معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1341
پداگوژی   - 30
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1168
طراحی پارامتریک   - 29
نظریه معماری   - 973
هنر روسیه   - 28
طراحي داخلي   - 904
بحران آب   - 28
سازه های شهری   - 866
اکسپو میلان 2015   - 27
تکنولوژی ساخت   - 844
پاویون های سرپنتین   - 24
مرزهای معماری   - 775
باهاوس   - 23
معماری حوزه عمومی   - 746
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
المان شهری   - 699
فیلوکیتکت   - 21
نظریه شهری   - 693
جشن نامه اتووود   - 21
نگاه نو به سكونت   - 683
معماری مجازی   - 20
کلان سازه   - 600
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
معماری و سیاست   - 540
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری پایدار   - 517
پردیس ویترا   - 18
منتقدان معماری   - 485
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 18
معماری مدرن   - 480
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
معماری تندیس گون   - 452
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 441
مدرنیته؛ از نو   - 16
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 440
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
آرمان شهرگرایی   - 434
شهرهای در حرکت   - 14
روح مکان   - 428
معماری ـ موسیقی   - 14
معماری منظر   - 426
معماری بایومورفیک   - 14
معماری شمایل گون   - 422
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
طراحی صنعتی   - 417
اقتصادِ فضا   - 11
باز زنده سازی   - 378
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 11
توسعه پایدار   - 352
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری یادمانی   - 336
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
تراشه های کانسپچوال   - 333
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری سبز   - 306
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماریِ توسعه   - 301
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
هنر مدرنیستی   - 291
معماری تخت جمشید   - 7
طراحی نئولیبرال   - 267
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
آینده گرایی   - 266
بی ینال ونیز   - 7
اتووود کلاسیک   - 263
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
بدنه سازی شهری   - 254
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 249
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری ارزان   - 246
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری محدود   - 243
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 243
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 241
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 239
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 237
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 226
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 220
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 218
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 205
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 189
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 187
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 172
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 161
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 154
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 152
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 143
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 7
مسکن روستایی   - 133
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
هنر انتزاعی   - 130
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
هنر گفت و گو   - 130
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
گرافیک   - 115
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری ژاپن   - 113
معماری مصر   - 5
معماری ایران   - 107
فرهنگ نفت   - 5
طراحی مبلمان   - 105
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
فضای منفی   - 104
جهان علمیْ تخیلی   - 5
بلندمرتبه ها   - 101
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری مذهبی   - 86
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
اکسپو   - 75
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
معماری خوانی   - 4
معماری فاشیستی   - 65
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری هند   - 62
بلوپرینت   - 4
معماری چین   - 61
اتووودْ آبزرور   - 4
ترسیمات معماری   - 60
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
گفت و گو با مرگ   - 50
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
ویرانه ها   - 50
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری و هنر انقلابی   - 46
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
جنبش متابولیسم   - 41
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
مدارس معماری   - 40
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
زاغه نشینی   - 40
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری دیجیتال   - 36
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
درگذشت زاها حدید   - 34
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
معماری پراجکتیو   - 34
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
شهرسازی کوچک مقیاس   - 1
معماری کانستراکتیویستی   - 33
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرْخوانی با اتووود   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ریکاردو بوفیل   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
زاها حدید   - 187
آرشیگرام   - 7
زیگموند فروید   - 10
آرکی زوم   - 4
ژان بودریار   - 3
آلبرت پوپ   - 4
ژان نوول   - 22
آلدو روسی   - 13
ژاک دریدا   - 13
آلوار آلتو   - 19
ژاک لوگوف   - 4
آلوارو سیزا   - 9
ژیل دلوز   - 25
آن تینگ   - 4
سائول باس   - 7
آنتونی گائودی   - 27
ساسکیا ساسن   - 9
آنتونی وایدلر   - 5
سالوادور دالی   - 2
آنتونیو نگری   - 5
سانا   - 5
آنیش کاپور   - 8
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آی وِی وِی   - 34
سدریک پرایس   - 3
اُ ام اِی   - 34
سو فوجیموتو   - 11
اتوره سوتساس   - 7
سوپراستودیو   - 9
ادریان لابوت هرناندز   - 5
سورِ فِهْن   - 6
ادوارد برتینسکی   - 1
شاشونا زوبوف   - 2
ادوارد سعید   - 13
شیگرو بان   - 33
ادوارد سوجا   - 10
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فدریکو بابینا   - 30
ادولف لوس   - 7
فرانک گهری   - 49
ارو سارینن   - 28
فرانک لوید رایت   - 44
اریک اوون موس   - 13
فرای اوتو   - 9
اریک هابسبام   - 2
فردا کولاتان   - 2
استن آلن   - 4
فردریک جیمسون   - 2
استیون هال   - 30
فرشید موسوی   - 3
اسلاوی ژیژک   - 17
فمیهیکو ماکی   - 4
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
فیلیپ جنسن   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسکار نیمایر   - 33
گرگ لین   - 7
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 3
لبس وودز   - 23
الیس راستورن   - 47
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 49
لودویگ میس ون دروهه   - 22
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 7
لویی کان   - 37
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییس بورژوا   - 8
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لُکُربُزیه   - 134
بال کریشنادوشی   - 4
لیام یانگ   - 4
باک مینستر فولر   - 11
مارتین هایدگر   - 27
برنارد چومی   - 33
مارسل بروئر   - 7
برنو زوی   - 7
مارشال برمن   - 16
بنیامین برتون   - 6
مانفردو تافوری   - 16
بوگرتمن   - 1
مانوئل کاستلز   - 2
بی یارکه اینگلس   - 68
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو سولری   - 4
مایکل سورکین   - 1
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 21
معماران مورفسس   - 16
پیتر آیزنمن   - 57
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر برنس   - 2
موشه سفدی   - 12
پیتر زُمتُر   - 67
میشل سر   - 3
پیتر کوک   - 7
میشل فوکو   - 44
پیر بوردیو   - 5
نائومی کلاین   - 4
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نورمن فاستر   - 35
تئودور آدورنو   - 3
نیکلای مارکوف   - 1
تادو اندو   - 13
هانا آرنت   - 6
تام مین   - 13
هانری لفور   - 23
تام ویسکامب   - 10
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 27
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 23
هنس هولین   - 4
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 1
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 27
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 16
جورجو آگامبن   - 5
ولادیمیر تاتلین   - 10
جوزپه ترانی   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 3
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 1
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 5
چارلز کوریا   - 15
کازیو سجیما   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کالین روو   - 1
حسن فتحی   - 5
کامران دیبا   - 13
حسین امانت   - 3
کامرون سینکلر   - 11
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش آشوری   - 1
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
داریوش شایگان   - 8
کریم رشید   - 5
دانیل لیبسکیند   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کلود پَره   - 3
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کنت فرمپتن   - 14
دیوید رُی   - 2
کنزو تانگه   - 9
دیوید گیسن   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید هاروی   - 24
کنگو کوما   - 47
رابرت نوزیک   - 2
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رابرت ونتوری   - 28
کوین لینچ   - 7
رُدولف شیندلر   - 7
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رضا دانشمیر   - 5
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رم کولهاس   - 95
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رنزو پیانو   - 30
یان گِل   - 9
ریچارد مِیر   - 8
یو ان استودیو   - 32
ریموند آبراهام   - 1
یورگن هابرماس   - 13
رینر بنهام   - 2
یونا فریدمن   - 5
رینهولد مارتین   - 5
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -753
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -344
صنعتی   -101
فرهنگی   -315
گالری   -84
پاویون   -254
هتل   -73
موزه   -247
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -228
بهداشتی   -37
مسکونی ـ تجاری   -156
حمل و نقل عمومی   -35
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -129
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
محدودیت های یوتوپیا؛ چاینا میه ویل. قسمت دوم
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1397/02/13
مـنـــــــبـع : http://salvage.zone
تعداد بازدید : 724

آپوکالیپس و یوتوپیا: پایان همه چیز و افق امید. این دو همیشه غیرقابل انکار بوده اند. گاهی اوقات، چنانکه در نگرش لاکتانتیوس، رابطه تصورشده،حتی علت و معلول، کرونولوژیکال است. آپوکالیپس، پایان̊ بخشی به  دوران خرق حجاب، راه را بر دیگران هموار می سازد، زمان فراتر از آن، آغازی نو.

امری محقق شده است: در حال حاضر آپوکالیپس و یوتوپیا بیش از همیشه با هم تداخل دارند. امیل چُران اعلام کرده است: "دنیای امروز، با امر وحشتناک سازگار شده است، ما شاهد آلودگی یوتوپیا به آپوکالیپس هستیم ... دو ژانر ... یکی از آن ها که به نظر می رسید خیلی متفاوت از ما بود، با دیگری در هم آمیخت، همدیگر را از بین بردند، ژانر سومی را پدید آوردند." چنین مصالحه و سازگاری ای با امر وحشتناک، چنین درهم آمیختگی و تداخلی، در این تعهدات ژرف زیست محیطی برای جهان منکسر و سوخته بدست بشریت، واضح است.

این شرایط کاملا دیستوپیایی نیست: شکل سومی پدید آمده: -آپوکاتوپیا، یوتوپالیپس-  وهمهء چیزی ست که در اطراف ما رخ می دهد. ما توسط فرهنگ تباهی، رویاهای شهرهای درحال سقوط، جهانی بدون مردم که آنجا حیوانات در حال کاووش اند، احاطه شده ایم. کلیشه ها را می شناسیم .وین ها، وال استریت را اصلاح می کنند، به شرط تعلق وال استریت به آنها، به جای آنکه دور از دسترس باشد؛ بزرگی زباله ها، تپه های زباله؛ ویرانه های چند پل بزرگ شناخته شده که در حال حاضر شکسته شده اند، سکوی شیرجه ای بدفرجام به سوی امرتهی. و ...

به نظر می رسد که ما هنوز به دنبال چیزی بهتر و فراتر از ویرانه هستیم، لیکن قدرت نداریم. یا به نظر می رشد تلاش های هماهنگی جهت تاکید بر "ما" دوباره در حال انجام است، هر چند منفی- "ما"، مشکل هستیم. و بدین ترتیب، بی-"ما" یی ، راه حلی عالی است. مالیخولیا، دورو و تهی از صمیمیت است. یک اشتیاق، سرمایه گذاریِ مردودی در این هشدارهای مفروض، این فاجعه ها وجود دارد. آپوکالپیس ساز ها کسی را فریب نمی دهند. از مدتها قبل شِلی تصور روزی را کرد که "کلیسای وبی مینستر ایستاده است، خرابه های بی شکل و بی نام، در میان یک باتلاق خالی از سکنه"، اینها  چشم انداز های زیبایی بوده اند.

ما با دهانی باز از طریق تصاویر منطقه چرنوبیل، جزیرهء رها شده گونکانجیما در ژاپن، از ویرانه های دیترویت، از طریق ده ها مکان  رها شدهء به شدت وحشت انگیز، مسیر را پیموده ایم. این نباید یک گناه  موقعیت  محور بشمار آید. وحشت ما بر حسب تراژدی ها و جنایات پشت برخی از این تصاویر، واقعی است: همزیستی با هم، به جای محو و طرد کردن، نفس بریده از ترس. ما چیزی را انتخاب نمی کنیم که نفس مان را به شماره بیاندازد. همچنین تصاویری که ما را دربند خود می سازند، به طور کاهنده ای به سیاست خاصی نمی رسند. اما مطمئنا زیبایی غیر اخلاقی آپوکاتوپیا های ما می تواند با چیزهای وحشیانه و زیان بار، جفت و جور شود: انزجاری طرد گرایانه.

نمیتوانیم چنین امر فرهنگی که علائم آسیب را نشان می دهد به صورت دیاگنوستیکی(تشخیصی) بخوانیم. با موجی از فیلم های سیل آسا، انباشتن، مانند آوارهای تحت شعاعِ فرشته تاریخِ  والتر بنیامین، از متون مربوط به انباشت ویرانه ها، چه کار دیگری می توانیم انجام دهیم؟

علائم آسیب در جهان وجود دارد. یک بلع، با این حال هزینه انجام کار بالا ست و همیشه به یک صورت نیست، اما برای نشان دادن تغییر جهت فرهنگی لازم نیست که یک ژیژک باشیم، در حالی که در فیلم حاشیه اقیانوس آرامِ گی‌یرمو دل تورو، ادریس البا نعره می کشد، "امروز ما آپوکالیپس ها را فسخ می کنیم." شاید ما پر از پایان های  خود بوده باشیم، و با این مسیر  نوع دیگری از پسایند ها را بوجود آوریم -آپوکالیپسی که شکست می خورد. ما عقب هستیم، با امیدی تازه و نیرومند.

تغییر جهتی  مشابه؛ در مهندسی ژئوماتیک قابل رویت است. ایده های یک داستان عامه پسند و خاطرات عجیب و غریب. در حال حاضر، طرح هایی با مقیاس سیاره ای، قصد دارند اسید را به سمت استراتوسفر برای تبدیل مولکول های آینه ای جهت منعکس سازی تابش اسپری کنند، از بین بردن CO2 از اتمسفر، برای آوردن آب های دریا بُنی جهت خنک شدن اقیانوس ها، که توسط برندگان نوبل نوشته شده است و در نیویورکر و مجله تکنولوژی اِم آی تی مورد بحث قرار گرفته است. امیدی تازه، تمایل به اقدام و دستیابی به نتایج جدید، بازگشت نمایندگی های انسان محور، آستین بالا زدن، حل کردن مشکل. با علم.

با این حال، این هک سیاره ای، کاملا فرضی و بحث انگیز است و با توجه به کارهای اخیر در مرکز هلمهولتز آلمان، با بزرگ مقیاس ترین طرح های احتمالی بطور کامل برای توقف هرج و مرج اقلیمی، به شدت ناکافی به شمار می آید. با توجه به استانداردهای منطقی، غیر عقلانی است که چنین طرح هایی منطقی تر از تصویب اقدامات اجتماعی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای بشمار می رود که در حال حاضر کاملا امکان پذیر است. لیکن تحول نظام سیاسی ما ضروری است.

یک کلیشه چپ گرا بطور رسمی اظهار می دارد، این روزها ساده تر آن است که پایان جهان را تصور کنیم تا پایان سرمایه داری را:  آندریاس مالم نویسنده کتاب "سرمایه فسیلی" و استاد اکولوژی انسانی در دانشگاه لوندِ سوئد اشاره می کند، با گرایش مهندسی ژئوماتیک ، تصور دگرگونی ژرفنگرانهء کل سیاره نسبت به تحول اقتصاد سیاسی ما آسان تر است. چیزی که ابتدا به عنوان یک نوپرومتئونیسم (زمین در خدمت سود و منفعت انسانی) به نظر می رسد، نسبتا نوعی کاپیتالیسیون است، تسلیم و سرسپردگی به وضعیت موجود. در اینجا؛ یوتوپیا،  تبرئه ء  قدرت تثبیت شده است، خطوط قرمزی که نمی شود از آن عبور کرد.

در واقع امید به چه قیمتی؟

...

هفتاد درصد کارکنان کارخانهٔ متروکه آمریکایی یونیون کارباید در بهوپال ِ هند، برای امتناع از شکستن دستورالعمل های ایمنی محکوم به پرداخت جریمه شده بودند. میزان کارکنان ناکافی بود، قرائتها نیمی از موارد ذکر شده را در نظر گرفتند. هیچکدام از شش سیستم ایمنی به طور کامل کار نکرده بودند. اتحادیه صنفی اعتراض کرد و نادیده گرفته شد.

در تاریخ 3 دسامبر 1984، بیست و هفت تُن متیل ایزوسیانات با فشار از کارخانه خارج شد. ابر مسموم ناشی از نشت گاز سمی صنعتی بر فراز شهر به حرکت در آمد. در این شب بین 8000 تا 10،000 نفر کشته شده، 25 هزار نفر در معرض مرگ قرار گرفته و  نیم میلیون نفر زخمی شدند، حدود 70،000 نفر به طور دائم و ترسناکی در خطر قرار گرفتند. نقص های مادرزادی در این منطقه بسیار زیاد است. آبهای زیرزمینی هنوز سموم زیادی را در سطحی بالاتر از سطح ایمنی دارند.

در ابتدا، دولت هند خواستار جبران خسارت 3/3 میلیارد دلاری بود ، اتحادیه 50 میلیون دلار صرف مبارزه کرد. پس از فاجعه رسوایی بزرگی بر سر موضوع مصونیت قضایی مدیران شرکت یونیون کارباید مطرح شد و هیچ مسئولیتی متوجه مدیران آن نگردید، گویا فاجعه طبیعی و غیرقابل پیش بینی بوده است و مدیران شرکت نمی‌توانسته‌اند هیچ اقدامی برای جلوگیری از بروز آن انجام دهند. در فوریه ۱۹۸۹ دیوان عالی هند طرف آمریکایی را به پرداخت ۴۷۰ میلیون دلار محکوم کرد، که ۵۰ میلیون دلار آن را دفتر یونیون کارباید در هند و ۴۱۵ میلیون دلار آن را دفتر اصلی شرکت در آمریکا می‌بایست پرداخت کنند. از این مبلغ ۲۵۰ میلیون دلار آن را شرکت‌های بیمه پرداخت کردند. بازماندگان قربانیان این فاجعه تنها  300 تا 500 دلار دریافت کردند. به گفته کتی هانت، افسر امور عمومی کارباید-داو به سال 2002، "500 دلار برای هند بسیار خوب است."

"یونیون کارباید در بهوپال اکنون کارخانه‌ای متروکه است اما هنوز حدود ۲۵ تن مواد سمی در محل باقی‌مانده‌است و شرکت یونیون کاربایدِ مادر از زیر تمیزکاری محل فاجعه شانه خالی می‌کند. افراد زیادی برای حقوق قربانیان این فاجعه شیمیایی تلاش می‌کنند." از ویکی پدیا.

چرا این واقعیت های وحشتناک و آشنا را بازگو می کنم؟ نه تنها به این دلیل که، وارن اندرسون، مدیر اجرایی سابق یونیون کارباید، به خوبی شناخته شده است، و هزگز به دستگاه قضاوت هند تحویل داده نشد ، گرچه حکم دستگیری او صادر شده بود. نه به این دلیل که کارباید وکمپانی مواد شیمیایی داو که آن را در سال 2001 خرید، تمام مسئولیت را رد می کنند و از تمیز کردن منطقه یا واکنش به احضاریه دادگاه هند اجتناب می ورزند. دلیل دیگری وجود دارد.

در سال 1989، وال استریت ژورنال گزارش داد مدیران آمریکایی در مورد اولین آزمون محوری مسئولیت شرکتی ایالات متحده جهت حوادث در کشورهای در حال توسعه بسیار نگران بودند. در نهایت، در اکتبر 1991، لحظه مهم این بحث فرا رسید: دادگاه عالی هند، پیشنهاد کارباید را پذیرفت و تمامی شکایات عمده علیه آن را رد کرد، در نتیجه، حمایتی قانونی را به  شرکت ارائه داد و قیمت سهام آن بلافاصله بالا رفت. چرا که وال استریت می دانست اولویت هایش حاکم شده اند. که، این شرایط امن بود.

یک درهم آمیختگی در دنیای واقعیِ متشکل از آپوکالیپس و یوتوپیا.  آپوکالیپس، برای هزاران نفر که در مشکلات خود غرق شدند. و در حال حاضر قوت قلبی برای برای شرکت ها، که برخلاف سود، فقرا، واقعاً قابل چشم پوشی و دور ریختنی بودند؟ یوتوپیایی روزمره.

این یکی دیگر از محدودیت های یوتوپیا است: "ما"، نه "همه" دریوتوپیا زندگی می کنیم؛ اما فقط "ما" نیستیم که می بایست زندگی کنیم.

بنابراین ما در آپوکالیپس نیز زندگی می کنیم.

...

زمین: تعیین می شود؛ یوتوپیا؟ آپوکالیپس؟ بدتر از این امیدوار یا ناامید بودن است؟ فقط یک پاسخ در جواب این پرسش وجود دارد: بله بدتر ازامیدوار یا ناامید بودن است.

امید بد و ناامیدی بد، متقابلا بنیادی است. سرمایه داری در هر حال شما را گیر می اندازد. "ما" می توانیم مشکل  ی را که "ما" خود ساخته ایم، رفع نماییم. و هنگامی که "ما"، مهندسان ژئوماتیک، شکست می خوریم، "ما" می توانیم از طریق آن زندگی کنیم، وجدان ماندگار بدِ ما نجوا می کند، افردی که معتقد اند فاجعه احتمالا در آینده رخ می دهد، آمادگی فعال برای آن را، به طور معمول، توسط ذخیره مواد غذایی، مهمات و سایر منابع از طریق احتکار آماده می سازند.

خوش بینی بهتر است؟ و راهی مناسب برای از دست دادن امید؟ این بستگی دارد که چه کسی امیدوار است، برای چه، برای آنها - و در برابر آنها .  باید بیآموزیم کاملا امید وار باشیم.

ما با مطالباتی جهت پیشنهادات بوروکراتیک خودمان راضی نخواهیم شد. در واقع، نقص مدل ها در نظر گرفته نمی شود، اما انتقاد رادیکال روزمره حتی در فقدان  یک آلترناتیو، وجود دارد. می توانیم ادامه دهیم: اگر با جدیت به  یوتوپیا به نگاه کنیم، به مثابه یک تجدید وضعیت کلی، مقیاس آن بدین معنی است که ما نمی توانیم از این جنبه ء کلی آن را در نظر بگیریم. این روندِ ساختنِ آن است که به ما این امکان را می دهد.  وفاداری یوتوپیایی است که امکان دارد  امتناع  ما را از توضیح آن، یا هر نقشه راهی پایه ریزی نماید.

باید تا جایی که می توانیم به اندازه یوتوپیا، سخت گیر باشیم. همراه با بشریت تحقق یافته، باید جزایر پرواز کننده، محله های خود سازنده مانند فیلم کورالاین و اتومبیل های فتوسنتز کننده ِ تولید شده از مغز استخوان تقسیم شده زیستی (بیوسپلایسد) را تصور کنیم. کوه های بزرگ آب نباتی راکی. چون ما هرگز آن رویا ها برای طرح ها را درک نمی کنیم ، نه فقط از جنبه پوچی و گزافه نمایی های محض.

چه یوتوپیاهایی، رورس چاک های جدید هستند. ما نگرانی ها و ایده هایمان را دور می ریزیم، و سپس در رویا، کاغذ را باز می کنیم، تا می زنیم، دوباره آن را باز می کنیم و الگوهای شگفت انگیزی را نشان می دهیم. ممکن است تا حدی هدفمند تغییرات مورد نظرمان را اعمال نماییم، اما آنچه که می سازیم فراتر از برنامه ریزی دقیق است. یوتوپیاهای  ما باید لذت بخش و تحسین برانگیز باشد: آنها از نگرانی های ما ساخته شده و در مورد حال حاضر ما، پیشایوتوپیاگرایی ما می گویند. آنها باید تفسیر کننده باشند. و بنابریان اینها همان دشمنان ما هستند.

درک کردن آنچه که  در برابر آن ایستاده ایم، به معنای احترام به آن است. زمین در مراحل اولیه بحران قرار ندارد، زیرا افشا سازان، احمق یا غیر منطقی هستند یا اشتباه میکنند و یا اطلاعات کافی ندارند. باید با فوریت ی که می توانیم مبارزه کنیم و بر مباحث غلبه نماییم، با "ما" مبارزه کنیم، اما نباید خودمان را گول بزنیم: هرچند که خود فریبی، گناه، یا اشک های گاه به گاه یک مدیر عامل، در یک دنیای سودآور، برای وضعیت فعلی موسسات ما منطقی است تا اینکه کاری انجام دهند. افراد و حتی گاهی برخی از سازمانها ممکن است در مواردی خاص مقاومت کنند، اما تنها با رد منطق این سیستم. چیزیکه  البته سیستم خود نمی تواند انجام دهد.

مبارزه برای عدالت زیست محیطی به معنای مبارزه با سیستم موجود است، زیرا سود عظیمی در بی عدالتی وجود دارد. این نبرد همیشه بر تغییرات فاجعه بار آب و هوایی یا سلب مالکیت زمین تأثیر نخواهد گذاشت: در نئولیبرالیسم، حتی مبارزات محلی برای لحظات موقت  و کوتاه مدت زندگی سبز شهری در نهایت مبارزه با قدرت محسوب می شود. تظاهراتی که دولت ترکیه را در سال 2013 تکان داد، با برنامه ای دولتی برای تخریب پارک گزی، یکی از آخرین فضاهای سبز در شهر آغاز گردید.

به جای اینکه با هم بودن را ترویج کنیم، با درک و پذیرش با هم نبودن های مان  بهتر مبارزه می کنیم. واقعیت این است که سپهر های متفاوتی وجود دارد. به قول معروف، ما به نقطه اوج نزدیک می شویم. به جای امید به انسجام، بهترین امیدِ ما تعارض است. هدف ما، جنبه ای از یوتوپیاگرایی ما، باید استراتژی تنش باشد.

بدبینی بد به اندازه خوش بینی بد وجود دارد. علیه تسلیم خست آمیز، جیمز لاو گرو می گوید، دلایل علمی معتبری وجود دارد که نشان می دهد؛ ما هنوز _به هیچ وجه_ در هیچ نقطه ای از بازگشت قرار نداریم. باید به سوی نقطه اوج دیگری جهت  تغییر اجتماعی غیر قابل برگشت سوق یابیم، و این نیاز به بدبینی ای متفاوت دارد، نگاهی نافذ و پایدار بر چگونگی چیزهای بد.

بدبینی در میان کنشگرایان نکوهش شده است. اما  کنشگرایی بدون بدبيني که اين سختگیری را تحريک مي کند، فقط احساسات گرایی است.

امید وجود دارد.  اما برای این که واقعی باشد، و بُرنده، و به حربه ای بدل شود، نمی توانیم به طور پیش فرض به آن بپردازیم. باید آن را بیازماییم ، موضوع آن را در معرض خطرات ناامیدی مناسبی قرار دهیم. ما به یوتوپیا احتیاج داریم، لیکن وقتی سعی داریم به آن فکر کنیم، در این جهان، بدون خشم، بدون آشوب، گزافکاری ای  است که نمی توانیم از عهده آن برآییم. نمی توانیم بدون نفرت به یوتوپیا فکر کنیم.

حتی پایان جهان ما بسیار مهمل به نظر می آید. بیایید به آپوکالیپس یک ملت پایان دهیم. ،اینجا درعوض؛ یوتوپیای آنتینومیایی وجود دارد. امیدی که امید کسانی که در قدرت هستند را از بین می برد.

این منتقدانِ ظاهراً معقول هستند که عمیقا غیر واقعی ترین بشمار می آیند. همانطور که جوئِل کُوِل می گوید: "ما می توانیم انباشت سرمایه و یکپارچگی زیست محیطی را داشته باشیم، اما نمی توانیم هر دوی آنها را با هم داشته باشیم ".

در سال 2003، ویلیام استاو̊روپولوس، مدیر عامل شرکت داو -بدون مسئولیت پذیری در قبال فاجعه شیمیایی بهوپال -، گفت: "داشتن مسئولیت پذیری محیط زیستی باعث حسن نیت تجاری می شود."

و این، در معنای تنزل دهنده ای، پوچ ترین یوتوپیا  است.

قسمت اول را از اینجا بخوانید.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

طراحی و بحران پناهندگان در هفت پرده به روایت آلیس راستورن . قسمت پنجم
دیوار ترامپ؛ كانسپچوال ديزاين استوديو 3.14 براي مرز ميان مكزيك و امريكا
تراشه های کانسپچوال ـ میشل فوکو و معماری سراسربین به مثابه دیاگرامی از مکانیسم قدرت
تراشه های کانسپچوال ـ مونومنتالیتی در معماری لویی کان به روایت ویلیام جی آر کرتیس
فضا و قدرت: جشن زندگی ادوارد سوجا (2015-1940) . قسمت دوم
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group