معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1664
معماری ـ موسیقی   - 19
منظر شهری   - 1561
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
طراحي داخلي   - 1125
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
نظریه معماری   - 1116
پردیس ویترا   - 18
سازه های شهری   - 1022
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
تکنولوژی ساخت   - 1009
معماری آمریکا   - 17
معماری حوزه عمومی   - 980
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
مرزهای معماری   - 962
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
نگاه نو به سكونت   - 895
شهرهای در حرکت   - 15
المان شهری   - 849
معماری بایومورفیک   - 15
نظریه شهری   - 817
معماری و کوه   - 15
معماری و سیاست   - 789
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
معماری مدرن   - 714
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
کلان سازه   - 706
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
معماری پایدار   - 690
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
روح مکان   - 618
معماری و سلامت   - 13
آینده گرایی   - 604
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری منظر   - 587
فرهنگ نفت   - 11
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 576
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آرمان شهرگرایی   - 574
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
طراحی صنعتی   - 562
بی ینال ونیز   - 10
منتقدان معماری   - 538
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 531
درس گفتارهای اتووود   - 10
معماری تندیس گون   - 523
معماری خوانی   - 9
توسعه پایدار   - 523
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری شمایل گون   - 499
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
باز زنده سازی   - 477
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 461
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
هنر مدرنیستی   - 434
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماری یادمانی   - 381
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماری سبز   - 375
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 374
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تغییرات اقلیمی   - 361
تز 1400   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 358
معماری تخت جمشید   - 8
معماری پست مدرن   - 343
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری ارزان   - 328
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 309
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
گرمایش زمین   - 306
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری محلی   - 297
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 295
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 293
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 272
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 267
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 256
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 240
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 234
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 232
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
فضای منفی   - 228
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
اقتصادِ فضا   - 228
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 215
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 211
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 206
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 190
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 188
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 175
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 173
پداگوژی انتقادی   - 7
هنر گفت و گو   - 161
عبور از مرحله جنینی   - 7
معماری ژاپن   - 160
مسابقه ویلا 1400   - 6
ترسیمات معماری   - 156
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
معماری ایران   - 154
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری و رسانه   - 152
معماری آمریکای جنوبی   - 6
معماری فضای داخلی   - 143
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 134
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 121
معماری مصر   - 6
مدرنیته؛ از نو   - 96
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
ویرانه ها   - 94
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری فاشیستی   - 89
معماری و غذا   - 5
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
اکنی استودیو   - 5
معماری چین   - 85
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
اکسپو   - 83
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
فیلوکیتکت   - 76
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری کوچک مقیاس   - 73
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 72
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری پراجکتیو   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
معماری جنگلی   - 69
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
معماری و جنگ   - 4
معماری هند   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری دیجیتال   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدارس معماری   - 61
بلوپرینت   - 4
پداگوژی   - 58
اتووودْ آبزرور   - 4
زاغه نشینی   - 55
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری و نقاشی   - 55
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری اروپا   - 55
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 53
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 52
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
آنتروپوسین   - 52
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 51
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و روانشناسی   - 49
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری و ادبیات   - 46
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
طراحی مُد   - 46
فیلم های اتووود   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
هنر روسیه   - 45
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
باهاوس   - 44
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری و گیم   - 40
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری آسیا   - 40
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری بیابانی   - 36
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
مدرنیسم هیپی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
معماری مدارس   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری مجازی   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
ان اف تی   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
متاورس   - 1
معماری و آب   - 24
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری و رنگ   - 23
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 17
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 56
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 6
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 23
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 8
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 9
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 4
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 116
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -864
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -468
هتل   -81
فرهنگی   -365
ورزشی   -68
پاویون   -296
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -267
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -244
ویلا   -27
تفریحی   -184
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -150
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -110
تجاری   -1
معماری مذهبی   -107
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
انقلاب یا انهدام - کای هرون و جودی دین - قسمت اول
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1399/07/10
مـنـــــــبـع : https://www.e-flux.com/journal/110/335242/revolution-or-ruin/
تعداد بازدید : 1104

بیش از بیست سال است که در مورد تغییرات اقلیمی مطلب می خوانیم، در ابتدای امر به ندرت و سپس هر روز، تا اینکه دیگر نمی توانیم آن را انکار کنیم. دنیا می سوزد. اقیانوس ها در حال گرم شدن و اسیدی شدن هستند. گونه ها در ششمین دوره انقراض بزرگ حیات در حال مرگ اند. کوالا ها به عنوان گونه های کاریزماتیک در حال انقراض که اشک ما را در می آورند؛ جایگزین خرس های قطبی شده اند. میلیون ها نفر آواره و در حال مهاجرتند و تنها با دیوار ها، مرزها و مرگ روبرو می شوند.

اخبار را خوانده ایم و اوضاع بدتر هم خواهد شد. با گسترش بیماری های همه گیر، با ادامه روند بحرانی تغییرات اقلیمی؛ الزامات سرمایه مانع اقدامات دولتی در مورد هر چیزی بجز حمایت از بانک ها و شرکت ها می شود. از سال 1988، زمانی که مخاطرات تغییرات اقلیمی بر اثر فعالیت های انسانی با تأسیس هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC) رسماً شناخته شد، سهم بخش نفت و گاز در گرمایش جهانی دو برابر شده است. این صنعت در طول بیست و هشت سال، از 1988 تاکنون، به اندازه 237 سال از زمان آغاز انقلاب صنعتی تا به امروز، گاز گلخانه ای منتشر کرده است. گزارش های منظم نشان می دهند که تأثیرات جوی انتشار این گازها سریعتر از آنچه بوده که دانشمندان انتظارش را داشته اند. زمان سنج IPCC به ما می گوید که یازده سال فرصت داریم تا از افزایش دمای بیش از 1.5درجه سانتیگراد کره زمین نسبت به دوران پیشا صنعتی جلوگیری کنیم. برخی از مکانهای روی کره زمین در تابستان 2019 به این نقطه رسیده اند. "تغییرات اقلیمی" – آن لقبی که روزی بی اهمیت قلمداد می شد و بهمین دلیل توسط مشاور سیاسی جمهوری خواه، فرانک لوتز مقدم شمرده و توسط دولت جورج دبلیو بوش پذیرفته شد، چراکه "گرمایش جهانی" بسیار آخرالزمانی به نظر می رسید و اینطور فکر می شد که پذیرش آن بارمسئولیتی بهمراه نخواهد داشت و صرفا یک ژست محبوب کننده است- از دور بودن و غیرممکن بودن به اینجا رسیده و غیرقابل انکار است. این امر مانع تأمین بودجه کمکی  اقتصادی ایالات متحده و کانادا در پی ویروس کرونا برای شرکت های نفت و گاز نشده است.

کسانی که کمترین مسئولیت در تغییرات اقلیمی متوجه آنهاست،کسانی  هستند که بیشترین آسیب را از استعمار سرمایه داری و رانه امپریالیسم دیده اند، و در خط مقدم فاجعه اقلیمی قرار می گیرند. چگونه می توان در میان خشکسالی بی پایان، آب تمیز پیدا کرد؟ چگونه گیاهان، غذا و هیزم مورد نیازمان را در میان جنگل زدایی پیش رونده فراهم کنیم؟ چگونه از سیل و آتش سوزی جان سالم به در بریم؟ قرن ها استعمار، استثمار و جنگ، ظرفیت مردم برای زنده ماندن و رشد را تضعیف می کند، و به فقرا، زنان، کودکان، معلولان و اقلیت های نژادی و ملی که پیش تر در معرض آسیب قرار گرفته بودند و سخت تر از همه، سالخوردگان آسیب می رساند. بر اساس گزارش سازمان ملل ،"ما در معرض خطر سناریوی "آپارتاید اقلیمی" قرار داریم که در آن ثروتمندان برای فرار از گرمای بیش از حد، گرسنگی، تعارض و کشمکش هزینه می کنند در حالی که سایر جهانیان رنج می برند." سرمایه داری با مجبور کردن افراد به مبارزه در جهت بقا، همواره به برخی دیگر فرصت و اجازه شکوفایی داده است. بحران اقلیمی -و هم اکنون ویروس کرونا- این تحرکات را در جهت یک جنگ طبقاتی جهانی تشدید می کند. طبق گفته مارکس ، "انهدام یا انقلاب، کلید واژه محوری" عصر ما است.


پس از انکار

چنین تناقضات واضح و بدخیمی می بایست موجد تقویت راهکارهای سیاسی باشند. لیکن تاکنون اینگونه نبوده است. طبقه بندی قدیمی مابین انکار کنندگان تغییرات اقلیمی و جامعه مبتنی بر واقعیت، از میان رفته، اما هنوز مورد جدیدی، شکل سیاسی پیدا نکرده است. حتی با وجود آنکه دولت ترامپ برای از میان برداشتن حمایت های زیست محیطی، به ویژه مقررات مربوط به دوران اوباما با هدف کاهش انتشار، تلاش می کند؛ گرمایش جهانی را به رسمیت می شناسد. از وزارت دفاع ایالات متحده تا بخش های جهانی انرژی و بانکی، این واقعیت را پذیرفته اند که انتشار کربن منجر به افزایش دما می شود. اکنون مبارزه بر سر این است که چه کاری باید کرد و چه کسی باید هزینه کند.

کشمکش های پیشین علیه انکار تغییرات اقلیمی و گرمایش جهانی به نفع هر دو جریان، چپ و راست بود - شاید بدین دلیل که برخی همچنان در این زمینه به مبارزه ادامه می دهند. انکارگرایی برای انتشار کربن زمان خرید، و توسعه گسترده صنعت را در سراسر آمریکای شمالی امکان پذیر نمود. فقط بین سالهای 2010 و 2012، دولت اوباما 29604 مایل خط لوله احداث کرد. مخالفت با انکار تغییرات اقلیمی، فعالان محیط زیستی را قادر می سازد جریان اصلی را یافته و ائتلافی گسترده شامل دانشمندان، فعالان حقوق بومی و طرفداران عدالت اجتماعی تشکیل دهند. در اتحاد با علم، فعالان محیط زیستی، شخصیت های اکو هیپی خود را بروز دادند تا سردمدار انتقادات مبتنی بر واقعیت در زمینه مصرف انبوه باشند. فرهنگ کالایی نه تنها از نظر معنوی میرا است؛ بلکه وابستگی زنجیره های تأمین جهانی به انرژی مبتنی بر کربن بدین معنی ست که مصرف افسار گسیخته و نامحدود مستقیماً بر حیات روی زمین تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، می توان به حامیان آب در منطقه حفاطت شده "استندینگ راک" اشاره کرد، که با نشان دادن مخالفت جمعی خود نسبت به خطوط لوله و فرکینگ؛ رهبری مردم بومی را در سطح ملی و بین المللی مورد توجه قرار دادند. توجه به مناطق قربانی، که درگیر مرگ تدریجی هستند و محرومیت های مداوم ناشی از نژادپرستی محیط زیستی به فعالان محیط زیستی کمک کرد تا فراتر از تصورات نخبه گرایانه ای که با حفاظت از محیط زیست عجین بود؛ حرکت کنند. فعالیت پایدار در ایجاد اتحادی علیه انکار تغییرات اقلیمی، و سیستم نژادپرستانه ، استعمارگر و سرمایه داری که سعی در حفظ آن داشت، یک جنبش عدالت زیست محیطی فراگیر و قدرتمند را خلق نمود.

اگرچه بحث تغییرات اقلیمی فراتر از اختلاف میان انکار کنندگان  و باورمندان حرکت کرده است، اما همچنان برخی از ترقی خواهان منکر این امر هستند. آنها به جای مبارزه در زمین جدید كه با تأیید گسترده واقعیت تغییرات اقلیمی همراه است، با مغلطه با مسئله انكار در مباحث خود روبرو شده و از خود در برابر بار سنگین مسئوليت اقدام عملی محافظت می كنند. در حالی که دیگر هیچ کس تغییرات اقلیمی را به طور جدی انکار نمی کند، ترقی خواهان روش های جدیدی -و اغلب کاملاً خلاقانه- برای انکار پیامدهای سیاسی واقعی تغییرات آب و هوایی یافته اند که تضمین می کنند هیچ چیز نباید بطور اساسی و بنیادین تغییر کند.

 

انکار ترقی خواهانه

برخی از ترقی خواهان به این نتیجه رسیده اند که ویرانی اجتناب ناپذیر است. بر این اساس ما فقط باید آن را بپذیریم. این ترقی خواهان همچنان مهمترین مسئله موجود را تحت انکار فاجعه اقلیمی ارائه می دهند. به ما گفته می شود وظیفه ی پیش رو، روانشناختی است. به عنوان مثال، جِم بندل در برنامه "دستور کار انطباق عمیق" 2018 ، اجتناب ناپذیری فروپاشی اجتماعی را موضوعی نه منبعث از زیرساخت های کالبدی و منابع انرژی بلکه ناشی از ارزش های انسانی و روانشناسی می داند. تغییرات اقلیمی مانند ابتلا به سرطان است: این امر یک ارزیابی مجدد گسترده از آنچه در زندگی مهم است را تحمیل می کند. عدم پذیرش فاجعه اقلیمی، نشانگر ناتوانی عمیق تری در ارتباط با  برقراری رابطه بهتر با زمین است.

پنج سال پیش از آنکه جیم بِندل دستورکار "انطباق عمیق" خود را منتشر کند، روی اسكرانتون پیش از این وظیفه خود را تحت عنوان یادگیری نحوه مرگ ارائه داده بود. اسكرانتون استدلال كرد، ما باید بپذیریم كه برای نجات خود، كاری از دست مان ساخته نیست. این پذیرش به ما امکان می دهد تا از امیدهای دروغین و برنامه های بی نتیجه فاصله بگیریم و اجازه می دهد تا بر ترس خود غلبه نماییم.

اسکرانتون و بندل در قالب یک "ما"ی مدنی، "ما"یی متشکل از ارزشهای مشترک، انگاشت های بنیادی و سرمایه گذاری در امتیازات اقتصاد کربن نظرات خود را ارائه می دهند. هیچ مبارزه طبقاتی، هیچ نابرابری در مسئولیت یا توانایی پاسخگویی به آتش سوزی ها، خشکسالی ها، سیلها و طوفان های سیاره ای که به سرعت در حال تغییر اند؛ وجود ندارد. سیاست ناپدید می گردد، و ظرفیت روانشناختی فرد در پذیرش بدترین حالت و پاسخگویی اخلاقی ، یعنی بازتابی جایگزین آن می شود.

جاناتان فرانزن کمتر از منظر انگاشت های بنیادی، اما به همان اندازه بندل و اسکرانتون، در زمینه نابودی سیاره تعیین موضع کرده است. از نظر فرانزن، هرگونه امید به اجتناب از فاجعه تمدنی گمراه کننده، حتی مضر است، و منجر به تلاش های نابجا و رویاهای دست نیافتنی می شود. تصور اینکه ممکن است ما سیستم های جدید حمل و نقل و انرژی بسازیم، و برنامه ریزی کمونیستی را جایگزین رقابت سرمایه دارانه کنیم، یک رویای ناممکن است -بیهوده و خیالی. ما برای تاب آوری در برابر آتش سوزی ها، طوفان ها، خشکسالی ها و سایر موارد اضطراری به دلیل افزایش تعداد و شدت آنها، به انباشت سرمایه نیاز داریم. بهترین کاری که می توانیم انجام دهیم حمایت از وضع موجود، "ترویج احترام به قوانین و اجرای آنها" است، در حالی که طرفدار کنترل اسلحه و برابری نژادی و جنسیتی نیز هستیم. به عبارت دیگر؛ بهترین خط مشی ما پیروی از خط لیبرال، توقف شورش ها و اطمینان از برقراری روابط خوب با پلیس است. اگر توجه اسکرانتون و بندل از فاجعه اقلیمی متضمن این مفهوم است که همه چیز تغییر می کند، فرانزن اعتقاد دارد هیچ کاری نمی شود انجام داد. از آنجا که هیچ کاری نمی توانیم انجام دهیم، کارهای کمی برای انجام  وجود دارند. از دید فرانزن و همچنین بندل و اسکرانتون، مختصر کاری که باید کرد مبارزه با انکارگرایی فاجعه اقلیمی است، و اطمینان از آن که صرفاً مردم درک کنند این شرایط واقعاً فاجعه بار است.

سایر ترقی خواهان به درستی از پیوستن به دیدگاه اکو-نهیلیسمیِ بندل، اسكرانتون و فرانزن خودداری كرده اند. به عنوان مثال دیوید والاس-ولز و دیپش چاکرابارتی استدلال کرده اند که خیلی هم برای اقدام دیر نشده است. با این حال، این نویسندگان باروشهای متفاوت خود به عنوان طرفداران نوع جدیدی از انکارگرایی اقلیمی معرفی می شوند. انکار اکو-نهیلیسمی مبنی بر اینکه کاری برای انجام دادن وجود ندارد با انکار سرشت طبقاتی گرمایش جهانی جایگزین می شود.

والاس-ولز در کتاب پرفروش خود به سال 2019 "زمین غیرقابل سکونت"، با جزئیات کامل توضیح می دهد که ساکنان جهان در یک سیاره در حال گرم شدن چگونه رنج خواهند برد. کتاب اینگونه آغاز می شود: "این وضعیت؛ وخیم تر، خیلی وخیم تر از آن چیزی است که شما فکرش را می کنید." والاس-ولز یک "ما"ی جهانی شده کاذب می خواهد تا با شدت گرفتن بحران، هراس شرایط احساس شود. او فکر می کند این هراس، محرک "ما" در جهت "اقدام" خواهد بود. اما این موضوعِ مسئله ای نیست که وی به آن پرداخته است-آگاهی از اقدام لازم. آنچه ضروری ست توجه به سیاست است و در اینجا بحث والاس-ولز عقیم می ماند. او استدلال می کند که اکنون زمان آن نیست که کسی را به ویژه مسئول بلایای اقلیمی خود بدانیم: "بار مسئولیت  سنگین تر از آن است که بر دوش چند نفر باشد، اما فکر اینکه تنها چیزی که لازم داریم، سقوط معدودی از افراد مقصر است؛ دلگرم کننده خواهد بود."

از نظر والاس-ولز، انهدام اکولوژیکی توسط افراد معدودی صورت نگرفته است. بلکه، "هر یک از ما هر بار که سوئیچ را می چرخانیم ، بلیط هواپیما می خریم یا رأی نمی آوریم، رنج هایی را بر وضعیت آینده متحمل می سازیم." هرگز مهم نیست که امروزه 1.2 میلیارد نفر  دسترسی کمی به برق دارند. یا اینکه 80 درصد جمعیت جهان هرگز پرواز نکرده اند. یا فاحش ترین آن، اینکه مدیران اکسون موبایل از پیش می دانستند که صنعت آنها در سال 1977 کره زمین را نابود می کند، اما تصمیم گرفتند یافته های خود را پنهان سازند و تحقیقات انکارگرایانه تغییرات اقلیمی را تأمین کنند، زیرا در کشتار نسل های آینده، پول زیادی وجود داشت. مقصر دانستن همه در برابر چنین نابرابری حداکثری، جانبداری از سرمایه فسیلی است. این امر به جای توضیح واضحات، انکار می کند که: بحران اقلیمی، فضای مبارزه طبقاتی است.

از آنجا که والاس-ولز سرشت طبقاتی تخریب اقلیمی را نمی بیند، وقتی صحبت از پیشنهادات مربوط به کاهش اثرات آن می شود، بار دیگر به خطا می رود. او معتقد است که "دیدگاه محکمی" در مورد اینکه آیا سرمایه داری می تواند بحران اقلیمی را حل و فصل کند یا خیر وجود ندارد اما با این حال او بصورت "شهود"ی –نوعی تفکر افراطی محیط زیستی لیبرال– بیان می دارد: "ما نیازی به کنار گذاشتن چشم انداز رشد اقتصادی برای کنترل تغییرات اقلیمی نداریم."

چاکرابارتی مانند والاس-ولز، مخاطرات سیاسی فروپاشی اقلیمی را انکار می کند. وی با طرح پرسشی سر راست به سراغ بحث مورد نرش می رود: "اگر ثروتمندان به سادگی می توانستند مسیر خود برای برون رفت از این بحران را خریداری کنند و فقط فقرا رنج می بردند، چرا ملل ثروتمند جز اینکه فقرای جهان (از جمله فقرای ملل ثروتمند) به اندازه کافی قدرت داشتند باشند تا آنها را مجبور کنند، در مورد گرمایش جهانی کاری انجام نمی دهند؟" اما او به نتیجه نادرستی می رسد. بنا بر استدلال چاکرابارتی از آنجا که "چنین قدرتی از جانب فقرا به وضوح سندیت ندارد" و از آنجا که ملل ثروتمند "به نوع دوستی خود معروف نیستند"، "یک مورد قابل استناد تر برای ملل و طبقات ثروتمند در زمینه اقدام جهت تغییرات اقلیمی ... در منافع شخصی روشنفکرانه آنها نهفته است." او فکر می کند ثروتمندان باید کاملاً متقاعد شوند به نفع آنها است که از تلاش برای حل و فصل تغییرات اقلیمی حمایت نمایند. بحث او بیشتر با مباحث آدام اسمیت، اقتصاددان سیاسی بورژوازی واجد مشترکاتی ست تا با مبارزه برای عدالت اجتماعی و اقلیمی. مانند "دست نامرئی" اسمیت، اینطور فرض می کند که منافع شخصی طبقه سرمایه دار می تواند در راستای خیر عمومی مهار گردد، که "قوانین طبیعی" رقابت بازار عواقب خیرخواهانه ای در پی دارد.

این تفکر مقدار پولی را  که می توان در یک جهان در حال گرم شدن بدست آورد؛ نادیده می انگارد. شرکت های معدنی با آگاهی از ذوب شدن یخ؛ ذخایر معدنی و نفتی جدیدی را در گرینلند خریداری می کنند. شرکت های خصوصی امنیتی آماده می شوند تا از مشتریان ثروتمند خود در برابر ناآرامی های داخلی ناشی از خشکسالی، سیل و قحطی محافظت کنند. شرکت های مهندسی هلندی تخصص و برنامه های مربوط به مدیریت سیل برای شهرهای شناور را می فروشند. سرمایه گذاران ثروتمند بخشهای وسیعی از زمینهای کشاورزی در جنوب جهانی را خریداری می کنند به امید اینکه بتوانند در صورت کمبود ناشی از خشکسالی زمینهای قابل کشت را تأمین نمایند. میلیون ها نفر بدلیل اثرات گرمایش جهانی می میرند و سرمایه داران روی آن حساب باز کرده اند.

منطق خود انبساطی سرمایه نسبت به مقوله مرگ بی تفاوت است. این گذشته و حال سرمایه داری است. اولویت بخشی اقتصاد سرمایه داری بر سلامت عمومی از سوی سرمایه گذاران و رهبران عقاید محافظه کار یکی از این نمونه ها هستند. امتناع آمازون از ارائه خدمات اساسی نظافت انبارها و تجهیزات حفاظت شخصی به کارگران خود یکی از این موارد است. "منافع شخصی روشنفکرانه" طبقه سرمایه دار امری خیالین و به مثابه پوششی در راستای استتار مقبولیت اساسی استثمار، سلب مالکیت و امپریالیسم است. تحول بنیادین از طریق اعمال فشار، از طریق مبارزه طبقاتی و از طریق عاملیت ستمدیدگان و سرکوب شدگان حاصل می گردد.

روشنفکران ترقی خواه تنها کسانی نیستند که سیاسی بودن بحران اقلیمی را انکار می کنند. جنبش شورش انقراض (XR) ، یکی از بدترین جنبش های زیست محیطی امروز، استدلال می کند که علم اقلیم خود گویاست و سیاست مانع اقدام می شود بنابراین این جنبش خواستار "اقدامی فراتر از سیاست" است. نتیجه انکار سیاست و نفی مسئولیت است.

XR خود را به عنوان "یک شبکه غیرسیاسی بین المللی با استفاده از اقدامات مستقیم غیر خشونت آمیز برای ترغیب دولتها به اقدام عادلانه در مورد شرایط اقلیمی و اکولوژیکی" توصیف می کند. همانطور که راجر هالام، بنیانگذار آن، در کتابچه خود "حس مشترک برای قرن بیست و یکم" توضیح می دهد، جنبش؛ به امید فراتر رفتن از پارلمانتاریسم بورژوازی و جناح بندی جنبش اجتماعی، موضعی "غیر سیاسی" اتخاذ می کند. هالام امیدوار است که بتواند بحران اقلیمی را از یک مسئله سیاسی به یک مسئله اخلاقی تغییر دهد. وی بی عملی دولت درمورد تغییر اقلیم را نه به مثابه تصمیم سیاسی آگاهانه و استراتژیک برای قرار دادن سود در مقابل مردم و سیاره، بلکه به مثابه "یک شکست اخلاقی" توصیف می کند. به همین ترتیب، او مبارزه برای عدالت اجتماعی و اکولوژیکی را نه به مثابه بخشی از یک جنبش توده ای طبقه کارگر بلکه از نظرگاه  وضعیت اخلاقی فردی در نظر می گیرد.

بیان خودِ عبارت "فراتر از سیاست" واقعیت سیاسی را پاک نمی کند. در واقع، یکی از چیزهای عجیب در مورد سیاست این است که هرچه بیشتر سعی کنید از آن فراتر بروید، بیشتر درگیر آن می شوید. این درسی است که XR باید می آموخت وقتی منتقدان؛ نابسندگی و نارسایی دیدگاه این جنبش در زمینه سیاست، نژاد، معلولیت و طبقات را  تذکر دادند، اما این کار را نکرد. اخلاق گرایی XR به مثابه یک لیبرالیسم خرده بورژوائی سفیدپوست که کاملاً مطابق با ایدئولوژی مسلط بر زمان ماست، پیش فرض می کند: سیاست بد است زیرا تفرقه افکن است، زیرا از ما می خواهد یک جناح را انتخاب کنیم، از رفقا و دشمنان خود نام ببریم. بیش از همه، سیاست سخت است زیرا از ما می خواهد که قدرت را به چنگ آوریم و آنرا بکار گیریم، منظم، متمرکز و واجد دیدی واضح باشیم نسبت به آنچه امیدواریم بدان دست یابیم. همیشه یکپارچه سازی یک جنبش غیر سیاسی حول یک مجموعه اهداف با تعاریف نادرست و بدون دشمن واقعی، آسان تر خواهد بود -و بدون شک سریعتر به رضایت بخشی خواهد رسید.

 

منبع:

https://www.e-flux.com/journal/110/335242/revolution-or-ruin



کای هرون، فارغ التحصیل مقطع دکتری علوم سیاسی از دانشگاه منچستر و علاقه مند به تحقیق در حوزه های تئوری سیاسی، بوم شناسی، روانکاوی و اقتصاد سیاسی است. وی کمک سردبیر مجله ROAR است.



جودی دین، نظریه پرداز سیاسی و استاد علوم سیاسی در کالج های هوبارت و ویلیام اسمیت در ژنو، ایالت نیویورک است. آخرین کتاب او با عنوان "رفیق"؛ مقاله ای در باب تعلقات سیاسی ست که توسط Verso در سال 2019 منتشر شده است.


قسمت اول

قسمت دوم




کوالا در خلیج ویوون، جزیره کانگورو، استرالیای جنوبی .عکس: Chris Fithall/CC BY 2.0