معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1331
درگذشت زاها حدید   - 34
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1140
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
نظریه معماری   - 953
اکسپو شانگهای 2010   - 33
طراحي داخلي   - 893
معماری کانستراکتیویستی   - 33
سازه های شهری   - 859
طراحی پارامتریک   - 29
تکنولوژی ساخت   - 840
هنر روسیه   - 28
مرزهای معماری   - 767
بحران آب   - 28
معماری حوزه عمومی   - 727
اکسپو میلان 2015   - 27
المان شهری   - 693
پداگوژی   - 25
نگاه نو به سكونت   - 682
پاویون های سرپنتین   - 24
نظریه شهری   - 681
باهاوس   - 22
کلان سازه   - 598
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و سیاست   - 524
جشن نامه اتووود   - 21
معماری پایدار   - 515
معماری مجازی   - 20
منتقدان معماری   - 482
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
معماری مدرن   - 450
فیلوکیتکت   - 20
معماری تندیس گون   - 448
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 433
پردیس ویترا   - 18
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 431
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 18
آرمان شهرگرایی   - 429
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
معماری منظر   - 423
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
معماری شمایل گون   - 418
مدرنیته؛ از نو   - 15
روح مکان   - 416
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
طراحی صنعتی   - 409
معماری ـ موسیقی   - 14
باز زنده سازی   - 371
معماری بایومورفیک   - 14
توسعه پایدار   - 352
شهرهای در حرکت   - 12
معماری یادمانی   - 334
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 11
تراشه های کانسپچوال   - 333
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری سبز   - 305
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماریِ توسعه   - 300
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
هنر مدرنیستی   - 276
درس گفتارهای اتووود   - 9
اتووود کلاسیک   - 263
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
طراحی نئولیبرال   - 260
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 9
بدنه سازی شهری   - 251
اقتصادِ فضا   - 9
آینده گرایی   - 251
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 249
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری ارزان   - 243
معماری تخت جمشید   - 7
معماری محدود   - 243
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
تغییرات اقلیمی   - 241
بی ینال ونیز   - 7
معماری تجربی   - 241
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
محوطه سازی   - 237
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 235
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
بنای محدود   - 220
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 218
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری پست مدرن   - 211
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 205
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 187
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 187
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 161
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 160
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 146
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 142
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 132
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 131
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 128
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
هنر انتزاعی   - 125
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ژاپن   - 111
منبع شناسی اتووود   - 6
گرافیک   - 111
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری ایران   - 106
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 6
فضای منفی   - 102
جهان علمیْ تخیلی   - 5
بلندمرتبه ها   - 101
معماری مصر   - 5
طراحی مبلمان   - 95
فرهنگ نفت   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 86
معماری خوانی   - 4
معماری مذهبی   - 86
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
اکسپو   - 75
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
بلوپرینت   - 4
معماری فاشیستی   - 63
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری هند   - 62
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری چین   - 61
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
ترسیمات معماری   - 58
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
گفت و گو با مرگ   - 50
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 3
ویرانه ها   - 48
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری و هنر انقلابی   - 44
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
جنبش متابولیسم   - 41
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
مدارس معماری   - 39
شهرسازی کوچک مقیاس   - 1
زاغه نشینی   - 39
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معماری دیجیتال   - 34
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پراجکتیو   - 34
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ریکاردو بوفیل   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
زاها حدید   - 187
آرشیگرام   - 7
زیگموند فروید   - 10
آرکی زوم   - 4
ژان بودریار   - 3
آلبرت پوپ   - 4
ژان نوول   - 22
آلدو روسی   - 13
ژاک دریدا   - 13
آلوار آلتو   - 19
ژاک لوگوف   - 4
آلوارو سیزا   - 9
ژیل دلوز   - 25
آن تینگ   - 4
سائول باس   - 7
آنتونی گائودی   - 27
ساسکیا ساسن   - 9
آنتونی وایدلر   - 5
سالوادور دالی   - 2
آنتونیو نگری   - 3
سانا   - 5
آنیش کاپور   - 8
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آی وِی وِی   - 34
سدریک پرایس   - 3
اُ ام اِی   - 34
سو فوجیموتو   - 11
اتوره سوتساس   - 7
سوپراستودیو   - 9
ادریان لابوت هرناندز   - 5
سورِ فِهْن   - 6
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 12
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 6
فرانک لوید رایت   - 43
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 9
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 1
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 30
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 23
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 46
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ میس ون دروهه   - 22
ام وی آر دی وی   - 49
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اماندا لِــوِت   - 3
لوسی رای   - 8
اویلر وو   - 9
لویی کان   - 37
ایلین گری   - 7
لوییس بورژوا   - 8
ایوان لئونیدوف   - 4
لُکُربُزیه   - 133
بئاتریس کُلُمینا   - 8
لیام یانگ   - 4
بال کریشنادوشی   - 4
مارتین هایدگر   - 27
باک مینستر فولر   - 11
مارسل بروئر   - 7
برنارد چومی   - 33
مارشال برمن   - 16
برنو زوی   - 7
مانفردو تافوری   - 16
بنیامین برتون   - 6
مانوئل کاستلز   - 2
بوگرتمن   - 1
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
بی یارکه اینگلس   - 68
مایکل سورکین   - 1
پائولو سولری   - 4
مایکل گریوز   - 6
پاتریک شوماخر   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مخزن فکر شهر   - 1
پرویز تناولی   - 2
مـَــس استودیو   - 3
پری اندرسون   - 3
معماران مورفسس   - 16
پل ویریلیو   - 19
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر آیزنمن   - 57
موشه سفدی   - 12
پیتر برنس   - 2
میشل سر   - 3
پیتر زُمتُر   - 67
میشل فوکو   - 44
پیتر کوک   - 7
نائومی کلاین   - 4
پیر بوردیو   - 5
نورمن فاستر   - 35
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نیکلای مارکوف   - 1
تئودور آدورنو   - 3
هانا آرنت   - 6
تادو اندو   - 13
هانری لفور   - 23
تام مین   - 13
هانی رشید   - 5
تام ویسکامب   - 10
هرزوگ دی مورن   - 27
توماس پیکتی   - 5
هرنان دیاز آلنسو   - 18
توماس هیترویک   - 30
هنری ژیرو   - 3
تیتوس بورکهارت   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیموتی مورتُن   - 2
هنس هولین   - 4
تیو ایتو   - 23
هوشنگ سیحون   - 14
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هومی بابا   - 2
جان برجر   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 1
جان هیداک   - 4
والتر بنیامین   - 26
جف منن   - 2
والتر گروپیوس   - 16
جفری کیپنس   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 10
جورجو آگامبن   - 4
ولف پریکس   - 1
جوزپه ترانی   - 2
ونگ شو   - 8
جونیا ایشیگامی   - 3
ویتو آکنچی   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ویوین وست وود   - 6
جین جیکوبز   - 1
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز جنکس   - 6
کارلو اسکارپا   - 5
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کازیو سجیما   - 2
چارلز کوریا   - 15
کالین روو   - 1
چاینا میه ویل   - 4
کامران دیبا   - 13
حسن فتحی   - 5
کامرون سینکلر   - 11
حسین امانت   - 3
کریستفر الکساندر   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
داریوش آشوری   - 1
کریم رشید   - 5
داریوش شایگان   - 8
کلر استرلینگ   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کلود پَره   - 3
دنیس اسکات براون   - 10
کنت فرمپتن   - 14
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کنزو تانگه   - 9
دیوید رُی   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنگو کوما   - 47
دیوید هاروی   - 24
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رابرت نوزیک   - 2
کوین لینچ   - 7
رابرت ونتوری   - 22
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رُدولف شیندلر   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رضا دانشمیر   - 5
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رم کولهاس   - 95
یان گِل   - 8
رنزو پیانو   - 30
یو ان استودیو   - 32
ریچارد مِیر   - 8
یورگن هابرماس   - 13
ریموند آبراهام   - 1
یونا فریدمن   - 5
رینر بنهام   - 2
یوهانی پالاسما   - 12
رینهولد مارتین   - 5

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -752
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -340
صنعتی   -101
فرهنگی   -305
گالری   -84
پاویون   -254
هتل   -73
موزه   -247
ورزشی   -64
اداری ـ خدماتی   -228
بهداشتی   -37
مسکونی ـ تجاری   -156
حمل و نقل عمومی   -35
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -129
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی ـ ماهان شیرازی
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1397/04/29
مـنـــــــبـع : اختصاصی اتووود
تعداد بازدید : 742

"تنها زمانی که یک فرد واقعی [در فردیت خود] مفهوم انتزاعی شهروند را از سر فراگیرد، و به عنوان یک انسان منفرد در زندگی روزمره‌‌اش، حرفه‌اش، و شرایط ویژه‌ی زندگی شخصی‌اش به هستی-نوع species-being  بدل شده باشد، تنها وقتی انسان نیروهای خود را به عنوان نیروهای اجتماعی تشخیص داده و سازماندهی‌ کند، و متعاقباً تفکیکی میان نیروی اجتماعی و خودش قائل نشده و آن‌را به شکل نیروی سیاسی [خارج از خود نبیند]، تنها در آن زمان رهایی انسان محقق شده است."
کارل مارکس، درباره‌ی مسأله‌ی یهودیت

"معمار متعهد" تعبیر متناقض‌نمایی است که ابهام میان دو مفهوم "هنرمند" و "شهروند" را روشن نمی‌کند. اگر معمار به عنوان سوژه‌ی خلاق، در کار تولید هنرمندانه است و به این معنی بازتابی از درونیات فردی خود را از-هیچ ex-nihilo خلق می‌کند، از سوی دیگر به عنوان شهروند، جزیی از ساختارهای کلانی است که معادلاتشان ورای حیطه‌ی فردیت معمار است. اگر تولید معماری ملزم به رعایت ضوابط و مقررات [سیاسی] است، معمار به مثابه‌ی یک شهروند جزیی از بدنه‌ی شکل‌دهنده عرصه‌ی سیاست محسوب می‌شود. شکل آشتی میان این دوگانه و نسبت میان این نیروهای متضاد، مسأله‌ای است که هر چند قدمتی باستانی دارد اما دست کم از ابتدای قرن بیستم میلادی و با تشدید بحران‌های اجتماعی وارد خودآگاه تاریخ معماری شده و گستره‌ای از پاسخ‌ها را برانگیخته است. بازنگری تاریخ رابطه‌ی معماری و تحولات اجتماعی، خصوصاً در فضایی که ظهور فناوری‌های طراحی جدید از یک سو باعث هیجان‌زدگی و اضطراب معماران معاصر شده، و از سوی دیگر در زمانه ای که نگاه‌های واپس‌گرا و رومانتیک به تاریخ پیشامدرن بر عرصه‌ی گفتمان معماری امروز ایران سیطره دارند، نه نگاهی تاریخ‌نگارانه، که دقیقاً تلاشی برای فهم وضعیت امروز است.

در جامعه‌ی مذهبی پیشا مدرن، محصول هنری نیاز به واسطه‌ای برای "معنادار" بودن نداشت؛ انسان و اشیاء در منظومه‌ی ارزشی پیوسته‌ای حضور داشتند بدون این‌که هیچ‌یک بر دیگری اولویت داشته باشد. در نتیجه‌ی این تراز و پیوستگی، هر ابژه‌ درون همین منظومه و تنها به واسطه‌ی نقشی که در این مجموعه ایفا می‌کرد واجد ارزش بود. جامعه‌‌ی پیشامدرن حائز انسجامی بود که در آن تولید‌کننده و مصرف‌کننده همواره با یکدیگر آشنا بوده و از این رو ابژه‌ی تولیدی از ابتدا با هدفی خاص ساخته می‌شده و بودنش از ابتدا با جایگاهی مشخص همراه بوده. اما در عوض در کلان‌شهر جدید، شرایط این‌گونه متحول شد که "تولید به تمامی برای عرضه در بازار صورت [می‌گرفت]، یعنی برای خریداران کاملاً ناشناسی که هرگز شخصاً وارد میدان دید تولید کننده نمی‌شوند." با ظهور سازوکار اقتصادی مدرن و تبدیل ارزش ابژه‌ از ارزش مصرفی به بهای اقتصادی، سرمایه به عنوان واسطه‌ای انتزاعی جایگزین ارزش مصرفی شد. بنابراین رابطه‌ی سوژه با ابژه (معمار با معماری، هنرمند با هنر) بی‌واسطگی پیشین خود را در نتیجه‌ی این تحول از دست داد. این قطع رابطه، اصلی‌ترین عنصر تجربه‌ی مدرن و منشأ پاسخ‌های متنوعی است که اولین معماران مواجه با این موضوع به آن دادند؛ جهانی که پیشتر به شکل یکپارچه و منسجم دریافت می‌شد، دیگر انسجام خود را از دست داده بود. فرم که پیشتر مابه‌ازای بصری این جهان ارزشی بود، دیگر خاستگاه معنی‌دار و واحدی نداشت و در نتیجه‌ی این بحران، معمارْهنرمند باید رابطه‌ی خود با ابژه را از نو می‌ساخت. از سوی دیگر واقعیت اجتماعی اوایل قرن بیستم میلادی و بحران‌های متعددی نظیر شهرنشینی و تراکم بی‌سابقه، افزایش بیماری‌های همه‌گیر و ناکارآمدی ساختارهای شهری موجود در مواجهه با آن، افزایش فقر، تبعیض طبقاتی و بزهکاری، جنگ‌جهانی اول و ویرانی‌های وسیع و الخ . . . معماران را در شرایطی اضطراری قرار داده بود که باید برای آشتی دادن میان ابژه‌ی مدرن و بحران‌های اجتماعی دست به کار می‌شدند. جمهوری وایمار بستر مناسبی برای بررسی کلیت پاسخ‌هایی است که معماران و هنرمندان به واقعیت نوین جهان مدرن دادند، خصوصاً که برلین، نه تنها پایتخت جمهوری وایمار، که آزمایشگاه جهان صنعتی نیز بود و پیکان تحولات مدرن به حساب می‌آمد.

شهرنشینی در برلین بیشتر از هر جای دیگری رو به افزایش بود. قلمروی نوظهور فرهنگ یعنی فرهنگ‌ عامه به لطف پیشرفت‌های تکنولوژی محبوبیت بی‌سابقه‌ای یافته بود و روزنامه‌ها و مجلات، فیلم و رادیو دوران اوج خود را پشت سر می‌گذاشتند. اگر در آغاز جمهوری وایمار، اکسپرسیونیست‌های آلمانی (با نوستالژی حیات پیشامدرن) حضور پررنگی در عرصه‌ی فرهنگ و هنر داشتند، با گذشت تنها دو دهه، حامیان  ابژگی نو  New Objectivity و از جمله‌ی آن‌ها مدرنیست‌های باوهاوسی توانستند سهم مهمی از عرصه‌ی هنری را از آن خود کنند. طی همین دوران، دادائیست‌ها که مخالف سرسخت اکسپرسیونیسم بودند با تأسیس گروه‌هایی در شهرهای مختلف اروپایی، شبکه‌ی گسترده‌ای ساخته و نشریات پرنفوذی به چاپ می‌رسانند. تنازع شدید میان گرایش‌های سیاسی چپ و راست دوآتشه باعث شده بود نسبت هنر با جامعه و سیاست محل مناقشه‌های پردامنه‌ای باشد. برای نمونه گروه نوامبر که متشکل از اکسپرسیونیست‌های آلمانی بود، نامش را از انقلاب دموکراتیک آلمان (در نوامبر ۱۹۱۸) وام می‌گرفت. از سوی دیگر تفکیک میان تعلقات هنری و سیاسی گاهی به سادگی امکان‌پذیر نبود. مثلاً با این که والتر گروپیوس و میس وان‌درروهه هر دو از مدیران مدرسه‌ی باوهاوس بودند، اما گروپیوس و برخی معماران دیگر مثل برونو تاوت، همزمان عضو شورای هنری کارگران نیز بودند که از قضا به گروه نوامبر و اکسپرسیونیست‌ها نزدیک بود، درحالی‌که میس و هیلبرسایمر بیشتر به حلقه‌های دادائیستی تعلق داشته و یادداشت‌های خود را نیز در نشریات آن‌ها به چاپ می‌رساندند.

در مواجهه با پیامدهای صنعتی شدن و ازهم‌گسیختن یکپارچگی سوژه تلاش اکسپرسیونیست‌ها بر این بود که وحدت مجددی میان انسان و جهان برقرار کنند؛ در برابر ازخودبیگانگی و ویرانگری جهان صنعتی بایستند و یکپارچگی جهان پیشین را با ابزار معاصر آشتی دهند. هنر و معماری اکسپرسیونیستی، با تأسی به غنای جهان ابتدایی بنا به نفی واقعیت ابژکتیو اطراف خود داشت با این باور که رجوع به احساسات درونی سوژه، می‌تواند یکپارچگی آن و پیوند میان سوژه و ابژه را احیا نماید، گسست میان روح و ماده را درمان کند و شکل زیستن را به جوهر حیات ابتدایی پیوند بزند. از همین روست که معماری اکسپرسیونیستی (مثلاً پروژه‌های هانس شارون یا اریک مندلسون)  سعی در نفی ملاحظات عقلانی ابزار صنعتی (مثل بهینه‌سازی پلان معماری، یا اقتصاد عملکرد سازه‌ای) داشت و رو به نوعی گزافگی فرم با هدف بیان‌گری آورده بود: اغراق فرمی ابژه و بیانگری سوژه دو عنصر ملازم در نگاه اکسپریسونیست‌ها به جهان مدرن بودند.

از سوی دیگر دادائیست‌ها نوستالژیای اکسپرسیونیسم را به فرهنگ بورژوازی منتسب می‌کردند و باور داشتند که واقعیت مدرن چنان سهمگین است که هیچ راه بازگشتی به گذشته‌ی ابتدایی وجود ندارد؛ به عقیده‌ی آن‌ها جهان صنعتی محدود به عناصر فیزیکی‌اش نبوده، بلکه نظامی فراگیر و درون‌ماندگار بود و بر همه‌ی ارکان حیات مدرن سیطره داشت. تجربه‌ی سهمگین جنگ جهانی اول، تولید انبوه مکانیکی و ازخودبیگانگی، همه بخشی از منظومه «توسعه» بودند که پیامدهای فاجعه‌بارش اجتناب‌ناپذیر می‌نمود. بنابراین تنها مسیر ممکن در نظر آن‌ها، در آغوش کشیدن چندپارگی سوژه‌ی مدرن به قصد مهار آن بود. آثار هنری دادائیست‌ها (که البته خودشان هرگز آن‌ها را "هنر" نمی‌خواندند) عاری از هر گونه یکپارچگی و وحدت مفهومی است. آن‌ها در عوض از ابزار و عناصر جهان نوین مانند تبلیغات، کالاهای تجاری، مطبوعات و الخ. به عنوان ماده‌ی خام استفاده می‌کردند و به جای تصاویر منظم و قاب‌ شده‌ی هنر اکسپرسیونیستی بورژوا، تصاویر تکه‌پاره و متلاشی شده‌ای به نمایش می‌گذاشتند؛ ظاهر منزه و تروتمیز بورژوازی را وام گرفته و از آن برای نشان دادن آشوب درونی آن استفاده می‌کردند.

در چنین فضایی است که پروژه‌ی معماری مدرن معنی می‌یابد. برخلاف آن چه منتقدان آن از پست‌مدرنیست‌های تاریخ‌گرا گرفته تا نولیبرال‌های معاصر می‌گویند، معماری مدرن نه پروژه‌ای سبک‌گرا، که تلاشی هستی‌شناسانه بود برای آشتی میان سوژه و ابژه از طریق ترسیم نظم از دل آشوب. تولید انبوه و سریالی معماری (به مثابه‌ی کالای صنعتی) راهکار معماری مدرن است برای میانجی‌گری میان ابزار صنعتی و جهان پیرامون. حتی اگر وجوه مستقیم پاسخ‌دهی مدرنیسم به مقتضیات اجتماعی (مثل رشد جمعیت شهرنشین و نیاز به اسکان یا گسترش شکاف طبقاتی) را در نظر نگیریم، ایده‌ی معماری مدرن یا آن‌چه گیدیون نسبت معماری با فضاْ زمان معاصر می‌خواند، مبتنی بر تولید میانجی فضایی بین سوژه‌ و حیات مدرن است مثلا در نمونه‌ی درخشان پروژه‌ی برج شیکاگو تریبون هیلبرسایمر، معمار آلمانی انتزاع جهان اقتصادی (در تبدیل ارزش مصرفی به ارزش مبادله‌ای) را به عنوان یک مفهوم میانجی، بدل به ابزار سازماندهی معماری می‌کند، یا پلن ابوی لوکربوزیه از ابرسازه برای تبدیل معماری به زیرساختی منعطف و قابل تغییر استفاده می‌کند که برای آشتی میان سوژه و ابژه، عاملیت را تا جای ممکن از ابژه برداشته و به ساکنین پروژه تسلیم می‌کند. کاوش در بستر مفهومی پروژه‌های کلیدی معماران مدرن، این موضوع را روشن می‌کند که رپرتوار فرمی معماری مدرن چگونه اساساً در پاسخ به واقعیت‌های اجتماعی شکل گرفته‌ است و غایت این پروژه‌ها به زیباشناسی ختم نمی‌شود. تاریخ صد سال اخیر معماری سرشار از پاسخ‌های متنوعی است که معماران با ابزار مادی و رویکردهای متنوع به ساماندهی و ساخت فضا، به بحران‌های اجتماعی داده‌اند.

 طبیعتاً توضیحات فوق درباره‌ی معماری به مثابه‌ی پروژه‌ای هستی‌شناسانه و درگیر با فضاْزمان معاصر، شامل همه‌ی ساختمان‌هایی نیست که به تسامح مدرن خوانده می‌شوند یا صرفاَ ظاهری متفاوت با ساختمان‌های پیشامدرن دارند. بلکه منظور از معماری مدرن، دقیقاً معماری‌ای است که وافی و آگاه به نقش فوق‌الذکر در جهان مدرن باشد و از این منظر، بنای مدرن از منظومه‌ی هستی‌شناسانه‌ی ملازم آن قابل تفکیک نیست. بنابراین ممکن است ساختمانی در ظاهر فوق‌العاده به‌روز و به لحاظ تکنولوژیک پیشرفته باشد، اما در عمل نقشی واپس‌گرایانه نسبت به محیط پیرامون خود ایفا کند. برای مثال ساختمان‌هایی نظیر گوگنهایم بیلبائو و مرکز حیدر‌علی‌اف باکو، علیرغم مدرن بودن در سبک و سیاق ظاهری، به خاطر اتخاذ سلسله‌مراتب در جایگیری‌ شهری‌شان، رابطه‌شان با شبکه‌ی خیابان و مرکزیتشان در پرسپکتیو شهروندان، ناقض فضاْزمان مدنظر گیدیون بوده و از این منظر تفاوتی با کلیساهای قرون وسطی ندارند. گزافگی فرمی آن‌ها، یادآور نوستالژیای اکسپرسیونیسم است که خودخواسته آرمان‌های معماری مدرن برای برابری و عدالت را جایگزین تصاویر نمایشی برای مصرف بصری کرده‌ است. تمرکز معماری مدرن بر ساخت ابژه‌ی بازتولید‌پذیر، و خودآیینی آن، نه راهی برای گسستن از واقعیت، که دقیقاً راهکار معماران مدرن برای درگیر شدن عمیق‌تر با وضع موجود است.

اما مهلک‌ترین خطر پیشاروی عاملیت معماری در امروزِ ایران، چشم بستن جمعی ماست به عناصر بنیادین معماری و ندیدن آن‌ها به عنوان جزیی از یک نظام هستی‌شناسی جامع؛ فراموش کردن این نکته که تاریخ صد ساله‌ی اخیر معماری، مرجع گسترده‌ای است از تجهیزات بنیادین معماری برای ساماندهی مواجهه‌ی ما با واقعیت معاصر. با این حال همچنان بخش عمده‌ای از انرژی نسل فعال معاصر، به جای بازخوانی این تاریخ و "تاریخ‌مند" ساختن وضعیت معاصر، معطوف به بزک کردن تصاویر معمارانه و تقلیل عناصر معماری به تصاویر نمایشی است. 
این چنین گسست از تاریخ، هر چند ممکن است در ناخودآگاه جمعی ما راهکاری برای بریدن از سیطره‌ی ادبیات پست‌مدرن معماری در چند دهه‌ی اخیر باشد، اما پایانش قطعاً نه غنا بخشیدن به ابزارهای معمارانه، که مصرف آن‌ها برای صرف نمایش خواهد بود. حوزه‌های بروز خلاقیت فردی در اسلوب معماری بی‌شمارند. از مباحثه‌ی میان موتزیوس و فن‌ دولده تا تریبون شیکاگوي هیلبرسایمر، الجزایر لوکربوزیه یا مسکن‌ اجتماعی بوسای آلوارو سیزا و هزاران مثال دیگر، تاریخ معاصر معماری مملو از نمونه‌هایی است که نه تنها به شکلی یگانه جعبه‌ی ابزار معماری را غنا بخشیده‌اند، بلکه از اساس دوگانه‌ی خلاقیت و تعهد اجتماعی را منحل کرده‌اند. راهکارهای فرمی‌ای که این معماران در پاسخ به واقعیت‌های اجتماعی اندیشیده‌اند، ترجمه‌هایی فضایی است از ابزار معماری در مواجهه به بحران. تعهد به تاریخ دیسیپلین معماری، و تاریخ‌مند ساختن کنش معمارانه، تنها راه ممکن برای فهمیدن رسالت معماری است.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

اتووود كلاسيك ـ خانه سومرفلد ـ والتر گروپیوس
اتووود کلاسیک ـ محله هانساویرتل ـ والتر گروپیوس
چگونگی بازتعریف باوهاوس از پرکتیس طراحی برای جامعه . نیکیل سَوَل . قسمت سوم
تراشه های کانسپچوال - زیبایی شناسی یا صنعتی سازی؛ بازتدقیق مفاهیم مدرن در کاخ شوراها
اتووود کلاسیک ـ خانه های اساتید مدرسه باوهاوس ـ والتر گروپیوس
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group