معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1476
معماری کوچک مقیاس   - 21
منظر شهری   - 1443
معماری و گیم   - 21
نظریه معماری   - 1089
جشن نامه اتووود   - 21
طراحي داخلي   - 1007
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
سازه های شهری   - 927
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تکنولوژی ساخت   - 912
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
معماری حوزه عمومی   - 855
پردیس ویترا   - 18
مرزهای معماری   - 835
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 786
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نظریه شهری   - 782
شهرهای در حرکت   - 15
المان شهری   - 766
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری و سیاست   - 711
معماری ـ موسیقی   - 15
کلان سازه   - 643
معماری بایومورفیک   - 15
معماری مدرن   - 623
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
معماری پایدار   - 566
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
منتقدان معماری   - 531
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
آرمان شهرگرایی   - 524
معماری جنگلی   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 501
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 12
روح مکان   - 500
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
طراحی صنعتی   - 487
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری منظر   - 481
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری تندیس گون   - 478
بی ینال ونیز   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 473
درس گفتارهای اتووود   - 9
آینده گرایی   - 447
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
معماری شمایل گون   - 438
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
باز زنده سازی   - 421
طراحی مُد   - 9
هنر مدرنیستی   - 416
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
توسعه پایدار   - 399
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری یادمانی   - 362
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 351
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماریِ توسعه   - 341
معماری بیابانی   - 8
معماری سبز   - 337
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 8
طراحی نئولیبرال   - 324
معماری خوانی   - 8
معماری پست مدرن   - 324
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 292
طراحی و پناهجویان   - 7
تغییرات اقلیمی   - 283
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 268
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 267
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 267
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
معماری محلی   - 264
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری ارزان   - 259
معماری تخت جمشید   - 7
معماری محدود   - 255
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری تجربی   - 249
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 240
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 238
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 236
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 224
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 215
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 211
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 209
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 205
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 198
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 196
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 176
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 167
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 7
هنر گفت و گو   - 151
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 148
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 140
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
ترسیمات معماری   - 134
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 133
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
معماری و فاجعه   - 124
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری ایران   - 120
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 116
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 93
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری مذهبی   - 87
فرهنگ نفت   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری مصر   - 5
معماری فاشیستی   - 84
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 83
عبور از مرحله جنینی   - 5
اکسپو   - 79
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
اقتصادِ فضا   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 72
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 71
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
فیلوکیتکت   - 69
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 68
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری هند   - 67
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
معماری چین   - 66
اتووودْ آبزرور   - 4
ویرانه ها   - 64
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
مدارس معماری   - 56
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری پراجکتیو   - 55
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری فضای داخلی   - 55
بلوپرینت   - 4
پداگوژی   - 52
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
زاغه نشینی   - 52
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری و رسانه   - 51
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 49
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری دیجیتال   - 49
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
پداگوژی انتقادی   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 44
باشگاه مشت زنی   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 2
باهاوس   - 41
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 2
جهان علمیْ تخیلی   - 40
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
هنر روسیه   - 39
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری و روانشناسی   - 38
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری و هوش مصنوعی   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری و نقاشی   - 34
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
طراحی پارامتریک   - 30
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری و ادبیات   - 26
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 24
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
معماری مجازی   - 23
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
آنتروپوسین   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 10
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 6
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 33
آلدو روسی   - 14
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 43
سوزان سانتاگ   - 9
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 15
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 50
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 46
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 29
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 14
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 6
اسلاوی ژیژک   - 18
گابریل کوکو شنل   - 2
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 37
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 26
الیس راستورن   - 112
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 57
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 27
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 8
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 11
لویی کان   - 39
بال کریشنادوشی   - 4
لوییجی مورتی   - 1
باک مینستر فولر   - 12
لوییس بورژوا   - 8
برنارد چومی   - 33
لُکُربُزیه   - 148
برنارد خوری   - 2
لیام یانگ   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 31
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو فریره   - 2
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 28
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 59
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 5
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 69
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 8
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
میشل فوکو   - 57
تئودور آدورنو   - 6
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 30
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 6
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 29
جورجو آگامبن   - 6
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 13
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 13
حسن فتحی   - 6
کازو شینوهارا   - 2
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 30
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 106
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رنزو پیانو   - 31
کوین لینچ   - 7
ریچارد مِیر   - 8
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریموند آبراهام   - 1
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رینر بنهام   - 2
یان گِل   - 9
رینهولد مارتین   - 5
یو ان استودیو   - 32
ریکاردو بوفیل   - 5
یورگن هابرماس   - 15
زاها حدید   - 193
یونا فریدمن   - 5
زیگموند فروید   - 20
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -815
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -402
گالری   -87
فرهنگی   -336
هتل   -77
پاویون   -268
ورزشی   -65
موزه   -256
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
اداری ـ خدماتی   -234
حمل و نقل عمومی   -39
مسکونی ـ تجاری   -165
ویلا   -8
تفریحی   -164
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -138
مجموعه های مسکونی   -4
صنعتی   -106
عناصر یادمانی شهری   -1
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
انقلاب یا انهدام - کای هرون و جودی دین - قسمت اول
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1399/07/10
مـنـــــــبـع : https://www.e-flux.com/journal/110/335242/revolution-or-ruin/
تعداد بازدید : 657

بیش از بیست سال است که در مورد تغییرات اقلیمی مطلب می خوانیم، در ابتدای امر به ندرت و سپس هر روز، تا اینکه دیگر نمی توانیم آن را انکار کنیم. دنیا می سوزد. اقیانوس ها در حال گرم شدن و اسیدی شدن هستند. گونه ها در ششمین دوره انقراض بزرگ حیات در حال مرگ اند. کوالا ها به عنوان گونه های کاریزماتیک در حال انقراض که اشک ما را در می آورند؛ جایگزین خرس های قطبی شده اند. میلیون ها نفر آواره و در حال مهاجرتند و تنها با دیوار ها، مرزها و مرگ روبرو می شوند.

اخبار را خوانده ایم و اوضاع بدتر هم خواهد شد. با گسترش بیماری های همه گیر، با ادامه روند بحرانی تغییرات اقلیمی؛ الزامات سرمایه مانع اقدامات دولتی در مورد هر چیزی بجز حمایت از بانک ها و شرکت ها می شود. از سال 1988، زمانی که مخاطرات تغییرات اقلیمی بر اثر فعالیت های انسانی با تأسیس هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC) رسماً شناخته شد، سهم بخش نفت و گاز در گرمایش جهانی دو برابر شده است. این صنعت در طول بیست و هشت سال، از 1988 تاکنون، به اندازه 237 سال از زمان آغاز انقلاب صنعتی تا به امروز، گاز گلخانه ای منتشر کرده است. گزارش های منظم نشان می دهند که تأثیرات جوی انتشار این گازها سریعتر از آنچه بوده که دانشمندان انتظارش را داشته اند. زمان سنج IPCC به ما می گوید که یازده سال فرصت داریم تا از افزایش دمای بیش از 1.5درجه سانتیگراد کره زمین نسبت به دوران پیشا صنعتی جلوگیری کنیم. برخی از مکانهای روی کره زمین در تابستان 2019 به این نقطه رسیده اند. "تغییرات اقلیمی" – آن لقبی که روزی بی اهمیت قلمداد می شد و بهمین دلیل توسط مشاور سیاسی جمهوری خواه، فرانک لوتز مقدم شمرده و توسط دولت جورج دبلیو بوش پذیرفته شد، چراکه "گرمایش جهانی" بسیار آخرالزمانی به نظر می رسید و اینطور فکر می شد که پذیرش آن بارمسئولیتی بهمراه نخواهد داشت و صرفا یک ژست محبوب کننده است- از دور بودن و غیرممکن بودن به اینجا رسیده و غیرقابل انکار است. این امر مانع تأمین بودجه کمکی  اقتصادی ایالات متحده و کانادا در پی ویروس کرونا برای شرکت های نفت و گاز نشده است.

کسانی که کمترین مسئولیت در تغییرات اقلیمی متوجه آنهاست،کسانی  هستند که بیشترین آسیب را از استعمار سرمایه داری و رانه امپریالیسم دیده اند، و در خط مقدم فاجعه اقلیمی قرار می گیرند. چگونه می توان در میان خشکسالی بی پایان، آب تمیز پیدا کرد؟ چگونه گیاهان، غذا و هیزم مورد نیازمان را در میان جنگل زدایی پیش رونده فراهم کنیم؟ چگونه از سیل و آتش سوزی جان سالم به در بریم؟ قرن ها استعمار، استثمار و جنگ، ظرفیت مردم برای زنده ماندن و رشد را تضعیف می کند، و به فقرا، زنان، کودکان، معلولان و اقلیت های نژادی و ملی که پیش تر در معرض آسیب قرار گرفته بودند و سخت تر از همه، سالخوردگان آسیب می رساند. بر اساس گزارش سازمان ملل ،"ما در معرض خطر سناریوی "آپارتاید اقلیمی" قرار داریم که در آن ثروتمندان برای فرار از گرمای بیش از حد، گرسنگی، تعارض و کشمکش هزینه می کنند در حالی که سایر جهانیان رنج می برند." سرمایه داری با مجبور کردن افراد به مبارزه در جهت بقا، همواره به برخی دیگر فرصت و اجازه شکوفایی داده است. بحران اقلیمی -و هم اکنون ویروس کرونا- این تحرکات را در جهت یک جنگ طبقاتی جهانی تشدید می کند. طبق گفته مارکس ، "انهدام یا انقلاب، کلید واژه محوری" عصر ما است.


پس از انکار

چنین تناقضات واضح و بدخیمی می بایست موجد تقویت راهکارهای سیاسی باشند. لیکن تاکنون اینگونه نبوده است. طبقه بندی قدیمی مابین انکار کنندگان تغییرات اقلیمی و جامعه مبتنی بر واقعیت، از میان رفته، اما هنوز مورد جدیدی، شکل سیاسی پیدا نکرده است. حتی با وجود آنکه دولت ترامپ برای از میان برداشتن حمایت های زیست محیطی، به ویژه مقررات مربوط به دوران اوباما با هدف کاهش انتشار، تلاش می کند؛ گرمایش جهانی را به رسمیت می شناسد. از وزارت دفاع ایالات متحده تا بخش های جهانی انرژی و بانکی، این واقعیت را پذیرفته اند که انتشار کربن منجر به افزایش دما می شود. اکنون مبارزه بر سر این است که چه کاری باید کرد و چه کسی باید هزینه کند.

کشمکش های پیشین علیه انکار تغییرات اقلیمی و گرمایش جهانی به نفع هر دو جریان، چپ و راست بود - شاید بدین دلیل که برخی همچنان در این زمینه به مبارزه ادامه می دهند. انکارگرایی برای انتشار کربن زمان خرید، و توسعه گسترده صنعت را در سراسر آمریکای شمالی امکان پذیر نمود. فقط بین سالهای 2010 و 2012، دولت اوباما 29604 مایل خط لوله احداث کرد. مخالفت با انکار تغییرات اقلیمی، فعالان محیط زیستی را قادر می سازد جریان اصلی را یافته و ائتلافی گسترده شامل دانشمندان، فعالان حقوق بومی و طرفداران عدالت اجتماعی تشکیل دهند. در اتحاد با علم، فعالان محیط زیستی، شخصیت های اکو هیپی خود را بروز دادند تا سردمدار انتقادات مبتنی بر واقعیت در زمینه مصرف انبوه باشند. فرهنگ کالایی نه تنها از نظر معنوی میرا است؛ بلکه وابستگی زنجیره های تأمین جهانی به انرژی مبتنی بر کربن بدین معنی ست که مصرف افسار گسیخته و نامحدود مستقیماً بر حیات روی زمین تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، می توان به حامیان آب در منطقه حفاطت شده "استندینگ راک" اشاره کرد، که با نشان دادن مخالفت جمعی خود نسبت به خطوط لوله و فرکینگ؛ رهبری مردم بومی را در سطح ملی و بین المللی مورد توجه قرار دادند. توجه به مناطق قربانی، که درگیر مرگ تدریجی هستند و محرومیت های مداوم ناشی از نژادپرستی محیط زیستی به فعالان محیط زیستی کمک کرد تا فراتر از تصورات نخبه گرایانه ای که با حفاظت از محیط زیست عجین بود؛ حرکت کنند. فعالیت پایدار در ایجاد اتحادی علیه انکار تغییرات اقلیمی، و سیستم نژادپرستانه ، استعمارگر و سرمایه داری که سعی در حفظ آن داشت، یک جنبش عدالت زیست محیطی فراگیر و قدرتمند را خلق نمود.

اگرچه بحث تغییرات اقلیمی فراتر از اختلاف میان انکار کنندگان  و باورمندان حرکت کرده است، اما همچنان برخی از ترقی خواهان منکر این امر هستند. آنها به جای مبارزه در زمین جدید كه با تأیید گسترده واقعیت تغییرات اقلیمی همراه است، با مغلطه با مسئله انكار در مباحث خود روبرو شده و از خود در برابر بار سنگین مسئوليت اقدام عملی محافظت می كنند. در حالی که دیگر هیچ کس تغییرات اقلیمی را به طور جدی انکار نمی کند، ترقی خواهان روش های جدیدی -و اغلب کاملاً خلاقانه- برای انکار پیامدهای سیاسی واقعی تغییرات آب و هوایی یافته اند که تضمین می کنند هیچ چیز نباید بطور اساسی و بنیادین تغییر کند.

 

انکار ترقی خواهانه

برخی از ترقی خواهان به این نتیجه رسیده اند که ویرانی اجتناب ناپذیر است. بر این اساس ما فقط باید آن را بپذیریم. این ترقی خواهان همچنان مهمترین مسئله موجود را تحت انکار فاجعه اقلیمی ارائه می دهند. به ما گفته می شود وظیفه ی پیش رو، روانشناختی است. به عنوان مثال، جِم بندل در برنامه "دستور کار انطباق عمیق" 2018 ، اجتناب ناپذیری فروپاشی اجتماعی را موضوعی نه منبعث از زیرساخت های کالبدی و منابع انرژی بلکه ناشی از ارزش های انسانی و روانشناسی می داند. تغییرات اقلیمی مانند ابتلا به سرطان است: این امر یک ارزیابی مجدد گسترده از آنچه در زندگی مهم است را تحمیل می کند. عدم پذیرش فاجعه اقلیمی، نشانگر ناتوانی عمیق تری در ارتباط با  برقراری رابطه بهتر با زمین است.

پنج سال پیش از آنکه جیم بِندل دستورکار "انطباق عمیق" خود را منتشر کند، روی اسكرانتون پیش از این وظیفه خود را تحت عنوان یادگیری نحوه مرگ ارائه داده بود. اسكرانتون استدلال كرد، ما باید بپذیریم كه برای نجات خود، كاری از دست مان ساخته نیست. این پذیرش به ما امکان می دهد تا از امیدهای دروغین و برنامه های بی نتیجه فاصله بگیریم و اجازه می دهد تا بر ترس خود غلبه نماییم.

اسکرانتون و بندل در قالب یک "ما"ی مدنی، "ما"یی متشکل از ارزشهای مشترک، انگاشت های بنیادی و سرمایه گذاری در امتیازات اقتصاد کربن نظرات خود را ارائه می دهند. هیچ مبارزه طبقاتی، هیچ نابرابری در مسئولیت یا توانایی پاسخگویی به آتش سوزی ها، خشکسالی ها، سیلها و طوفان های سیاره ای که به سرعت در حال تغییر اند؛ وجود ندارد. سیاست ناپدید می گردد، و ظرفیت روانشناختی فرد در پذیرش بدترین حالت و پاسخگویی اخلاقی ، یعنی بازتابی جایگزین آن می شود.

جاناتان فرانزن کمتر از منظر انگاشت های بنیادی، اما به همان اندازه بندل و اسکرانتون، در زمینه نابودی سیاره تعیین موضع کرده است. از نظر فرانزن، هرگونه امید به اجتناب از فاجعه تمدنی گمراه کننده، حتی مضر است، و منجر به تلاش های نابجا و رویاهای دست نیافتنی می شود. تصور اینکه ممکن است ما سیستم های جدید حمل و نقل و انرژی بسازیم، و برنامه ریزی کمونیستی را جایگزین رقابت سرمایه دارانه کنیم، یک رویای ناممکن است -بیهوده و خیالی. ما برای تاب آوری در برابر آتش سوزی ها، طوفان ها، خشکسالی ها و سایر موارد اضطراری به دلیل افزایش تعداد و شدت آنها، به انباشت سرمایه نیاز داریم. بهترین کاری که می توانیم انجام دهیم حمایت از وضع موجود، "ترویج احترام به قوانین و اجرای آنها" است، در حالی که طرفدار کنترل اسلحه و برابری نژادی و جنسیتی نیز هستیم. به عبارت دیگر؛ بهترین خط مشی ما پیروی از خط لیبرال، توقف شورش ها و اطمینان از برقراری روابط خوب با پلیس است. اگر توجه اسکرانتون و بندل از فاجعه اقلیمی متضمن این مفهوم است که همه چیز تغییر می کند، فرانزن اعتقاد دارد هیچ کاری نمی شود انجام داد. از آنجا که هیچ کاری نمی توانیم انجام دهیم، کارهای کمی برای انجام  وجود دارند. از دید فرانزن و همچنین بندل و اسکرانتون، مختصر کاری که باید کرد مبارزه با انکارگرایی فاجعه اقلیمی است، و اطمینان از آن که صرفاً مردم درک کنند این شرایط واقعاً فاجعه بار است.

سایر ترقی خواهان به درستی از پیوستن به دیدگاه اکو-نهیلیسمیِ بندل، اسكرانتون و فرانزن خودداری كرده اند. به عنوان مثال دیوید والاس-ولز و دیپش چاکرابارتی استدلال کرده اند که خیلی هم برای اقدام دیر نشده است. با این حال، این نویسندگان باروشهای متفاوت خود به عنوان طرفداران نوع جدیدی از انکارگرایی اقلیمی معرفی می شوند. انکار اکو-نهیلیسمی مبنی بر اینکه کاری برای انجام دادن وجود ندارد با انکار سرشت طبقاتی گرمایش جهانی جایگزین می شود.

والاس-ولز در کتاب پرفروش خود به سال 2019 "زمین غیرقابل سکونت"، با جزئیات کامل توضیح می دهد که ساکنان جهان در یک سیاره در حال گرم شدن چگونه رنج خواهند برد. کتاب اینگونه آغاز می شود: "این وضعیت؛ وخیم تر، خیلی وخیم تر از آن چیزی است که شما فکرش را می کنید." والاس-ولز یک "ما"ی جهانی شده کاذب می خواهد تا با شدت گرفتن بحران، هراس شرایط احساس شود. او فکر می کند این هراس، محرک "ما" در جهت "اقدام" خواهد بود. اما این موضوعِ مسئله ای نیست که وی به آن پرداخته است-آگاهی از اقدام لازم. آنچه ضروری ست توجه به سیاست است و در اینجا بحث والاس-ولز عقیم می ماند. او استدلال می کند که اکنون زمان آن نیست که کسی را به ویژه مسئول بلایای اقلیمی خود بدانیم: "بار مسئولیت  سنگین تر از آن است که بر دوش چند نفر باشد، اما فکر اینکه تنها چیزی که لازم داریم، سقوط معدودی از افراد مقصر است؛ دلگرم کننده خواهد بود."

از نظر والاس-ولز، انهدام اکولوژیکی توسط افراد معدودی صورت نگرفته است. بلکه، "هر یک از ما هر بار که سوئیچ را می چرخانیم ، بلیط هواپیما می خریم یا رأی نمی آوریم، رنج هایی را بر وضعیت آینده متحمل می سازیم." هرگز مهم نیست که امروزه 1.2 میلیارد نفر  دسترسی کمی به برق دارند. یا اینکه 80 درصد جمعیت جهان هرگز پرواز نکرده اند. یا فاحش ترین آن، اینکه مدیران اکسون موبایل از پیش می دانستند که صنعت آنها در سال 1977 کره زمین را نابود می کند، اما تصمیم گرفتند یافته های خود را پنهان سازند و تحقیقات انکارگرایانه تغییرات اقلیمی را تأمین کنند، زیرا در کشتار نسل های آینده، پول زیادی وجود داشت. مقصر دانستن همه در برابر چنین نابرابری حداکثری، جانبداری از سرمایه فسیلی است. این امر به جای توضیح واضحات، انکار می کند که: بحران اقلیمی، فضای مبارزه طبقاتی است.

از آنجا که والاس-ولز سرشت طبقاتی تخریب اقلیمی را نمی بیند، وقتی صحبت از پیشنهادات مربوط به کاهش اثرات آن می شود، بار دیگر به خطا می رود. او معتقد است که "دیدگاه محکمی" در مورد اینکه آیا سرمایه داری می تواند بحران اقلیمی را حل و فصل کند یا خیر وجود ندارد اما با این حال او بصورت "شهود"ی –نوعی تفکر افراطی محیط زیستی لیبرال– بیان می دارد: "ما نیازی به کنار گذاشتن چشم انداز رشد اقتصادی برای کنترل تغییرات اقلیمی نداریم."

چاکرابارتی مانند والاس-ولز، مخاطرات سیاسی فروپاشی اقلیمی را انکار می کند. وی با طرح پرسشی سر راست به سراغ بحث مورد نرش می رود: "اگر ثروتمندان به سادگی می توانستند مسیر خود برای برون رفت از این بحران را خریداری کنند و فقط فقرا رنج می بردند، چرا ملل ثروتمند جز اینکه فقرای جهان (از جمله فقرای ملل ثروتمند) به اندازه کافی قدرت داشتند باشند تا آنها را مجبور کنند، در مورد گرمایش جهانی کاری انجام نمی دهند؟" اما او به نتیجه نادرستی می رسد. بنا بر استدلال چاکرابارتی از آنجا که "چنین قدرتی از جانب فقرا به وضوح سندیت ندارد" و از آنجا که ملل ثروتمند "به نوع دوستی خود معروف نیستند"، "یک مورد قابل استناد تر برای ملل و طبقات ثروتمند در زمینه اقدام جهت تغییرات اقلیمی ... در منافع شخصی روشنفکرانه آنها نهفته است." او فکر می کند ثروتمندان باید کاملاً متقاعد شوند به نفع آنها است که از تلاش برای حل و فصل تغییرات اقلیمی حمایت نمایند. بحث او بیشتر با مباحث آدام اسمیت، اقتصاددان سیاسی بورژوازی واجد مشترکاتی ست تا با مبارزه برای عدالت اجتماعی و اقلیمی. مانند "دست نامرئی" اسمیت، اینطور فرض می کند که منافع شخصی طبقه سرمایه دار می تواند در راستای خیر عمومی مهار گردد، که "قوانین طبیعی" رقابت بازار عواقب خیرخواهانه ای در پی دارد.

این تفکر مقدار پولی را  که می توان در یک جهان در حال گرم شدن بدست آورد؛ نادیده می انگارد. شرکت های معدنی با آگاهی از ذوب شدن یخ؛ ذخایر معدنی و نفتی جدیدی را در گرینلند خریداری می کنند. شرکت های خصوصی امنیتی آماده می شوند تا از مشتریان ثروتمند خود در برابر ناآرامی های داخلی ناشی از خشکسالی، سیل و قحطی محافظت کنند. شرکت های مهندسی هلندی تخصص و برنامه های مربوط به مدیریت سیل برای شهرهای شناور را می فروشند. سرمایه گذاران ثروتمند بخشهای وسیعی از زمینهای کشاورزی در جنوب جهانی را خریداری می کنند به امید اینکه بتوانند در صورت کمبود ناشی از خشکسالی زمینهای قابل کشت را تأمین نمایند. میلیون ها نفر بدلیل اثرات گرمایش جهانی می میرند و سرمایه داران روی آن حساب باز کرده اند.

منطق خود انبساطی سرمایه نسبت به مقوله مرگ بی تفاوت است. این گذشته و حال سرمایه داری است. اولویت بخشی اقتصاد سرمایه داری بر سلامت عمومی از سوی سرمایه گذاران و رهبران عقاید محافظه کار یکی از این نمونه ها هستند. امتناع آمازون از ارائه خدمات اساسی نظافت انبارها و تجهیزات حفاظت شخصی به کارگران خود یکی از این موارد است. "منافع شخصی روشنفکرانه" طبقه سرمایه دار امری خیالین و به مثابه پوششی در راستای استتار مقبولیت اساسی استثمار، سلب مالکیت و امپریالیسم است. تحول بنیادین از طریق اعمال فشار، از طریق مبارزه طبقاتی و از طریق عاملیت ستمدیدگان و سرکوب شدگان حاصل می گردد.

روشنفکران ترقی خواه تنها کسانی نیستند که سیاسی بودن بحران اقلیمی را انکار می کنند. جنبش شورش انقراض (XR) ، یکی از بدترین جنبش های زیست محیطی امروز، استدلال می کند که علم اقلیم خود گویاست و سیاست مانع اقدام می شود بنابراین این جنبش خواستار "اقدامی فراتر از سیاست" است. نتیجه انکار سیاست و نفی مسئولیت است.

XR خود را به عنوان "یک شبکه غیرسیاسی بین المللی با استفاده از اقدامات مستقیم غیر خشونت آمیز برای ترغیب دولتها به اقدام عادلانه در مورد شرایط اقلیمی و اکولوژیکی" توصیف می کند. همانطور که راجر هالام، بنیانگذار آن، در کتابچه خود "حس مشترک برای قرن بیست و یکم" توضیح می دهد، جنبش؛ به امید فراتر رفتن از پارلمانتاریسم بورژوازی و جناح بندی جنبش اجتماعی، موضعی "غیر سیاسی" اتخاذ می کند. هالام امیدوار است که بتواند بحران اقلیمی را از یک مسئله سیاسی به یک مسئله اخلاقی تغییر دهد. وی بی عملی دولت درمورد تغییر اقلیم را نه به مثابه تصمیم سیاسی آگاهانه و استراتژیک برای قرار دادن سود در مقابل مردم و سیاره، بلکه به مثابه "یک شکست اخلاقی" توصیف می کند. به همین ترتیب، او مبارزه برای عدالت اجتماعی و اکولوژیکی را نه به مثابه بخشی از یک جنبش توده ای طبقه کارگر بلکه از نظرگاه  وضعیت اخلاقی فردی در نظر می گیرد.

بیان خودِ عبارت "فراتر از سیاست" واقعیت سیاسی را پاک نمی کند. در واقع، یکی از چیزهای عجیب در مورد سیاست این است که هرچه بیشتر سعی کنید از آن فراتر بروید، بیشتر درگیر آن می شوید. این درسی است که XR باید می آموخت وقتی منتقدان؛ نابسندگی و نارسایی دیدگاه این جنبش در زمینه سیاست، نژاد، معلولیت و طبقات را  تذکر دادند، اما این کار را نکرد. اخلاق گرایی XR به مثابه یک لیبرالیسم خرده بورژوائی سفیدپوست که کاملاً مطابق با ایدئولوژی مسلط بر زمان ماست، پیش فرض می کند: سیاست بد است زیرا تفرقه افکن است، زیرا از ما می خواهد یک جناح را انتخاب کنیم، از رفقا و دشمنان خود نام ببریم. بیش از همه، سیاست سخت است زیرا از ما می خواهد که قدرت را به چنگ آوریم و آنرا بکار گیریم، منظم، متمرکز و واجد دیدی واضح باشیم نسبت به آنچه امیدواریم بدان دست یابیم. همیشه یکپارچه سازی یک جنبش غیر سیاسی حول یک مجموعه اهداف با تعاریف نادرست و بدون دشمن واقعی، آسان تر خواهد بود -و بدون شک سریعتر به رضایت بخشی خواهد رسید.

 

منبع:

https://www.e-flux.com/journal/110/335242/revolution-or-ruin



کای هرون، فارغ التحصیل مقطع دکتری علوم سیاسی از دانشگاه منچستر و علاقه مند به تحقیق در حوزه های تئوری سیاسی، بوم شناسی، روانکاوی و اقتصاد سیاسی است. وی کمک سردبیر مجله ROAR است.



جودی دین، نظریه پرداز سیاسی و استاد علوم سیاسی در کالج های هوبارت و ویلیام اسمیت در ژنو، ایالت نیویورک است. آخرین کتاب او با عنوان "رفیق"؛ مقاله ای در باب تعلقات سیاسی ست که توسط Verso در سال 2019 منتشر شده است.


قسمت اول

قسمت دوم




کوالا در خلیج ویوون، جزیره کانگورو، استرالیای جنوبی .عکس: Chris Fithall/CC BY 2.0