معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1403
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1367
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه معماری   - 1047
معماری مجازی   - 22
طراحي داخلي   - 962
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 901
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
تکنولوژی ساخت   - 886
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 819
جهان علمیْ تخیلی   - 19
مرزهای معماری   - 814
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 746
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 745
معماری کوچک مقیاس   - 17
المان شهری   - 741
معماری و روانشناسی   - 17
معماری و سیاست   - 650
معماری و نقاشی   - 17
کلان سازه   - 632
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
معماری مدرن   - 567
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری پایدار   - 541
معماری ـ موسیقی   - 15
منتقدان معماری   - 509
معماری بایومورفیک   - 15
آرمان شهرگرایی   - 490
شهرهای در حرکت   - 14
روح مکان   - 482
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 474
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
طراحی صنعتی   - 472
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
معماری تندیس گون   - 469
معماری و گیم   - 12
معماری منظر   - 460
معماری و هوش مصنوعی   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 459
معماری و ادبیات   - 11
معماری شمایل گون   - 431
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
باز زنده سازی   - 401
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
آینده گرایی   - 384
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 381
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 379
معماری جنگلی   - 10
معماری یادمانی   - 357
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماریِ توسعه   - 333
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری سبز   - 323
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
طراحی نئولیبرال   - 314
معماری بیابانی   - 8
معماری پست مدرن   - 290
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 273
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 266
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 259
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 253
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 252
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 252
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 230
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 223
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 221
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 205
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 201
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 192
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 182
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 180
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 180
معماری تخت جمشید   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
گرافیک   - 162
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
فضای منفی   - 152
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 145
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
هنر گفت و گو   - 142
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری ژاپن   - 128
طراحی و پناهجویان   - 7
طراحی مبلمان   - 128
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری ایران   - 114
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
ترسیمات معماری   - 107
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری و فاجعه   - 99
معماری خوانی   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری مذهبی   - 87
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری فاشیستی   - 80
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ نفت   - 5
معماری هند   - 66
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری چین   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 64
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 62
بلوپرینت   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 62
اتووودْ آبزرور   - 4
اقتصادِ فضا   - 61
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
ویرانه ها   - 59
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
گفت و گو با مرگ   - 57
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 51
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 49
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
پداگوژی   - 47
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
معماری پراجکتیو   - 45
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 44
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری دیجیتال   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
باهاوس   - 39
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
فیلوکیتکت   - 39
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
هنر روسیه   - 35
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
معماری فضای داخلی   - 33
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
بحران آب   - 29
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری و رسانه   - 24

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 4
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 30
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 41
سوزان سانتاگ   - 8
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 28
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 25
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 111
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 7
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 37
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 142
باک مینستر فولر   - 12
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 23
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 58
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 68
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 9
میشل فوکو   - 47
تئودور آدورنو   - 5
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 13
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 101
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رنزو پیانو   - 30
کوین لینچ   - 7
ریچارد مِیر   - 8
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریموند آبراهام   - 1
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رینر بنهام   - 2
یان گِل   - 9
رینهولد مارتین   - 5
یو ان استودیو   - 32
ریکاردو بوفیل   - 4
یورگن هابرماس   - 15
زاها حدید   - 190
یونا فریدمن   - 5
زیگموند فروید   - 13
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -781
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -377
صنعتی   -102
فرهنگی   -330
گالری   -84
پاویون   -264
هتل   -76
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -155
ویلا   -6
اموزشی   -133
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
هنر گفت و گو ـ جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند.ماشا گِسِن با جودیت باتلر.قسمت اول
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1399/03/10
مـنـــــــبـع : https://www.newyorker.com/culture/the-new-yorker-interview/judith-butler-wants-us-to-reshape-our-rag
تعداد بازدید : 587

جودیت باتلر در فرهنگ معاصر غرب جایگاه ویژه ای دارد. باتلر در حوزه فعالیت خود، همچون تعداد بسیار کمی از مردان و -شاید هیچ زن دیگری- یک شخصیت شناخته شده بین المللی آکادمیک است. این بدان معنی ست که بسیاری از افراد نام او را بیش از آنچه که اثر او را خوانده باشند؛ می دانند - و بیشتر آنها درباره باتلر و عقایدش نظراتی دارند. ممکن است اینگونه استدلال شود که تأثیر باتلر بسیار زیاد است زیرا برخی از عبارات کلیدی او به اصول اساسی زبان شناختی بدل شده اند؛ مانند نظریه "ایفای جنسیت". اگر چه؛ این ایده ها با ورود به جریان اصلی، ساده سازی و دگرگون شده و اغلب برسمیت شناخته نشده اند.

باتلر که شصت و سه ساله است، بیشتر بدلیل فعالیت خود در زمینه تئوری جنسیت، به ویژه کتاب "آشفتگی جنسیتی"، که سی سال پیش انتشار یافت؛ شناخته می شود. او درزمینه سایر مسائل مربوط به فرهنگ، سیاست و روان مانند گفتار بیزار جویانه ("گفتار آزاد دهنده:سیاست اجراگری" 1997) ، ناشناختگی رادیکال از خود ("پاسخ دادن به خود" 2005) و اخلاق یهودی و فلسطین ("افتراق: یهودیت و نقد صهیونیسم" 2012)  بطور گسترده نوشته است. باتلراستاد ادبیات تطبیقی مکسین الیوت در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی از سال  1993 مشغول تدریس است. او به همراه شریک زندگی خود، نظریه پرداز سیاسی وندی براون در منطقه خلیج سانفرانسیسکو زندگی می کند.

در پایان فوریه 2020؛ ورسو آخرین کتاب باتلر با عنوان "نیروی عدم خشونت" را منتشر خواهد کرد –اکنون منتشر شده است. این کتاب؛ مبحث مهمی را مطرح می سازد: اینکه روزگار ما؛ -یا شاید همه اوقات- نیازمند تجسم روشی کاملاً جدید برای زندگی انسانها در جهان است- جهانی مملواز آنچه باتلر آن را "برابری رادیکال" می نامد. آنچه در پی خواهید خواند مصاحبه ماشا گِسِن با باتلر طی سفر اخیرش به نیویورک است.

در کتاب جدید تان؛ نه تنها مبحثی در راستای عدم خشونت به مثابه یک تاکتیک ارائه داده اید بلکه آن را به مثابه روش کاملاً متفاوت اندیشیدن در مورد اینکه چه کسی هستیم نیز پیشنهاد کرده اید.

ما عادت کرده ایم از منظر استراتژیکی و ابزاری به موضوعات خشونت و عدم خشونت بیاندیشیم. فکر می کنم بین کنشگری و تصمیم گیری به مثابه یک فرد یا یک گروه تفاوت وجود دارد، "عدم خشونت بهترین راه برای رسیدن به هدف ماست"، در پی خلق جهانی که خشونت آمیز نیست -یا کمتر خشونت آمیز است- که احتمالاً  گزینه کاربردی تری خواهد بود.

من یک ایده آلیست مطلق افراطی نیستم که بگویم " تحت هیچ شرایطی  مرتکب خشونت نمی شوم". بلکه  تلاش می کنم تا موضوع را به این سمت هدایت نمایم که "ما می خواهیم چه جهانی را با یکدیگر بسازیم؟" برخی از دوستان چپ گرای من اعتقاد دارند که تاکتیک های خشونت آمیز راهی ست در جهت خلق جهانی که مدنظرشان است. آنها فکر می کنند هنگامیکه نتایج مورد نظرشان محقق گردد، خشونت از میان خواهد رفت. در حالیکه؛ آنها اخیراً خشونت بیشتری را بسوی جهان گسیل داشته اند.

شما با نقد فردگرایی "به مثابه اساس اخلاق و سیاست به طور یکسان" بحث را آغاز می کنید. چرا این نقطه را برای آغاز انتخاب کردید؟
بر اساس تجربه من؛ قدرتمندترین استدلال علیه خشونت در این مفهوم پایه گذاری شده است، هنگامیکه با انسان دیگری خشونت آمیز برخورد می کنم، در واقع با خودم نیز خشونت آمیز برخورد می کنم، زیرا زندگی من با زندگی دیگری پیوند خورده است. بسیاری از افرادی که عقیده رایج فردگرای لیبرال را پذیرفته اند، در واقع خود را به مثابه موجودات محدود شده در مرزبندی هایی می دانند که کاملاً از زندگی دیگران جدا است. در این وضعیت دید گاه های رابطه ای وجود خواهند داشت که آن نقطه عزیمت و چشم اندازهای اکولوژیکی را نیز به چالش می کشند.

و اشاره می کنید که در شیوه تفکر فردگرایانه لیبرال، فرد همیشه یک فرد بالغ با اولویت بخشی به خود است که دقیقاً در این لحظه خاص که با او روبرو می شویم، هیچ نیاز و وابستگی ندارد که او را به دیگران پیوند دهد.

این مدل فردی به طریقی مضحک، اما کشنده است. هدف سیستم فرد گرا این است که شما بر مراحل تشکیل دهنده و غیر مستقل -وابسته- زندگی غلبه نمایید تا این سیستم بتواند پدیدار، جدا و فردی شود- و سپس شما به این شخصیت مستقل -روی پای خود ایستاده- بدل می شوید. این ترجمه ای از یک  کلمه آلمانی است. آنها می گویند selbstständig، به این معنی که شما روی پای خود ایستاده اید، مستقل هستید. اما چه کسی واقعاً به تنهایی روی پای خود ایستاده است؟ همه ما؛ در صورتی می توانیم روی پای خود بیاستیم که از جوانب دیگر مورد پشتیبانی قرار بگیریم. حتی آمدن امروز من  برای دیدار با شما -پیاده رو به من اجازه حرکت می دهد، و همینطور کفش هایم، ارتوتیک ها و ساعات طولانی که توسط فیزیوتراپ من صرف شده است. من نمی توانستم بدون هیچ یک از آن تکنولوژی های شگفت انگیز و روابط حمایتی به اینجا بیایم.

به رسمیت شناختن وابستگی به مثابه شرایطی که برای هر یک از ما به وقوع می پیوندد؛ به اندازه کافی دشوار است. اما وظیفه مهم تر تأیید به وابستگی متقابل اجتماعی و زیست محیطی است که به طور مرتب نیز رسمیت زدایی می شود. اگر بخواهیم خودمان را به مثابه موجودات اجتماعی که اساساً به یکدیگر وابسته هستند؛ مورد بازاندیشی قرار دهیم –که هیچ احساس شرم، حقارت و " ﻓﻤﯿﻨﯿﺰﯾﺸﻦ" در آن وجود ندارد -فکر می کنم که ما با یکدیگر بگونه دیگری رفتار خواهیم کرد، آنگاه؛ تصور واقعی مان از خود توسط علاقه شخصی افراد تعریف نمی شود.

پیشتر در مورد مفهوم "سوگواری" نوشته اید، و  یک ایده مهم در این کتاب است.

می دانید از چه زمانی به این ایده فکر می کنم؟ در اینجا؛ ایالات متحده، در زمان بحران ایدز، مشخص شد كه بسیاری از مردم آدم های ارزشمند زندگی خود را از می دهند در حالیکه شناخت کافی برای آن فقدان را بدست نمی آورند. در بسیاری از موارد؛ مردم به خانه های آبا اجدادی خود رفته و سعی می کنند این فقدان را شرح دهند، یا آنکه قادر نیستند به خانه های آبا اجدادی یا محل کار خود بروند و این فقدان را برای آنها شرح دهند. فقدان آنها آنقدرها ارزشمند در نظر گرفته نشده و به رسمیت شناخته نمی شود، به این معنی که با آنها بگونه ای رفتار می گردد که گویی فقدانی رخ نداده است. البته چنین مسئله ای از این واقعیت ناشی می شود که گویا آن افراد ارزشمند نبوده اند. این شما را در رسته آنچه فروید، مالیخولیا می نامد؛ قرار می دهد. در دوران معاصر؛ این وضعیت نسخه ای از افسردگی است، حتی به مثابه اشکالی از شیدایی نیز در نظر گرفته می شود - اما نه فقط بیماری افسردگی بلکه در رسته مالیخولیا قرار می گیرد.

آنوقت؛ مانند شرایط حال حاضر، این مسئله مرا خشمگین کرد که بسته به وضعیت و قابل تشخیص بودن آن افراد و روابط آنها، برای برخی از زندگي ها آشکارا نسبت به بقيه ارزش سوگواری بیشتری قائل می شوند. و این بعد از 11 سپتامبر به شکلی متفاوت خود را نشان داد، هنگامیکه بطور کاملاً آشکار به یادبود فرد خاصی در روزنامه ها بیشتر پرداخته می شد و دیگرانی بودند که این حق برایشان در نظر گرفته نمی شد. واین ارزشگذاری ها بر اساس پول بیشتر، یا تحصیلات بالاتر تنفیض می شد، یا ارزشهایی همچون تاهل یا داشتن فرزند و حیوان خانگی. چارچوب مرسوم دگرجنس گرا شرط امکان پذیری عزای عمومی شده بود.

شما به پانصد و بیست آگهی ترحیم در تایمز اشاره می کنید؛ درست است؟

بله. این بسیار عجیب بود که افراد فاقد مدارک قانونی و مدارک شناسایی در واقعیت نتوانستند بطرز آشکارا و علنی از آگهی ترحیم برخوردار شوند، و بسیاری از افراد گِی و لزبین در خفا سوگواری کرده یا اصلاً سوگواری نکردند. آنها محکوم به زندگی در زباله دانی ای شده اند فاقد حق سوگواری و عزاداری.  

ما همچنین می توانیم این رویه را در سیاستهای عمومی گسترده تر مشاهده کنیم. کسانی هستند که بیمه درمانی آنها آنقدر باارزش می باشد که فرض عمومی بر آن است هرگز نمی توان آن را بدست آورد، و از ان سو دیگرانی هستند بدون پوشش بیمه ای؛ کسانی که قادر به پرداخت حق بیمه نیستند تا احتمال فرصت های زندگی آنها افزایش یابد -زندگی آنها برای کسانی که مخالف مراقبت های بهداشتی برای همه هستند، هیچ  اهمیتی ندارد. بنابراین با توجه به این موارد  زندگی برخی ها تاسف آور و ناراحت کننده تر است. ما باید از ایده محاسبه ارزش زندگی فراتر رویم تا به یک ایده متفاوت و رادیکال تر از برابری اجتماعی برسیم.

در مورد پتانسیل مبارز سوگواری بحث می کنید.

این اتفاقی است که می تواند رخ دهد، هرچند که همیشه اینطور نیست. جنبش "جان سیاه‌پوستان مهم است" از درون مسئله سوگواری پدیدار شد.  داگلاس کریمپ؛ مورخ و نظریه پرداز بزرگ هنر، در یک مقاله مهم با این عنوان، بر سوگواری و مبارزه طلبی تأکید کرد.

در "نیروی عدم خشونت" ، شما بارها و بارها بر اهمیت "ضد واقع گرایی" تأکید می کنید، حتی یک "تعهد اخلاقی" برای غیر واقع گرا بودن. می توانید این را توضیح دهید؟

برای نمونه به مسئله قدرت پذیری در انتخابات اشاره می کنم. زمانیکه شخصی این تصور را دارد که واقع بینانه نیست یک زن را به عنوان رئیس جمهور انتخاب کنیم، و فرد به شکلی آنرا بیان می کند که استنباطش، کاربردی و آگاهانه بنظر می رسد. به مثابه یک پیش بینی، ممکن است درست باشد، یا امکان دارد تغییر نماید. اما این ادعا که "واقع بینانه نیست"، همان ایده واقع گرایی را تأیید می کند. اگر اعتقاد داشته باشیم "جهان؛ به همین شکل است"، حتی اگر آرزو كنیم كه اینگونه نباشد، سیطره واقع گرایی بر آن طرز فکر را پذیرفته ایم. ما سالها قبل چنین نگرش واقع گرایانه ای در مورد ازدواج همجنسگرایان داشته ایم. درباره رئیس جمهور شدن یک سیاه پوست گفتیم. موارد بسیاری از مسائل موجود در این جهان بوده اند که د ر این چارچوب قرار داده شدند، در مورد رژیم های استبدادی یا ظالمانه که هرگز فکر نمی کردیم از بین بروند. فکر می کنم ماندن در چارچوب "سیاست واقع بینی" بنوعی محدود کردن افق دید است، راهی در جهت از بین رفتن امید و آرمان رادیکال.

گاهی اوقات باید شیوه ای رادیکال که اندکی جنون آمیز بنظر می رسد و شما را تحت شرایط مشکل آفرین قرار می دهد اتخاذ نمایید؛ تا فرصتی خلق گردد برای دیگرانی که با واقع گرایی آگاهانه خود؛ افق دیدشان محدود شده است. من برای دفاع از عدم خشونت بروشی که خود انجام می دهم، مورد تمسخر و طرد قرار گرفتم. این رفتار ممکن است به مثابه یکی از ژرف ترین مواضع غیرواقع گرایانه ای  که می توان در این زندگی داشت؛ درک شود. اما وقتی از مردم می پرسم آیا آنها مایل به زندگی در جهانی هستند که در آن هیچ کس چنین موضع گیری را نداشته باشد، می گویند که این وحشتناک خواهد بود.

می خواهم مثالهای شما را کمی به چالش بکشم. مسئله قابلیت انتخاب شدن می تواند نه از دیدگاه ضد واقع گرایی بلکه با گفتن اینكه: "دیدگاه شما نسبت به واقعیت محدود است" مورد بحث قرار گیرد. تعداد رای دهندگان زن یا تعداد زنانی که در میان دوره ها انتخاب شده اند را در نظر نمی گیرد. همچنین در مورد ازدواج همجنسگرایان: افرادی که باور نمی کردند این امکان وجود داشته باشد، درواقع  درک نکردند که چه تغییر بزرگی در نگرش های اجتماعی بین نسل ها روی داده است. به یک معنا؛ فکر میکنم  این مباحث آسان تر از چیزی است که  شما بیان می کنید، بعبارتی " ممکن است در مورد واقع گرایی حق با شما باشد، اما  واقعیت مورد اشاره شما آن نیست که ما ملزم به پذیرش آن باشیم."

من در مورد چگونگی کارکرد "واقعیت" در گفتمان اجتماعی-سیاسی صحبت می کنم. گاهی اوقات؛ "واقعیت"، نادرست بودن نقطه نظرات احمقانه یا ناآگاهانه را برملا می سازد که در واقع امکان رادیکال تری از برابری یا آزادی یا دموکراسی یا عدالت را به وجود می آورد، و این به معنای کنار گذاشتن تفاهمات از پیش تعیین شده است. شاهدیم که چگونه ایده های سوسیالیستی به عنوان مثال، در انتخابات کنونی به مثابه امر "خیالین" رد می شوند. شکل منفی واقع گرایی؛ محافظت از آن مرزها و مسدود کردن آن افق های ممکن است.  این مسئله مرا به یاد والدینی می اندازد که می گویند "اوه، شما همجنسگرا هستید" یا "اوه ، شما ترانس هستید"- البته من می پذیرم، اما با این روش زندگی کردن بسیار سخت خواهد بود. به جای گفتن اینکه "این یک جهان جدید است، و ما می خواهیم آنرا با هم بسازیم، و شما حمایت کامل ما را خواهید داشت."

از سوی دیگر؛ من توسط فرزندانم متهم شده ام که نمی دانم جهان چگونه کار می کند. یا ما همچنین مسئولیت پذیرش سختی هایی که فرزندانمان با آن روبرو هستند را نداریم؟

اگر شرایط مبارزه و رنج فرزندان ناشی از مواردی است که آنها از تجربه خود بدست می آورند، اتفاق خوشایندی ست؛ اما اگر قبل از اینکه فرصتی برای زندگی داشته باشند، شرایط را به آنها تحمیل کنید، این چندان خوب نیست.

از رویکرد تان نسبت به عدم خشونت نه به مثابه موضوعی در حیطه اخلاق فردی بلکه به مثابه یک فلسفه زندگی اجتماعی بگویید.

بیشتر اوقات؛ زمانیکه پرسش های اخلاقی مطرح می کنیم -مثلاً "چکاری انجام خواهید داد؟" یا "چگونه مراقب رفتار خودتان هستید، و چگونه اقدامات خود را توجیه می کنید؟"- شخص؛ توجيهي را براي ديگری ارائه مي دهد، با اين هدف كه مسئولیت فردي خود را در برابر يك عمل بالقوه بر عهده بگيرد. این طرز فکر بر این عقیده تأکید دارد که مناقشه فردی؛ هسته عمل اخلاقی است. البته تا حدی اینطور است، اما ما بطور دقیق به فرد فکر نمی کنیم. من نه تنها در پی این هستم که مسئله عدم خشونت را به پرسش از تعهدات اجتماعی تغییر جهت دهم، بلکه این را نیز مطرح کنم که تحقیق و تفحص در رابطه اجتماعی، سرنخ هایی را در مورد چارچوب های اخلاقی متفاوت بما ارائه می دهد. ما چه مسئولیتی داریم نسبت به کسانی که با آنها در زمین ساکن هستیم؟ و چه مسئولیتی نسبت به زمینی داریم که در آن ساکنیم؟ و چرا ما نسبت به مردم یا سایر موجودات زنده دیگری که تحت مخاطره قرار گرفته اند مسئولیت داریم؟ چرا ما مسئول حیات موجودات زنده یا متعهد نسبت به یک رابطه غیر خشونت آمیز هستیم؟ وابستگی متقابل ما به مثابه پایه تعهدات اخلاقی ما نسبت به یکدیگر عمل می کند. زمانیکه  به یکدیگر آسیب می رسانیم، به همان پیوند بین مان ضربه وارد می کنیم.

بسیاری از روانشناسان اجتماعی به این موضوع اشاره دارند كه برخی از روابط اجتماعی از طریق خشونت، ادغام و مستحکم می شوند، و این امر به پیوندهای گروهی از جمله ناسیونالیسم و نژادپرستی سوق می یابد. اگر شما جزئی از گروهی هستید که به خشونت پرداخته و احساس می کنید پیوندهای ارتباطی شما با یکدیگر از طریق آن خشونت تقویت می گردد، این فرض را خواهید داشت که گروه مورد هدف شما؛ قابل تخریب و غیرضروری است. این وضعیت همچنین راهی ست برای گفتن اینکه برخی از زندگی ها با ارزش تر از سایرین هستند. اما زندگی در دنیای برابر رادیکال به چه معناست؟ استدلال من این است که بنابراین ما نمی توانیم یکدیگر را به قتل برسانیم، نمی توانیم با یکدیگر خشونت آمیز رفتار کنیم، نمی توانیم یکدیگر را رها کنیم.

و اینجاست که نقد شما در "دفاع از خود" وارد می شود.

اشتباه نکنید: من در زمینه دفاع از خود آموزش دیده ام. و از آن آموزش اولیه بسیار سپاسگزارم. اما همیشه تعجب کرده ام؛ این خود چیست که ما از آن دفاع می کنیم. بسیاری خاطرنشان كردند كه فقط برخی افراد خاص در دادگاههای حقوقی، مجاز به دفاع از خود هستند و برخی دیگر نیز بسیارکم از این حق برخورداند. ما می دانیم که مردان سفید پوست بسیار ساده تر از آنچه که مردم سیاه پوست و قهوه ای می توانند در دفاع از خود داشته باشند؛ از خود محافظت می کنند. چه کسی این نوع از خود را دارد که طبق قانون و عموم مردم به مثابه "شایسته دفاع از خود" شناخته می شود؟ اگر به خودم فکر نکنم نه فقط به مثابه این فرد محدود شده بلکه به مثابه فردی که اساسا با دیگران در ارتباط باشد، من این خود را در آن روابط می یابم. در آن صورت؛ خودی که من می خواهم از آن دفاع کنم فقط من نیستم بلکه تمام روابطی است که مرا تعریف و تقویت می کند، و آن روابط می توانند و باید باشند و باید بطور نامحدود فراتر از واحدهای محلی مانند خانواده و اجتماع گسترش یابند. اگر خودی که من در تلاش برای دفاع از آن هستم به تعبیری در ارتباط  با شخصی ست که من وسوسه کشتن آنرا دارم باید اطمینان بیابم که در آن رابطه، خشونت آمیز برخورد نکنم، زیرا این هم؛ من است. می توان فراتر رفت: من همچنین با حمله به آن شخص؛ به خودم حمله می کنم، زیرا پیوند اجتماعی را که بین ما وجود دارد؛ می شکنم. اگر اینگونه ببینید، مسئله عدم خشونت متفاوت خواهد بود.

شما در دو قسمت کتاب اشاره می کنید که عدم خشونت یک اصل مطلق نیست، همچنین استدلال نمی کنید که هیچ کس حق دفاع از خود را ندارد -شما فقط مجموعه جدیدی از اصول راهنما را پیشنهاد می دهید. هر وقت که این اخطار را می دهید، کمی ناامید می شوم.  آیا این طرز برخورد؛ مطلب تان را تضعیف نمی کند وقتی می گویید "من علیه "دفاع از خود" بحث می کنم، اما نمی گویم که هیچ کس حق دفاع از خود را ندارد"؟

اگر من یک توجیه عقلانی در برابر عدم خشونت به مثابه موقعیت ارائه می دادم، و منجر می شد به اینکه مرا به یک فیلسوف بسیار شایسته تر از آنچه هستم یا می خواهم باشم – بدل گرداند، منطقی است که همه استثنائات را رد کنم. اما ما نیازی به توجیه عقلانی جدیدی در برابر عدم خشونت نداریم. ما واقعاً باید مسئله خشونت و عدم خشونت را در یک چارچوب متفاوت مطرح سازیم، جاییکه این پرسش مطرح نیست "چکاری باید انجام دهم؟"  بلکه "من در رابطه با دیگران؛ که هستم و چگونه می توانم آن رابطه را درک کنم؟"

هنگامیکه برابری اجتماعی به چارچوب بدل گردد، مطمئن نیستم به مثابه افرادی که در تلاش برای دستیابی به یک موقعیت کاملاً عقلانی، سازگار، مداوم و کامل و جامع برای همه شرایط هستیم؛ مداقه نماییم.  بنابراین ممکن است به جهانیان نزدیک شویم به گونه ای که خشونت تقلیل یابد، و بما این امکان را دهد که با توجه به خشم و پرخاشگری ،آرزوهای ددمنشانه مان – در مورد چگونگی زندگی در کنار یکدیگر و تعهد به آن، خارج از مرزهای جامعه یا مرزهای کشور بیاندیشیم. فکر می کنم که این وضعیت یک طرز فکر، یک اخلاق است -حدس می زنم از کلمه  "اخلاق" استفاده کردم، به مثابه چیزی که برای من مهمتر از یک سیستم کاملاً عقلانی است که دائماً تحت تاثیر استثنائات قرار می گیرد.

و آیا درست است که بگوییم همچنین از ما می خواهید این چارچوب جدید را به صورت جداگانه و فردی اتخاذ نکنیم بلکه در واقع به بازاندیشی در کنار دیگران بپردازیم -که اتخاذ این چارچوب مستلزم انجام آن به صورت وابسته به همدیگر است؟

اینطور فکر میکنم. برای تصمیم گیری در مورد چگونگی زندگی در کنار یکدیگر با خشونت کمتر می بایست پرکتیس های سیاسی را توسعه دهیم. باید بتوانیم طرق نهادی خشونت آمیز، از جمله زندان ها و کارسرال ها را شناسایی کنیم، که اغلب مورد تایید قرار می گیرند و به مثابه فضای خشونت آمیز شناخته نمی شوند. این پرسشی ست که بطور واضح آن نهادها و مجموعه هایی از سیاست هایی را که مرتباً اینگونه تمایزات را -زندگی باارزش و بی ارزش-  قائل می شوند؛ آشکار می سازد.

در مورد عدم خشونت صحبت می گویید، نسبتاً غیر منتظره، به مثابه یک نیرو، و حتی کلماتی مانند "مبارز" و "مهاجم" را بکار می برید. آیا می توانید توضیح دهید که چگونه آنها در کنار هم قرار می گیرند؟
فکر می کنم بسیاری تصور می کنند عدم خشونت شامل سکونت در حوزه صلح آمیزی از روح است، جاییکه قرار است خود را از احساسات یا آرزوها یا فانتزی های خشونت آمیز برهانید. اما آنچیزی که توجه مرا جلب کرده، انواع رفتارهایی است که بدون تخریب می توانند مؤثر باشند.

مرز آنچه خشونت تعبیر می شود را چگونه تعریف می کنید؟

ضربه جسمی نمی تواند تنها الگوی فکری در مورد خشونت باشد. هر چیزی که زندگی دیگران را از طریق سیاست کثیف یا از طریق سهل انگاری به خطر بیاندازد -و این شامل انواع سیاست های عمومی یا سیاست های ایالتی می باشد- شیوه های خشونت نهادی یا سیستمی است. زندان ها؛ مقاوم و مداوم ترین شکل خشونت سیستمی هستند که طبق عادت به مثابه یک واقعیت مورد لزوم پذیرفته شده اند. ما می توانیم در مورد مرزهای معاصر و مراکز بازداشتی به مثابه نهادهای آشکار خشونت بیاندیشیم. این نهادهای خشونت آمیز ادعا دارند که موجب تقلیل خشونت در جامعه هستند، یا اینکه افراد خشونت طلب را از جامعه دور نگه دارند. باید دقت داشته باشیم که چگونه از "خشونت" در این نوع توجیهات استفاده می شود. هنگامیکه افراد مورد هدف خشونت قرار گرفتند رفتار های خشونت آمیز از خود بروز داده و شناسایی می شوند، آنگاه نهادهای قهری می توانند بگویند، ببینید: "خشونت در اینجاست، نه آنجا"، صدمات را به نحو دلخواه وارد می کنند.

در جهان امروز؛مردم دلایلی برای عصبانیت تام دارند. کاری که ما با آن خشم انجام می دهیم مهم است. خشم را می توان ساخت -این یک نوع شکل هنری از سیاست است. اهمیت عدم خشونت در آرام ترین و صلح جویانه ترین لحظات ما یافت نمی شود بلکه دقیقاً هنگامیکه  این اتفاق می افتد که حس انتقام بطور کامل احساس  شود.

این نوع موقعیت ها چگونه اند؟

برای نمونه فردی که خانواده اش به قتل رسیده، یابخشی از جامعه ای که با خشونت از خانه های خود بیرون رانده شده اند. در میان احساس خشم؛ می توان با دیگران همکاری کرد تا آن راه دیگر را بیابیم و من می بینم که در حرکات غیر خشونت آمیز این اتفاق می افتد. می بینم که در جنبش "جان سیاه‌پوستان مهم است" اتفاق افتاده است. فکر می کنم جنبش فمینیستی بسیار غیرخشونت آمیز است ، به ویژه مبارزه با خشونت جنسی. گروه های غیرخشونت آمیزی در مبارزه با استعمار فلسطین وجود دارند و مبارزات ضد استعماری، بسیاری از مهمترین جنبش های غیرخشونت آمیز از جمله مقاومت گاندی در برابر استعمار انگلیس را ارائه داده اند. اعتراضات ضد جنگ تقریباً در جایگاه "غیر خشونت آمیز" قرار می گیرد.


قسمت اول
قسمت دوم


منبع:





حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

ما؛ همه، فرزندان توماس مور هستیم.
هنر گفت و گو ـ سیتی لب با اریک کلایننبرگ پیرامون کتاب "کاخ هایی برای مردم"
تراشه های کانسپچوال ـ میشل فوکو و معماری سراسربین به مثابه دیاگرامی از مکانیسم قدرت
تراشه های کانسپچوال ـ دُلُرس هیدن و معماریِ عمومیِ بناهای عادی به مثابه منظر فرهنگی شهر چندْفرهنگی
حوزه عمومی؛ طرح پیشنهادی برای مسابقه مداخله ی شهری و دگرگونی در رابطه با شهر
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group