معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1649
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
منظر شهری   - 1549
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
نظریه معماری   - 1115
پردیس ویترا   - 18
طراحي داخلي   - 1103
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
سازه های شهری   - 1003
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
تکنولوژی ساخت   - 979
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری حوزه عمومی   - 953
شهرهای در حرکت   - 15
مرزهای معماری   - 924
معماری بایومورفیک   - 15
نگاه نو به سكونت   - 888
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
المان شهری   - 842
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
نظریه شهری   - 815
معماری آمریکا   - 14
معماری و سیاست   - 787
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
کلان سازه   - 701
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
معماری مدرن   - 682
معماری و کوه   - 11
معماری پایدار   - 663
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
روح مکان   - 582
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آینده گرایی   - 580
فرهنگ نفت   - 10
آرمان شهرگرایی   - 573
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری منظر   - 572
بی ینال ونیز   - 10
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 556
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
طراحی صنعتی   - 551
درس گفتارهای اتووود   - 10
منتقدان معماری   - 537
معماری خوانی   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 525
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری تندیس گون   - 507
معماری و رنگ   - 9
توسعه پایدار   - 502
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
معماری شمایل گون   - 478
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
باز زنده سازی   - 471
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
معماریِ توسعه   - 439
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
هنر مدرنیستی   - 434
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماری یادمانی   - 380
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 373
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 370
معماری تخت جمشید   - 8
تغییرات اقلیمی   - 359
منبع شناسی اتووود   - 7
تراشه های کانسپچوال   - 358
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 343
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری ارزان   - 307
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 305
طراحی و پناهجویان   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 295
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 293
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 290
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 279
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 271
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 265
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 256
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 239
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
عکاسی   - 233
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
مسکن حومه شهری   - 224
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 209
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 209
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 208
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 205
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
اقتصادِ فضا   - 197
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 188
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 177
پداگوژی انتقادی   - 7
مسکن روستایی   - 173
عبور از مرحله جنینی   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 169
معماری و سلامت   - 7
هنر گفت و گو   - 161
مسابقه ویلا 1400   - 6
معماری ژاپن   - 156
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
ترسیمات معماری   - 153
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری ایران   - 152
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری و رسانه   - 147
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
بلندمرتبه ها   - 133
معماری مصر   - 6
معماری فضای داخلی   - 127
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 120
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 96
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
ویرانه ها   - 93
اکنی استودیو   - 5
معماری فاشیستی   - 89
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
معماری مذهبی   - 87
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری آمریکای جنوبی   - 5
اکسپو   - 83
تز 1400   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
معماری چین   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 78
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
فیلوکیتکت   - 76
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 71
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری پراجکتیو   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
معماری هند   - 67
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری جنگلی   - 65
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری کوچک مقیاس   - 64
بلوپرینت   - 4
معماری دیجیتال   - 62
اتووودْ آبزرور   - 4
مدارس معماری   - 61
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
پداگوژی   - 58
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
زاغه نشینی   - 55
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 53
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 52
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری و نقاشی   - 52
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
آنتروپوسین   - 52
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 51
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری و روانشناسی   - 49
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
معماری و جنگ   - 3
معماری و ادبیات   - 46
معماری و غذا   - 3
طراحی مُد   - 46
مدرنیسم هیپی   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
هنر روسیه   - 45
فیلم های اتووود   - 2
باهاوس   - 44
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری اروپا   - 42
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری و گیم   - 38
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری بیابانی   - 35
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری مجازی   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
معماری آسیا   - 21
ان اف تی   - 1
معماری و آب   - 20
متاورس   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری مدارس   - 1
معماری ـ موسیقی   - 19

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 17
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 53
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 6
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 23
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 8
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 9
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 29
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 4
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 116
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -862
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -463
هتل   -81
فرهنگی   -358
ورزشی   -67
پاویون   -290
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -267
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -240
ویلا   -26
تفریحی   -180
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -148
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -108
تجاری   -1
معماری مذهبی   -107
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
هنر گفت و گو - روزنامه بهار با سياوش جمادي
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/07/23
مـنـــــــبـع : روزنامه بهار 20 مهر ماه 1392 به قلم علی گل‌باز
تعداد بازدید : 2888

هنر گفت و گو نام اثری سترگ از هنرمند سورئال رنه مگریت است؛ در چشم اندازی از غول هایی در نبرد یا از اغاز جهان، دو انسان کوچک در گفت و گویند، سخنی ناشنیدنی جاری است که در سکوت سنگ ها جذب می شود، اما در پای سنگ های تل انبار شده مجموعه حروفی شکل گرفته اند: رویا، صلح یا مرگ که تلاش دارند به اشوب سنگ ها نظمی دهند. اتووود گفت و گوهایش را زیر عنوان این ستون خواهد اورد.

 

یکی از مساله‌هایی که از دیرباز تاکنون ذهن بسیاری از متفکران را به خود مشغول کرده است، نسبت فیلسوفان و روشنفکران با قدرت و نظام‌های سیاسی است. در طول تاریخ با نمونه‌هایی مواجه می‌شویم که روشنفکران گاه به نظام‌های سیاسی راه پیدا کرده و گاه در مقابل آن‌ها ایستاده و مبارزه کرده‌اند.

گروهی فیلسوفانی را متهم به این کرده‌اند که اندیشه و قلم‌شان در خدمت نظام‌های سیاسی است و دیگرانی هم بوده‌اند که به خاطر اندیشه‌هایشان هزینه‌های گزافی از سوی نظام‌های سیاسی به آن‌ها تحمیل شده است. شاید بتوان نخستین رگه‌های این نسبت را در اندیشه‌های افلاطون در یونان باستان دید؛ آنجا که افلاطون ایده فیلسوف‌شاه را مطرح می‌کند و کلید اداره آرمانشهر خود را به‌دست فیلسوفان می‌سپارد. در دوره مدرن هم شاید بارزترین افرادی که در ارتباط با نظام‌های سیاسی می‌توان نام برد، هگل و هایدگر هستند. هگل را فیلسوف رسمی دولت پروس می‌خوانند و ارتباط هایدگر هم با نازی‌ها زبانزد تمام محافل فلسفی است.

بررسی ارتباط شخص و اندیشه این فیلسوفان با نظام‌های سیاسی و سازوکار شکل‌گیری اندیشه‌هایشان ایده اصلی گفت‌وگوی پیش روست. سیاوش جمادی در ترجمه و شرح متون فلسفی جایگاه درخور توجهی در میان مترجمان ایرانی دارد. او مترجم کتاب “هستی و زمان” اثر مارتین هایدگر، یکی از مهم‌ترین کتاب‌های قرن بیستم است. در کنار تمام این‌ها اشراف او به زبان آلمانی، تاریخ و فلسفه غرب ما را بر آن داشت تا برای گفت‌وگو سراغ ایشان برویم. آنچه می‌خوانید گفت‌وگوی بهار با سیاوش جمادی در باب ربط و نسبت فیلسوفان و روشنفکران باقدرت است.

ایده اصلی این گفت‌وگو ربط و نسبت روشنفکران و فیلسوفان با قدرت است؟ شما این رابطه را چگونه بررسی می‌کنید؟

این مساله تابع یک فرمول علمی و تغییرناپذیر نیست و معطوف به آثار جریان روشنفکری است که تاکنون انجام شده است. ما باید کارهای روشنفکری را که از زمان امیل زولا در قرن هجدهم تا سارتر در قرن بیستم و دیگر روشنفکران که در سراسر دنیا فعالیت کرده‌اند با عقلِ مشاهده‌گر بنگریم و براساس آن بگوییم که روشنفکر چه نسبتی با قدرت باید داشته باشد. آنچه به‌وضوح دیده می‌شود این است که روشنفکر همواره باید خود را از استخدام قدرت دور نگه دارد و منتقد قدرت باشد. روشنفکری جریانی است که به قدرت اجازه نمی‌دهد تا با خیال راحت اَعمالش از تیغ انتقاد به‌دور بماند. این انتقاد همیشه باید بیرون از حیطه قدرت و مبتنی بر فکر شرافتمندانه و حق‌طلبانه و اصیل باشد و مشمول دسته‌بندی‌های حزبی و قدرت‌خواهی و خدمت نباشد. روشنفکر یک تعریف ابدی و جاودانه‌ای ندارد. فردی که به محیط اطراف خودش فکر می‌کند و مسائلی غیراز مسائل شخصی برایش اهمیت دارد روشنفکر محسوب می‌شود. روشنفکران وجدان جامعه هستند. این‌که بعضی‌ها معتقدند دوران روشنفکری تمام شده است چندان صحت ندارد. در مفهوم روشنفکری یک دگردیسی صورت پذیرفته، تکثیر شده است. دوران منوپولی‌های روشنفکری، فردگرایی و کیشِ شخصیت گذشته و امروزه فضای اینترنت و جریان آزاد اطلاعاتی محل و حیطه نقدهای روشنفکرانه است.

از دوره‌های گذشته افلاطون ایده “فیلسوف‌شاهی” را مطرح می‌کند. حکومتی که فیلسوفان بر مسند قدرت می‌نشینند و اداره یک حکومت را بر عهده می‌گیرند. در این حکومت، رابطه یک روشنفکر با قدرت چگونه تنظیم می‌شود؟

به نظرم نظریه “فیلسوف‌شاهی” افلاطون باید از دو جنبه دیده شود. نخست از افق زمان ما و دیگری از افق زمان خود افلاطون. اساسا ایده فیلسوف‌شاهی افلاطون یک ایده روشنفکرانه به مفهوم مدرن کلمه نیست بلکه دخالت یک فیلسوف در طراحی یک آرمان‌شهر است. این شکل از آرمان‌شهر به قول نیچه به‌دلیل خدمت افلاطون به جباران زمان خودش بوده است. فیلسوف‌شاه در چارچوب تفکر افلاطون به هیچ‌وجه جبار نیست؛ فیلسوف‌ها کسانی هستند که با عالم ایده‌ها نزدیکی بیشتری دارند. عالم ایده‌ها عالمی است که باید تعیین‌کننده تمامی نظم این جهان باشد. پس از افلاطون، ارسطو مساله مقولات را آغاز منطق خودش قرار می‌دهد. ارسطو آنچه را که گفتنی است و آنچه را گفته است از نظر واقعیت و مدلول تقسیم‌بندی می‌کند. آن جوهرهایی را که افلاطون به عالم فراحسی حواله می‌داد در اندیشه ارسطو وارد عالم مادی و این‌جهانی می‌شود. نظم این جهان صرفا تابع جهان دیگری نیست بلکه دوجهان‌انگاری افلاطون تاحدی این‌جهانی می‌شود. تفکرات فلسفی در یونان باستان حیطه بسیار وسیعی دارد که شامل علوم نظری (آنچه هست)، علوم عملی (یا به قول حکمای اسلامی حکمت عملیه) و علوم ابداعی می‌شود که در آن زمان همه این‌ها یعنی آنچه هست، آنچه باید باشد و آنچه می‌توان ساخت و ابداع کرد در حیطه فلسفه جای می‌گرفت. در آن‌زمان فیلسوف چیزی فراتر از روشنفکر بوده است. فیلسوف در همه حیطه‌های علمی اظهارنظر می‌کرد. فیلسوف‌شاهان کسانی بودند که چون منشأ و منبع نظم جهانی را می‌شناختند حق حکومت داشتند. بر این اساس است که امروزه عده‌ای منشاء تمامیت‌خواهی، دیکتاتوری و سانسور را افلاطون می‌دانند.

از منظر مدرن به این ایده چگونه می‌توان نگاه کرد؟

در عصر مدرن تمام وجوه انسان به لحاظ فردیت، جامعه‌پذیری و نقش در جامعه محل تامل قرار می‌گیرد. از دید مدرن در یک نظام فیلسوف‌شاهی، انسان به اقتضای طبیعت انسانی خود از قوانین حاکمه اطاعت نمی‌کند. این اعتراض تکثیر می‌شود و اینجاست که جناب افلاطون نمی‌تواند تنها شاعران را از شهر بیرون کند. به‌طور قطع برخورد با معترضین از مرحله تبعید می‌گذرد و غل و زنجیر و خون و شکنجه و زندان و... لاجرم لازم می‌افتد. برای این‌که طبیعت انسان آنچنان که افلاطون فکر می‌کرد، نیست. انسان موجودی است گشوده به جهان آزاد. در فلسفه‌های مدرن دست‌کم فیلسوفان غرب بر فردیت انسان خیلی متمرکز شده‌اند. مثلا به قسمتی از “پدیدارشناسی روح” هگل اشاره می‌کنم که در فصل عقل آمده است. عنوان بند ج از فصل عقل، مشاهده رابطه خودآگاهی با برون‌ذاتیت داده شده، است. در وهله اول این کلمات بی‌ربط به نظر می‌رسند، به این دلیل که هگل به جای بدن از برون‌ذاتیت داده شده استفاده می‌کند. در این فصل رابطه خودآگاهی و بدن محل تحلیل قرار می‌گیرد. هگل به این نتیجه می‌رسد که هستی روح یک استخوان است. به تعبیر نیچه انسان مدرن، خود آزادی خودش را می‌آفریند و اگر بنا باشد که این انسان صرفا اطاعت کند و در یک مرز از پیش معینی قرار بگیرد، انسانیت، سرشت و طبیعت او سلب می‌شود. در تفکر افلاطون انسان به یک مهره نزدیک می‌شود به این دلیل که جهانِ محسوس سایه و شَبَهی از جهان ایده‌هاست که در یک جهان مفارق هستند. در جهان افلاطونی این جهان همواره در هر جهت تابع آن جهان است. بیش از این‌که افلاطون بانی تمامیت‌خواهی یا دیکتاتوری و سانسور باشد، بانی دخالت دوجهان‌انگاری در سیاست است.

نگاه انسان مدرن به یوتوپیاها چگونه است؟

ما تا الان بحث‌مان روی آرمان‌شهر افلاطون بود. مساله آرمان‌شهر یا یوتوپیا اولین‌بار توسط توماس‌مور مطرح می‌شود. پس از آن یوتوپیاها و ادبیات یوتوپیایی گسترش پیدا می‌کند تا به زمان کارل مارکس می‌رسیم. مارکس و انگلس این نوع ادبیات را به‌طور رادیکال نقد می‌کنند. این‌که فارغ از توجه به کارکردهای هستی انسان و کل جهان و رابطه هستی‌شناختی انسان و جهان کسی با ذهنیت‌اش طرحی بریزد و آرزو کند که این طرح در جهان تحقق پیدا کند، چنین آرمان‌شهری محل نقد قرار می‌گیرد اما نه به‌طور کل آرمان‌شهرگرایی. اگر آثار ارنست بلوخ از جمله اصل “امید و ایدئولوژی” و “یوتوپیا” را مطالعه کرده باشید، همین‌طور در آثار کارل مانهایم دیدگاه این‌ها نسبت به یوتوپیا کاملا منفی نیست. انسان بدون یوتوپیا، بدون افق آینده، بدون غایتی که پیش‌رو داشته باشد، پیشرفت پویا و رو به جلویی نخواهد داشت، حتی اگر این یوتوپیا در حال حاضر ناممکن به‌نظر برسد. در حال حاضر قوی‌ترین موضوعی که در مناسبات اقتصادی دخالت دارد، سرمایه است. صندوق‌های رای روزبه‌روز با گاوصندوق‌ها وصلت بیشتری پیدا کرده‌اند و پول همان نقش خدا را بازی می‌کند. به‌طور نمادین در پشت اسکناس‌های 20دلاری نوشته شده ما به خدا توکل داریم. نقش خدا روی پول دلالتی نمادین در تبدیل پول به خداست. می‌توانیم نتیجه بگیریم در جهانی که همه مناسباتش به مناسبات پولی تبدیل می‌شود، جهان ناانسانی است و اجازه نمی‌دهد که امکانات و ظرفیت‌های بسیار سرشاری که در وجود انسان برای کشف حقایق و تحقیق در کائنات و ساختن جهانی آکنده از صلح و برابری است بروز پیدا کند. جهانی که همه‌چیزش به پول تقلیل پیدا بکند مانع حرکتی به‌سمت یک یوتوپیا و یک شهر انسانی است.

وقتی به عصر مدرن می‌رسیم عده‌ای ارتباط هگل با حکومت پروس را نقد می‌کنند. نسبت اندیشه‌های هگل با نظام پروس چگونه است؟

در فضای دانشگاهی ما مرسوم شده که دکارت را بنیانگذار عصر جدید می‌نامند. این از آن دست گزاره‌های مضحک است؛ چگونه یک انسان می‌تواند بنیانگذار یک عصر باشد؟ دکارت خود معلول تحولاتی است که در هستی اجتماعی زمانه‌اش از پروتستانیسم تا اختراع ماشین چاپ رخ داده است. فیلسوفان مدرن به‌دنبال حقیقت ازلی و ابدی و ماورایی نبودند و به این لحاظ از فیلسوفان مدرسی جدا می‌شوند. هنگامی که دکارت در “اصول فلسفه” بیان می‌کند که عقل تنها چیزی است که به‌طور برابر به همه انسان‌ها داده شده یا وقتی هگل در پیشگفتار “شالوده‌های فلسفه حق” ویژگی عصر مدرن را یک لجاجت می‌داند یا وقتی که کانت پافشارانه بر آن است که هر نوع مرجعیت بیرونی چه در شناخت نظری چه در اخلاق را وارد سوبژکتیویته کند، همه این‌ها از این قرار است که انسان مدرن تا با تفکر حقانیت چیزی را ثابت نکند آن را به اعتقادات خود راه نمی‌دهد. بنابراین ما شاهد حرکتی هستیم که می‌خواهد پاسخگوی تحولات ناگزیر زمانه خود باشد. چون ماجرای گسست مدرنیته از عصر پیشامدرن در بسیاری از جهات قابل تفسیر است و به‌طور خلاصه سوژه که در گذشته به معنای زیرافکنده بوده تبدیل به نیرویی شده که بنیاد و مرکز تعیین نظم امور است، فلسفه مدرن روی از این جهان برمی‌گرداند ولی درعین‌حال از پشتوانه‌های فکری محکم و قوی هم برخوردار است. خود دکارت هم این را توضیح می‌دهد که منظورش این نیست که همه انسان‌ها از شایستگی عقلی و تولید فکری با هم برابر باشند، بلکه این قوه در انسان‌ها هست. تا زمان کانت یک مساله عمده محل کشمکش بوده و آن مساله ارتباط من انسان با جهان بیرون یا ارتباط سوژه و ابژه است. نزاع تجربه‌انگارها و خردانگارهایی چون دکارت و اصحاب دایره‌المعارف قسمت عمده‌اش بر سر چگونگی ارتباط ذهن و جهان خارج بوده است. این بحث به چنان بن‌بست‌هایی می‌خورد که اسقف بارکلی به‌طور کل وجود عالم خارج را انکار می‌کند. کانت اولین کسی است که معتقد است ما باید سر مهار را از جهان خارج به‌سمت شناخت بچرخانیم و قبل از این‌که به شناخت اشیا بپردازیم به شناخت “شناخت خود اشیا” بپردازیم و این‌گونه اپیستمولوژی یا شناخت‌شناسی را به‌طور رسمی وارد فلسفه می‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که قوای شناختی که شامل حس و فاهمه است، محدودیت‌های ذاتی، ضروری و کلی دارد و در نتیجه شناخت انسان محدود است. بنابراین ما باید محدودیت‌های شناخت و شناخت‌ناپذیر را تعیین کنیم تا کسی به قول کانت اجازه نداشته باشد در حوزه شناخت‌ناپذیر افسانه‌سرایی کند. انسان‌ها باید با اتکا به خود و با بیرون آمدن از نابالغی مقصرانه، وارد روشنگری بشوند تا کسی از آن عالم ناشناخته چیزهایی درست نکند و به وسیله آن‌ها، انسان را از اندیشیدن بترساند. همین اندیشه کانت موضوع بحث ما هم می‌تواند باشد. افسون‌زدایی از آنچه خارج از فهم همگان است. کانت متاثر از انقلاب 1789 فرانسه بوده و این انقلاب بر فیلسوفان ایده‌آلیسم آلمان تاثیر بسیار گذاشته است. این انقلاب در اعلامیه جهانی حقوق‌بشر و شهروند خود پیامی دارد که طبق این پیام، یک انسان فارغ از‌ نژاد و ملیتش دارای حقوقی از جمله آزادی اندیشه است. بدین‌سان انقلاب فرانسه یک امر بالقوه در هستی اجتماعی را بالفعل می‌کند و آن رهایی از مرجعیت بیرونی است که انسان‌ها را نااندیشیده و طوطی‌وار و از سر رعب و ترس به اطاعت از خودش وادار می‌کرد. این انقلاب در کانت تاثیر بسیار عمیقی گذاشت. من معتقدم که فیلسوف باید آزاد از هر دولت و هر قدرتی باشد. هرچه در فلسفه خرابی و سوء‌تفسیر و انحراف دیده می‌شود مربوط به وابستگی فیلسوفان به قدرت است. از افلاطون تا خود هگل تا هایدگر که رسوایی وی در زمان نازی‌ها زبانزد است.

عده‌ای از مفسران امر مطلق هگلی را به نظام پروس تفسیر می‌کنند، نظر شما درباره این تفسیر‌ها چیست؟

چنان تفسیر‌های متعدد و متکثری از هگل هست که من به‌طور قطع نمی‌توانم این را که روح مطلق و امر مطلق در هگل یک امر پایان‌بخش است و پایانش همزمان با حکومت پروس است و تاریخ همزمان با عمر هگل به کمالش می‌رسد، بیان کنم. این یکی از تفسیرها متعلق به هگلیان راست است. از نیمه قرن 19 جریان چپ هگلی و پست‌هگلی (جریان پست‌هگلی اعم از چپ هگلی است و فیلسوفانی نظیر شوپنهاور و نیچه را هم دربرمی‌گیرد در حالی که چپ هگلی، شامل مارکس و فوئرباخ و برونر می‌شود) تفسیرهای دیگری از هگل می‌کنند و مطلق هگل را کاملا مطلق نمی‌دانند و امکانات تفسیری را از درون فلسفه هگل بیرون می‌کشند که این فلسفه هم به الحاد فوئرباخی و هم به تئوری‌های انقلابی مارکس و انگلس مجال می‌دهد. هگل مفسران بزرگی دارد که کمتر بین این‌ها اتحاد و اجماع نظر است. نظام هگلی نظامی است که خارجیت ندارد و آنچه خارج از آن فرض می‌شود هیچ است. اسلاوی ژیژک درباره جایگاه شیء فی‌نفسه تحقیقاتی انجام داده که متاثر از روانکاوی لکان است و به این نتیجه می‌رسد که آن شی‌ء فی‌نفسه چیزی جز یک هیچ نیست که در درون خود این سوبژکتیویته بزرگ است. آنچه ما تحت عنوان آنچه هست می‌شناسیم مدام در حرکتی هستند به سمت یک حفره سیاه‌چال‌مانند. این آخرین تفسیر درباره هگل است. اینجا من به یک حاشیه اشاره می‌کنم. همان‌طور که هایدگر در قرن بیستم گفته، در تفسیر فیلسوفان لازم نیست مصر بر این باشیم که من همان‌چیزی را می‌گویم که در ذهن فیلسوف بوده است. یک متن از فیلسوف باقی‌مانده و خودش کنار رفته است. این متن به هیچ‌وجه متن مقدس نیست که ما اصرار کنیم مراد خود این متن از این جمله چه چیزی بوده است. فرض کنیم که ثابت کردیم مراد هگل از روح مطلق همان ناپلئونی بوده که سوار بر اسب وارد ینا می‌شود. این چه چیزی را اثبات می‌کند؟ گویی این یک متن مقدس است که ورای سوژه انسانی آمده و لازم است که ما بدانیم منظور گوینده متن چه بوده است. ما با امکانات تفسیری سروکار داریم. این به معنای آنارشیسم تفسیری نیست که هرکسی تفسیر دل‌بخواه خودش را بکند.

اشاره‌ای در میان گفته‌هایتان به هایدگر کردید. اخیرا کتابی به‌عنوان “فیلسوفان نازی” به‌چاپ رسیده که از هایدگر به عنوان فیلسوف نازی یاد کرده است؟ هایدگر خود یکی از مثال‌هایی است که همیشه درباره ارتباط با نظام فاشیستی به یاد می‌آید. این ارتباط را چطور می‌بینید؟

پاسخ دادن به این پرسش که بیش از نیم‌قرن است همه در تلاش‌اند به آن پاسخ بگویند کمی دشوار است. درباره مساله هایدگر اولا پرونده همکاری او به‌عنوان رییس دانشگاه فرایبورگ در سال 1933 موجود است؛ یک همکاری 11ماهه. بعد از کناره‌گیری‌اش از ریاست دانشگاه، سکوتی که پیش می‌گیرد مرگبارتر و دردناک‌تر است. این‌که آیا چیزی در کتاب‌ها و آثار هایدگر هست که او را حیاط خلوت نازیسم تلقی کرد؛ این‌طور نیست. من هایدگر را یک متفکر می‌دانم که کار فکری جدی انجام داده و ارزش خواندن دارد. کتاب “هستی و زمان” را برای توجیه فاشیسم طراحی نکرده است. باید این ماجرا را این‌گونه ببینیم که نازیسم یک جریان علیه تکنولوژی سیاره‌ای است و در این جریان هایدگر عظمتی دیده است. هایدگر در آلمان به‌عنوان یک فرد آلمانی و متعصب و تحقیرشده توسط عهدنامه ورسای؛ بسیاری از مردمی را که در آن زمان در جمهوری وایمار تا حد قحطی پیش رفته‌اند، مشاهده می‌کند و از طرفی به مدرنیته نقد دارد و نقدش هم بر تکنولوژی استوار است. این تفسیر سیاسی در نگاه نخست چنین توهمی را به‌وجود آورد تا به قول هانا آرنت حماقت بزرگ از هایدگر سر بزند. در اینجا تفکر دچار تهوع می‌شود. برای شخص من این بسیار دردناک است. از این‌روست که در این مصاحبه تنها من یک‌جا از هایدگر نام بردم. نام بردن و خواندن هایدگر همواره با یک زخمی در استخوان همراه است.

ما در خلال بحث، گویی به دو دسته از متفکران رسیدیم. عده‌ای که در مقابل قدرت می‌ایستند و هزینه می‌دهند مانند آدورنو و آرنت و دیگران و عده‌ای مانند هگل و هایدگر که با قدرت‌ها همکاری دارند ولی اندیشه‌شان را می‌توان در خدمت این قدرت‌ها ندانست.

تمام فیلسوفانی که شما نام بردید به دلیل یهودی بودن‌شان به تبعید فرستاده شدند و من می‌توانم در این میان از توماس‌ مان هم نام ببرم. توماس‌ مان در سال 1936 نامه‌ای به دانشگاه بن با عنوان “نامه‌ای به تاریخ” می‌نویسد. این نامه را‌ مان بعد از پس‌گیری دکترای افتخاری‌اش توسط دانشگاه، می‌نویسد. او این اقدام را افتخاری برای خود می‌داند. در سال 1933 یک جامعه‌شناس و فیلسوف بزرگ به نام کارل مانهایم در مقاله‌ای به نام “دموکراتیزه کردن روح” به این نکته اشاره می‌کند که تقدیر از پیش مقدر عصر مدرن دموکراتیزاسیون است و نه فقط در سیاست بلکه در فرهنگ. سال 1933 همزمان با تصفیه‌های نظام تمامیت‌خواهانه استالین در شوروی و سلسله‌جنبانی فاشیست‌ها در پرتغال و ایتالیا، دیکتاتورهای شرقی امثال رضا‌شاه و آتاتورک روی کار می‌آیند. تمام دیکتاتوری‌های مدرن و فاشیسم از دل دموکراسی بیرون می‌آیند و تفاوت این‌ها با استبداد قدیم در این است که این‌ها به پشتوانه توده‌ها و یک نوع دموکراسی پوپولیستی احتیاج دارند. مانهایم که دموکراسی‌خواه است و وظیفه هر روشنفکری را در عصر مدرن این می‌داند که امکانات خوب دموکراسی را پیوسته بیرون بکشد و راه‌های مناسب دموکراتیزاسیون را پیدا کند، از کارل اشمیت که فیلسوف فاشیست است، ستایش می‌کند. او می‌گوید از یک فیلسوف فاشیست می‌توان از نقدهایی که بر دموکراسی کرده، یاد گرفت. به‌عنوان دموکراسی‌خواه، دموکراسی را همواره مقدس و مطلق می‌دانیم اما در خود دموکراسی تجربه نشان داده که امکان بروز دولت‌های پوپولیستی و تمامیت‌خواه وجود دارد. مانهایم روی خطرات دموکراسی در جایی دست می‌گذارد که نامش را وضعیت اضطراری می‌نامد و یکی از اشکالات دموکراسی را این می‌داند که تصمیمات همیشه عقلانی نیست. برای این‌که تصمیم عقلانی تصمیمی است که معقول است و می‌شود برای آن استدلال کرد. حال آن‌که پارلمان‌ها در وضعیت‌های اضطراری نمی‌توانند تصمیم بگیرند.

درباره ربط و نسبت روشنفکران در غرب صحبت کردیم. به‌نظر شما این سازوکار در ایران و در میان روشنفکران و متفکران ایرانی چگونه است؟

نسبت روشنفکران با قدرت در ایران جای بحث مورد به مورد دارد. در دهه‌های 40 و 50 آنچه وجود نداشت تفکر بود. تفکر یعنی پرداختن به بنیادها. تفکر ضد‌فریب‌پذیری است. روشنفکران ما آن زمان که باید روی استبداد تاریخی کهنه و مصیبت‌بار ما دست بگذارند صرفا متاثر از جو جهانی جنگ سرد و شعارهای قهرمانی که در تمام جهان که از سمت قطب شرق هدایت می‌شد، هستند. روشنفکران ما مارکسیست نخوانده، مارکسیست دوآتشه می‌شدند. جریان‌هایی که ترور را مقدس می‌دانند، در آن‌ها تفکری دیده نمی‌شود؛ چیزی که مارکس در زمان حیات خودش با آن مخالف بود. چیزی که من اسمش را تفکر می‌گذارم این نیست که ما دنبال فیلسوفان غرب برویم، بلکه ما باید به فیلسوفان غرب گوش کنیم و ترجمه‌شان کنیم زیرا آن‌ها تفکر کرده‌اند، به این معنا که فرهنگ و سنت خودشان را بی‌رحمانه نقد کرده‌اند. ما هنوز به مرحله نقد نرسیده‌ایم و هنوز این‌قدر خطوط قرمز در ذهن‌ها و در قدرت وجود دارد که امکان نقد خود را نداشته‌ایم. تفکر از خودانتقادی شروع می‌شود و نه از ستیزه.

در میان متفکران ایرانی اخیرا بحث‌هایی درباره آقای فردید و ارتباط ایشان با قدرت شده است. مخصوصا مقاله نصرالله پورجوادی با عنوان “شارلاتانیزم فردید”، نظر شما درباره ایشان چیست؟

من اساسا فردید را خیلی جدا از جریان روشنفکری دهه‌های 40 و 50 نمی‌دانم. فردید که فوت کرده و رفته. به‌هرحال یک مدرس فلسفه بوده و در این مقام چیزهایی از ایشان آموخته‌ایم. نمی‌توانم بگویم که فردید انسان بی‌سوادی است اما دوگانگی ناگهانی او را نمی‌توانم درک کنم؛ دوگانگی ایشان در قبل و بعد از انقلاب. این را من نمی‌توانم درک کنم جز با همان تحلیل آقای پورجوادی. ترس و باج دادن و یهودستیزی در پاره‌ای از جملات ایشان موج می‌زند. شما در کتاب “فتوحات فره‌ای و دیدار آخرالزمان” می‌توانید فردید عریان و پادشاه بی‌جامه را ببینید. وقتی می‌خواهد از فروید، مارکوزه و پوپر نام ببرد، خود را ملزم می‌داند که کلمه یهودی را به‌کار ببرد. این با هیچ خردی سازگار نیست. آدورنو متن دارد؛ تحلیل کن و به ما بگو که در کجا خطا داشته است اما یک فیلسوف را در ذیل یک‌نژاد و دینی قرار دادن، صرفا می‌تواند به خشونت در تفکر دامن بزند.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group