معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1663
معماری ـ موسیقی   - 19
منظر شهری   - 1560
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
طراحي داخلي   - 1123
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
نظریه معماری   - 1116
پردیس ویترا   - 18
سازه های شهری   - 1021
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
تکنولوژی ساخت   - 1007
معماری آمریکا   - 17
معماری حوزه عمومی   - 977
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
مرزهای معماری   - 959
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
نگاه نو به سكونت   - 895
شهرهای در حرکت   - 15
المان شهری   - 849
معماری بایومورفیک   - 15
نظریه شهری   - 817
معماری و کوه   - 15
معماری و سیاست   - 789
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
معماری مدرن   - 711
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
کلان سازه   - 706
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
معماری پایدار   - 689
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
روح مکان   - 615
معماری و سلامت   - 13
آینده گرایی   - 603
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری منظر   - 587
فرهنگ نفت   - 11
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 574
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آرمان شهرگرایی   - 574
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
طراحی صنعتی   - 562
بی ینال ونیز   - 10
منتقدان معماری   - 538
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 531
درس گفتارهای اتووود   - 10
معماری تندیس گون   - 522
معماری خوانی   - 9
توسعه پایدار   - 521
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری شمایل گون   - 497
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
باز زنده سازی   - 477
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 460
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
هنر مدرنیستی   - 434
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماری یادمانی   - 381
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماری سبز   - 375
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 374
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تغییرات اقلیمی   - 361
تز 1400   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 358
معماری تخت جمشید   - 8
معماری پست مدرن   - 343
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری ارزان   - 328
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 308
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
گرمایش زمین   - 306
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری محلی   - 297
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 294
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 293
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 272
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 267
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 256
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 240
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 234
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 232
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
فضای منفی   - 227
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
اقتصادِ فضا   - 225
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 215
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 211
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 206
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 190
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 187
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 175
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 173
پداگوژی انتقادی   - 7
هنر گفت و گو   - 161
عبور از مرحله جنینی   - 7
معماری ژاپن   - 160
مسابقه ویلا 1400   - 6
ترسیمات معماری   - 156
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
معماری ایران   - 154
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری و رسانه   - 152
معماری آمریکای جنوبی   - 6
معماری فضای داخلی   - 142
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 134
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 121
معماری مصر   - 6
مدرنیته؛ از نو   - 96
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
ویرانه ها   - 94
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری فاشیستی   - 89
معماری و غذا   - 5
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
اکنی استودیو   - 5
معماری چین   - 84
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
اکسپو   - 83
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
فیلوکیتکت   - 76
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری کوچک مقیاس   - 73
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 72
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری پراجکتیو   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
معماری جنگلی   - 69
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
معماری و جنگ   - 4
معماری هند   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری دیجیتال   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدارس معماری   - 61
بلوپرینت   - 4
پداگوژی   - 58
اتووودْ آبزرور   - 4
زاغه نشینی   - 55
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری و نقاشی   - 55
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری اروپا   - 54
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 53
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 52
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
آنتروپوسین   - 52
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 51
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و روانشناسی   - 49
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری و ادبیات   - 46
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
طراحی مُد   - 46
فیلم های اتووود   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
هنر روسیه   - 45
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
باهاوس   - 44
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری و گیم   - 40
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری آسیا   - 38
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری بیابانی   - 36
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
مدرنیسم هیپی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
معماری مدارس   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری مجازی   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
ان اف تی   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
متاورس   - 1
معماری و آب   - 24
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری و رنگ   - 21
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 17
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 55
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 6
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 23
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 8
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 9
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 4
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 116
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -864
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -468
هتل   -81
فرهنگی   -365
ورزشی   -68
پاویون   -296
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -267
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -242
ویلا   -27
تفریحی   -183
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -150
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -110
تجاری   -1
معماری مذهبی   -107
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
انقلاب یا انهدام - کای هرون و جودی دین - قسمت دوم
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1399/07/16
مـنـــــــبـع : https://www.e-flux.com/journal/110/335242/revolution-or-ruin/
تعداد بازدید : 1071

اقلیم سیاسی

معدود افرادی هستند که با انکار ماهیت سیاسی تغییرات اقلیمی متقاعد می شوند. بسیج مداوم فعالان مردمی، شرایط را به وضوح در دستور کار سیاسی قرار داده است. نظرسنجی ها در انگلیس و ایالات متحده نشان می دهند که رأی دهندگان، تغییرات اقلیمی را به مثابه یک مسئله سیاسی به رسمیت می شناسند: این موضوعی است که همزمانی دارد و مستلزم یک پاسخ سیاسی است. علاوه بر این، همانطور که تقریباً برای همه روشن است، مقیاس فاجعه، نیازمند اقدامات دولتی ست.

متقاعد کننده ترین چارچوب کنونی برای چنین پاسخی، نیو دیل سبز (GND) است.  GND به مثابه کلیدی ترین اقدام ترقی خواهانه مبتنی بر دولت از سوی دموکرات های ایالات متحده، حزب کارگر انگلستان، حزب سوسیالیست اسپانیا و دیگران، در چند سال آینده سهم بزرگی در مبارزات اقلیمی خواهد داشت. در مقابل تلاش نئولیبرالی ناموفق برای مقابله با افزایش سطح   CO2  از طریق ایجاد بازار اعتبارات کربن،  GND منجر به یک کینزی گرایی سبز می گردد که ایجاد مشاغل عمومی و رفاه اجتماعی را در راس استراتژی کربن زدایی قرار می دهد.

طبق گفته جان بلامی فاستر، اصطلاح "نیو دیل سبز" در جلسه 2007 "میان کُلین هاینز، رئیس سابق واحد اقتصاد بین الملل صلح سبز و دبیر بخش اقتصاد گاردین، لری الیوت ابداع شده است." اصطلاح هاینز از سمت یک برنامه دولتی به سبک فرانکلین روزولت، همچنین توسط توماس فریدمن، ستون نویس نیویورک تایمز، برای سرمایه داری سبز اکو-مدرنیست و تکنوکراتیک بکار گرفته شد. طی چند سال بعد، برنامه توسعه محیط زیست سازمان ملل و بنیاد سبز اروپا پیشنهادهای مشابهی را برای نوعی سرمایه داری سبز با اندکی اصلاحات  منتشر کردند. اخیراً، یک نسخه رادیکالی اعمال شده است توسط برخی گروه های مشترک المنافع، که طرفدار مالکیت دموکراتیک اند، و اتحادیه عدالت اقلیمی، که برای عدالت زیست محیطی در خط مقدم می جنگد. GND جدید، که به مثابه یک استراتژی مردمی در جریان مبارزات ریاست جمهوری حزب سبز جیل استین در ایالات متحده شکل گرفت، پاسخ به بحران اقلیمی را به ضرورت پاسخگویی به بحران اجتماعی پیوند می دهد. مبارزات استین نقش امپریالیسم ایالات متحده را در دو مورد نشان داد: نه تنها ارتش ایالات متحده بزرگترین آلاینده سازمانی کربن در کره زمین است، و نه تنها نظامی گری ایالات متحده میلیون ها میلیون نفر را در سراسر کره زمین آواره و فقیر می کند، بلکه كاهش بودجه نظامی می تواند هزینه زیرساخت های جدید انرژی را فراهم كرده و منجر به كاهش انتشار آلاینده ها گردد. نظامی زدایی –قطع حمایت های مالی و  بودجه کمکی نظامی و پلیس –در راستای عدالت اقلیمی امری ضروری است.

نسخه GND برنی سندرز پیشنهادات ضد امپریالیستی استین را در بر می گیرد. همچنین، همانطور که آلیسا باتیستونی و تئا ریوفرانكوس اشاره كردند، كشاورزی را احیا کرده و انتقال عادلانه را در اولویت قرار می دهد، انرژی را به مثابه یك كالای عمومی در نظر می گیرد و بخش سوخت های فسیلی را مسئول تغییر اقلیم می داند.  آخرین بند از جهت توجه به  جزئیات قابل تامل است.  بیانیه نیو دیل سبز سندرز با عنوان "به طمع صنعت سوخت فسیلی پایان دهید و آنها را مسئول بدانید" هفده پیشنهاد مجزا دارد. این موارد شامل ممنوعیت فرکینگ و تخریب کوه جهت استخراج زغال سنگ، ممنوعیت واردات و صادرات سوخت های فسیلی، ممنوعیت حفاری در خارج از کشور، پایان دادن به استخراج سوخت های فسیلی در زمین های عمومی،  به یارانه های سوخت های فسیلی و به مجوزهای جدید زیرساخت های سوخت های فسیلی است. اقدامات اضافی، مالیات "درآمد و ثروت سوخت های فسیلی سرمایه گذاران و  آلاینده های شرکتی" را افزایش می دهد و مجازات های آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA)در مورد آلودگی های تولید شده ناشی از سوخت های فسیلی را شدید تر کرده و مجازات ها را اعمال می نماید. متعهد می شوند که شکایات کیفری و مدنی علیه صنعت سوخت فسیلی را در مجامع قضایی مطرح کرده و آنها را وادار به پرداخت خسارتهای خود می کنند. در مجموع، این پیشنهادات نبردی سخت علیه کربن بزرگ به راه می اندازند و همه کاری انجام می دهند، جز ملی کردن صنعت.

با توجه به ماهیت رادیکال اقدامات پیشنهادی در راستای پاسخگویی صنعت سوخت های فسیلی، چرا سندرز تمام راه را نمی رود  و پیشنهاد ملی کردن صنعت، انحلال یا تجدید ساختار آن در خدمت انرژی پاک را نمی دهد؟ از این گذشته، این طرح خشم کل طبقه سرمایه دار را بر می انگیزد، سود آنها را تهدید می کند، دارایی های آنها را تحت الشعاع قرار می دهد و ارزش سهام آنها را تضعیف می کند. پاسخ باید این باشد که سندرز کمینه برای مدتی جهت بقا به بخش کربن نیاز دارد. طرح  GND وی بر اساس یک تناقض بنا شده است: این طرح به ادامه فعالیت شرکتهایی که مسئول تغییرات اقلیمی هستند نیاز دارد زیرا می خواهد این شرکتها را وادار به پرداخت هزینه پاسخگویی کند. اگر شرکت ها ملی می شدند یا خیلی زود سقوط می کردند، توانایی پرداخت نداشتند. این تناقض عمیق است، بسیار نگران کننده تر از تنش میان جنگ طبقاتی و رشد سبز. اگر بخش نفت و گاز هزینه های پاسخگویی جمعی به بحران اقلیمی را بپردازد، نمی توان آن را منحل کرد. در حقیقت، GND  در همان جبهه سودجویان تغییرات اقلیمی سرمایه داریِ فاجعه قرار دارد. سرانجام سوسیال دموکرات های سبز وادار به دفاع از صنعتی می شوند که در حال نابودی کره زمین است.

حزب کارگر انگلستان نسخه خود از نیو دیل سبز، "انقلاب صنعتی سبز" (GIR) را به عنوان طرح اصلی مانیفست انتخابات 2019 خود ارائه داد. این سیاست بدون شک رادیکال ترین نمونه از قانون اقلیمی ست که انگلستان از یک حزب سیاسی بزرگ بخود دیده است. این نسخه نوید بیش از یک میلیون شغل سبز ، انرژی و حمل و نقل ملی مقرون به صرفه، ایجاد زیرساخت ها ی انرژی تجدیدپذیر ، ممنوعیت فرکینگ و خاتمه کلیه حمایت های مالی صادرات انگلستان برای پروژه های سوخت فسیلی را می دهد. حزب کارگر کوربین همچنین وعده داد که تا پایان دهه 2030، یک دهه قبل از پیشنهاد حزب محافظه کار انگلیس، بخش انرژی انگلستان -اما نه کل اقتصاد- را کربن زدایی کند. اگر حزب کارگر در انتخابات 2019 پیروز می شد، این سیاست ها می توانستند انگلستان را به سمت و سوی بهتری سوق دهند.

با این وجود؛ انقلاب صنعتی سبزحزب کارگر  مانند همتای آمریکایی خود تلاشی است در راستای کربن زدایی و عدالت اقلیمی جهانی همراه با یک پروژه ملی گرایانه جهت رشد و توسعه ای که مبتنی بر  سیستم استثمار ثروت و استخراج منابع از جهان سوم است. مانیفست  توضیح می دهد که قصد دارد بودجه" انقلاب صنعتی سبز "را از طریق بخش مالی عمومی سبز و مالیات بر ثروت و سرمایه تأمین کند. این رویکرد نئو-کینزی نسبت به "نیو دیل سبز" سندرز تناقض کمتری دارد، لیکن حزب کارگر همچنین با بهره گیری از رهبری جهانی در فناوری سبز و ارائه برنامه های وام سبز به جهان سوم، ضمن استثمار جهان سوم برای مواد اولیه -مواد معدنی کمیاب، مس، لیتیوم و غیره- که نیاز به انتقال صنعتی کارگر دارد؛ به تأمین بودجه کربن زدایی نیز کمک می رساند. همانطور که کالی آکونو، مدیر و بنیان گذار "همکاری جکسون" در زمینه دیگری استدلال می کند، این به نوعی امپریالیسم سبز است. این طرح جهت دستیابی سود آور از گذار جهانی به اقتصاد پسا کربن در حال ایجاد وضعیتی ست که هسته مخرب سرمایه داری اکولوژیکی همواره انجام داده است: استخراج مواد خام و ثروت از جهان پیرامونی. به نظر می رسد از زمانی که فرانتز فانون برای نخستین بار نوشت که "اروپا مخلوق جهان سوم است" شش دهه پیش، تغییرات کمی روی داده است.

بسیاری از افراد در جناح های ترقی خواه احزاب دموکرات و کارگر از این تناقضات آگاهند با این حال پیامدهای سیاست تصمیمات خود را انکار می کنند. GND و GIR مانند نیو دیل روزولت سعی در ایجاد یک مصالحه اجتماعی میان استثمارگران و استثمارشدگان، آلوده کنندگان و آلوده شدگان دارند. این سیاست ها بجای آنکه بحران اقلیمی را به مثابه فضای مبارزات طبقاتی بدانند -و عواقب ناشی از این مسئله را پیگیری نمایند؛ در حالیکه توجهات را به گرمایش جهانی جلب و پرت می کنند، هدفشان از میان برداشتن شکاف هایی ست  که در سرمایه اصلی ایجاد شده است. هر دو طرح با پوشاندن منطق بی رحمانه، استثمارگر و ناپایدار انباشت سرمایه، عملکرد ایدئولوژیکی دارند. آنها به ما در چنبره امپریالیست وعده می دهند تا زمانی که از سرمایه داری و امپریالیسم با سوخت فسیلی به سمت یک سرمایه داری و امپریالیسم سبزتر حرکت نکنیم، هیچ چیزی، بطور اساسی تغییر نمی کند. فروپاشی اقلیمی ایجاب می کند که روابط بین هسته سرمایه دار و پیرامون فرا استثمار شده به طور بنیادین دگرگون گردد. اگر می خواهیم از یک فاجعه چند وجهی بیشتر جلوگیری کنیم، باید این ناهمگونی را به طور کامل حذف نماییم. "رشد سبز" منجر به کاهش آن نخواهد شد. "اقتصاد پایدار" نمی تواند آن را کاهش دهد. ما باید از سرمایه داری فاصله بگیریم. در واقع این رویکرد انهدام یا انقلاب است.

 

در دست گرفتن ابزارها ، در دست گرفتن دولت

نئوکینز گرایی سبز GND و GIR نوعی بن بست است، اما اگر نتیجه بگیریم که در این برنامه ها چیزی برای یادگیری وجود ندارد، اشتباه است. تئا ریوفرانکوس چنین نتیجه گیری های چپ گرایانه را "سیاست نفی محض" می نامد. وی با این دیدگاه به نظریات جاسپر بِر̊نز و جاشوا کلاور اشاره داشته که گفته اند GND یک حواس پرتی ماتریالی غیرقابل تحقق است. این نویسندگان فکر می کنند که چپ باید GND را نقد کند و این مسیر را ادامه دهد و پیش رود.  اما برای چه؟ بله، برای انقلاب -تا اینجا مخالفتی نیست. اما برای ساختن چه چیزی؟ و چطور؟ در اینجا ما با ریوفرانکوس موافقیم که رد کامل GND و GIR را نه از نظر منطقی صحیح می داند و نه از نظر استراتژی سیاسی، حتی اگر گزینه پیشنهادی "حمایت انتقادی" وی را نپذیریم.

از نظر ریوفرانکوس، سیاست نفی محض مثمرثمر نیست زیرا اشتباه است که  GND  را به مثابه "راهکار از پیش تعیین شده" برای بحران اقلیمی در نظر گرفت و بطور کل آنرا پذیرفت یا رد کرد. وی پیشنهاد می کند که بهتر است این طرح به مثابه یک "زمین مبارزه" همیشه در حال تغییر، با "پتانسیل از میان برداشتن امیال و تغییر هویت ها" تصور شود و به این دلایل که اگر هنوز شکل نهایی GND مورد مناقشه قرار می گیرد، پس رد آن به معنای واگذاری قلمرو های بااهمیتی به سرمایه های فسیلی است. بعنوان یک گزینه دیگر، وی پیشنهاد می دهد که ما "از جنبشهای اجتماعی که موضع حمایت انتقادی را اتخاذ می کنند، استقبال کرده، در عین حال با برخی از عناصر خاص آن رقابت منیم، و در عین حال برخی از عناصر خاص آن را به چالش بکشانیم، بنابراین افق امکان گسترش می یابد."

"حمایت انتقادی" از GND به اندازه سیاست "نفی محض" ناخوشایند است. و مانند همه استراتژی های سوسیال دموکراتیک، مبارزه طبقه کارگر را تابع وظیفه انتخاب نامزدهای ترقی خواه می گرداند. این وضعیت عقیده رایج انقلابی چپ را به انحراف می کشاند تا در عوض به وظیفه "واقعی تر" تحریک برای تغییرات تدریجی چپ گرایانه در پنجره اورتون بپردازد. همانند سایر استراتژی های سیاسی، کارآیی سوسیالیسم دموکراتیک بر پایه دستیابی به اهداف آن است. در حالی که انتخاب جرمی کوربین به عنوان رهبر حزب کارگر در سال 2015 و موفقیت الکسندریا اوکاسیو-کورتز در سال 2018 منجر به تقویت سوسیالیسم دموکراتیک شد، مخالفت کمیته ملی دموکرات با برنی سندرز و انتخابات 2019 انگلیس حد ومرز های دامنه پذیرش احزاب جریان اصلی در برابر سوسیالیسم را نشان داد. تصور آنکه امکان اجرای GND ترقی خواهانه با DNC که داریم، دادگاه عالی که داریم، مجلس اعیانی که داریم یا الگوهای مالکیت و مالکیت زمینی که داریم - عنی گفته می شود با دولت سرمایه داری که ما داریم- امکان پذیر است، درصورتیست که فرض کنیم نهادهای قدرت طبقه حاکم  را می توان بدون حذف طبقه حاکم، در راستای منافع توده ای بکار گرفت. ریوفرانکوس پیشنهاد می دهد که "اقدامات فرا پارلمانی و اخلالگرانه از پایین" باید با "تجربه عملی خلاقانه در حمایت از نهادها و سیاست ها" ترکیب گردد، "اما مطمئناً در وضعیت کنونی-در بحبوحه بحران های پیچیده- باید فراتر از تجربه عملی همراه با نهادهای بورژوازی در حمایت از شرایط بورژوازی باشیم."

"حمایت انتقادی" ریوفرانکوس گزینه پی ریزی انقلاب را حذف می کند. همانطور که بحث او پیش می رود، از دفاع از GND به مثابه  یک محل مهم مبارزه به این سمت می رود که این خود، محل مبارزه است. زیر سوال بردن GND  مبتنی بر انتخابات به معنای انتخاب "کناره گیری مستتر در  ریالیسم" است ، تا به "انتظار برای لحظه گسست همیشه به تعویق افتاده" رضایت داده شود. سومین گزینه آشکار اما ناگفته در اینجا، ساختن لحظه "گسست"، یا به عبارت دقیق تر در دست گرفتن قدرت، در خارج از احزاب دموکرات یا کارگر است. بدون تردید این گزینه ناگفته مانده است زیرا بیش از حد "غیر واقعی"، بیش از حد غیر دموکراتیک و "اقتدارگرایانه" تر از آن است که سوسیالیست های دموکرات بتوانند از آن حمایت کنند.

بیایید گزینه سوم را با دقت بیشتری بررسی کنیم. برای دستیابی به یک انقلاب اکو کمونیستی، می بایست از سیاست نفی محض و سیاست "تصدیق انتقادی" اجتناب ورزید. همانطور که مارکس استدلال کرد، انقلاب ها به دیالکتیک نیاز دارند. آنها به ما نیاز دارند تا به آنچه دست یابند كه فردریک جیمسون، دوگانگی دیالكتیكی در سرمایه داری می خواند. این به معنای آموزش دادن به خود برای یافتن جنبه هایی از زمان حال است که فراتر از خود و به سمت افق کمونیستی است. لنین دقیقاً این کار را پس از شروع جنگ جهانی اول انجام داد. او به جای پیوستن به اکثریت احزاب سوسیالیست انترناسیونال دوم برای تسلیم در برابر جنگ امپریالیستی، و به جای غرق شدن در مالیخولیا پس از خیانت بسیاری از رفقای آلمانی خود هنگام رای دادن به اعتبارات جنگی، در جنگ فرصتی دید برای پیشرفت انقلابی. کسانی که به رهایی طبقه کارگر علاقه مندبودند لازم بود نه برای صلح بلکه برای تبدیل دیالکتیک جنگ ملی گرایان به جنگ داخلی مبارزه کنند. جنگ و فروپاشی انترناسیونال دوم فرصتی بود برای رخدادی نوین.

تفکر دیالکتیکی درباره GND به چه معناست؟ ما فکر می کنیم این حذف محتوای اصلاح طلبانه سیاست از شکل انقلابی آن است. برای دهه ها، جنبش های زیست محیطی درمرکز سرمایه داری، خود را سرگرم مبارزه جهت راه حل های محلی برای مشکلات جهانی کرده اند: تعاونی ها، ارزهای محلی، کشاورزی شهری و مصرف گرایی اخلاقی. لیکن با شکوفایی این تجربیات عملی، بحران اقلیمی بی وقفه ادامه یافت. خطوط لوله بیشتری ساخته شده، سرزمینهای بومی بیشتری نابود شده، آتش سوزی های بیشتری بر پا شده و گونه های بیشتری از هستی ساقط شده اند.

 GND و GIR در شکل خود، به بومی گرایی توجه نمی کنند. هر دو می دانند که بحران اقلیمی نیاز به یک پاسخ دولتی، برنامه ریزی شده مرکزی، و جهانی دارد. آنها مسلم می دانند که ما به دولتی نیاز داریم که از سوی طبیعت و کارگران علیه سرمایه مداخله نماید. این واقعیت که GND و GIR وعده می دهند این وظیفه را انجام دهند، آنچیزیست که منجر به وحشت سرمایه داران از آنها می گردد. کسانی مانند ریوفرانکوس که از وعده GND هیجان زده شده اند، به طور مشابه به سمت دولت به مثابه یک زمین مبارزه و یک منبع قدرت گرایش پیدا کرده اند. آگاهانه یا ناآگاهانه، این جنبش ها از ناکامی های کمپ های اقلیمی، اِشغال و جنبش میادین آموخته اند. به حالت تعلیق درآوردن عادی کارها کافی نیست. مسئولیت پذیری به معنای در دست گرفتن قدرت و سازماندهی جامعه در آنچه ماركس منافع "كارگران همبسته آزاد" یا بحث برانگیزتر "دیكتاتوری پرولتاریا" خوانده؛ است. مبارزه بر سر اجرای GND و GIR به ما می گوید که فعالان محیط زیستی به طور فزاینده ای از ضرورت در دست گرفتن دولت آگاهند -و همچنین نیازمند ایجاد یک سازمان مبارز با ظرفیت انجام این کار هستند.

 

علیه انکارگرایی دولتی

از قضا، تقریباً در همان لحظه ای که جنبش های ترقی خواه از ضرورت اقدام اقلیمی در مقیاس لازم آگاه شده اند، چپ مارکسیستی به نوبه خود دچار فوبیای دولتی شده است. "کمونیسم فاجعه" را در نظر بگیرید. کمونیسم فاجعه در مواجهه با انتخاب بین انهدام یا انقلاب، انهدام را به مثابه راهی برای انقلاب انتخاب می کند -بدون در نظر گرفتن شکل مشارکت لازم برای اطمینان از اینکه انقلاب آغازگر یک جهان برابرتر، عادلانه و پایدارتر است؛ تا گروه های مجزا از هم که با یکدیگر بر سر منابع مبارزه می کنند. کمونیسم فاجعه به جای موضوع انقلابی مورد تأکید در سنت مارکسیستی، به مثابه کنشگر تاریخ  موجب تغییر جهت فروپاشی اقلیمی می گردد.

با توجه به از کتاب  ربکا سُلنیت با عنوان "بهشتی که در جهنم ساخته شده است"، مطالعه چگونگی به وجود آمدن شیوه های کمک متقابل و جمع آوری پس از بحران ها، کمونیست های فاجعه استدلال می کنند که ما نیازی به در دست گرفتن دولت نداریم زیرا دولت همراه با خود سیستم سرمایه داری از بین خواهد رفت، همانطور که فشار کامل بحران اقلیمی در اطراف ما فروکش خواهد کرد. در حالی که سُلنیت بر زودگذر بودن "جوامع فاجعه" تأکید دارد، کمونیست های فاجعه می پرسند که چگونه می توان این جوامع را پایدار نگه داشت و حتی فراتر از نقطه زمانبندی یک فاجعه اقلیمی که توسط سرمایه داری روی داده؛ بخوبی شکوفا شوند. چشم انداز آنها از کمونیسم برخاسته از پیروزی، از خاکستر سرمایه است. در بیشتر موارد، کمونیسم فاجعه یک امید است، که نیاز به سازمان و برنامه ریزی را در مقیاسی پوشش می دهد که می تواند نوعی زیست مناسب برای میلیاردها انسان و گونه های غیرانسانی ایجاد نماید.

پاسخ به همه گیری کووید 19 این موضوع را نشان می دهد. بسیج داوطلبان و کمک های متقابل می توانند نیازهای واقعی را با توزیع وعده های غذایی، کمک به همسایگان و هماهنگی وبینارها برآورده کنند، اما آنها به سخت ترین وظایف توسعه و اجرای آزمایشات ویروسی، ایمن سازی تخت های بیمارستان در بخش های مراقبت ویژه، تولید و توزیع دستگاه های تنفسی و تهیه تجهیزات محافظتی مناسب در مقیاس لازم مجهز نیستند. کمک متقابل الهام بخش است، اما کافی نیست -نمی تواند مانع احتکار کنندگان و سودجویان شود، قبض بیمارستان ها و بیمه بیکاری را پرداخت کند، زندانیان و بازداشت شدگان را آزاد کند. قابل مقیاس نیست، مخصوصاً وقتی منطق غالب در نتیجه بازار به وقوع می پیوندد. انباشت سرمایه از طریق سلب مالکیت و همچنین بهره برداری اتفاق می افتد: افراد فقیر و کارگران ابزار تولید ندارند و بنابراین تولید، پاسخگوی نیازهای اجتماعی نیست.

علاوه بر این، در کشورهایی با سیستم سرمایه داری افراطی مانند ایالات متحده و انگلستان، تنوع سیاسی و اجتماعی بدان معنی است که بسیاری از آنها داوطلبانه از توصیه های بهداشت عمومی پیروی نمی کنند. کارفرمایان اصرار دارند که کارمندان به محل کار خود بیایند. دانشجویان تعطیلات بهاری را در ساحل می گذرانند. افراد بصورت استثنا، با شرایط خود اخت می شوند، به همین دلیل نیازی به رعایت دستورالعمل ها ندارند. دستورات دولت همه این موارد استثنایی را از بین نمی برد. اما با جلوگیری از اینکه کارفرمایان کارگران خود را در معرض خطر قرار دهند، به طور قابل توجهی عدم رعایت ها کاهش می یابند. اگر دولت به مثابه  ابزاری در جهت قدرت طبقه کارگر مورد استفاده قرار گیرد، کمینه تضمین می کند که حقوق کارگران همچنان ادامه خواهد یافت، و سلامتی و رفاه مردم در کانون توجه دولت قرار خواهد گرفت. همه گیری این واقعیت را نشان می دهد که چپ پاسخ درخوری به تغییرات اقلیمی نشان نداده است: مشکلات جهانی نیازمند یک پاسخ برنامه ریزی شده متمرکز با تمام ابزارهایی ست که در اختیار دولت قرار دارد. عدم تصرف بیمارستان ها، صنعت، بانک ها و شبکه های لجستیکی از طبقه سرمایه دار منجر به افزایش مرگ و میر  میگردد -و به فاجعه سرمایه داری چراغ سبز نشان می دهد.

کتاب جف مان و جوئل وین رایت در سال 2018 ، با عنوان  "اقلیم لویاتان"، پاسخ  دولت هراسانه دیگری را نسبت به بحران اقلیمی را ارائه می دهد. مان و وین رایت چهار پیامد احتمالی برای بحران آب و هوا را پیش بینی کرده اند. اولین مورد "اقلیم لویاتان" است. یک قدرت جهانی مستقل که در جهت منافع دولت های سرمایه داری و سرمایه جهانی عمل می کند تا اثرات فروپاشی اقلیمی را محدود سازد. این در واقع سناریوی مورد انتظار چاکرابارتی است. مورد دوم "اقلیم بهموت" است. در اینجا، دولتها نمی توانند بر سر تشکیل یك قدرت جهانی مستقل توافق کنند و بنابراین بحران توسط سرمایه بین المللی در جهت منافع سرمایه بین المللی حل و فصل می شود. سومین مورد "اقلیم مائو" است. در این سناریو یک قدرت حاکمه مطلق مستبد، به احتمال زیاد چین، منجر به تلاشی در راستای سبک سازی بحران و انطباق جهانی می گردد. سرانجام، سناریوی چهارم و مطلوب آنها "اقلیم ایکس" است. یک جنبش اجتماعی که  تاکنون وجود نداشته و برای حل بحران به طریقی همزمان بر ضد سرمایه داری و ضد حاکمیت مطلق مبارزه می کند.

آلیسا باتیستونی و پاتریک بیگر پیش تر انتقادات قانع کننده مارکسیستی از اقلیم لویاتان نوشته اند. نیازی به تکرار آنها در اینجا نیست. ما یادآور می شویم که پاسخ به بیماری همه گیر کووید 19 شبیه اقلیم بهموت و اقلیم مائو است. در حالی که ایالات متحده، انگلستان و اتحادیه اروپا در استفاده از قدرت دولت برای هماهنگی در داخل یا بین خودشان ضعیف عمل کرده اند، به جای پیروی از دستورات و منافع سرمایه در ساختار خود برای پاسخگویی به موارد همه گیری، چین توامان اقدامات سختگیرانه دولتی را در رابطه با قرنطینه و رهبری بین المللی را با توجه به ارائه کمک های پزشکی الگوسازی کرده است. آنچه برای بحث ما در اینجا اهمیت دارد این نکته است که این انکارگرایی دولتی مان و وین رایت مانع از تصور دولت به مثابه شکلی برای قدرت جمعی افراد شاغل می شود، ابزاری که از طریق آن اقتصاد را در خدمت حیات انسانی و غیرانسانی قرار می دهیم.

جاسپر برن̊ز سومین واکنش مارکسیستی دولت هراسی را نسبت به بحران اقلیمی پیشنهاد داده است. برنز، طرفدار تئوری ارتباطات، استدلال می کند که کمونیسم به معنای "حذف فوری پول و  لغو دستمزد، قدرت دولت و تمرکز اداری" است. در غیاب چیزی مانند یک دولت، چگونه حتی می توان پاسخ عادلانه ای به بحران اقلیمی داد؟ آیا باید تصور کنیم  عدالت اقلیمی در اثر کمونیسم های فاجعه محلی ز، خود به خود بوجود خواهد آمد؟ آیا باید تصور کنیم که دسترسی به غذا، آب، فضای زیستی و ظرفیتهای دفاع شخصی به طور مساوی توزیع می گردد، که با معجزه ای، حذف فوری پول و لغو دستمزد همه را در موقعیت یکسان قرار خواهد داد؟ همه گیری به ما قدرت درک چیستی ناتوانی رویکرد ارتباطات برای پاسخگویی به فاجعه را می دهد: زمانیکه میلیون ها نفر به حقوق و دستمزد خود وابسته بوده اند و دیگر آن را ندارند، به قدرت دولت متمرکز نیاز است تا ابزار تولید و توزیع و اداره را جهت تأمین نیازهای اجتماعی در مقیاس لازم بدست آورند... مسئله، قدرت دولت نیست. مسئله، طبقه ای ست که از قدرت دولتی برخوردار است.

 

اقلیم لنین

لنین تفاوت بین در دست گرفتن و اجتماعی شدن، یا در تطابق بیشتر با اصطلاحات این متن، بین حذف و کمونیسم را تشخیص داد. گام بعدی مستلزم همکاری خلاقانه و جمعی است که باید سازمان یافته باشد. از طریق سازماندهی مجدد شیوه ها و روابط تولید و بازتولید، بسیاری از افراد می توانند زندگی و کار خود را تحت کنترل درآورند. نه انقلاب و نه کمونیسم در یک لحظه اتفاق نمی افتد. برای کمونیست ها، انقلاب فرآیند ساخت کمونیسم است. نفی شیوه های قبلی، پیش فرض ها و نهادها یک شبه اتفاق نمی افتد. پذیرش "امر دراز مدت" به معنای تسلیم شدن در برابر سرمایه داری یا سوسیال دموکراسی نیست. چگونه است که ما از تسلیم در برابر سرمایه داری و دموکراسی امتناع می ورزیم و پیچیدگی وظیفه ایجاد جوامع آزاد و سازمانهای انقلابی متناسب با آن وظیفه را می پذیریم.

یکی از درسهایی که لنین از تجربه کمون پاریس گرفت، نقش انقلابی دولت بود. وی این درس را با توجه به وضعیتی که بلشویک ها در آن قرار گرفته بودند، بکار برد:

دستگاه دولت نباید کاملاً حذف گردد. بلکه می بایست از کنترل سرمایه داران خارج گردد. سرمایه داران و روابط آنها باید از این دستگاه قطع، بریده و خرد شوند. دستگاه دولتی باید تابع شوراهای پرولتری باشد. باید گسترش یابد، فراگیر تر و در سراسر کشور پی ریزی شود. و این امر را می توان با استفاده از دستاوردهایی که پیشتر توسط سرمایه داری کلان کسب شده، اعمال کرد.

دولت دستگاهی آماده برای پاسخگویی به بحران اقلیمی است؛ و می تواند در مقیاس های لازم برای توسعه و اجرای برنامه هایی برای ساماندهی مجدد کشاورزی، حمل و نقل، مسکن و تولید فعالیت کند. این ظرفیت را دارد که بخش انرژی را متحول سازد. توسط ارتش دائمی پشتیبانی می شود. چه می شد اگر تمام این قدرت در راستای پاسخی عادلانه به بحران اقلیمی توسط بسیاری در برابر عده معدودی بکار گرفته می شد؟

طی همه گیری کووید 19، مجاری متعددی از دولت خواستند که بیمارستانها و صنایع را تحت کنترل خود درآورد، یگان های صحرایی بسازد، تجهیزات لازم را تأمین نماید و کمک اقتصادی کند. پاسخ دولت ناعادلانه بوده است، به طور معمول منافع عظیم شرکتها را با کمینه منافع افراد شاغل مرتبط می کند. حتی بدتر، رژیم های سرکوبگر مانند رژیم های مجارستان و ایالات متحده از این فرصت استفاده کرده و اقدامات ضد ترنس، ضد سقط جنین و ضد محیط زیستی اعمال کرده اند. یک بار دیگر، وضعیت ما یک انقلاب یا انهدام است.

همانطور که تد نوردهاوس در برداشت از چپ معاصر طرفدار سرمایه داری استدلال می کند، پاسخ ترقی خواهانه به تغییرات اقلیمی به دلیل عدم انسجام بین تشخیص و راهکار آن شکست خورده است. چپ ها می دانند که سرمایه داری مسئول تغییرات اقلیمی است. اضطرار شرایط را تشخیص می دهد. اما به جای ایجاد ظرفیت سازی برای دولت، از راه حل های کوچک، محلی، غیرمتمرکز و اعتراضات و دموکراسی بیشتر حمایت می کند. اگر واقعاً در آستانه فاجعه هستیم، آیا نباید یک حزب انقلابی ایجاد کنیم که بتواند پاسخگوی فاجعه بوده و یک گزینه مساوات طلبانه ارائه دهد؟

چپ زمانیکه نیاز به ارائه تشکیلات سازماندهی شده  دارد؛ اخلاق گرایی را پیشنهاد می دهد. تقابل جمعه های بسیار پرطرفدار مردمی برای اعتراضات آینده و اعتصابات گسترده در فرانسه و هند را در نظر بگیرید. اولی سعی در اقناع اخلاقی دارد. دسته دوم قدرت پرولتری را مطرح می سازند زیرا مانع گردش سرمایه شده و در برابر دولت سرمایه ای ایستادگی می کنند. اگر کارگران برق در سراسر دنیا از همرزمان فرانسوی خود پیروی کرده و چراغ ها را خاموش کنند چه خواهد شد؟ چه می شود اگر همه کارگران حمل و نقل از رانندگی یا پرواز با تمام وسایل نقلیه ای که انتشار صفر ندارند؛ خودداری کنند؟ اگر طبقه کارگر جهانی از 250 میلیون هندی که با اعتصاب عمومی خود در 8 ژانویه 2020 کشورشان را متوقف کردند، تقلید کنند؟ چنین اقداماتی از سوی طبقه کارگر؛ فضا را برای رادیکالیزاسیون بیشتر، تشکیلات سازماندهی شده  بیشتر، اعتقاد بیشتر به اینکه ما توانایی تحول بنیادین اقتصاد جهانی را داریم؛ خلق می کند. تشکیلات سازماندهی شده  و نه اخلاق گرایی به ما قدرت می دهد.

نوردهاس علت عدم انسجام چپ را مشخص می کند: رد قدرت متمرکز و از بالا به پایین. با این وجود، لنینیسم اقلیمی به این استعاره فضایی نخ نما نمی رسد. وقتی یک حزب انقلابی دولت را در دست می گیرد، قدرت از پایین به بالا  جریان پیدا می  کند. دست و پنجه نرم کردن با این چالش در عمل، لنین را تا پایان حیاتش مشغول کرد. عملکرد شوراهای محلی یا شوراهای کارگری یک چالش است. در یک سیستم فدرال پیچیده مانند ایالات متحده، در حال حاضر ادارات دولتی محلی، شهرستانی، استانی، و ملی عریض و طویلی وجود دارد. خود لنین علاقه خاصی به اداره پست و کتابخانه ها داشت، زیرا هر دو را الگویی برای بررسی و اشاعه سوسیالیست می دانست. مشکل امروز ما تمرکز بیش از حد نیست. پس از چهل سال نئولیبرالیسم؛ مشکل در بی نظمی ،عدم پاسخگویی ،استثمار مداوم و انباشت گسترده توسط سلب مالکیت است. ما به یک سیاست متناسب با این زمینه نیاز داریم، یک سیاست مبارز، منضبط، کمونیستی که نه از وخامت و عظمت چالش دور شود و نه از نظر هماهنگی در مقیاس لازم برای حل آن.

ما می دانیم که کار دشواری در پیش رو داریم. می دانیم که نیروهای سرمایه فسیلی و سوسیال دموکراسی بر سر راه ما قرار دارند. اما امروز انجام کاری کمتر از پی ریزی یک انقلاب بین المللی بسیار ویرانگر خواهد بود. همانطور که ویروس کرونا به اندازه بحرانهای اقلیمی  وضعیت وخیمی را ایجاد کرده، ما باید برخی از دوگانگی های دیالکتیکی را بکار اندازیم. سرمایه جهانی این بحران ها را فرصتی در راستای تقویت قدرت خود می داند، تا به بازارهای جدید راه یابد و ثروت بیشتری استخراج کند. سوسیال دموکراسی بحران ها را فرصتی برای دستیابی به سازش اجتماعی غیرممکن بین سرمایه و کارگران می داند. ما باید این بحران ها را هم به عنوان فجایع اجتماعی و اکولوژیکی با ابعاد بی سابقه  و هم فرصتی جهت پایان دادن به استثمار، ستم، امپریالیسم  و نابرابری ببینیم . باید این لحظه را از نظرگاه حزبی انقلابی ببینیم که می