معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1318
زاغه نشینی   - 37
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1084
درگذشت زاها حدید   - 34
نظریه معماری   - 921
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 33
طراحي داخلي   - 872
اکسپو شانگهای 2010   - 33
سازه های شهری   - 849
معماری دیجیتال   - 32
تکنولوژی ساخت   - 830
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 32
مرزهای معماری   - 762
معماری کانستراکتیویستی   - 31
معماری حوزه عمومی   - 699
معماری پراجکتیو   - 31
المان شهری   - 689
مدارس معماری   - 30
نگاه نو به سكونت   - 674
طراحی پارامتریک   - 29
نظریه شهری   - 661
اکسپو میلان 2015   - 27
کلان سازه   - 593
بحران آب   - 27
معماری و سیاست   - 504
هنر روسیه   - 26
معماری پایدار   - 502
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
منتقدان معماری   - 466
پاویون های سرپنتین   - 22
معماری تندیس گون   - 446
جشن نامه اتووود   - 21
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 428
معماری مجازی   - 20
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 425
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
معماری منظر   - 420
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
آرمان شهرگرایی   - 417
پردیس ویترا   - 18
معماری شمایل گون   - 415
پداگوژی   - 18
روح مکان   - 409
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
طراحی صنعتی   - 395
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
معماری مدرن   - 392
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
باز زنده سازی   - 361
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 15
توسعه پایدار   - 349
فیلوکیتکت   - 14
تراشه های کانسپچوال   - 331
معماری ـ موسیقی   - 14
معماری یادمانی   - 330
معماری بایومورفیک   - 14
معماری سبز   - 302
شهرهای در حرکت   - 12
معماریِ توسعه   - 296
باهاوس   - 12
اتووود کلاسیک   - 263
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
طراحی نئولیبرال   - 256
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 11
بدنه سازی شهری   - 251
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری محلی   - 245
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری محدود   - 242
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماری ارزان   - 241
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
تغییرات اقلیمی   - 241
مدرنیته؛ از نو   - 9
معماری تجربی   - 241
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
هنر مدرنیستی   - 237
بی ینال ونیز   - 7
محوطه سازی   - 236
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 233
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
بنای محدود   - 220
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری های تک   - 217
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
آینده گرایی   - 209
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
گرمایش زمین   - 203
معماری تخت جمشید   - 7
معماری پست مدرن   - 192
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 185
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
مسکن حومه شهری   - 185
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 157
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری انتقادی   - 139
فرهنگ نفت   - 5
زنان و معماری   - 130
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
مسکن روستایی   - 130
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
عکاسی   - 129
معماری مصر   - 4
هنر گفت و گو   - 126
بلوپرینت   - 4
هنر انتزاعی   - 114
منبع شناسی اتووود   - 4
معماری ژاپن   - 109
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری ایران   - 106
معماری خوانی   - 4
معماری ـ سینما   - 104
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
گرافیک   - 102
جهان علمیْ تخیلی   - 3
بلندمرتبه ها   - 100
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
فضای منفی   - 99
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
اتووود ـ ایران معاصر   - 86
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری مذهبی   - 85
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
طراحی مبلمان   - 84
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
اکسپو   - 75
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 2
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری هند   - 62
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری چین   - 61
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معماری فاشیستی   - 59
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
گفت و گو با مرگ   - 46
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 1
ویرانه ها   - 43
شهرْخوانی با اتووود   - 1
جنبش متابولیسم   - 41
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 1
معماری و هنر انقلابی   - 39
شهرسازی کوچک مقیاس   - 1
ترسیمات معماری   - 39

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ریکاردو بوفیل   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
زاها حدید   - 187
آرشیگرام   - 6
زیگموند فروید   - 8
آرکی زوم   - 4
ژان بودریار   - 3
آلبرت پوپ   - 2
ژان نوول   - 22
آلدو روسی   - 13
ژاک دریدا   - 13
آلوار آلتو   - 19
ژاک لوگوف   - 4
آلوارو سیزا   - 9
ژیل دلوز   - 18
آن تینگ   - 4
ساسکیا ساسن   - 9
آنتونی گائودی   - 27
سالوادور دالی   - 2
آنتونی وایدلر   - 5
سانا   - 5
آنتونیو نگری   - 3
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنیش کاپور   - 8
سدریک پرایس   - 3
آی وِی وِی   - 34
سو فوجیموتو   - 11
اُ ام اِی   - 33
سوپراستودیو   - 9
ادریان لابوت هرناندز   - 5
سورِ فِهْن   - 6
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 10
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 9
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 6
فرانک لوید رایت   - 43
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 9
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 1
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 30
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 33
لبس وودز   - 23
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 8
لودویگ میس ون دروهه   - 22
اِم اِی دی   - 22
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ام وی آر دی وی   - 49
لوسی رای   - 2
اماندا لِــوِت   - 3
لویی کان   - 37
اویلر وو   - 9
لوییس بورژوا   - 8
ایلین گری   - 7
لُکُربُزیه   - 133
ایوان لئونیدوف   - 4
لیام یانگ   - 4
بئاتریس کُلُمینا   - 4
مارتین هایدگر   - 27
بال کریشنادوشی   - 4
مارسل بروئر   - 2
باک مینستر فولر   - 4
مارشال برمن   - 16
برنارد چومی   - 33
مانفردو تافوری   - 16
برنو زوی   - 7
مانوئل کاستلز   - 2
بنیامین برتون   - 6
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 9
بوگرتمن   - 1
مایکل سورکین   - 1
بی یارکه اینگلس   - 68
مایکل گریوز   - 6
پائولو سولری   - 4
محمدرضا مقتدر   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پال گلدبرگر   - 1
مـَــس استودیو   - 3
پرویز تناولی   - 2
معماران مورفسس   - 16
پری اندرسون   - 3
موریس مرلوپنتی   - 2
پل ویریلیو   - 19
موشه سفدی   - 12
پیتر آیزنمن   - 57
میشل فوکو   - 42
پیتر زُمتُر   - 67
نائومی کلاین   - 4
پیتر کوک   - 7
نورمن فاستر   - 35
پیر بوردیو   - 5
نیکلای مارکوف   - 1
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
هانا آرنت   - 6
تئودور آدورنو   - 3
هانری لفور   - 23
تادو اندو   - 13
هانی رشید   - 5
تام مین   - 13
هرزوگ دی مورن   - 27
تام ویسکامب   - 10
هرنان دیاز آلنسو   - 18
توماس پیکتی   - 5
هنری ژیرو   - 3
توماس هیترویک   - 30
هنریک وایدولد   - 1
تیتوس بورکهارت   - 2
هنس هولین   - 4
تیموتی مورتُن   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
تیو ایتو   - 23
هومی بابا   - 2
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 1
جان برجر   - 2
والتر بنیامین   - 24
جان هیداک   - 4
والتر گروپیوس   - 16
جف منن   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 9
جفری کیپنس   - 3
ولف پریکس   - 1
جورجو آگامبن   - 4
ونگ شو   - 8
جوزپه ترانی   - 2
ویتو آکنچی   - 12
جونیا ایشیگامی   - 2
ویوین وست وود   - 6
جیمز استرلینگ   - 1
ک. مایکل هیز   - 2
جین جیکوبز   - 1
کارلو اسکارپا   - 5
چارلز جنکس   - 5
کازیو سجیما   - 2
چارلز کوریا   - 15
کالین روو   - 1
چاینا میه ویل   - 4
کامران دیبا   - 13
حسن فتحی   - 5
کامرون سینکلر   - 11
حسین امانت   - 3
کریستفر الکساندر   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
داریوش آشوری   - 1
کریم رشید   - 5
داریوش شایگان   - 8
کلر استرلینگ   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کلود پَره   - 3
دنیس اسکات براون   - 10
کنت فرمپتن   - 14
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کنزو تانگه   - 9
دیوید رُی   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنگو کوما   - 47
دیوید هاروی   - 24
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رابرت نوزیک   - 2
کوین لینچ   - 7
رابرت ونتوری   - 13
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رُدولف شیندلر   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رضا دانشمیر   - 5
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رم کولهاس   - 95
یان گِل   - 8
رنزو پیانو   - 30
یو ان استودیو   - 32
ریچارد مِیر   - 8
یورگن هابرماس   - 13
ریموند آبراهام   - 1
یونا فریدمن   - 5
رینر بنهام   - 2
یوهانی پالاسما   - 12
رینهولد مارتین   - 5

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -747
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -334
صنعتی   -97
فرهنگی   -270
گالری   -84
پاویون   -253
هتل   -73
موزه   -246
ورزشی   -64
اداری ـ خدماتی   -228
بهداشتی   -37
مسکونی ـ تجاری   -156
حمل و نقل عمومی   -35
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -116
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : مهدي معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی ـ ماهان شیرازی
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1397/04/29
مـنـــــــبـع : اختصاصی اتووود
تعداد بازدید : 660

"تنها زمانی که یک فرد واقعی [در فردیت خود] مفهوم انتزاعی شهروند را از سر فراگیرد، و به عنوان یک انسان منفرد در زندگی روزمره‌‌اش، حرفه‌اش، و شرایط ویژه‌ی زندگی شخصی‌اش به هستی-نوع species-being  بدل شده باشد، تنها وقتی انسان نیروهای خود را به عنوان نیروهای اجتماعی تشخیص داده و سازماندهی‌ کند، و متعاقباً تفکیکی میان نیروی اجتماعی و خودش قائل نشده و آن‌را به شکل نیروی سیاسی [خارج از خود نبیند]، تنها در آن زمان رهایی انسان محقق شده است."
کارل مارکس، درباره‌ی مسأله‌ی یهودیت

"معمار متعهد" تعبیر متناقض‌نمایی است که ابهام میان دو مفهوم "هنرمند" و "شهروند" را روشن نمی‌کند. اگر معمار به عنوان سوژه‌ی خلاق، در کار تولید هنرمندانه است و به این معنی بازتابی از درونیات فردی خود را از-هیچ ex-nihilo خلق می‌کند، از سوی دیگر به عنوان شهروند، جزیی از ساختارهای کلانی است که معادلاتشان ورای حیطه‌ی فردیت معمار است. اگر تولید معماری ملزم به رعایت ضوابط و مقررات [سیاسی] است، معمار به مثابه‌ی یک شهروند جزیی از بدنه‌ی شکل‌دهنده عرصه‌ی سیاست محسوب می‌شود. شکل آشتی میان این دوگانه و نسبت میان این نیروهای متضاد، مسأله‌ای است که هر چند قدمتی باستانی دارد اما دست کم از ابتدای قرن بیستم میلادی و با تشدید بحران‌های اجتماعی وارد خودآگاه تاریخ معماری شده و گستره‌ای از پاسخ‌ها را برانگیخته است. بازنگری تاریخ رابطه‌ی معماری و تحولات اجتماعی، خصوصاً در فضایی که ظهور فناوری‌های طراحی جدید از یک سو باعث هیجان‌زدگی و اضطراب معماران معاصر شده، و از سوی دیگر در زمانه ای که نگاه‌های واپس‌گرا و رومانتیک به تاریخ پیشامدرن بر عرصه‌ی گفتمان معماری امروز ایران سیطره دارند، نه نگاهی تاریخ‌نگارانه، که دقیقاً تلاشی برای فهم وضعیت امروز است.

در جامعه‌ی مذهبی پیشا مدرن، محصول هنری نیاز به واسطه‌ای برای "معنادار" بودن نداشت؛ انسان و اشیاء در منظومه‌ی ارزشی پیوسته‌ای حضور داشتند بدون این‌که هیچ‌یک بر دیگری اولویت داشته باشد. در نتیجه‌ی این تراز و پیوستگی، هر ابژه‌ درون همین منظومه و تنها به واسطه‌ی نقشی که در این مجموعه ایفا می‌کرد واجد ارزش بود. جامعه‌‌ی پیشامدرن حائز انسجامی بود که در آن تولید‌کننده و مصرف‌کننده همواره با یکدیگر آشنا بوده و از این رو ابژه‌ی تولیدی از ابتدا با هدفی خاص ساخته می‌شده و بودنش از ابتدا با جایگاهی مشخص همراه بوده. اما در عوض در کلان‌شهر جدید، شرایط این‌گونه متحول شد که "تولید به تمامی برای عرضه در بازار صورت [می‌گرفت]، یعنی برای خریداران کاملاً ناشناسی که هرگز شخصاً وارد میدان دید تولید کننده نمی‌شوند." با ظهور سازوکار اقتصادی مدرن و تبدیل ارزش ابژه‌ از ارزش مصرفی به بهای اقتصادی، سرمایه به عنوان واسطه‌ای انتزاعی جایگزین ارزش مصرفی شد. بنابراین رابطه‌ی سوژه با ابژه (معمار با معماری، هنرمند با هنر) بی‌واسطگی پیشین خود را در نتیجه‌ی این تحول از دست داد. این قطع رابطه، اصلی‌ترین عنصر تجربه‌ی مدرن و منشأ پاسخ‌های متنوعی است که اولین معماران مواجه با این موضوع به آن دادند؛ جهانی که پیشتر به شکل یکپارچه و منسجم دریافت می‌شد، دیگر انسجام خود را از دست داده بود. فرم که پیشتر مابه‌ازای بصری این جهان ارزشی بود، دیگر خاستگاه معنی‌دار و واحدی نداشت و در نتیجه‌ی این بحران، معمارْهنرمند باید رابطه‌ی خود با ابژه را از نو می‌ساخت. از سوی دیگر واقعیت اجتماعی اوایل قرن بیستم میلادی و بحران‌های متعددی نظیر شهرنشینی و تراکم بی‌سابقه، افزایش بیماری‌های همه‌گیر و ناکارآمدی ساختارهای شهری موجود در مواجهه با آن، افزایش فقر، تبعیض طبقاتی و بزهکاری، جنگ‌جهانی اول و ویرانی‌های وسیع و الخ . . . معماران را در شرایطی اضطراری قرار داده بود که باید برای آشتی دادن میان ابژه‌ی مدرن و بحران‌های اجتماعی دست به کار می‌شدند. جمهوری وایمار بستر مناسبی برای بررسی کلیت پاسخ‌هایی است که معماران و هنرمندان به واقعیت نوین جهان مدرن دادند، خصوصاً که برلین، نه تنها پایتخت جمهوری وایمار، که آزمایشگاه جهان صنعتی نیز بود و پیکان تحولات مدرن به حساب می‌آمد.

شهرنشینی در برلین بیشتر از هر جای دیگری رو به افزایش بود. قلمروی نوظهور فرهنگ یعنی فرهنگ‌ عامه به لطف پیشرفت‌های تکنولوژی محبوبیت بی‌سابقه‌ای یافته بود و روزنامه‌ها و مجلات، فیلم و رادیو دوران اوج خود را پشت سر می‌گذاشتند. اگر در آغاز جمهوری وایمار، اکسپرسیونیست‌های آلمانی (با نوستالژی حیات پیشامدرن) حضور پررنگی در عرصه‌ی فرهنگ و هنر داشتند، با گذشت تنها دو دهه، حامیان  ابژگی نو  New Objectivity و از جمله‌ی آن‌ها مدرنیست‌های باوهاوسی توانستند سهم مهمی از عرصه‌ی هنری را از آن خود کنند. طی همین دوران، دادائیست‌ها که مخالف سرسخت اکسپرسیونیسم بودند با تأسیس گروه‌هایی در شهرهای مختلف اروپایی، شبکه‌ی گسترده‌ای ساخته و نشریات پرنفوذی به چاپ می‌رسانند. تنازع شدید میان گرایش‌های سیاسی چپ و راست دوآتشه باعث شده بود نسبت هنر با جامعه و سیاست محل مناقشه‌های پردامنه‌ای باشد. برای نمونه گروه نوامبر که متشکل از اکسپرسیونیست‌های آلمانی بود، نامش را از انقلاب دموکراتیک آلمان (در نوامبر ۱۹۱۸) وام می‌گرفت. از سوی دیگر تفکیک میان تعلقات هنری و سیاسی گاهی به سادگی امکان‌پذیر نبود. مثلاً با این که والتر گروپیوس و میس وان‌درروهه هر دو از مدیران مدرسه‌ی باوهاوس بودند، اما گروپیوس و برخی معماران دیگر مثل برونو تاوت، همزمان عضو شورای هنری کارگران نیز بودند که از قضا به گروه نوامبر و اکسپرسیونیست‌ها نزدیک بود، درحالی‌که میس و هیلبرسایمر بیشتر به حلقه‌های دادائیستی تعلق داشته و یادداشت‌های خود را نیز در نشریات آن‌ها به چاپ می‌رساندند.

در مواجهه با پیامدهای صنعتی شدن و ازهم‌گسیختن یکپارچگی سوژه تلاش اکسپرسیونیست‌ها بر این بود که وحدت مجددی میان انسان و جهان برقرار کنند؛ در برابر ازخودبیگانگی و ویرانگری جهان صنعتی بایستند و یکپارچگی جهان پیشین را با ابزار معاصر آشتی دهند. هنر و معماری اکسپرسیونیستی، با تأسی به غنای جهان ابتدایی بنا به نفی واقعیت ابژکتیو اطراف خود داشت با این باور که رجوع به احساسات درونی سوژه، می‌تواند یکپارچگی آن و پیوند میان سوژه و ابژه را احیا نماید، گسست میان روح و ماده را درمان کند و شکل زیستن را به جوهر حیات ابتدایی پیوند بزند. از همین روست که معماری اکسپرسیونیستی (مثلاً پروژه‌های هانس شارون یا اریک مندلسون)  سعی در نفی ملاحظات عقلانی ابزار صنعتی (مثل بهینه‌سازی پلان معماری، یا اقتصاد عملکرد سازه‌ای) داشت و رو به نوعی گزافگی فرم با هدف بیان‌گری آورده بود: اغراق فرمی ابژه و بیانگری سوژه دو عنصر ملازم در نگاه اکسپریسونیست‌ها به جهان مدرن بودند.

از سوی دیگر دادائیست‌ها نوستالژیای اکسپرسیونیسم را به فرهنگ بورژوازی منتسب می‌کردند و باور داشتند که واقعیت مدرن چنان سهمگین است که هیچ راه بازگشتی به گذشته‌ی ابتدایی وجود ندارد؛ به عقیده‌ی آن‌ها جهان صنعتی محدود به عناصر فیزیکی‌اش نبوده، بلکه نظامی فراگیر و درون‌ماندگار بود و بر همه‌ی ارکان حیات مدرن سیطره داشت. تجربه‌ی سهمگین جنگ جهانی اول، تولید انبوه مکانیکی و ازخودبیگانگی، همه بخشی از منظومه «توسعه» بودند که پیامدهای فاجعه‌بارش اجتناب‌ناپذیر می‌نمود. بنابراین تنها مسیر ممکن در نظر آن‌ها، در آغوش کشیدن چندپارگی سوژه‌ی مدرن به قصد مهار آن بود. آثار هنری دادائیست‌ها (که البته خودشان هرگز آن‌ها را "هنر" نمی‌خواندند) عاری از هر گونه یکپارچگی و وحدت مفهومی است. آن‌ها در عوض از ابزار و عناصر جهان نوین مانند تبلیغات، کالاهای تجاری، مطبوعات و الخ. به عنوان ماده‌ی خام استفاده می‌کردند و به جای تصاویر منظم و قاب‌ شده‌ی هنر اکسپرسیونیستی بورژوا، تصاویر تکه‌پاره و متلاشی شده‌ای به نمایش می‌گذاشتند؛ ظاهر منزه و تروتمیز بورژوازی را وام گرفته و از آن برای نشان دادن آشوب درونی آن استفاده می‌کردند.

در چنین فضایی است که پروژه‌ی معماری مدرن معنی می‌یابد. برخلاف آن چه منتقدان آن از پست‌مدرنیست‌های تاریخ‌گرا گرفته تا نولیبرال‌های معاصر می‌گویند، معماری مدرن نه پروژه‌ای سبک‌گرا، که تلاشی هستی‌شناسانه بود برای آشتی میان سوژه و ابژه از طریق ترسیم نظم از دل آشوب. تولید انبوه و سریالی معماری (به مثابه‌ی کالای صنعتی) راهکار معماری مدرن است برای میانجی‌گری میان ابزار صنعتی و جهان پیرامون. حتی اگر وجوه مستقیم پاسخ‌دهی مدرنیسم به مقتضیات اجتماعی (مثل رشد جمعیت شهرنشین و نیاز به اسکان یا گسترش شکاف طبقاتی) را در نظر نگیریم، ایده‌ی معماری مدرن یا آن‌چه گیدیون نسبت معماری با فضاْ زمان معاصر می‌خواند، مبتنی بر تولید میانجی فضایی بین سوژه‌ و حیات مدرن است مثلا در نمونه‌ی درخشان پروژه‌ی برج شیکاگو تریبون هیلبرسایمر، معمار آلمانی انتزاع جهان اقتصادی (در تبدیل ارزش مصرفی به ارزش مبادله‌ای) را به عنوان یک مفهوم میانجی، بدل به ابزار سازماندهی معماری می‌کند، یا پلن ابوی لوکربوزیه از ابرسازه برای تبدیل معماری به زیرساختی منعطف و قابل تغییر استفاده می‌کند که برای آشتی میان سوژه و ابژه، عاملیت را تا جای ممکن از ابژه برداشته و به ساکنین پروژه تسلیم می‌کند. کاوش در بستر مفهومی پروژه‌های کلیدی معماران مدرن، این موضوع را روشن می‌کند که رپرتوار فرمی معماری مدرن چگونه اساساً در پاسخ به واقعیت‌های اجتماعی شکل گرفته‌ است و غایت این پروژه‌ها به زیباشناسی ختم نمی‌شود. تاریخ صد سال اخیر معماری سرشار از پاسخ‌های متنوعی است که معماران با ابزار مادی و رویکردهای متنوع به ساماندهی و ساخت فضا، به بحران‌های اجتماعی داده‌اند.

 طبیعتاً توضیحات فوق درباره‌ی معماری به مثابه‌ی پروژه‌ای هستی‌شناسانه و درگیر با فضاْزمان معاصر، شامل همه‌ی ساختمان‌هایی نیست که به تسامح مدرن خوانده می‌شوند یا صرفاَ ظاهری متفاوت با ساختمان‌های پیشامدرن دارند. بلکه منظور از معماری مدرن، دقیقاً معماری‌ای است که وافی و آگاه به نقش فوق‌الذکر در جهان مدرن باشد و از این منظر، بنای مدرن از منظومه‌ی هستی‌شناسانه‌ی ملازم آن قابل تفکیک نیست. بنابراین ممکن است ساختمانی در ظاهر فوق‌العاده به‌روز و به لحاظ تکنولوژیک پیشرفته باشد، اما در عمل نقشی واپس‌گرایانه نسبت به محیط پیرامون خود ایفا کند. برای مثال ساختمان‌هایی نظیر گوگنهایم بیلبائو و مرکز حیدر‌علی‌اف باکو، علیرغم مدرن بودن در سبک و سیاق ظاهری، به خاطر اتخاذ سلسله‌مراتب در جایگیری‌ شهری‌شان، رابطه‌شان با شبکه‌ی خیابان و مرکزیتشان در پرسپکتیو شهروندان، ناقض فضاْزمان مدنظر گیدیون بوده و از این منظر تفاوتی با کلیساهای قرون وسطی ندارند. گزافگی فرمی آن‌ها، یادآور نوستالژیای اکسپرسیونیسم است که خودخواسته آرمان‌های معماری مدرن برای برابری و عدالت را جایگزین تصاویر نمایشی برای مصرف بصری کرده‌ است. تمرکز معماری مدرن بر ساخت ابژه‌ی بازتولید‌پذیر، و خودآیینی آن، نه راهی برای گسستن از واقعیت، که دقیقاً راهکار معماران مدرن برای درگیر شدن عمیق‌تر با وضع موجود است.

اما مهلک‌ترین خطر پیشاروی عاملیت معماری در امروزِ ایران، چشم بستن جمعی ماست به عناصر بنیادین معماری و ندیدن آن‌ها به عنوان جزیی از یک نظام هستی‌شناسی جامع؛ فراموش کردن این نکته که تاریخ صد ساله‌ی اخیر معماری، مرجع گسترده‌ای است از تجهیزات بنیادین معماری برای ساماندهی مواجهه‌ی ما با واقعیت معاصر. با این حال همچنان بخش عمده‌ای از انرژی نسل فعال معاصر، به جای بازخوانی این تاریخ و "تاریخ‌مند" ساختن وضعیت معاصر، معطوف به بزک کردن تصاویر معمارانه و تقلیل عناصر معماری به تصاویر نمایشی است. 
این چنین گسست از تاریخ، هر چند ممکن است در ناخودآگاه جمعی ما راهکاری برای بریدن از سیطره‌ی ادبیات پست‌مدرن معماری در چند دهه‌ی اخیر باشد، اما پایانش قطعاً نه غنا بخشیدن به ابزارهای معمارانه، که مصرف آن‌ها برای صرف نمایش خواهد بود. حوزه‌های بروز خلاقیت فردی در اسلوب معماری بی‌شمارند. از مباحثه‌ی میان موتزیوس و فن‌ دولده تا تریبون شیکاگوي هیلبرسایمر، الجزایر لوکربوزیه یا مسکن‌ اجتماعی بوسای آلوارو سیزا و هزاران مثال دیگر، تاریخ معاصر معماری مملو از نمونه‌هایی است که نه تنها به شکلی یگانه جعبه‌ی ابزار معماری را غنا بخشیده‌اند، بلکه از اساس دوگانه‌ی خلاقیت و تعهد اجتماعی را منحل کرده‌اند. راهکارهای فرمی‌ای که این معماران در پاسخ به واقعیت‌های اجتماعی اندیشیده‌اند، ترجمه‌هایی فضایی است از ابزار معماری در مواجهه به بحران. تعهد به تاریخ دیسیپلین معماری، و تاریخ‌مند ساختن کنش معمارانه، تنها راه ممکن برای فهمیدن رسالت معماری است.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

تراشه های کانسپچوال - زیبایی شناسی یا صنعتی سازی؛ بازتدقیق مفاهیم مدرن در کاخ شوراها
چگونگی بازتعریف باوهاوس از پرکتیس طراحی برای جامعه . نیکیل سَوَل . قسمت اول
چگونگی بازتعریف باوهاوس از پرکتیس طراحی برای جامعه . نیکیل سَوَل . قسمت دوم
اتووود کلاسیک ـ باوهاوسِ دسائو ـ والتر گروپیوس
اتووود کلاسیک ـ خانه های اساتید مدرسه باوهاوس ـ والتر گروپیوس
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group