معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1401
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1359
معماری مجازی   - 22
نظریه معماری   - 1046
جشن نامه اتووود   - 21
طراحي داخلي   - 958
معماری و رسانه   - 21
سازه های شهری   - 900
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
تکنولوژی ساخت   - 886
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 817
جهان علمیْ تخیلی   - 18
مرزهای معماری   - 812
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 745
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 744
معماری کوچک مقیاس   - 17
المان شهری   - 740
معماری و نقاشی   - 17
معماری و سیاست   - 647
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 567
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 540
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 509
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 488
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 480
معماری و روانشناسی   - 14
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 474
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
طراحی صنعتی   - 472
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
معماری تندیس گون   - 469
معماری و گیم   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 459
معماری و هوش مصنوعی   - 12
معماری منظر   - 458
معماری و ادبیات   - 11
معماری شمایل گون   - 431
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
باز زنده سازی   - 399
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
آینده گرایی   - 383
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 381
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 379
معماری جنگلی   - 10
معماری یادمانی   - 357
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماریِ توسعه   - 333
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری سبز   - 323
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
طراحی نئولیبرال   - 312
معماری بیابانی   - 8
معماری پست مدرن   - 289
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 273
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 265
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 259
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 253
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 252
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 252
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 230
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 223
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 221
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 205
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 201
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 191
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 180
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 180
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 178
معماری تخت جمشید   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
گرافیک   - 161
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
فضای منفی   - 148
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 145
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
هنر گفت و گو   - 141
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری ژاپن   - 127
طراحی و پناهجویان   - 7
طراحی مبلمان   - 127
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری ایران   - 114
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
ترسیمات معماری   - 107
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری و فاجعه   - 97
معماری خوانی   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری مذهبی   - 87
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری فاشیستی   - 80
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ نفت   - 5
معماری هند   - 66
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری چین   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 64
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 62
بلوپرینت   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 62
اتووودْ آبزرور   - 4
اقتصادِ فضا   - 60
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
ویرانه ها   - 58
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
گفت و گو با مرگ   - 56
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 51
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 48
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
پداگوژی   - 47
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
معماری پراجکتیو   - 45
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 44
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری دیجیتال   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
باهاوس   - 39
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
فیلوکیتکت   - 37
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
هنر روسیه   - 35
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری فضای داخلی   - 29
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 4
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 29
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 40
سوزان سانتاگ   - 8
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 28
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 3
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 25
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 111
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 7
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 37
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 142
باک مینستر فولر   - 12
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 22
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 58
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 68
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 9
میشل فوکو   - 47
تئودور آدورنو   - 5
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 13
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 101
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رنزو پیانو   - 30
کوین لینچ   - 7
ریچارد مِیر   - 8
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریموند آبراهام   - 1
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رینر بنهام   - 2
یان گِل   - 9
رینهولد مارتین   - 5
یو ان استودیو   - 32
ریکاردو بوفیل   - 4
یورگن هابرماس   - 15
زاها حدید   - 190
یونا فریدمن   - 5
زیگموند فروید   - 11
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -780
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -375
صنعتی   -102
فرهنگی   -329
گالری   -84
پاویون   -264
هتل   -76
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -154
ویلا   -6
اموزشی   -133
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
هنر گفت و گو ـ تونی مانچینسکی با مارشال برمن
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/08/25
مـنـــــــبـع : روزنامه کارگزاران ، ترجمه علی عباس‌بیگی
تعداد بازدید : 2877

 

هنر گفت و گو نام اثری سترگ از هنرمند سورئال رنه مگریت است؛ در چشم اندازی از غول هایی در نبرد یا از اغاز جهان، دو انسان کوچک در گفت و گویند، سخنی ناشنیدنی جاری است که در سکوت سنگ ها جذب می شود، اما در پای سنگ های تل انبار شده مجموعه حروفی شکل گرفته اند: رویا، صلح یا مرگ که تلاش دارند به اشوب سنگ ها نظمی دهند. اتووود گفت و گوهایش را زیر عنوان این ستون خواهد آورد.

  

کی‌یرکگور از نوعی "جهش ایمانی" سخن گفت، نوعی پیوند میانِ خود با چیزی، کسی، یا یک جنبش. امروز دلم می‌خواهد راجع به جهش‌های ایمانی سخن بگویم: جهش‌هایی معطوف به [ایمان] به طبقه کارگر، [ایمان] به مدرنیته، [ایمان] به آموزه دینیِ بنیادگرایی. زیرا ۱۹ تروریستی که هواپیماهای جت را به برج‌های دوقلو، پنتاگون و میدانی در پنسیلوانیا کوباندند، جهش‌ِ ایمانی‌شان ظاهراً معطوف به یک دگردیسیِ رادیکالِ بنیادگرایانه بوده است.

هربرت موسچمپ در نیویورک تایمز تخریب مرکز تجارت جهانی را به مثابه "نوعی بیان فرهنگی و نیز یک عمل جنایت‌آمیز" توصیف می‌کند. در زیر نور جهان اسامه بن‌لادن آیا هنوز مدرنیته روی می‌دهد؟

مارشال برمن: روی‌ می‌دهد. تصور می‌کنم که پارادوکسی در بنیادگرایی وجود دارد. هر دینی در قرنِ بیستم قطبی می‌شود: از یک‌ طرف انسان‌گرایانه‌تر و فراگیرتر می‌شود، از طرفِ دیگر قبیله‌ای‌تر، صلب‌تر و انحصارگرایانه‌تر. بخشی از حذف این است که نه فقط یک دین مردم را از دین‌های دیگر منع می‌کند بلکه همچنین اکثر آدمیان را بیرون از خود آن دین نگاه می‌دارد. برای مثال برای یک مسیحی بنیادگرا، اکثر مسیحیان، مسیحیانِ حقیقی از کار در نمی‌آیند.

همه بنیادگراها دارای ساختارِ به طرز یاس‌آوری همانند‌اند. برای آنها آسان‌تر آن است [بنیادگراهای دینی مختلف] تا با یکدیگر حرف بزنند و بیشتر با خودشان اشتراک دارند تا با یهودیانِ دیگر، هندوهای دیگر، مسیحیانِ دیگر و غیره. با این‌ همه بنیادگرایی ایده بسیار مدرنی است. بنیادگرایی سنت‌هایی را که هزاران سال عمر دارند می‌گیرد و تقریباً همه آنها را رد می‌کند،‌ تعدادی از آنها را مفهوم‌پردازی می‌کنند و در یک نظام جای می‌دهد. آن‌گاه کل زندگی را در انطباق با آن نظام مورد داوری قرار می‌دهد.

بنیادگرایی شکل‌های بسیار مدرن عملیا‌ت‌های معرفتی را به کار می‌گیرد: این تنها شیوه مدرن برای دیدن اشیا نیست، ولی مسلماً یکیاز شیوه‌ها برای دیدن اشیاء است. بنیادگرایی همچنین نسبت به تکنولوژی مدرن گشوده است. به شدت پیشرو است، چنان‌که در بسیاری از دین‌ها بیشتر تکنولوژیست‌های مشهور کامپیوتر بنیادگراها هستند. به یک معنا بنیادگرایان بسیار راغب‌ترند برای بهره‌مندشدن از شکل‌های معینِ تکنولوژی مدرن، و نسبت بدان رهیافتی غیرانتقادی‌تر دارند تا انسان‌گرای سکولاری مثلِ من. آنها خواهانِ بهره‌مند‌شدن از هر چیزی هستند چنانچه تصورشان از ایمان را متحول کند.

آیا بنیادگرایی تهدیدی برای مدرنیته است؟  

بله، اگرچه در همان حال شکلی از مدرنیته است. جنگ سرد تهدیدی برای مدرنیته بود. بی‌شک جنگ سرد اگرچه خود نوعی بنیادگرایی را ایجاد کرد توسط بنیادگراهای دینی هماهنگ و موزون نمی‌شد. مدرنیته مملو از تهدیدهایی برای خود مدرنیته است. برای مثال ما مقدار زیادی زباله سمی تولید می‌کنیم. ایده‌های معینی راجع به مدرنیته وجود دارد که باعث می‌شود چونان یک شبکه بدون درز و یکپارچه به نظر رسد، اما چنین نیست. چراکه مدرنیته مملو از تهدیدهایی برای خود است، مدرنیته مخاطره‌جو و جذاب است، اما ترسناک نیز هست.

در مقامِ یک نیویورکی بومی، مرد خانواده، مارکسیست- انسان‌گرا و شهرنشین، ۱۱ سپتامبر و پس از آن را چگونه درک کردید؟

بسیار احساس درد و آسیب می‌کنم، همچون کسی که او را با یک چوب بیس‌بال می‌زنند و سرم هنوز آسیب می‌بیند. هنوز شوکه می‌شوم. این‌طور نیست که کاملاً مرا شگفت‌زده کرد. در واقع، در یکی از کلاس‌هایم هفته‌ای پیش از یازدهم، کوشیدیم همه فجایعِ کشتار جمعی را در نیمه دوم قرن بیستم کشف کنیم. همه آنها را روی تابلو لیست کردیم. خیلی بود. گفتم: "نگاه کنید، نگاه کنید، چقدر با عظمت و ثروتمند هستیم". می‌دانستم چقدر آسیب‌پذیر هستیم. اما این آگاهی باعث نمی‌شود که کمتر آسیب برساند. چیزی است همچون رفتن در دل سرزمینی خطرناک، جایی که می‌دانید کسی ممکن است به شما حمله کند و آنگاه چنین می‌کند. اگر خوش‌شانس باشید زنده می‌مانید، با این ‌حال حضور آسیب و درد همواره پابرجاست. ▪

رفتار چپ را با ۱۱ سپتامبر چگونه می‌دانید؟

نه خیلی خوب. گوش کنید، من واقعاً از روند امور باخبر نیستم. اما اگر آن را از روی فعالیت‌هایی قضاوت کنم که دانشجویانم در آن درگیر هستند و نیز ایمیل‌هایی که دریافت کرده‌ام، آنچه مرا شوکه و مایوس کرد ناتوانی بسیاری در جبهه چپ بود برای همدردی کردن با مردمی که کشته شدند و خانواده‌های آن کشته‌شدگان.

یک پاسخ بسیار شایع چنین بود، "بله، اما نگاه کنید به همه کارهای بدی که آمریکا انجام داده است" که در ذیل آن لیستی از گناه‌های آمریکا قرار داشت، که به راستی لیستی پُر و پیمان بوده است. در حالی‌که نقد آن گناه‌ها را مشروع می‌دانم، همچنین فکر می‌کنم کسانی که با مردم بیچاره سومالی و برزیل، با قربانیان سرتاسر جهان، احساس همدلی دارند معتقدم اگر همدلی آنها راستین باشد باید با مردم بیچاره بروکلین، نیوجرسی و بچه‌های بیچاره‌ای که پدران‌شان دیگر خانه نمی‌آیند احساس همدلی کنند. "ما" در اینجا در لیست قربانیان هستیم.

آنهایی که می‌خواهند به قربانیان در هر جایی کمک کنند باید در واقعیتی قدم گذارند که در حال روی دادن است. فکر می‌کنم برخی مردم این را می‌فهمند، برخی دیگر نه. این هنوز مرا ناراحت می‌کند وقتی افرادی که معمولاً به لحاظ سیاسی با آنها موافق هستم می‌گویند "بله، این وحشتناک است، اما چنین و چنان.." و "بله، این وحشتناک است" تقریباً سه ثانیه می‌پاید در حالی‌ که آن "اما" ساعت‌ها طول می‌کشد.

در کنار خسارت‌های عظیمِ انسانی، اینجا در شهر نیویورک ما دیگر برج‌های دوقلوی‌مان را نداریم. در ویرایش نهایی نوامبر ۲۰۰۱ Lingua Franca مقاله‌ای داشتید با نام "وقتی ساختمان‌های بد تصادفا بر مردمان خوب فرو می‌ریزند." مانند شما، من نیز یک نیویورکی بومی هستم، اگرچه نیویورکی‌ای که سن و سال کمتری از شما دارد. برای من، برج‌های دوقلو همواره حضور داشتند: آنها طبیعی و نرمال بودند، بخشی از شهر که توگویی همواره بوده‌ است. در Lingua Franca برج‌ها را در مقام "تجلی‌های قسمی شهرنشینی توصیف می‌کنید که شهر و مردمان‌اش را خوار می‌شمرد". لطفاً توضیح دهید.

اگر شما مرکز تجارت جهانی را با آن آسمانخراش‌هایی در نیویورک مقایسه کنید که پیش از آنها بسیار مهم و مشهور بودند، مثل ساختمان‌های کرایسلر و امپایر استیت، آن ساختمان‌ها در کنار خیابان بودند، بخشی از یک نظام کلی، در بطن زندگی. مرکز تجارت جهانی خود را از شهر به طُرقی پر طول و تفصیل مجزا کرد. وارد شدن و استفاده از آن دشوار بود. آنها بهره‌مند از گستردگی عظیم فضا بودند، اما این یک فضای عمومی پست و چرکین بود. تاحدی آنها بقیه ما را آنجا نمی‌خواستند. حتی پیش از ۱۱ هم سپتامبر، آنجا شکل‌های خاص پاک‌سازیِ امنیتی داشت و خصومت و دشمنی بیرون می‌داد.

این نکته قابل توجهی است، زیرا دقیقاً تا جنوب مرکز تجارت جهانی، مجموعه "باتری پارک سیتی"، که تقریباً به شیوه‌ای یکسان از طریق مرجعیتِ عمومی ساخته شد، به مراتب قابل استفاده‌تر بود. در اکثر روزهای تعطیل سال، پارک‌ها، بندرگاه، موزه‌ها و رستوران‌ها که از بطنِ باتری پارک‌ سیتی بیرون آمدند مملو از جمعیت هستند. مردم به یکی دو تا از اینها سر می‌زنند و خود را از آن بهره‌مند می‌سازند، اما عبور از مترو برای رفتن به سمت خانه آنها را مجبور به دیدن مرکز تجارت جهانی می‌کند. و از آنجا مرکز تجارتِ جهانی مانند یک شهر‌ـ ارواح بود: شما از محوطه پر و مالامال به سمت آن محوطه‌ای گذر می‌کردید که تهی بود. بنابر همه آن‌ چیزی که شنیدم، مراجعِ امنیتی آن را به این شکل می‌خواستند. تصور آنها از ایمنی مستلزم جلوگیری کردن از مردم بود. شکلِ تخت برج‌ها و تنهایی آنها از دل زیبایی‌شناسی‌ای بیرون می‌آمد که به بهترین نحو لوکوربوزیه آن را بیان می‌کرد، همو که گفت به منظور داشتن یک برنامه‌ریزی مدرن باید "خیابان‌ها را کشت." برای او خیابان بی‌نظمی و آشوب را مجسم می‌کرد. تصور ایجاد نوعی نظام دیگر بود که خیابان‌ـ‌‌ شهر را بیرون می‌گذاشت. فکر می‌کنم که این یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات صورت‌گرفته در سراسر جهان بود.

نوعی ترس از شهر وجود دارد که نقشی مهم در فرهنگ قرن بیستم ایفا می‌کند. این ترس دنباله‌ای از فضاهای غول‌پیکرِ کاملاً تهی و سترون را در سرتاسر جهان ایجاد کرد. سنخ‌های معینی از ساختمان‌های کلیشه‌ای وجود دارد که آدمیان سرانجام آن را وحشتناک می‌یافتند. با این‌ همه شاید آنها می‌بایست آنها را تجربه می‌کردند و با آنها زندگی می‌کردند قبل از اینکه می‌توانستند بدانند چه چیز اشتباه بود. به عبارتی پس از آنکه مرکزِ تجارت جهانی بمباران شد وادارمان کرد من و بسیاری دیگر با آن احساس همدلی بیشتری کنیم. مرکز تجارت جهانی نیز مانندِ ما آسیب‌پذیر بود. در قرن نوزدهم، نیچه برای عصری "مردانه‌تر" و "جنگجوتر" غصه می‌خورد. فوتوریست‌های اوایل قرن بیستم که مارینتی نیز از آن‌جمله بود، کسانی بودند "که ستایش می‌کردند جنگ ـ تنها بهداشتِ حقیقیِ جهان‌ـ نظامی‌گری، میهن‌پرستی، حرکت ویرانگرانه آنارشیست‌ها، ایده‌هایی زیبا که می‌کشد، و استهزا زنان را."

در صورتِ وجودْ چه پیوندهایی میان بمب‌گذاری‌های ۱۱ سپتامبر و نیچه و فوتوریست‌ها برقرار است؟

خوب اولاً این ایده که چیزی رهایی‌بخش راجع ‌به آدمیانی که کشته می‌شوند در کار است. اکنون درک می‌کنم: همه آدمیان با توجه به قابلیت‌شان برای کشتن مجهز می‌شوند. اگر کسی سعی داشت که مرا بکشد تلاش می‌کردم در مقام دفاع او را اول بکشم. اما آن چیزی که هم‌اینک از نیچه و فوتوریست‌ها خواندید (و می‌توانستید از بسیاری از آدم‌های دیگر نیز بخوانید)، این ایده که کشتنِ آدمیانِ دیگر شما را بهتر می‌کند و به نحوی سطح وجود شما را ارتقا می‌بخشد، تصور می‌کنم که این ایده در قرن نوزدهم از آن‌رو رواج پیدا کرد که ۱۰۰ سال را بدون یک جنگ مهم سپری کرده بودند. جنگ‌های منطقه‌ای و محلی وجود داشت و نه جنگ‌های جهانی.

بیشتر مردم زندگی‌شان را سپری می‌کردند بی‌آنکه تجربه سرباز یا قربانیِ جنگ بودن را تجربه کنند. بعضی از آنها به این احساس رسیدند که این خیلی کسل‌کننده است. بسیاری از مردم که مشتاقِ یک جنگ بودند وقتی که جنگ ۱۹۱۴ سر رسید وحشت کردند. در دو سوی جنگ، سیاستمداران و ژنرال‌ها گفته بودند "آنها را بیرون خواهیم راند و برای کریسمس خانه خواهیم بود." سیاستمدارن و ژنرال‌ها تا حدی در ابتدا فهمیدند که بُرد سریع در این جنگ ناممکن خواهد بود. آنها سپس تاکتیکی را پذیرفتند که در انگلیسی آن را جنگ فرسایشی می‌نامند، به این معنا که ما بسیاری از آنها را می‌کشیم، آنها بسیاری از ما را؛ ما بیشترِ آنها را می‌کشیم، آنها بیشترِ ما را... دو طرف معتقد بودند آخرین جبهه‌ای‌اند که سرپا می‌مانند.

کتاب بسیار خوبی از پُل فیوزل وجود دارد با عنوان "جنگ جهانی اول و حافظه مدرن". این کتاب شرح این است که چگونه جنگ جهانی دوم مدل کاملی بود از نظامی که در آن تقریباً همه به ترس افتادند و تصور کردند که این ورای اعتقاد و شر است، با این‌حال همه برای متوقف کردنِ آن احساس ناتوانی کردند. تعدادی از افراد بودند که با آن زندگی کردند و از آن بهره‌مند شدند، معمولاً آن افرادی که از خطوط مقدم نبرد دور شدند. یک مضمون تکراری آن دوره این است که چقدر غیرنظامیان در مقایسه با سربازان ظالم‌ترند.

در پرتو رویداد ۱۱ سپتامبر این نکته جالب توجهی است. با خواندن مقالات محلی و اخبار ملی آنچه دیدیم این بود که اکثر آدمیانی که جنگ را الزام کردند در زمره قربانیان و خانواده‌های آنها در نقطه صفر نبودند. مردمانی از سایر بخش‌های آمریکا بودند. بسیاری از کسانی که دیدند آنجا چه اتفاقی افتاد متنفر شدند و نمی‌خواستند آن خرابی را برای کسی دیگر ببینند.

درست است. من نه همیشه بلکه اغلب فکر می‌کنم کسانی که در سنگرها هستند و خونریزی را می‌بینند با دشمن احساس همدلی می‌کنند و نمی‌خواهند جنگ را تحمیل کنند.

 

متن اصلی این خبر را می توانید در این لینک مطالعه فرمایید.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

مدرنیست های واقعی چه کسانی هستند؟
كتابخانه اتووود ـ تجربه ي مدرنيته ـ مارشال برمن
کتاب خانه اتووود ـ تجربه مدرنیته؛ هر انچه سخت است دود می شود و به هوا می رود ـ مارشال برمن
تراشه های کانسپچوال ـ مارشال برمن و تحلیل برازیلیا در قامت جزمْ شهری ایده ال
تراشه های کانسپچوال ـ مایکل سورکین و زیستِ سیاسی شهر در تفسیر مارشال برمن
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group