معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1363
پاویون های سرپنتین   - 24
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1247
فیلوکیتکت   - 24
نظریه معماری   - 1009
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
طراحي داخلي   - 929
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 881
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 20
تکنولوژی ساخت   - 857
معماری مجازی   - 20
مرزهای معماری   - 796
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 774
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
نظریه شهری   - 714
پردیس ویترا   - 18
المان شهری   - 713
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 703
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 613
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری و سیاست   - 584
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 525
معماری بایومورفیک   - 14
معماری مدرن   - 520
شهرهای در حرکت   - 14
منتقدان معماری   - 494
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
معماری تندیس گون   - 457
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 14
آرمان شهرگرایی   - 455
معماری فضای داخلی   - 12
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 454
ویروس کرونا و معماری   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 447
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 12
روح مکان   - 446
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
طراحی صنعتی   - 446
جهان علمیْ تخیلی   - 10
معماری منظر   - 435
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری شمایل گون   - 426
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
باز زنده سازی   - 383
درس گفتارهای اتووود   - 9
توسعه پایدار   - 359
بی ینال ونیز   - 9
معماری یادمانی   - 339
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 333
معماری کوچک مقیاس   - 9
هنر مدرنیستی   - 326
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 9
معماریِ توسعه   - 317
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماری سبز   - 310
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
آینده گرایی   - 306
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
طراحی نئولیبرال   - 286
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 267
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 256
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 254
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 249
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 249
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 249
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 248
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 246
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 242
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 239
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 225
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 219
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 211
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 192
معماری و روانشناسی   - 7
مسکن عمومی   - 189
معماری تخت جمشید   - 7
معماری انتقادی   - 184
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
زنان و معماری   - 172
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
عکاسی   - 165
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 164
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری ـ سینما   - 157
طراحی و پناهجویان   - 7
هنر انتزاعی   - 148
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 134
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 133
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
گرافیک   - 128
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
فضای منفی   - 127
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
طراحی مبلمان   - 123
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری ژاپن   - 121
معماری و هوش مصنوعی   - 6
معماری ایران   - 110
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
بلندمرتبه ها   - 106
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
معماری مصر   - 5
معماری مذهبی   - 86
فرهنگ نفت   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
اکسپو   - 76
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری فاشیستی   - 75
معماری خوانی   - 4
ترسیمات معماری   - 71
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
بلوپرینت   - 4
معماری هند   - 66
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری چین   - 62
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 55
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
ویرانه ها   - 53
معماری بیابانی   - 4
مدارس معماری   - 48
معماری و ادبیات   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 47
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 45
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
جنبش متابولیسم   - 41
معماری جنگلی   - 3
معماری دیجیتال   - 39
معماری و گیم   - 3
پداگوژی   - 38
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
باهاوس   - 37
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری پراجکتیو   - 37
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
مدرنیته؛ از نو   - 36
شهرسازی کوچک مقیاس   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 35
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
معماری و نقاشی   - 2
اقتصادِ فضا   - 30
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 29
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 28
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
هنر روسیه   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معماری و فاجعه   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
اکسپو میلان 2015   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 16
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 28
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 36
سوزان سانتاگ   - 8
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 9
ارو سارینن   - 28
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 2
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 30
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 23
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 73
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 51
لودویگ میس ون دروهه   - 23
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 7
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 37
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 139
باک مینستر فولر   - 11
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
مارتین هایدگر   - 27
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 6
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 21
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 57
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 3
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 67
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 7
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 44
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 3
نورمن فاستر   - 35
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 7
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 23
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 28
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 1
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 27
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 17
جورجو آگامبن   - 5
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 10
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 1
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 5
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 1
حسن فتحی   - 5
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 9
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 29
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 97
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 30
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 13
ریکاردو بوفیل   - 3
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 187
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 10

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -761
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -359
صنعتی   -101
فرهنگی   -321
گالری   -84
پاویون   -255
هتل   -73
موزه   -250
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -230
بهداشتی   -38
مسکونی ـ تجاری   -158
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -132
ویلا   -3
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
معماران و چالش انتخاب معماری ـ محمدمسیح یاراحمدی ـ زندگی‌های معمولیِ خانه‌های معمولیِ مردم معمولی
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1394/01/21
مـنـــــــبـع : اختصاصی اتووود
تعداد بازدید : 2410

«واضح است که فصل مشترک

تمامی این صورت‌ها، نوستالوژی

زندگی اصیل، قداست‌زدایی نشده،

و با خود آشناست»

شفر

 

نازل را در دریچه باک ماشین می‌گذارم و سوخت را سرازیر می‌کنم؛ عطر خوش مولکول‌های آروماتیک بنزنین در شامه‌ام می‌پیچد و مرا پرت می‌کند به بیست و سه سال پیش در زیرزمین فقیرانه خانه آقای سفیر که خردسالی‌م را در آن گذراندم. خانه از حیاط چند پله می‌خورد و به پایین می‌آمد؛ منفذ نور ردیف پنجره‌های کوتاهی بود که در حد فاصل سقف زیرزمین تا کف حیاط روی سطح یک دیوار ردیف شده بود. یک اتاق کوچک کنار یک درب غالبا بسته به اضافه یک آشپزخانه تمامی بضاعت این خانه نقلی بود که تا سه سالگی‌م را در آن گذراندم اما تصاویری واضح از آن را به یاد دارم.

به دلیل سطح کم منفذ، خانه نور زیادی نداشت، اما در عوض همین کمبود نور در خانه تقدس پیدا می‌کرد؛ نور از روزن‌ها که رو به جنوب بودند به داخل خانه می‌ریخت و گرده‌های معلق در آن سایه‌گاه مسیر نور را واضح‌تر می‌کرد. نور در خانه خردسالی من حجم داشت، اندازه داشت، کالبد داشت و اینطور در مغازله با گرده‌های معلق شخصیت می‌یافت.

اما حیاط داستان متفاوتی داشت، تصویری که از آن روزها به خاطر دارم آلبالوهایی است که پدرم از درخت چید، شست و در دهانم گذاشت. یا عکسی که بعد از آن مرتب در آلبوم خانه مرورش می‌کردم؛ پسرکی که صاحب این قلم باشد و روی گوسفند قربانی در حیاط سواری می‌گیرد.

درب کنار تنها اتاق خانه، ورودی موتورخانه بود؛ نزدیک درب که می‌شدی بالاخص در زمستان جدا از حرارت، عطر مولکول‌های آروماتیک گازوئیل به خانه نشت می‌کرد. عطری که تا ابد من را به آرام‌ترین و خوش‌ترین خاطره‌های محو گره می‌زند؛ به خانه‌ای که زن و مردی آرام و باثبات خانواده کوچک‌شان را در آن شکل می‌دادند.

سه‌سال بیشتر در آن خانه نماندیم، پس از آن به یک آپارتمان در بلوکی ۴طبقه در یک شهرک چندهکتاری در ۱۴ کیلومتری تهران اسباب‌کشی کردیم. در این خانه اتاقی مستقل یافتم، رو به جنوب، با پنجره‌ای فراخ و طاقچه‌ای که همچون کِرْمیت؛ قورباغه داستان شب سال نو می‌توانستم روی آن بنشینم و از آن بالا به درخت سنجد و اکالیپتوسی نگاه کنم که در زمین خاکی رو به روی بلوک واقع شده بود؛ زمینی که کمی بعد تنها خانه خریداری نشده باقی‌مانده در آن را هم خریدند و خراب کردند و یک پارک بازی در آن برپا کردند. پیرمرد ساکن آن خانه همسایه خوبی بود، آن موقع متوجه تعامل طنازانه ساختمان‌های بلند چهارپنج طبقه با یک خانه آجری تک طبقه نمی‌شدم. یک بار پیرمرد برای ما، خانواده ساکن طبقه سوم بلوک کناری، از یزد چهار لوز آورد؛ گمانم آن دفعه اولین باری بود که با طعم چهار لوز آشنا شدم و تبدیل به به‌یادمانی‌ترین طعم شیرینی زندگی‌م شد. هرچند وقتی بعد از حدود پانزده سال به آنجا برگشتم تا برای این مطلب عکاسی کنم چیزی از زمین بازی باقی نمانده بود؛ تعاونی در آنجا هم بلوک‌های ساختمانی برپا کرده‌بود.

خانه‌های شهرک هیچ ویژگی خاص معمارانه‌ای نداشتند؛ مکعب‌های افراشته بتنی مسطح بدون نماکاری خاص، که برای خالی نبودن عریضه آنها را با رنگ‌های قهوه‌ای سوخته و قهوه‌ای روشن رنگ‌آمیزی کرده بودند. شاید معمارانه‌ترین عنصر خانه‌مان همان گچ‌بری‌های فریبنده‌ای بود که استادکار اصفهانی برای‌مان به خانه افزود. از تفریحاتم این بود که با پرده مسیر نور را محدود کنم تا با گرده‌های معلق اتاق یک مسیر مشخص بسازد و بعد در حالی که روی خط گرم بر جای گذاشته نور دراز می‌کشیدم نقش‌های گچ‌بری‌های روی سقف را حلاجی کنم.

بلوک‌های شهرک هر کدام اطرافشان باغچه‌هایی داشتند که به طور مستقل توسط ساکنین همان بلوک سامان می‌یافت؛ از ماجراجویی‌های پسرانه‌مان همین بود که بی‌اجازه از مرزهای مجاز بلوک فراتر برویم و بلوک‌های دورتر در ابتدا و انتهای شهرک را کشف کنیم. آنچه به هر بلوک شخصیت می‌داد همین نحوه سامان‌یافتن باغچه‌هایشان بود؛ باغچه‌های کاج، باغچه‌های میوه، باغچه‌های صیفی‌کاری شده، باغچه‌های پر از گل، باغچه‌های با عطر امین‌الدوله و ... . باغچه ما درختچه زیاد داشت، در باغچه پایین البته بوته گوجه فرنگی هم کاشته بودند و خاک عنصر اصلی بازی‌های ما بچه‌های بلوک بود که هر روز در باغچه جمع می‌شدیم تا راه‌آب‌ها را مرتب کنیم، روی آن‌ها سد بزنیم و ... . عجب خاکی داشت.

شهرک یک میدان‌گاهی وسیع و فرش شده با چمن داشت که در میان آن یک آب‌نمای ساده بیضی شکل بود، بدون هیچ مجسمه و معماری خاص، در کنار همان آب‌نما جمع می‌شدیم تا قایق‌های چوبی ساخته شده‌مان را که گاه با آرمیچر‌ها مجهز‌شان می‌کردیم به رقابت بگذاریم. دور آب‌نما پر از بچه‌های ۵-۱۰ ساله می‌شد که قایق‌هایشان را برای رقابت آورده بودند. از ارتباط بین بچه‌های بلوک‌های مختلف با تلفن‌های نخی و لیوانی هم حیف بود اگر نمی‌گفتم. خانه‌های پدربزرگ‌هایم هم از این ماجرا دور نیستند؛ خصوصا آنکه زیرزمین یکی از آنها در سالهای تلاش پدر برای ساختن ساختمان مستقلش موقتا محل زندگی‌مان شد.

خانه پدربزرگ مادری‌م در صادقیه شمالی، تا قبل از اینکه سه چهار سال پیش بکوبند و چهارطبقه بسازند بروند بالا، خانه‌ای ویلایی بود یک طبقه، چهار پنج پله به بالا می‌خورد تا به سطح آن برسی، تمامی جداره شمالی این خانه جنوبی را پنجره و درب‌های شیشه‌ای گرفته بود. با یک ایوان تقریبا یک‌متر و نیمی که از جداره اتاق‌های شمالی به جلو می‌آمد و نرده کوتاهی که پیش از دبستان از آن بلندتر شده بودم و یک حیاط طولی برابر آن که یک باغچه خیلی کوچک کم‌عرض کنار جداره دیوار نهایی را گرفته بود و یک درخت انجیر از آن سر برآورده بود. از تفریحاتم به جز سوار دوچرخه خاله کوچک شدن و دور حیاط زدن، آب گرفتن به باغچه و بیرون کشیدن کرم‌های خاکی بود. عجب خاکی بود.

زیر زمین خانه تا مدت‌ها محل زندگی دایی کوچک‌م بود؛ آقای دکتر که یک ساک پر از سربندهایی داشت که از مانورها آورده بود و یک کلکسیون مفصل از کاست‌های موسیقی، مجلات فیلم و ... . پدر و مادرم شاغل بودند و بسیاری از ایام پدربزرگم، حاج نقی، روبروی مدرسه "معلم شهید" اکباتان منتظرم می‌شد تا مرا به خانه‌شان ببرد. خانه، خانه شلوغی بود؛ همیشه حتی آنهایی که ازدواج کرده بودند هم همیشه در خانه بودند. خانه، مامن خانواده‌ای آرام بود که با همه تکثر اندیشه‌شان و با همه تلاطم‌های زندگی‌شان تکلیف‌شان با خود جمعی‌شان روشن بود. پدربزرگم استوار ارتش بود، عکسش با سبیل هیتلری همیشه روی دیوار غربی خانه بود، اما مهربان بود و همیشه خوش خنده؛ داستان این خانه، داستان انس بود.

خانه پدربزرگ پدری اما روایت اصالت است؛ مرحوم حاج علی کدخدای چالان‌جولان، پسر کریم‌خان و نوه محمدخان‌برفی خانِ چالان‌جولان بود. تهران که آمد سرکارگر و پیمانکار فضای سبز شهرداری شد؛ بسیاری از بلوارها و خیابان‌های تهران را پدربزرگ من سبز کرده است. گاه که از خیابان‌ی رد می‌شدیم تاکید مي‌کرد که این درخت‌ها را من کاشتم. ویلای حاج علی وسیع‌تر بود؛ به تبع‌ش حیاط مفصل‌تری هم داشت که شایسته یکی از باغ‌بان های شهر و کدخدای چالن‌جولان باشد. درخت مو از وسط حیاط شروع می شد و روی چارچوب پارکینگ را مسقف می کرد. از درب پیاده که وارد می‌شدی همان اول کار مرغ عشق‌های زرد و آبی‌ش سلامت می‌دادند و اگر فصلش بود امین‌الدوله مست داخلت می‌کرد. تا ورودی خانه ردیف گل‌های یاس در گلدان‌های بزرگی چیده شده بودند و گل داده بودند. حیاط خانه یک حباب چراغ در میانه داشت و فواره‌ای که از دوره‌ای به بعد از کار افتاد. حیاط خانه اگر چه بخشی‌ش را حاج خانوم سبزی کاشته بود ولی باقی پر گل و درخت بود. خرمالو، انجیر و ... . عجب خاکی بود.

روبروی حیاط، چند پله بالاتر طبقه حاج‌آقا بود، جداره اتاق‌های او هم همه از شیشه بودند. اتاق آخری اتاق خلوت من شده بود؛ از لای پرده‌ها شعاع نور خودش را با گرده‌های معلق رسمیت می‌داد. حالی بود گذاشتن مهر روی جای جلوس نور و نماز روی نور خواندن. اما ایوان حاجی علی عریض‌تر هم بود؛ یک تاب آهنی گذاشته بود روی ایوان که با دخترعمو و پسرعموها روی آن بازی می‌کردیم و با حاجی که توی حیاط با گل‌هایش مشغول بود گپ می‌زدیم.

ما که در واحد غربی زیرزمین سکونت می‌کردیم، واسط‌مان نه حیاط اصلی که حیاط خلوتی بود که پله می‌خورد به حیاط خلوت خانه حاجی؛ زیر پای پله‌ها درب موتورخانه‌ای بود که عطر مستانه گازوئیل از آن نشت می‌کرد. حیاط خلوت بالا محل اتراق حاج خانوم و حاج آقا و عروس‌شان بود که کنار سماور همیشه دم، دم به دم چایی بنوشند. باقی اعضای خانواده هم که می‌آمدند صمیمانه خودمان را در آن حیاط خلوتِ تنگ جا می‌دادیم.

خانه خودمان را که حاجی دوطبقه ساخت و رفت بالا، همکف را هم مسکونی کرد؛ به صراحت به تقلید از پدر یک باغچه در حیاط جنوبی ترتیب داد؛ به خاطر جنوبی بودن خانه حیاط‌مان آن طور بروبیایی ندارد ولی حاجی خوب به آن رسیده. درخت مو از گوشه حیاط تا روی حفاظ ورودی حیاط را سقف کرده است. امین‌الدوله‌ها تا طبقه دوم خود را بالاکشیده‌اند. گل یخ زمستان‌ها جای خالی بقیه را پر می‌کند و گل‌های رُز به وقتش حیاط را سرخ. زیر سایه درخت مو یک تاب فلزی، عین به عین خانه پدری ساخته است. اما از وقتی به منطقه‌مان گازکشی شده از درب رو به زیرزمین موتورخانه دیگر بوی خوش گازوئیل نمی‌آید.

چندصباح دیگر هم من باید از خانه پدری مستقل شوم؛ تهران را دوست ندارم؛ چون دیگر نمی‌توانم در آن خانه‌ای حیاط‌داری داشته باشم که در آن درخت مو حیاط را سقف کند؛ حیاط را که درخت مو سقف کند از لای شاخه‌ها نور مشعشع می‌شود و گرده‌های معلق به آن شخصیت می‌دهد. در خاک باغچه‌ش باید خاک چالن جولان مخلوط کنم و دور حیاط را گلدان یاس بچینم؛ ایوان بزنم و روی ایوان یک تاب آهنی بگذارم و آنقدر بچه داشته باشم که خانه هیچ وقت ساکت نباشد.

***

باید تصریح کنم که هنگامی که پیشنهاد نوشتن درباره انتخاب معمارانهم از طرف آرش بصیرت عزیز به من داده شد می‌خواستم درباره کازا میلای گائودی یا درباره موزه کلومبا اثر پیتر زومتور (ساخته شده بر ویرانه‌های کلیسایی تخریب شده در جنگ‌جهانی) بنویسم. معمار اول چندسال اول دوره آموزش معماری‌م من را مشغول خود کرده بود؛ طمأنینه گائودی همراه با منش روحانی و تمایلات مذهبی‌ش زمینه این گرایش و تمایلش به جزئیات در اوائل این قرن صنعتی من را شیفته کرده بود. از سوی دیگر گرایش زومتور به اندیشه رومانتیک هایدگر و نفوذ نظیر به نظیر اندیشه به کالبد اثار وی اتفاقی شگفت انگیز برایم بوده است. با این حال به سه دلیل از نوشتن از این بناها منصرف شدم؛

یک: انتخاب خاص و یگانه معمارانه می‌بایست دلایلی متقن می‌داشت؛ هرچند تقریر روایات کالبدی فلسفه غرب مد امروز جامعه معماری ماست و تسلط به آنها هم حتما اعتبار آور است اما شخصا ارتباطی ایمانی با آن برقرار نمی‌کنم. شخصا نگاهم به فضای اندیشه پس از عصر روشنگری و بالاخص عصر پست‌مدرن دوره پر تلاطمی از روایت‌های شاعرانه است که بدون جای پای محکم، اندیشه‌ها یک به یک و پشت هم فرا می‌رسند و یک‌دیگر را به کناری می‌زنند. اندیشه‌هایی که حداقل در بستر منطقی ذهن من تکیه‌گاهی برای اثبات ندارند، و بیش از آن که به عنوان فلسفه و جهان‌بینی منطقی دیده شوند، آنها را روایت‌هایی شاعرانه می‌پندارم. در حالی که درباره اندیشه‌های شرق اسلامی روایت اینگونه نیست؛ از سویی نخ تسبیحی همگی آنها را به یکدیگر متصل کرده و ثباتی کلی در میان همه آنها و روایت‌های کالبدی آنها به وجود اورده و از سوی دیگر همگی آنها در نهایت بر اصولی منطقی و اولیه و مورد پذیرش انسان شرقی قرار گرفته‌اند که حداقل تکیه‌گاه آنها نص دینی شان است که به عنوان اصلی مشترک هرچند با تفسیرهای متمایز بین همگی شان اشتراکی برقرار می کند. زین رو کالبد راوی اندیشه‌ای که هنوز برای من اثبات نشده است انتخابی نادرست بود.

دو: معترفم که جز چندکشور اسلامی با معماری ضعیف، خارج از ایران را به عینه ندیده‌ام؛ زین رو یقینا برخورد من مانند بسیاری دیگر با بناهای مورد بحث برخوردی کارت پستالی است. معماری آیین سامان دادن به فضا است و فضا تلاقی زمان و مکان است و چیزی حتی فراتر از تجربه تجسم سه‌بعدی برای درک آن لازم است. ترجیح دادم از فضایی بنویسم که در زمان و مکان آن را تجربه کرده‌ام؛ روایت فوق خود شاهدی بر این است که از منظر نگارنده هویت فضا از چیزی فراتر از ساماندهی کالبدی آن ناشی می‌شود.

سه: غالب بناهای شاخص ایرانی خصوصا بناهای تاریخی ثبت شده در میان آثار ملی نیز نمی‌توانست انتخاب من باشد. با فربه کردن این بناها که تنها باقی‌مانده‌های عصر خود هستند و در زمانه خود نیز آثاری نخبه و جدا از زندگی جاری مردم بوده‌اند مخالفم. آن‌چنان که معماری قصر عالی قاپو نمی‌تواند راوی چگونگی مسکن و سکونت انسان عصر صفوی باشد، مسجد شیخ‌لطف‌الله به عنوان نمازخانه اختصاصی سلطان و حرم‌سرا نیز راوی فضای عبادی مردم زمانه خود نیست. این گونه سازه‌ها هرچقدر هم که اندیشیده‌شده و هنرمندانه باشند، از کالبد معمول مردمان زمانه خود متمایزند. معمار باید با خود روشن کند، عمله ثروت‌وقدرت و فریفته تحسین جامعه ای نخبه‌ است یا سازنده کالبد زندگی "مردم"؟ تعیین تکلیف این سوال بر انتخاب‌های معمارانه و حتی بر پروژه‌های پذیرفته شده او برای کار تاثیر گذار است.

معماری اگر آیین آبادی و معمری است، با خشت و گل و چوب و سنگ برای این اضطراب رو به گسیختگی این روزهای مردم شهر چه کار از دستش بر می‌آید؟ معمار شکست خورده از هجمه این زندگی‌های پرآشوب به درون غار خود خزیده و با کارت پستال‌های مجسمه‌های غول آسایی که ساختمان می‌نامدش مغازله می‌کند. معماری با این انزوا و در خود تنیدگی، خود شاهد شکست خود است.

 

کلیدواژه ها: شفر. کرمیت. زومتور. موزه کلمبا. کازا میلا. گائودی. مسجد شیخ لطف الله. قصر عالی قاپو



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
فریناز شاه پوری ( 1394/01/24 ) :
دغدغه این روزهای من هم همین است... بسیار عالی نوشتید و به هر آنچه که باید، اشاره کردید... مردم عادی و خانه های عادی و زندگی های عادی در واقع تمام آن چیزی هستند که نه مسابقه ای را میبرند نه به ژورنال راه پیدا می کنند و نه در کتاب معماری معاصر ثبت می شوند! اما همین ها تمام چیزی هستند که بشریت و تاریخ آن و نحوه نگرش به معماری و حتی وجودیت معمار را میسازند....

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group