معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1411
جهان علمیْ تخیلی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1377
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه معماری   - 1050
معماری مجازی   - 22
طراحي داخلي   - 969
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 907
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
تکنولوژی ساخت   - 891
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 823
معماری کوچک مقیاس   - 19
مرزهای معماری   - 815
معماری و نقاشی   - 18
نگاه نو به سكونت   - 751
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 748
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
المان شهری   - 745
معماری و روانشناسی   - 17
معماری و سیاست   - 658
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 569
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 544
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 512
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 493
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 484
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 477
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
طراحی صنعتی   - 472
معماری و گیم   - 12
معماری تندیس گون   - 469
معماری و هوش مصنوعی   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 462
معماری و ادبیات   - 11
معماری منظر   - 461
معماری جنگلی   - 11
معماری شمایل گون   - 431
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
باز زنده سازی   - 406
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
آینده گرایی   - 389
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 385
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 382
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماری یادمانی   - 358
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماریِ توسعه   - 335
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 327
معماری بیابانی   - 8
طراحی نئولیبرال   - 316
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 291
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 274
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 268
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 260
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 255
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 254
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 253
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 235
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 225
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 222
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 208
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 203
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 196
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 187
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 186
معماری تخت جمشید   - 7
هنر انتزاعی   - 180
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
گرافیک   - 165
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 152
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
مسکن روستایی   - 146
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
هنر گفت و گو   - 144
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری ژاپن   - 130
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 128
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 115
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
ترسیمات معماری   - 109
معماری خوانی   - 6
معماری و فاجعه   - 102
منبع شناسی اتووود   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 89
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری مصر   - 5
معماری فاشیستی   - 80
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
اکسپو   - 79
فرهنگ نفت   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
اقتصادِ فضا   - 67
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 66
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری هند   - 66
بلوپرینت   - 4
معماری چین   - 65
اتووودْ آبزرور   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 64
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 63
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
ویرانه ها   - 59
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 58
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
مدارس معماری   - 53
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
زاغه نشینی   - 49
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پداگوژی   - 49
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 45
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری پراجکتیو   - 45
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری دیجیتال   - 43
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
فیلوکیتکت   - 42
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
جنبش متابولیسم   - 42
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
باهاوس   - 39
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
هنر روسیه   - 36
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری فضای داخلی   - 35
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
طراحی مُد   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری و رسانه   - 29
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 5
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 30
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 41
سوزان سانتاگ   - 9
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 28
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گابریل کوکو شنل   - 2
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 25
الیس راستورن   - 111
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 54
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لویی کان   - 38
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 12
لُکُربُزیه   - 142
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 1
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 24
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 58
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 3
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 68
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 7
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 47
پییر ویتوریو آئورلی   - 9
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 5
نورمن فاستر   - 35
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 9
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 28
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 27
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 5
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 12
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 2
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 13
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 2
حسن فتحی   - 5
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 13
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 29
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رضا دانشمیر   - 5
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رم کولهاس   - 101
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 4
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 190
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 13

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -786
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -378
صنعتی   -103
فرهنگی   -333
گالری   -84
پاویون   -265
هتل   -76
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -39
تفریحی   -156
ویلا   -7
اموزشی   -134
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
داریوش شایگان و شهر همچون پالیمسستی از لایه های خاطره
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/02/27
مـنـــــــبـع : درس گفتار داریوش شایگان در همایش معماری معاصر ایران با برگردانی از مجتبی عبدالله نژاد
تعداد بازدید : 4230

قبل از هر چیز باید بگویم که من معمار نیستم. آن چه هستم، توضیح­اش بسیار دشوار است. شاید نویسنده­ای باشم که موضوع علاقه­اش فلسفه و علوم انسانی است و تجربه­ی مختصری هم در هنر دارم. بنابراین در این جا از موضع کسی حرف می­زنم که تخصص زیادی در معماری ندارد. اما چیزی هست که در طی سفرها و مطالعاتم یاد گرفته­ام؛ فهمیده­ام که بین زیستگاه انسان و تجربه ­ی او از فضا از یک سو و فضای ذهنی و نوع منش ما در دنیا، نوعی سنخیت وجود دارد. نمی­توان یکی را بدون دیگری تغییر داد و شاید اصلا فضای درونی ماست که شکل شهرها را می­سازد و به زیستگاه انسان صورت می­بخشد. با توجه به آن چه در پیرامون خویش می­بینم واقعا به این نتیجه رسیده ­ام که صرف نظر از برخی استثناهای درخشانی که در بعضی موارد می­ بینیم، تخیل خلاق انسان با مشکل جدی و مهمی روبه ­روست. دیگر کسی نمی ­داند چه بسازد و چگونه آن را بسازد. البته هر روز شاهد ظهور انواع و اقسام مکعب­های شیشه­ ای و بتونی در گوشه و کنار شهرها هستیم که شباهت زیادی به هم دارند. خانه­ های هم­ شکلی می­بینیم که همه در نهایت بر اساس الگوی کارکردی مشابهی بنا شده اند. ولی وقتی با معماران صحبت می­کنیم، می ­بینیم پریشانی و سردرگمی آن­ها از فلاسفه هم بیشتر است. اول از همه این که هیچ وقت با هم توافق ندارند و تازه اگر معجزه ­ای روی دهد و به توافق برسند، باز آدم بیشتر بدبین و مشکوک می­شود و به خود می­گوید حتما یک جای کار ایراد دارد که به توافق رسیده ­اند.

ولی شوخی به کنار! چرا ما این قدر در زمینه­ ی کارهای خود آشفته و حیرانیم؟ شاید به خاطر این است که دیگر هیچ اعتقاد زیر بنایی و محکمی که به آن تکیه کنیم، نداریم. من تقریبا مطمئنم که سازندگان گمنام کلیساهای بزرگ فرانسه در دوره­ ی " گوتیک " که آن رویاهای سنگی رفیع را به وجود آوردند، دقیقا می­دانستند که دارند، چه کار می­کنند. معماران معابد هندو و سازندگان اهرام مصر باستان هم همین طور. اگر ما در جهانی آشفته و مغشوش زندگی می­کنیم، به خاطر این است که هستی شناسایی­ های سابق و همه­ ی اعتقادات اساطیری متافیزیکی­ای که الهام بخش آن بناهای تاریخی بود و زیر بنای آن­ها به شمار می­رفت، از درجه ­ی اعتبار پیشین خود ساقط شده ­اند. به عبارت دیگر همان طور که تی اس الیوت می­ گفت، در جهان " تصاویر شکسته" زندگی می­ کنیم و نومیدانه در این دنیای متغیر دنبال " نقطه ­ی ثباتی " می­گردیم. زشتی­ هایی که می ­بینیم امروز در دنیا تکثیر می­شود، چه در دنیای ما و چه در کشورهای پسا صنعتی، آشکارا نشان دهنده­ ی سردرگمی انسان معاصر است. اگر این شلختگی در کشورهای پیرامونی یا به قول معروف کشورهای جهان سوم، در گسیختگی عناصر جهانی رو به زوال جلوه­ گر می­شود، اگر در این جا نمای پرزرق و برق ساختمان ­ها پوششی است برای پنهان کردن زخم ­های کهنه، شندره­ های کثیف و رخت­ های پاره و چهل تکه، در دنیای غرب این شلختگی تبدیل به فضایی بی محتوا و استرلیزه می­گردد. فضایی که این روزها پایه و اساس شهرها و معماری شهری­ست، فضایی است که مایه ­ی درونی خود را از دست داده و فضایی کور و تباه و فاقد هر گونه ارتباط ارگانیک با قابلیت­های مهم بشر است که به مثابه­ ی سرطانی تهاجمی، رو به گسترش است و با حملات مکرر یکنواختی و یکسانی، دائما خود را تکرار می­کند. دردناک­ تر از همه فقدان سطوح و حجم­ های متفاوت کیفی در وجود خود فضاست و خلاصه ­ی کلام آن که چیزی که ما در عمل شاهد آن هستیم، تقلیل صرف و ساده­ ی فضا به جنبه ­ی کمی انسان است.

تا آن جا که من می­دانم معماری تحقق نوعی رویا یا خیال یا مدینه­ ی فاضله است. وقتی در طی سفر از بنارس به اصفهان و پاریس و لس آنجلس می­ رویم، فقط از فضاهای متفاوت عبور نمی­ کنیم، شیوه­ های مختلف وجود را تجربه می­ کنیم. عواملی را تجربه می ­کنیم، که اغلب ناسازگارند. با دنیاهای نا متجانس احساس همدلی و یگانگی می­ کنیم. گاه مثلا در بنارس احساس می­ کنیم همه ­ی مراحل حیات به طور همزمان از جلوی چشم ما می­ گذرند، انگار تصویر سینمایی سامسارا (یا زنجیره­ ی بی پایان زایش­ های دوباره) را می­ بینیم. گاه مثلا در اصفهان به نوعی حالت بی وزنی به تصویر جادویی و سحرآمیزی از گنبدهای فیروزه­ ای می­رسیم. گاه مثلا در پاریس، حماسه­ ی عجیب روح بشر و جلوه­ های بعدی آن را در طی قرون و اعصار می­ بینیم. گاه مثلا در لس آنجلس احساس می­کنیم بخشی از افق ملال آور یکسانی و دنباله­ های بی پایان آن هستیم. اگر انسان در طی زمان­ها و مکان­های مختلف، این همه فضاهای متفاوت ایجاد کرده، به خاطر این است که این " فضاها" بخشی از طبیعت او هستند، عرصه ­های برجسته­ ی  روح او به شمار می­روند و چه بسا بعدها، می­ توانند به رغم سرکوفتگی دوباره سربرآورند، چیزی که شاید معماری جدید آن را نادیده گرفته، امکان بازگشت این فضاهای فراموش شده است که قادرند دیگر بار از راه­ های انحرافی ظاهر شوند. بنابراین عجیب نیست که این بار بودلر، شاعر رویایی مدرنیته بود که با شجاعتی دلاورانه آن فضاهای پیچیده و آشفته و سرکوفته را دوباره در شعر خود بازسازی کرد: به آغوش مارپیچ شهرهای باستان برخوردیم /که وحشت آن جا خود نوعی افسون است / تاق­ های دلتنگی بی پایان /شهر شلوغ و سرشار از رویاها /گورستانی سرد و عظیم /که در آن آرمیده­ اند / مردان ایام قدیم و جدید / ...

هر تصویری که برای انتقال مفهوم شهر جدید به کار رود و این تصویر اخیر به هر حال، نوعی " فانوس جادوست" که در آن پست و متعالی ترکیب شده و نازل و والا درهم آمیخته ­اند. روح در پی فضاهای گمشده و از دست رفته است، همان طور که بعدها پروست، نیروی تداعی خود را برای کشف مجدد اجزای زمان از دست رفته به کار برد.

پترزبورگ در روسیه در زمان نیکولای به شهری موهوم و اسرارآمیز معروف بود. این خصوصیات عجیب را گوگول و داستایوسکی در 1848 در داستان کوتاهی به نام " قلب ضعیف"، می­ نویسد: " در نهایت انگار تمام این دنیا یا همه­ ی ساکنانش، از قوی تا ضعیف و با همه­ ی خانه­ هایش از کلبه ­های فقرا گرفته تا کاخ­ های زراندود ثروتمندان، در این گرگ و میش غروب در یک چیز شبیه به هم بودند. همه حالتی موهوم و جادویی داشتند و در همه­ ی آن­ها افسونی بود که به سرعت محو می­شد و دوباره عین بخار به جانب آسمان آبی و تاریک بالا می­رفت": گوگول از این هم فراتر می­رود و جذاب­ ترین خیابان پترزبورگ، یعنی خیابان نوسکی را نوعی فانوس جادو می­ پندارد و حتی به قول مارشال برمن، نوع ادبی جدیدی اختراع می­کند که باید اسم آن را رمانس خیابان گذاشت:" رمانی که خیابان در آن خود قهرمان داستان است". نوسکی از نظر گوگول همه چیز است: محل معاشرت است، آمیزه­ ی واقعیت و خیال است، صحنه­ ی اشکال تکه تکه و پراکنده و محل عبور اشخاصی است که مثل برق می ­گذرند و ناپدید می­ شوند. می­ گوید:" نوسکی محل ملاقات عمومی و خط ارتباطی پترزبورگ است. هیچ دفتر راهنما و مرکز اطلاعاتی نمی­ تواند مثل نوسکی تا این حد اطلاعات درست به آدم بدهد. خیابان نوسکی دانای کل! چه سریع می­گذرد تصاویر آشفته و موهومی که فقط در طی یک روز در این خیابان شکل می ­گیرد؛ طی بیست و چهار ساعت چه تغییراتی را پشت سر می­گذارد این خیابان"!

ما اکنون در این لحظه از تاریخ کجا هستیم؟ فانوس خیال ما در ابتدای این قرن جدید کدام است که این قدر دنیا به نظر ما بی ثبات و فاجعه آمیز و غیرقابل پیش بینی است؟ بدیهی است که ما دیگر در پاریس زمان بودلر و هوسمن نیستیم. در پترزبورگ زمان گوگول هم نیستیم. در عصر معماری تاریخی شکل دهنده­ ی رینگشتراسه وین هم نیستیم، ما امروز با آرمان­ های سال­ های سی قرن بیستم که در فضا، زمان و معماری، اثر زیگفرید گیدیونارائه شده و در آن فعالیت­های روبرت موسترس و از جمله بزرگراه غرب و بقیه ­ی دستاوردهای بزرگ او اوج این آرمان­ها به شمار رفته، احساس بیگانگی می­کنیم. همان طور که قبلا در جای دیگر از این مقاله گفتم، ما در جهانی زندگی می­کنیم که در آن ساختمان­ های فاخر متافیزیکی فروپاشیده و ایدئولوژی ­ها، رنگ باخته است. یا اگر بخواهیم عبارت نوتری، از زبان متفکر ایتالیایی جیانو واتیمو منتقل کنم، در جهان " وجود بی رمق" زندگی می­ کنیم. منظور واتیمو از وجود بی رمق این است که همه­ ی بناهای محکم قدسی که متافیزیک غربی بر آن استوار شده بود، فروپاشیده. به عبارت دیگر ما در عصر پایان فلسفه زندگی می­کنیم و واپسین مراحل نیهیلیسم را می­ گذرانیم که نیچه در اواخر قرن نوزدهم به صراحت، ظهور آن را اعلام می­کرد. بنابراین حقیقت مطلقی وجود ندارد، هستی فراگیری وجود ندارد و چیزی جز آثار و نشانه­ های چیزهایی که زمانی بوده و حالا دیگر نیست، وجود ندارد. اما جالب این جاست که به نظر واتیمو، این نیهیلیسم سرآغاز معنویت جدیدی است. این معنویت البته شاید راه غلطی در پیش گیرد. چه بسا دین را مسخ کند و از نوعی ایدئولوژی بسازد و عوض این که به دنیا جنبه­ ی قدسی و روحانی بدهد، در نهایت باعث از دست رفتن قداست و معنویت خودش بشود، مثل همین اتفاقی که الان در جهان اسلام شاهدش هستیم. بنابراین می­توان گفت ساختار هستی، تغییر کرده و به نوعی پالیمسست تبدیل شده که از بقایای تجربیات گذشته، لایه ­های محو مختلفی دارد. ولی در این عصر پایان متافیزیک، چه چیزی جانشین هستی شده است؟ من در کتابی که چندی پیش به فارسی تحت عنوان" افسون زدگی جدید، هویت چهل تکه و تفکر سیار" به طبع رسید، این مساله را توضیح داده ­ام. در این کتاب گفته ­ام که ما با یک هستی شناسی درهم شکسته و ویران شده مواجهیم و آن چه جایگزین آن شده، نوعی اصل همبستگی متقابل همه جانبه است که ویژگی جهان معاصر است و این همبستگی را در همه­ ی سطوح واقعیت می­ توان دید.

عده ­ای این روزها از معماری " اکستاتیک" یعنی خلسه ­انگیز سخن می­گویند. چارلز جنکس می­گوید: " امروزه طراحان بین­ المللی بزرگی داریم که آگاهانه بر ماهیت اصیل طرح­ های معماری اصرار می­ ورزند. در میان این عده می­توان از فرانک گری، اریک موس، زاها حدید، الکساندر مدینی، پیتر آیزنمن، اودیل دک و ژان نوول نام برد؛ این­ها هیچ کدام نه سبک مشابهی و نه طرز تفکر مشابهی دارند. گرچه شاید از هردوی این­ها تأثیر گرفته باشند. ویژگی مشترک همه­ ی این­ها در تعقیب جدی ایده­ های شخصی­شان در معماری است. به علاوه همه­ ی این­ها با اراده­ ای استوار به دنبال ایجاد نوعی فرم هنری فراگیر(Kunstvollen ) هستند". جنکس از پدیده ­ی بیلبائو (Bilbao) هم، با ستایش و اغراق زیاد سخن می­گوید. چرا؟ چون به عقده ­ی او موزه­ ی گوگنهایم " تجلیل از معماری به خاطر معماری است که در این کار افراط هم می­کند". من صلاحیت پرداختن به این موضوعات را ندارم. صلاحیت این را ندارم که درباره­ ی اصالت و شایستگی این نوع معماری " خلسه­ انگیز" سخن بگویم؛ شما حضرات معمار در این موضوع پیچیده و مبهم خبره­ تر از من هستید ولی من معتقدم معماری معاصر در هر فرمی که ارائه شود، دیر یا زود باید این معجون همبستگی را که جهانی رنگارنگ، شهری فرنگی را پدید آورده در نظر بگیرد. نوعی فضا که همه­ ی نیازهای درونی بشر، یعنی همه وجود باطنی و نیازهای روزمره و خواست­ های مادی و معنوی­اش در آن جایگاه شایسته­ ای داشته باشند. جایی که فضا مثل گلی در آن شکوفا گردد و همه­ ی سطوح حضور ما را، در این دنیا دربرگیرد. من اصلا نمی­ دانم این فضای خاص به چه شکلی باید باشد و به طریق اولی درمورد نحوه ­ی ساختن آن هم اطلاعی ندارم. ولی احساس می­کنم این فضا باید فضایی خاص باشد تا به قول شاعر بتوان در آن خود را " وقف پرستش روح در معبد تن" کرد.

قبل از پایان این گفتار، مایلم چند کلمه­ ای درباره­ ی بم سخن بگویم. اول از همه به دلیل این که بم نمونه­ ی فوق­ العاده جالبی از " پالیمسست" بود و در واقع نسخه­ ی خاکی گران قیمتی به شمار می­رفت. دوم این که این شهر مثل سربی در بیابان از نظرها محو گردید. اولین دیدارم را از ارگ بم در سال­ ها پیش خوب به خاطر می ­آورم. به علاوه خوب یادم هست که چه احساس عمیقی داشتم وقتی این شهر قلعه گلی را دیدم. کویری و " سورئال"، با اشکال گوریده و دیوارهایی پر از برج و بارو که مثل شاخه­ ی نورسی از دل زمین بیرون زده بود. معماری عجیبش را به خاطر دارم. تاق­ ها، سردابه­ ها و حیاط­ ها که در سطوح مختلف برآمده و همه درهم گره خورده و به هم آویخته بودند، انگار که همه­ ی لایه ­های تاریخ این جا روی هم انباشته شده بودند تا این بنای کهن را بسازند. انگار زمان در هزارتوی این سازه­ های ارگانیک متبلور شده بود. سازه­ هایی که اگر چه به دلیل شرایط آب و هوایی در طی قرون و اعصار متمادی فرسوده بود، هنوز از روزگاران کهن داستان می­گفتند. بم در زمان ساسانیان (651-224) دژی با استحکامات نظامی بود. در قرن هشتم قلعه ­ای تسخیر ناپذیر بود و سدی غیر قابل عبور برای مهاجمان و غارت­گران شرق به شمار می­رفت و بعدها به صورت توقف­گاه مهمی در جاده­ ی ابریشم درآمد و مارکوپولو در قرن سیزدهم میلادی از آن دیدن کرد. در زمان صفویه (1722-1502) توسعه یافت و وسعت آن چند کیلومتر افزایش پیدا کرد. اطرافش باروهای عظیم کشیدند و دوازده برج رفیع گذاشتند. سرانجام این بنای باشکوه که به کاخی افسانه­ای از ماسه می­مانست، شاهد اسارت یکی از مشهورترین چهره­ های تاریخ ایران، یعنی لطفعلی خان زند به دست آغا محمدخان قاجار، بنیان­گذار سلسله ­ی قاجار (1925-1795م) بود.

خاطره­ ی جادویی این شهر افسانه ­ای که در نظر من نماد زیبایی شکننده و فرار ایران، سرزمین سراب ­ها بود، هنوز در دلم زنده است.

 



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

خانه شماره VI؛ پیتر آیزنمن و بازتدقیق زیبایی شناسانه و کارکردیِ گره، ستون و پوسته
مركز گردهمايي كلمبوس از پييتر آيزنمن ؛ نمايي ساكنْ و محيط شهري پر تردد
پیتر آیزنمن، خانه شماره VI و هرمنوتیک مکعب و شبکه در فهمی متاخر از مدرنیته
تابوت های بتنی پيتر آيزنمن برای مرکز برلین؛ تناقض حركت و صلبيت
بیست بنا ... ـ کورش رفیعی ـ خانه مقواییِ پیتر آیزنمن
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group