مسابقه دانشجویی اتووود
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1356
فیلوکیتکت   - 24
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1222
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه معماری   - 1001
جشن نامه اتووود   - 21
طراحي داخلي   - 920
اقتصادِ فضا   - 21
سازه های شهری   - 877
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 20
تکنولوژی ساخت   - 850
معماری مجازی   - 20
مرزهای معماری   - 792
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 769
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
المان شهری   - 709
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 706
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 699
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 607
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری و سیاست   - 570
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 523
معماری بایومورفیک   - 14
معماری مدرن   - 512
شهرهای در حرکت   - 14
منتقدان معماری   - 494
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
معماری تندیس گون   - 454
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 12
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 452
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
آرمان شهرگرایی   - 448
معماری و فاجعه   - 11
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 445
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
روح مکان   - 441
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
طراحی صنعتی   - 438
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماری منظر   - 434
بی ینال ونیز   - 9
معماری شمایل گون   - 423
جهان علمیْ تخیلی   - 9
باز زنده سازی   - 382
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
توسعه پایدار   - 356
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماری یادمانی   - 339
معماری فضای داخلی   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 333
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
هنر مدرنیستی   - 317
معماری کوچک مقیاس   - 8
معماریِ توسعه   - 314
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 8
معماری سبز   - 309
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
آینده گرایی   - 295
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی نئولیبرال   - 280
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 267
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 255
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 254
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 248
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 248
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 247
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 246
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 244
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 242
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 239
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 224
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 218
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 209
معماری تخت جمشید   - 7
مسکن حومه شهری   - 191
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
مسکن عمومی   - 188
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری انتقادی   - 182
طراحی و پناهجویان   - 7
زنان و معماری   - 170
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 164
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 158
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری ـ سینما   - 152
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
هنر انتزاعی   - 142
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
مسکن روستایی   - 133
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
هنر گفت و گو   - 132
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
گرافیک   - 121
منبع شناسی اتووود   - 6
فضای منفی   - 121
معماری و روانشناسی   - 6
طراحی مبلمان   - 120
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری ژاپن   - 120
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری ایران   - 109
معماری مصر   - 5
بلندمرتبه ها   - 104
فرهنگ نفت   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماری مذهبی   - 86
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری خوانی   - 4
اکسپو   - 76
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری فاشیستی   - 73
بلوپرینت   - 4
ترسیمات معماری   - 71
اتووودْ آبزرور   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری هند   - 66
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری چین   - 62
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 55
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
ویرانه ها   - 52
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
مدارس معماری   - 47
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری و هنر انقلابی   - 47
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
زاغه نشینی   - 43
شهرسازی کوچک مقیاس   - 3
جنبش متابولیسم   - 41
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
پداگوژی   - 38
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری دیجیتال   - 38
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
معماری پراجکتیو   - 37
معماری جنگلی   - 2
معماری کانستراکتیویستی   - 35
معماری و هوش مصنوعی   - 2
باهاوس   - 35
معماری و گیم   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
معماری بیابانی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
معماری و ادبیات   - 1
اکسپو شانگهای 2010   - 33
معماری و نقاشی   - 1
مدرنیته؛ از نو   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 29
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
هنر روسیه   - 28
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
بحران آب   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 24
ده پرسش از هشت معمار   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 16
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 28
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 35
سوزان سانتاگ   - 3
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 9
ارو سارینن   - 28
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 2
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 30
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 23
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 64
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 51
لودویگ میس ون دروهه   - 23
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 7
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 37
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 138
باک مینستر فولر   - 11
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
مارتین هایدگر   - 27
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 6
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 3
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 21
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 57
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 3
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 67
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 7
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 44
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 3
نورمن فاستر   - 35
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 7
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 23
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 28
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 1
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 27
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 16
جورجو آگامبن   - 5
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 10
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 1
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 5
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 1
حسن فتحی   - 5
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 9
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 28
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 96
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 30
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 13
ریکاردو بوفیل   - 3
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 187
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 10

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -758
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -355
صنعتی   -101
فرهنگی   -320
گالری   -84
پاویون   -255
هتل   -73
موزه   -250
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -229
بهداشتی   -38
مسکونی ـ تجاری   -158
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -130
ویلا   -3
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
هنر گفت و گو ـ روزنامه شرق با علی اکبر صادقی
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1393/10/24
مـنـــــــبـع : sharghdaily.ir شماره 2211 ، 24 دی 1393 ، به قلم سحر آزاد
تعداد بازدید : 2112

مشغله‌های علی‌اکبر صادقی کم نیستند. او نقاش، طراح گرافیک، تصویرساز، انیماتور و گالری‌دار است. به همه اینها باید نجاری را هم اضافه کرد همان‌طور که خودش می‌گوید، بعد از نقاشی شغل دومش نجاری است. یک‌بعدازظهر پنجشنبه، وقتی برای گفت‌وگو سراغ او می‌رویم، درحال ساخت قاب یکی از تابلوهایش است.

بخشی از طبقه همکف منزل او گالری است که برای برگزاری نمایشگاه اختصاص داده شده و طبقه‌دوم را هم می‌توان موزه این هنرمند نامید که به نمایش دایمی مجموعه‌های او تعلق گرفته است. علی‌اکبر صادقی، متولد١٣١٦ در تهران است و در سال١٣٣٧ در دانشکده‌ هنرهای زیبای دانشگاه تهران تحصیل کرد. او در سال١٣٣٨ سبک ویژه‌ای را در هنر ویتره‌ای یا شیشه‌بند منقوش با حال‌وهوای سبک ایرانی ابداع کرد و پس از پایان تحصیل از دانشکده هنرهای زیبا به پیشنهاد کانون پرورش فکری کودکان‌ونوجوانان دست به ساخت چندفیلم متحرک زد. صادقی جایزه‌های زیادی را به خود اختصاص داده که از آن جمله می‌توان به جایزه اول تصویرگران کتاب آسیا در سال١٩٧٨ برای کتاب “عبادتی چون تفکر نیست”، جایزه اول جشنواره لایپزیک در سال١٩٨٠ به‌عنوان زیباترین کتاب پیروزی و جایزه اول گرافیک برای بهترین تصویرگری کتاب سال تهران در سال١٣٦٨ اشاره کرد. بزرگداشت‌هایی نیز در فرانسه و کره برای او برگزار شده و قرار است موزه هنرهای معاصر هم از او صادقی تجلیل کند. او دی‌ماه سال‌جاری ١٦تابلو نقاشی‌ و گلدان‌های خود را با عنوان “همسفر با علی‌اکبر صادقی” در فرهنگسرای ارسباران به نمایش گذاشت. همین بهانه‌ای برای گفت‌وگو با او شد. در پایان این مصاحبه وقتی از صادقی می‌پرسیم حرفی هست که بخواهد بزند، می‌گوید سه‌پسر دارد و عشقی را که از پدر و مادرش آموخته در زندگی خودش نیز وجود دارد. به گفته صادقی این عشق، نسبت به وطنش هم وجود دارد و او همیشه به خلیج‌فارس سوگند می‌خورد. او سپس صحبت‌هایش را با این خاطره به پایان می‌برد: “وقتی در نمایشگاهم در یکی از موزه‌های سوییس از من خواسته شد صحبت کنم، تنها توانستم بگویم که من از ایران می‌آیم؛ از سرزمین پهلوانان و بزرگان و بعد از آن گریه‌ام گرفت.”

خود شما صاحب گالری سبز هستید و حتی سال گذشته ابراهیم حقیقی نمایشگاه خود را در همین محل برگزار کرد. یکی از طبقات منزلتان هم به‌نوعی موزه است و به نمایش دایمی آثارتان اختصاص دارد. چطور شد در فرهنگسرای ارسباران نمایشگاه برگزار کردید؟

نازیلا آریانفر، مدیر فرهنگسرای ارسباران به همراه شوهرش چندین‌بار از من برای برگزاری نمایشگاه دعوت کردند. سال١٣٦٨ نگارخانه سبز را افتتاح و یک‌سال بعد نمایشگاه آبرنگی برگزار کردم که بعد از یک‌ساعت همه کارها فروش رفت. این کارها برای مردم جذابیت زیادی داشت چون کارهای آبرنگ با المان‌های ایرانی کمتر دیده بودند. من اصولا نمایشگاه انفرادی برپا نمی‌کنم و گاهی در نمایشگاه گروهی شرکت می‌کنم. حدود هشت، ٩سال قبل آخرین نمایشگاهم در لس‌آنجلس برگزار شد. آن موقع هم که صاحب نگارخانه سبز در خیابان ولیعصر بودم، سالی یک‌بار آبرنگ‌هایم را نمایش می‌دادم. در آن نگارخانه برای خیلی از هنرمندان نمایشگاه برگزار می‌کردم اما جوان‌هایی هم بودند که به‌زور کارهایشان را قاب کرده بودند و مبلغی که از آنها می‌گرفتم، بسیار کم و تنها مربوط به هزینه‌های نمایشگاه بود حتی گاهی پولی نیز نمی‌گرفتم. به همین دلایل نمی‌توانستم گالری‌داری کنم درحالی که الان گالری‌ها ٤٠درصد از سهم نمایشگاه را می‌گیرند. تابستان امسال از من دعوت شد تا برای انجام مذاکره‌ای به‌منظور برگزاری نمایشگاه به فرانسه بروم، به‌غیر از مبلغ ٤٠درصدی که به گالری تعلق می‌گیرد، هزینه حمل و گمرک آثار هم برعهده آنها خواهد بود. به‌نظرم ٤٠درصدی که الان گالری‌ها می‌گیرند خیلی زیاد است و باید پذیرایی خیلی خوب و امکانات مناسبی داشته باشند. چندوقت پیش به یکی از گالری‌ها رفته بودم که چای را در نعلبکی‌های کوچکی آورده بودند و به‌نظرم این رفتار اصلا مناسب یک گالری نیست.

در چندسال اخیر سهم گالری‌ها زیاد شده و قبلا اینطور نبود؟

بله. سهم معمولی ما در گذشته ٢٠ الی ٣٠درصد بود و اگر فروش خوبی داشتیم، حدود یک تا ‌یک‌ونیم‌میلیون‌تومان بود اما الان فروش‌ها قیمت بالایی دارد. حتی پورسانتی که در حراج‌ها گرفته می‌شود، ١٥درصد است. البته من تا به حال در هیچ حراجی‌ای شرکت نکرده‌ام فقط یک‌بار آن‌هم پنج‌سال قبل در ساتبیز لندن یکی از آثارم شرکت داده شده بود که به لندن رفتم و تابلو را به تهران آوردم که گمرگ هم ٧٥٠پوند از من گرفت.

چرا در حراج‌ها شرکت نمی‌کنید؟

به نظرم حراج‌ها کمی باندبازی است و من آن را دوست ندارم. دوست دارم مستقل باشم ولی برای دور بعدی حراج تهران اصرار دارند که اثری ارایه کنم. دوستی دارم که او هم از من خواست در حراج شرکت کنم و گفتم به خاطر او این کار را می‌کنم. به دلایل برگزاری نمایشگاه در فرهنگسرای ارسباران برگردیم... . خانم‌آریانفر برای برگزاری نمایشگاه ابراز علاقه کرد. من‌هم گفتم تابلوهای اصلی را نمی‌توانم به نمایش بگذارم و قرار است اردیبهشت‌ماه نمایشگاهی از آثارم در موزه هنرهای معاصر برگزار شود اما می‌توانم بخشی از تابلوهای سفرم را نمایش دهم. خیلی‌ها از من ایراد گرفتند که چرا در این مکان نمایشگاه برگزار کردی درحالی که من معتقدم مدیران آن بسیار پیگیر بودند، کارها را خودشان قاب کردند، پذیرایی خوب به همراه چاپ کاتالوگ، تمبر و اهدای دوتقدیرنامه نیز انجام شد. بنابراین من راضی بودم. سال‌ها قبل در گالری نمایشگاه برگزار کردم و چون فروش نداشت، گالری‌دار دلخور شد و حتی خبر نمایشگاه‌های بعدی‌شان را هم برایم نفرستاد که این رفتار خیلی بد است. من اصلا برای فروش کار نمی‌کنم و هرچندسال یک‌بار تکنیک کارهایم را تغییر می‌دهم چون بدم می‌آید خودم را تکرار کنم. ٧٧سال‌ودوماه دارم اما روزی حداقل شش‌ساعت کار می‌کنم و تعطیلی هم ندارم.

آثار این نمایشگاه مجموعه کدام سفرهایتان بود؟

آنها مربوط به پنج، شش‌سال اخیر هستند. هرکجا سفر می‌روم، یک‌سری کاغذ با راپیت و ماژیک همراهم است. من نمی‌توانم بیکار بنشینم چون کسل می‌شوم. در سفرها هرکجا که وقت کنم، نقاشی می‌کشم و در سفرهایی که به کانادا، مالزی و کشورهای دیگر داشتم، این نقاشی‌ها را کشیدم. البته کل کارها ٦٠ اثر است که تنها ١٦اثر به نمایش گذاشته شد. با اینکه این کارها را در سفرهایتان به‌خصوص از کانادا تا مالزی به تصویر کشیده‌اید اما به‌عنوان بیننده حس نمی‌شود که مربوط به سفرهایتان است و همه موضوع‌هایی که همیشه در کارهایتان هست مثل نبرد و پهلوان‌ها، همچنان در این آثار به تصویر کشیده شده بودند... . حدود ٣٠٠ طرح دارم که وقت نمی‌کنم همه آنها را اجرا کنم. برخی را با رنگ و روغن و یک‌سری را با راپید و... اجرا کرده‌ام اما بعضی از آنها را که ایجاب می‌کند در اندازه کوچک کار شوند، همراه خود به سفر می‌برم... . درواقع سفر بهانه‌ای است برای مفاهیمی که از قبل در ذهنتان بوده. من تحت‌تاثیر مکان و اصولا تحت تاثیر هیچ‌کسی کار نمی‌کنم. شاید ٢٥سال قبل کتاب “صدسال تنهایی” مارکز را خواندم و این کتاب آنقدر روی من تاثیر ‌گذاشت که از آن به‌بعد چندین‌سال کتاب نخواندم چون ترسیدم افکار دیگران روی من تاثیر بگذارد.

یعنی می‌ترسید با خواندن کتاب‌های تاثیرگذار استقلال فکری‌تان از بین‌ برود؟

دقیقا. من نمی‌خواهم ایده‌های دیگران را وارد کارم کنم. به همین دلیل است از دوسال قبل سبک خیلی ایرانی و شبیه به نیمه‌ناییو را مثل جنگ‌ها و عروسِ‌های ایرانی و.... وارد کارهایم کرده‌ام یا الان تعدادی از مجسمه‌های معروف دنیا را به‌عنوان پرسوناژی همراه با صندلی‌های لهستانی نقاشی می‌کنم.

پهلوان‌هایی که باعث ایرانی‌شدن آثارتان شده‌اند، از کجا آمده‌اند؟

درست است که یک هنرمند متعلق به تمام جهان است، ولی فکر می‌کنم باید در کارش نگاهی به فرهنگ خودش هم داشته باشد. وقتی کار نقاشان مکزیکی را می‌بینید حتی هوای گرم این کشور را در آثارشان حس می‌کنید البته حرفم به این معنا نیست که یک بته‌جقه را به‌صورت کلیشه‌ای به‌عنوان یک نماد ایرانی در نقاشی استفاده کنیم.

تصمیم داشتید این پهلوان‌ها در کارهایتان باشند یا اینکه برحسب تصادف وارد کارتان شدند و بعد آن را ادامه دادید؟

من عاشق نقاشی قهوه‌خانه‌ای بودم مثلا وقتی مادرم می‌گفت پنج‌سیر گوشت بخرم. به قصابی که می‌رفتم، آنقدر محو نقاشی‌های قهوه‌خانه‌ای می‌شدم که قصاب به من می‌گفت: “اکبر چه می‌خواهی که راه را بسته‌ای؟” وقتی به خانه برمی‌گشتم مادرم دعوایم می‌کرد و می‌گفت: “غذا دیر شده است، کجا بودی؟” در خانه‌ کتاب‌های چاپ سنگی هم داشتیم و آنها را تماشا می‌کردم. هرمجله خارجی به دست می‌آوردم، جلد می‌کردم و خیلی خوب از آن محافظت می‌کردم. گوشه صندوقخانه را به من داده بودند و همه آنها را در آنجا نگه می‌داشتم. آن موقع خیلی آرزو داشتم یک جعبه آبرنگ داشته باشم. کلاس‌هفتم بودم و نمی‌دانستم رنگ آبرنگ را می‌توان حاضروآماده خرید. با بدبختی پودر رنگ تهیه می‌کردم و رنگ می‌ساختم. پدرم مهندس ماشین‌های چاپ بانک ملی بود و من زمستان‌ها بسیار سرما می‌خوردم. یک‌روز به من گفت اگر بگذاری لوزه‌هایت را عمل کنیم، برایت یک‌جعبه آبرنگ می‌خرم و من هم قبول کردم. در لاله‌زار یک‌مغازه لوازم‌التحریر به نام کاشانی بود. هیچ‌وقت یادم نمی‌رود با پدرم به آنجا رفتیم و یک‌جعبه آبرنگ ١٢رنگ با مارک پلیکان خریدم. باور کنید شب‌ها جعبه آبرنگ را زیر بالشم قایم می‌کردم که مبادا دزد ببرد. پدرم در آن موقع مخالف نقاشی‌کشیدن من بود. من بازهم نقاشی می‌کردم، ولی به‌خاطر نقاشی‌کشیدن‌ها کلاس‌نهم رفوزه شدم. تا اینکه از نقاشی پول درآوردم.

اولین پولی که از نقاشی گرفتید چه زمانی بود؟

یک لوازم‌التحریری در محله‌مان بود که گاهی یک نقاشی کوچک می‌کشیدم و در ویترین آنجا نشان می‌دادم. کلاس هشتم بودم. یک روز دخترخانمی که دو، سه‌سال از من بزرگ‌تر بود، گفت دوست دارد یک نقاشی از شعر “کودکی کوزه‌ای شکست و گریست” را داشته باشد و من هم برایش کشیدم و ١٥تومان دستمزد گرفتم که سه‌تومان به‌عنوان پورسانت لوازم‌التحریر دادم. کلاس‌نهم بودم و خیلی به پدرم اصرار می‌کردم من را به کلاس نقاشی بفرستد اما او مخالف بود و می‌گفت باید دکتر و مهندس شوی. او دوستی داشت به نام آقای‌برخورداری که معاون چاپخانه بانک ملی ایران بود، . من به مناسبت عید نوروز، پشت تقویم‌های بانک ملی نقاشی می‌کشیدم و به همکاران پدرم می‌دادم تا هوای من را داشته باشند. آقای‌برخورداری من را به آواک هایراپتیان معرفی کرد و او به من آبرنگ یاد داد؛ مثلا در آبرنگ هیچ‌وقت نباید رنگ سفید کار کنید و باید از خود کاغذ باقی بگذارید. من می‌خواستم رنگ سفید بگذاریم و آواک هایراپتیان به من گفت این کار در آبرنگ حرام است و باید سفیدی کاغذ را جابگذاری. این اولین درس من بود که تاثیر زیادی رویم گذاشت. گاهی مغازه‌اش را جارو می‌کردم یا تابلوهایی را که مشتری‌ها می‌خریدند به داخل ماشین می‌بردم و انعام می‌گرفتم. سه‌ماه تعطیلی تابستان را اینگونه گذراندم. آواک هایراپتیان یک‌روز به من گفت کارت‌پستال‌های ١٠ در ١٥سانتیمتری تهیه می‌کنند؛ یک نمونه رنگی به من داد و ٥٠ اثر در اختیارم گذاشت تا آنها را رنگ کنم. من در خانه با عشق آنها را رنگ می‌کردم درحالی که صدای جیغ و فریاد بچه‌ها از داخل کوچه می‌آمد اما من نقاشی را ترجیح می‌دادم و تا نزدیکی‌های کریسمس حداقل ٣٠٠کارت‌پستال رنگ کردم و یک کیف هم داشتم که آنها را در کیف می‌گذاشتم و به بچه‌ها پز می‌دادم.

با وجود مخالفت پدرتان چطور وارد دانشکده هنرهای زیبا شدید؟

وقتی کلاس‌دهم بودم، رییس چاپخانه بانک ملی پیشنهاد کرد در لیتوگرافی کار کنم و حقوقی هم که قرار بود به من بدهد از پدرم بیشتر بود اما پدرم مخالفت کرد و گفت اکبر باید درس بخواند. از کلاس چهارم متوسطه تا ششم خیلی با معلم‌ها دوست شده بودم و عکس پدر، مادر یا همسرشان را در بشقاب می‌کشیدم. در مدرسه دکور تئاترها را می‌ساختم یا گریم می‌کردم و حتی از مدارس دیگر هم برای گریم به من سفارش می‌دادند، همین باعث شد از کلاس ششم ابتدایی تا دیپلم را برای اولین‌بار یک‌ضرب قبول شوم و تمام معلم‌ها نمره قبولی‌ام را دادند. وقتی خواستم وارد دانشگاه شوم، اولین سالی بود که کنکور عمومی گذاشته بودند. با خودم گفتم قبول نمی‌شوم اما می‌روم کنکور می‌دهم. نمره منفی در کنکور محسوب می‌شد و به همین دلیل تنها سوال‌هایی را که بلد بودم، جواب دادم. روز اعلام نتایج، نام و شماره کارت من هم بود درحالی که دو، سه‌نفر از شاگردانی که امکانات مالی خوب و معلم خصوصی داشتند و شاگرد زرنگ بودند، رد شده بودند. آنها از قبول‌شدن من تعجب کرده بودند. من هم با خودم فکر می‌کردم حتما اشتباه شده است اما اینطور نبود و در رشته باستان‌شناسی دانشکده هنرهای زیبا ثبت‌نام و چندروز بعد در کنکور رشته هنر شرکت کردم. روز امتحان یک مجسمه گذاشته بودند و بچه‌ها دورتادور آن نشسته بودند و باید مجسمه را طراحی می‌کردند. جای من بسیار بد بود، روبه‌روی پنجره و پشت مجسمه قرار داشتم. استادحیدریان به من که رسید، سری تکان داد و گفت: “پسرم کارت خوب شده، تو قبولی، برو” ولی من تا ساعت چهار ماندم و شاگرداول هنرهای زیبا شدم. پدرم وقتی متوجه این موضوع شد، رضایت داد.

در دوران دانشگاه نیز با آیدین آغداشلو، عباس کیارستمی، محمدابراهیم جعفری، غلامحسین نامی و اگر اشتباه نکنم پرویز فنی‌زاده همدوره بودید... .

با پرویز فنی‌زاده، پرویز کاردان و ناصر ملک‌مطیعی در مدرسه همکلاس بودم اما آیدین آغداشلو همسایه دیوار‌به‌دیوار ما در قلهک بود. خانه ما بالای حیاط بود و خانه آنها پایین حیاط. همدیگر را صدا می‌کردیم تا نقاشی کنیم. او یک‌روز به من گفت برای کارت‌پستال‌هایی که می‌کشی، من را هم معرفی کن و من به آواک هایراپتیان گفتم. او هم بعد از دیدن نمونه‌ای از کارهای آیدین، کارش را پسندید. البته یک‌دفعه آغداشلو در مجله بخارا گفته بود صادقی سه‌ریال از پول کارت‌پستال‌ها را برای خودش برمی‌داشت و دوریال را به من می‌داد، اما اینطور نبود. آقای‌کیارستمی برادرخوانده‌ای داشت که در کلاس ششم با او همکلاسی بودم و یک‌روز گفت برادری دارم که نقاشی می‌کند تا اینکه در دانشگاه با آقای‌کیارستمی آشنا شدم. یکی از خاطراتم از او به همین دوران برمی‌گردد. یک روز کیارستمی آمد و گفت مینیاتوری طراحی کرده‌ام اما نمی‌توانم صورتش را خوب بکشم اگر ممکن است تو برایم بکش. من هم گفتم خودت بکش و آنقدر خراب کن که یاد بگیری. بعد از آن به سراغ آیدین رفت و او صورت را کشیده بود. با او، غلامحسین نامی، منوچهر معتبر و کیخسرو خروش در یک دانشگاه بودیم. یک خاطره هم از خروش دارم؛ او کارهای کلاسیک خیلی خوبی داشت و همیشه نمره بالایی می‌گرفت. کیارستمی به خروش می‌گفت از آن رنگ‌های صورتی‌ای که ساختی به من بده و کیارستمی از همان موقع کارهای خاص را دوست داشت. من ١٢سال دانشکده را طول دادم برای اینکه سربازی نروم. وقتی سیحون وارد دانشکده شد من سال چهارم بودم و او گفت: “یا پروژه‌ات را می‌دهی یا بیرونت می‌کنیم.” او می‌خواست از من زهر چشم بگیرد. روز اولی که آمد من را صدا کرد و گفت تو معتاد هستی و دونفر از دوستانت مواد پخش می‌کنند و با دونفر از مستخدمان، من را از دانشگاه بیرون انداختند.

چرا؟

او تازه آمده بود و می‌خواست نظم را در دانشگاه حاکم کند. یکی از دوستانم که با او صبح‌ها به پیاده‌روی می‌رفت، گفت صادقی اهل این‌کارها نیست و سیحون هم خواست من را ببیند. فردای آن روز با حالتی سربه‌زیر به ملاقاتش رفتم و مشکل حل شد.

بعدها نیز شما و همان هنرمندان وارد کانون پرورش فکری کودک و نوجوان شدید. چه فضایی در آن زمان وجود داشت؟

زمانی که کانون تاسیس شد من کارهای ویترای و سینمایی می‌کردم. البته قبل از آن در سال١٣٣٧ در پاساژ علمی به همراه نصرالله افجه‌ای مغازه‌ای تاسیس کرده بودیم که افجه‌ای تابلونویسی می‌کرد و من هم پلاکاردهای سینمایی درست می‌کردم. من و عباس کیارستمی دوستان نزدیک و بیشتر روزها با هم بودیم، بعضی از شب‌ها با هم به سینما می‌رفتیم. او هم کارهای گرافیکی می‌کرد. او با آقای‌شیروانلو آشنا بود. شیروانلو دفتر تبلیغاتی‌ای به نام “نگاره” داشت که کیارستمی هم با آنها کار می‌کرد و بعد از تاسیس کانون، شیروانلو دنبال تعدادی از نقاشان بود. کتابی به نام “پهلوان پهلوانان” به من دادند تا نقاشی کنم. در آن زمان سرباز بودم و نگارخانه سبز را هم راه‌اندازی کرده بودم. در ابتدا نام نگارخانه ویترای بود که بعدا به نگارخانه سبز تغییر نام داد.

البته شاید جالب باشد در مورد ازدواجم هم در اینجا اشاره‌ای کنم. وقتی به خواستگاری همسرم رفتم، ٢٩سال داشتم. همسرم از یک خانواده تاجر بود و قبل از آن حدود ١٥بار به خواستگاری رفته بودم. روزی که به خواستگاری همسرم می‌رفتم، کیارستمی روی دیوار آتلیه‌ام ضربدر زد و گفت این آخرین خواستگاری است. پدرم به خانه عروس دایی همسرم رفته بود و همسرم را دیده بود. پدرم گفت یک‌نفر هست که احتمالا می‌پسندی و همین شد که به خواستگاری رفتم. به همسرم نگفته بودم به سربازی نرفته‌ام. موقع خواستگاری در مورد درآمد و تحصیلات و... از من پرسیده بودند و فکر می‌کردند با ٢٩سال سن حتما سربازی رفته‌ام. من خودم را معرفی نکرده بودم به همین دلیل احضارم کردند. روزی که من را احضار کردند، همسرم تعجب کرد که چطور هنوز سربازی نرفته‌ام. آن‌موقع پسرم یک‌ساله بود. کانون در آن زمان شروع به فیلمسازی کرده و آقای‌شیروانلو گفته بود صادقی مشغول خدمت سربازی است و همین باعث شد مکاتبه کنند تا از نیروی هوایی به کانون پرورش منتقل شوم و بقیه دوران خدمت را در آنجا بگذرانم. قبل از من فرشید مثقالی و دیگران فیلم کوتاه چنددقیقه‌ای ساخته بودند و آقای زرین‌کلک نیز در بلژیک بود. من با انیمیشن آشنایی نداشتم.

آقای‌شیروانلو به من قصه “هفت‌شهر” را داد و من با دیدن کتاب‌های والت‌دیسنی و... این فیلم را ساختم. نقاشی‌های این فیلم خیلی خوب بود هرچند از نظر ساختار سینمایی عیب‌های خیلی زیادی داشت. برای فیلم‌دوم مطالعه بیشتری کردم و با سینما بیشتر آشنا شدم.

چندوقت بعد فیلم دوم را ساختید؟

با یک‌سال فاصله. آقای‌سماکار قصه‌ای به من داد و من نمی‌دانستم سناریست با قصه‌گو خیلی فرق دارد. به همین دلیل در فیلم نوشتم “سناریست: حسین سماکار” که بعدا سناریو فیلم در نیویورک جزو بهترین‌های سال شناخته شد. در سینمای خارجی هم معمولا قبل از نمایش فیلم اصلی یک فیلم کوتاه می‌گذارند که فیلم گلباران قبل از نمایش یک فیلم خیلی معروف پخش شد و بعد از “من آنم که” فیلم “رخ” را ساختم. بین همه فیلم‌هایی که می‌ساختم یک‌تسلسل وجود داشت.

این فیلم در آمریکا از میان دوهزارفیلم جایزه اول را گرفت و سال١٩٧٥جزو بهترین‌ فیلم‌های کوتاه سال در فستیوال لندن شناخته شد. فیلم بعدی‌ام “ملک خورشید” بود و در ادامه از داستان‌های شاهنامه “زال و سیمرغ” را انتخاب کردم. اولین‌باری که کسی از پرسوناژهای خیلی ایرانی استفاده کرد، من بودم و با ریش‌های پیچ‌دار و لباس‌های خاص این ایرانی‌بودن را در “زال و سیمرغ” نشان دادم. بعد از آن انقلاب شد و می‌خواستم در مورد فرش ایرانی فیلم بسازم اما چون این نوع آثار بازدهی مالی زیادی ندارد، چندسالی فیلمسازی انیمیشن دچار وقفه شد و من هم این رشته را کنار گذاشتم. من حدود ٤٠جایزه بین‌المللی و داخلی برای تصویرسازی و فیلم‌ گرفته‌ام و فیلم “من آنم که” باعث شد با فضای سورئال آشنا شوم و گفتم موقعیت خوبی است که نقاشی سورئال انجام دهم و از سال١٣٥٦ سورئال را شروع کردم.

در عین ظرافت و رنگ‌های گرمی که در کارهایتان هست، اما انگار خشونت و غمی هم در آثارتان نهفته است. خودتان این موضوع را قبول دارید؟

از تاریخ الهام گرفته‌ام. همه به من می‌گویند سربازهای جنگی با کلاهخود می‌کشم. انسان اصولا جنگجوست. از وقتی که به دنیا می‌آید برای شیرخوردن می‌جنگد تا وقتی که عاشق می‌شود و حتی برای وطنش می‌جنگد و تا روز آخر برای ادامه زندگی‌اش می‌جنگد. برای همین من سراغ سربازهای جنگجو رفته‌ام که المان‌های جنگ مثل خونریزی را ندارند اما یکی از سمبل‌های کارهای من سیب است. سیب آبی برای من نشانه آزادی، سیب قرمز علامت عشق و سیب سیاه نشانه مرگ است.

شما را با کاکتوس‌هایتان نیز می‌شناسند. چطور آنها خلق شدند؟

به قول آقای‌کیارستمی اگر کارهای من را از خیابان ولیعصر واقع در میدان تجریش تا میدان راه‌آهن بچینند، حتما دوطرف خیابان را پر می‌کند چون خیلی پرکار هستم. چندسال قبل کارهای جدیدی مثل شطرنج‌هایی که برگرفته از فیلم “رخ” هستند، ساختم یا گیوه‌های مخصوصی را که از لندن می‌خرم بعد از کهنه‌شدن، به پرنده تبدیل می‌کنم. در واقع از هرچیزی که به‌نظر بیاید، بدرد نمی‌خورد، استفاده می‌کنم. یک‌روز به باغ یکی از دوستانم رفته بودم و دیدم در گوشه‌باغ، یک‌سری گلدان قرار دارد که دور ریختنی هستند. حدود ٥٠گلدان شکسته و کهنه را به خانه‌ام بردم و با آنها این کاکتوس‌ها را ساختم. تعدادی از این گلدان‌ها برگرفته از طرح‌های سیلک است. همه می‌گویند اینها کاکتوس هستند و من‌هم قبول کردم. من روی تابلوهایم هیچ‌وقت اسم نمی‌گذارم و معتقدم؛ بیننده هربرداشتی از کارهایم دارد، داشته باشد. او می‌تواند سوار اسب نقاشی‌هایم شود و بتازد.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group