1767" درباره ایده سبک ویرانی در نقاشی؛ تحول بوطیقای ویرانی به سبک پیکچرسک و سنت رومانتیسیسم که می‌توان رد آن را در اشعار شِلی و کیتز تا نقاشی‌های هنری فوسلی و فریدریش گرفت؛ ویرانه‌های شهری و ایده "ویرانه‌های سازندگی" از پترزبورگِ پتر کبیر و داستایوسکی گرفته تا پاریس امپراتوری دوم در نوشته‌های بنیامین و آثار بودلر و شارل مریون؛ ایده وندالیسم انقلابی، موزه‌سازی و موزه ویران در نقاشی‌های روبرت از ویرانی باستی ونیز نقاشی‌های فوتوریستی او از موزه لوور ویران شده؛ ویرانه‌های جنگ و ادبیات بمب‌زدگی (stunde Null) از "جنگ‌های هوایی و ادبیات" سیبالد گرفته تا فیلم "آلمان سالِ صفر" روسلینی، هیروشیما مونامور و نقاشی‌های اُتو دیکس و انسلم کیفر؛ ایده آنتروپی در ویرانه‌های صنعتی که به بهترین شکل در "بناهای پاساییک، 1967" رابرت اسمیتسون و "ضدمعماری"های او متجلی می‌شود و...

تصور خامی که در ایران از مدرنیته وجود دارد عبارت است از هر چیز نو در تقابل با سنت‌های کهن. برداشتی که می‌توان آن را تحت عنوان کلی ایدئولوژی "پیشرفت" بررسی کرد. به نظر می‌رسد "تاریخ طبیعی زوال" در تلاش است این برداشت ساده‌انگارانه را زیر سوال ببرد و با به‌میان کشیدن دیالکتیک تخریب و سازندگی ردی از زوال را در امر نو عیان کند. یا دست‌کم این اتفاق، حتی اگر هدف اصلی از نگارش کتاب نبوده، در بخش‌های مختلف آن می‌افتد. فکر می‌کنید این تصور اولیه از مدرنیته که هنوز هم بر فضای فکری ایران حاکم است چه تبعات و نتایجی را به بار آورده است؟

بی‌تردید پیامدهای قابل توجهی داشته است. متاسفانه این نگرش غیردیالکتیکی در خود غرب هم هنوز کاملا از بین نرفته، زیرا به نوعی با پوزیتویسمِ نئولیبرال گره خورده است. به نظر من آنچه در غرب تا حدی در مقابل این دوگانگی غیردیالکتیکی میان گذشته و حال مقاومت کرده، وجودِ سنت است. ما نام جامعه خودمان را در تقابل با جوامع غربی "سنتی" می‌گذاریم در حالی که درست بر‌عکس است، اگر چیزی به نام سنت وجود داشته باشد بی‌شک غربی‌ها از آن بوی بیشتری برده‌اند. مثلا اگر به معماری شهرهای اروپایی نظیر لندن و پاریس و رم نگاه کنید می‌بینید که نه تنها معماری‌شان هنوز عناصر کهن را حفظ کرده، بلکه اصلا قرار نیست شهر زیروزبر و به اصطلاح "امروزی" شود. در این شهرها هرگز به شما اجازه نمی‌دهند بناهایی دلبخواهی بسازید، زیرا بافت شهر باید دست‌نخورده باقی بماند. درست برعکس، در شهری مثل تهران در عرض 20سال اخیر انواع کابوس‌های معماری جایگزین بناهای قدیمی شده‌اند و ممکن است در کنار یک خانه طاق ضربی ناگهان برجی ساخته شود به سبک اِمپایر بیلدینگ، البته کاریکاتوری از آن! نه‌تنها در شهرهای ایران با نوعی سنت شهرسازی و معماری که در حفظ آن تلاش شود روبه‌رو نیستید، بلکه گویی اصرار بر این است که بافت قدیمی از بین برود، انگار خراب‌نکردن خانه‌های قدیمی نشانه عقب‌ماندگی است! این تنها مثالی است در عرصه معماری. عرصه‌های دیگر هم وضعیتی مشابه دارند. در هنر و ادبیات هم با همین مساله روبه‌روییم که اتفاقا چیزی که نداریم سنت است. به همین دلیل حداکثر خلاقیتی که می‌توانید نشان دهید این است که فرمی غربی را بردارید و سعی کنید محتوای شرقی یا ایرانی به آن دهید. مثلا سعی کنید سبک اکسپرسیونیستی یا پوانتالیستی را برای کشیدن تصویر مساجد به‌کار برید؛ یا از تکنیک جریان سیال ذهن برای نوشتن رمانی درباره سردار جنگل یا بیژن جزنی استفاده کنید. اما سوءتفاهم نظری که در مورد رابطه میان امر کهن و امر نو وجود دارد، از نگاه جوهری به هریک از این حیطه‌ها بر می‌خیزد، در حالی که هیچ‌یک از این حیطه‌ها تو‌پر و یکدست نیستند و هریک دیگری را از پیش مانند شکافی در خود دارد. یکی از موتیف‌های این متن همین میانجی‌گری درونی است. امر نو شکافی در امر کهن ایجاد می‌کند میان آنچه در امر کهن پیش از برخورد با امر نو وجود داشته و آنچه تنها در پرتو امر نو عیان شده. ما در اینجا با نوعی غایت‌مندی یا سیر خطی (unilinearity) روبه‌رو نیستیم، بلکه رابطه میان امر نو و کهن رابطه‌ای غیرعلّی است. تامل بر رابطه میان طبیعت و تاریخ یا طبیعت اولیه و طبیعت ثانویه یا امر اسطوره‌ای و امر نو در این متن در همین پیش‌زمینه صورت می‌گیرد.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group