معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1667
معماری ـ موسیقی   - 19
منظر شهری   - 1563
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
طراحي داخلي   - 1128
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
نظریه معماری   - 1116
پردیس ویترا   - 18
سازه های شهری   - 1025
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
تکنولوژی ساخت   - 1013
معماری آمریکا   - 17
معماری حوزه عمومی   - 986
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
مرزهای معماری   - 968
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
نگاه نو به سكونت   - 895
شهرهای در حرکت   - 15
المان شهری   - 852
معماری بایومورفیک   - 15
نظریه شهری   - 817
معماری و کوه   - 15
معماری و سیاست   - 789
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
معماری مدرن   - 717
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
کلان سازه   - 707
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
معماری پایدار   - 693
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
روح مکان   - 621
معماری و سلامت   - 13
آینده گرایی   - 607
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری منظر   - 590
فرهنگ نفت   - 11
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 578
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آرمان شهرگرایی   - 575
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
طراحی صنعتی   - 562
بی ینال ونیز   - 10
منتقدان معماری   - 538
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 532
درس گفتارهای اتووود   - 10
توسعه پایدار   - 527
معماری خوانی   - 9
معماری تندیس گون   - 526
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری شمایل گون   - 503
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
باز زنده سازی   - 479
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 464
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
هنر مدرنیستی   - 434
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماری یادمانی   - 382
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 379
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری سبز   - 375
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تغییرات اقلیمی   - 363
تز 1400   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 358
معماری تخت جمشید   - 8
معماری پست مدرن   - 343
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری ارزان   - 331
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 311
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
گرمایش زمین   - 308
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری محلی   - 299
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 298
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 293
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 273
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 267
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 256
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 240
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 235
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
اقتصادِ فضا   - 234
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
مسکن حومه شهری   - 232
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
فضای منفی   - 230
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 216
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 211
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 206
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 191
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 189
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 175
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 173
پداگوژی انتقادی   - 7
هنر گفت و گو   - 161
عبور از مرحله جنینی   - 7
معماری ژاپن   - 160
مسابقه ویلا 1400   - 6
معماری ایران   - 156
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
ترسیمات معماری   - 156
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری و رسانه   - 156
معماری آمریکای جنوبی   - 6
معماری فضای داخلی   - 147
معماری و غذا   - 6
بلندمرتبه ها   - 135
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 122
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
مدرنیته؛ از نو   - 96
معماری مصر   - 6
ویرانه ها   - 95
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
معماری فاشیستی   - 89
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری مذهبی   - 87
معماری و جنگ   - 5
معماری چین   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
اکنی استودیو   - 5
اکسپو   - 83
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
معماری و هنر انقلابی   - 79
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
ویروس کرونا و معماری   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
معماری کوچک مقیاس   - 76
اکسپوی دبی. 2020   - 4
فیلوکیتکت   - 76
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 72
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری جنگلی   - 70
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری پراجکتیو   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
معماری هند   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری دیجیتال   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدارس معماری   - 61
بلوپرینت   - 4
پداگوژی   - 58
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری اروپا   - 58
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری و نقاشی   - 56
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
زاغه نشینی   - 55
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 53
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 52
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
آنتروپوسین   - 52
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 51
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
طراحی مُد   - 50
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری و روانشناسی   - 49
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
معماری و ادبیات   - 46
فیلم های اتووود   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
هنر روسیه   - 45
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
باهاوس   - 44
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری آسیا   - 42
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری و گیم   - 40
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری بیابانی   - 37
شهرهای پیشاصنعتی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
مدرنیسم هیپی   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
معماری مدارس   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
معماری مجازی   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معماری و رنگ   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری و آب   - 25
ان اف تی   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
متاورس   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
معماری آفریقا   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 17
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 57
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 7
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 23
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 8
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 10
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 4
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 116
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -865
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -468
هتل   -81
فرهنگی   -365
ورزشی   -68
پاویون   -297
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -267
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -247
ویلا   -27
تفریحی   -185
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -150
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -110
تجاری   -2
معماری مذهبی   -107
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
هنر گفت و گو ـ بابك مهديزاده با پروفسور محمد نقي‌زاده
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/08/29
مـنـــــــبـع : روزنامه اعتماد 27 آبان 1392
تعداد بازدید : 3160

بدين طريق است كه دولت توسعه‌خواه ژاپن از منابع مادي طبيعي ارتزاق نمي‌كند و فربه نمي‌شود بلكه متكي به منبع لايزالي از منابع انساني كوشا، منضبط و اعتماد ملي است. بنابراين لوكوموتيو توسعه كشور با وجود نيم قرن جنگ و ستيز با همسايگان و قدرت‌هاي بزرگ جهاني نظير روسيه و امريكا و همه بلاياي آسماني و فقدان منابع طبيعي پايدار است و از كار نمي‌افتد.

براي جلب اعتماد مردم به دولت، شاخص‌هاي گوناگون ديگري هم وجود دارد مباني فكري- فلسفي ملت‌ها و حكومت‌ها قصه نيست، واگن‌هاي خوش ساخت و تركيب الگو و نظريات توسعه هم نيست، بلكه ريل طويل و لوكوموتيو محركي است كه حال را به آينده مي‌سپارد، واگن‌هاي پر از انواع نظريه‌ها را به دنبال مي‌كشد كه در هر ايستگاهي (مراحل توسعه) بخشي از نظريه‌هاي قديمي را تخليه و با بارگيري نظريات نوين محلي - جهاني خود را باشرايط عصر و زمان هم‌آواز مي‌كند تا به سر منزل مقصود برسد.

پروفسور محمد نقي‌زاده متولد 1320 تهران بعد از اتمام دوره ليسانس از دانشكده كشاورزي دانشگاه تهران، خدمت در دور دوم سپاه ترويج و آباداني و پايه‌گذاري شش تنفسي (فضاي سبز) كارخانه آهن اصفهان كه اكنون به جنگلي تبديل شده است در سال 1352 براي باردوم عازم ژاپن شد تا دكترايش را در رشته اقتصاد كشاورزي از دانشگاه امپراتوري كيوتو اخذ كند. او بعد از تدريس در اين دانشگاه و دانشگاه دولتي چيبا به دانشگاه ميجي گاكواين رفت تا از بنيانگذاران تاسيس دانشكده مطالعات بين‌المللي (بين رشته‌يي) در ژاپن شود. وي بهترين دوران و زندگي آكادميك خود را تاكنون در اين دانشگاه گذرانيد.

او به عنوان نخستين خارجي رييس موسسه تحقيقات بين‌الملل اين دانشگاه براي سه دوره متوالي (2000-1994) و سپس براي سه دوره عضو هيات امنايش شد. از اين رو وي بهترين شناخت را بعد از نزديك به نيم‌قرن زيستن در ژاپن از اين كشور موفق آسيايي در توسعه و پيشرفت دارد. دو سال پيش به ايران بازگشت تا كار تاسيس دپارتمان ژاپن‌شناسي را كه از سال 1373 آغاز كرده بود و آرزوي ديرينه اوست به كمك دانشگاه تهران و دانشكده مطالعات جهان به‌ انجام رساند. وي اكنون و به‌طور موقت مديريت اين دپارتمان را به‌عهده گرفته تا جايگزيني براي خود پيدا كند. از مهر امسال هم شش دانشجوي كارشناسي ارشد جذب كرده و جالب است كه يكي از دانشجويان وي ژاپني است كه مي‌خواهد ژاپن‌شناسي را در ايران و زيرنظر اين استاد مطالعه كند.

كسي كه به عنوان نخستين ايراني نشان امپراتوري ژاپن را به خاطر يك عمر تلاش و مشاركت در امر تحقيقات و توسعه آموزش در ژاپن از امپراتور “آكي هيتو” دريافت كرده و كتاب دو جلدي وي درباره توسعه اقتصادي ژاپن به عنوان كتاب سال 1386در ايران معرفي شده است، بهترين فردي است كه مي‌تواند به سوالاتي كه ذهن بسياري از ايراني‌ها را به خود درباره چرايي توسعه يافتگي ژاپن مشغول كرده جواب دهد. سوالاتي كه عموما نشان از علاقه مفرط ايراني‌ها به يك كشور آسيايي پيشرفته دارد. علاقه‌يي كه ريشه در بيش از صد سال پيش دارد. دوره‌يي كه ژاپن درگير انقلاب ميجي بود و ايراني‌ها اميدوار از اين دگرگوني كمر همت به انقلابي در ايران بستند. اما آقاي پروفسور كه همواره خوشرو و خندان و خوش صحبت است تفاوت سطح توسعه يافتگي ژاپن و ايران را در تفاوت مباني فكري _ فرهنگي مردمان و دولتمردان اين دو كشور مي‌داند.

آغاز فرآيند توسعه‌خواهي ايران الگويي بود از انقلاب ميجي ژاپن. اما وضعيت فعلي دو كشور چيز ديگري است. دليلش چيست؟

توسعه اقتصادي ايران بيش از 100 سال است كه دغدغه ايراني‌هاست. هيچ كشوري در منطقه و شايد در جهان از چنين سابقه طولاني توسعه‌خواهي همپاي ما برخوردار نيست. علاقه به ژاپن در ميان ايرانيان ظرف يكصد سال گذشته تا امروز تحت عنوان “ايران را به ژاپن اسلامي مبدل مي‌كنيم” نيز نه به خاطر پيروزي اين كشور بر روسيه تزاري كه ريشه در دليل پيشرفت اين كشور دارد. كشوري كه فاقد هرگونه منابع طبيعي است. توسعه اقتصادي برخلاف نظريه‌هاي متعدد تنها مساله‌يي فيزيكي، مادي يا داشتن منابع طبيعي به‌ اندازه چند قاره نيست. مباني فكري و فلسفي دارد كه درصورت عدم حضور آن امكان استفاده موثر از ديسيپلين اقتصاد و تكنولوژي براي رشد مدرن فراهم نمي‌شود. تجربه ايران ظرف دهه‌هاي گذشته و نتايج امروزي آن شاهدي بر اين مدعاست. اينكه بعضي‌ها ديسيپلين پر بار اقتصاد را تا حد يك سري از فرمول‌هاي خوش تركيب كاهش مي‌دهند نشان از انزواي فكري اين گروه دارد. بنابراين دولت‌هاي جديدي كه بر سر كار مي‌آيند نياز به رعايت يكسري تحولات عميق فكري دارند كه بدون آن پيشرفت در برنامه‌ها ميسر نيست و به مثابه شلاق زدن در هواست.

كشوري مثل ژاپن چه شاخص‌هايي را براي توسعه يافتگي رعايت كرد؟

براي پاسخ به اين سوال به چند نكته اشاره مي‌كنم كه مي‌تواند براي دولت جديد هم مفيد باشد: نخستين شاخص “اهميت مباني فكري _ فلسفي توسعه” است. توسعه و رشد مدرن همپاي عصر و زمان داراي فرآيندي طولاني است. لوكوموتيو فرآيند را نيز قبل از نيرو‌هاي مادي و نظريات تجريدي ديسيپلين اقتصاد، مباني فكري- فلسفي جامعه مورد نظر (اعم از دولت، بنگاه و خانوار يا به‌طور كلي نيروي انساني) تشكيل مي‌دهد. بنابراين مسائل صرفا نظري و تكنيكي مطرح شده در “اقتصاد توسعه مدرن” تنها واگن‌هايي هستند كه بدون لوكوموتيو زايده‌هايي بيش به نظر نمي‌رسند، هرچند كه به ظاهردر سر كلاس‌هاي درس فريبنده، خوش‌ساخت و ‌تركيبي از لحاظ نظري‌اند.

تجربه ژاپن نشان مي‌دهد كه مباني فكري توسعه همپاي عصر و زمان برعوامل توليد مادي در دسترس از اولويت بيشتري برخوردار است. زيرا اين كشور از چنين عوامل مادي محروم است. روند مستمر پيشرفت‌هاي تكنولوژيك كه حافظ تداوم رشد پايدار محسوب مي‌شود بر بنيادي از تفكرات اقتصادي در ميان سه بازيكن اصلي توسعه اقتصادي قرار دارد. بنابراين در شرايطي كه مباني فكري اين سه بازيكن بر هدف‌هاي كوتاه‌مدت، فروش ثروت ملي، سود آني و مصرف به جاي انباشت به مدت بيش از يك قرن باشد اصولا جايي براي همپايي با عصر جديد كه توليد همراه با تغييرات مستمر تكنولوژيك است وجود ندارد.

مباني فكري- فلسفي ملت‌ها و حكومت‌ها قصه نيست، واگن‌هاي خوش ساخت و تركيب الگو و نظريات توسعه هم نيست، بلكه ريل طويل و لوكوموتيو محركي است كه حال را به آينده مي‌سپارد، واگن‌هاي پر از انواع نظريه‌ها را به دنبال مي‌كشد كه در هر ايستگاهي (مراحل توسعه) بخشي از نظريه‌هاي قديمي را تخليه و با بارگيري نظريات نوين محلي - جهاني خود را باشرايط عصر و زمان هم‌آواز مي‌كند تا به سر منزل مقصود برسد.

يعني در ايران اين تخليه و بارگيري صورت نگرفت؟

از روزي‌كه مسائل نظري توسعه (انواع واگن‌هاي خوش‌تركيب ولي بدون لوكوموتيو) تدوين شده در غرب به ايران وارد شد كسي به بنياد‌هاي عميق فكري كه بر مبناي آن نظريه و الگوي توسعه كشورهاي صنعتي پيشرفته تدوين شده است، توجه نكرد. زيرا توسعه روندي كوتاه‌مدت، صرفا مادي، متكي به صادرات مواد خام براي فاينانس به اصطلاح “پروژه توسعه”، واردات تكنولوژي، مونتاژ و الگوي مصرف به پشتوانه افكار پيمانكارانه و سوداگرانه تلقي شد. نظريه‌ها به سرعت ترجمه، تدريس و توصيه شد به‌طوري‌كه از لحاظ نظري نه تنها كمبودي نيست بلكه گاه در مقايسه با دانشجوياني كه در ژاپن، چين، كره جنوبي، انگليس، ايتاليا و تركيه كه با آنها كار مي‌كنم دانشجويان ايراني از آنها سرترند. براي تسريع توسعه مادي سازماني تشكيل كه زودتر از ژاپن و ديگر كشور‌هاي آسيايي انجام گرفت و برنامه‌هاي متعدد تدوين شد كه همچنان ادامه دارد. از همان كارشناساني كه بعد از جنگ دوم براي بازسازي به ژاپن رفته بودند دعوت و آنها با همان تركيب و اعضا به ايران آمدند تا كارشناسان ايراني را ياري دهند. ولي متاسفانه توسعه نه چون پويشي بلندمدت و انباشتي كه بر پايه مباني فكري همپاي عصر توليد صنعتي استوار است، كه پروژه‌يي، قطعه قطعه و كوتاه‌مدت تلقي شد كه مي‌توان آن را تنها با اتكاي فروش مادام‌العمر ثروت ملي (صادرات فرصت‌هاي اشتغالي و در آمد ملي) و الگوي مصرفي وارداتي با ساختار مونتاژي توليد در كشور عملي كرد.

و اين همان نقطه اختلاف ايراني‌ها و ژاپني‌هاست؟

برخلاف نظرات غالب در ايران، اقتصاد و مديريت مادي زندگي انساني تنها مساله‌يي مادي و تكنيكي نيست. زيرا اگر اينچنين بود اكنون بايد با “ژاپني در حال توسعه و حتي عقب‌مانده” و “ايراني پيشرفته” مواجه باشيم، بلكه داراي مباني فكري – فرهنگي و زيربنايي در نيروي انساني (خانوار، بنگاه و دولت) است. اين امر از چنان اهميت فوق‌العاده‌يي برخوردار است كه از داشتن منابع طبيعي و خدادادي به اندازه چندين قاره هم مهم‌تر است. اينكه بعضي اقتصاددانان درايران، ديسيپلين اقتصاد توسعه مدرن را در حد يكسري متغير‌هاي مادي كاهش مي‌دهند و فروش ثروت را وسيله انجام آن تلقي مي‌كنند، نشان از انزواي فكري آنان از روند توسعه و پيشرفت همه‌جانبه‌يي دارد كه حاصل آن وضع اقتصادي امروزي كشور پس از يك قرن نوشتن، گفتن، صادرات مواد خام، اجراي چندين برنامه توسعه اقتصادي وگذار از دو انقلاب تاريخي و بزرگ است.

تفاوت نگاه ايراني‌ها با ژاپني‌ها به دنياي توسعه يافته چگونه بود؟

ما زودتر از ژاپني‌ها و در زمان عباس‌‌ميرزا دانشجو به غرب فرستاديم تا بروند ببينند چه خبر است چون شكست صنعتي (جنگ) خورديم. ژاپني‌ها تقريبا?? سال بعد از ما دانشجو به غرب فرستادند. فقط فرقش اين بود كه ژاپني‌ها رفتند ببينند كه عقبه فكري- فلسفي و فرهنگي- انساني انقلاب صنعتي، توليد مدرن و تكنولوژي نوين چيست؟ ما اما رفتيم ببينيم تكنولوژي و مصرف چيست ؟ تكنولوژي را همزمان با آنها آورديم! قطار راه آهن از تهران به شهر ري در ايران و توكيو و يوكوهاما از آن جمله‌اند. حالا سيستم راه آهن آنها و ما را مقايسه كنيد. پس از آن صنعت اتومبيل و ذوب‌آهن را وارد كرديم. آن هم كه به‌خوبي گوياي همين واقعيت است. ما از كره‌يي‌ها زودتر صنعت اتومبيل داشتيم. ما موفق نشديم چون تكنولوژي وارداتي ما متكي به بنيان‌هاي فكري فرهنگي همپاي عصر و زمان، متكي به انقلاب كوشنده (Industrious Revolution) نبود.اصولا انقلاب صنعتي، جهان مدرن و اهميت عقبه فكري- فرهنگي آنها را به جد نگرفتيم. توليد صنعتي و رقابت براي سلطه بر بازار‌هاي جهاني و آينده آن را شوخي تاريخي و زودگذر انگاشتيم. بنابراين بازارمان و الگوي مصرف‌مان زير سلطه رفت. سرمان را با “جنگ سنت بهتر است يا مدرنيسم” گرم كرديم كه اتفاقا رابطه تكميلي دارند و نه جانشيني.

دومين شاخص توسعه‌يافتگي چيست؟

دومين شاخص اعتماد عمومي است. اعتماد عمومي عقبه و منبع لايزال توسعه است نه منابع طبيعي به اندازه چند قاره. در اين باره نيز با مثالي از ژاپن شروع مي‌كنم. هنوز مدتي از ورود به ژاپن در اوايل دهه 1970 پس از نخستين بحران نفتي نگذشته بود كه روزنامه‌هاي ژاپن خبر دادند نخست وزير وقت اين كشور از يك سازنده هواپيماي مسافربري خارجي (لكهيد) رشوه گرفته تا آن نوع هواپيما را به سازمان هوايي ژاپن توصيه كند. چند روز نگذشت كه ماموران پليس قضايي به دفتر نخست وزير وارد شدند و او را جلوي دوربين و فلاش‌هاي عكاسي و تلويزيوني دستگير كردند كه منجر به استعفا، محاكمه و زنداني شدن وي شد. در آن تاريخ بي‌اختيار به پيشرفت ژاپن اعتماد پيدا كردم زيرا در كشوري كه اينچنين با فساد مالي كلان در راس دولت و حكومت مقابله مي‌شود، ترديد نيست كه اعتماد مردم متكي به كار و كوشش به فرآيندي اعتقادي و ايماني تبديل مي‌شود. بنابراين بسيج نيروي‌هاي فعال براي توسعه همه‌جانبه و مستمر كشور آسان است و مباني فكري - فرهنگي را براي توسعه هدايت مي‌كند زيرا از فساد‌هاي مالي كلان با الف و نون ياد نمي‌شود و بر آن سرپوش گذاشته نمي‌شود.

مثال ديگري از اعتماد مردم به دولت را همين دوسال پيش تجربه كردم. در جريان فاجعه سه‌جانبه زلزله، تسونامي و نشت نيروگاه اتمي فوكوشيما كه در فاصله 200 كيلومتري شهر يوكوهاما جايي كه در آن زندگي مي‌كنم، شايع شد كه آب لوله‌كشي به خاطر نشت اتمي ديگر قابل خوردن نيست. با منشي دفترم كه خانمي ژاپني است موضوع را درميان گذاشتم و گفتم كه آيا آب لوله‌كشي شهر را مي‌نوشد يا خير؟ گفت بله! گفتم مي‌گويند كه مضر است. گفت: “شايعه است. تا دولت رسما آلودگي آب را اعلام نكند مي‌خورم.” مطمئن شدم برداشتي كه چهل سال پيش از اعتماد مردم به دولت توسعه‌خواه ژاپن داشتم چنان ريشه‌دار و عميق است كه نه تنها نشت اتمي كه حتي بمب اتمي در هيروشيما و ناكازاكي هم آن را خدشه‌دار نمي‌كند. بدين طريق است كه دولت توسعه‌خواه ژاپن از منابع مادي طبيعي ارتزاق نمي‌كند و فربه نمي‌شود بلكه متكي به منبع لايزالي از منابع انساني كوشا، منضبط و اعتماد ملي است. بنابراين لوكوموتيو توسعه كشور با وجود نيم قرن جنگ و ستيز با همسايگان و قدرت‌هاي بزرگ جهاني نظير روسيه و امريكا و همه بلاياي آسماني و فقدان منابع طبيعي پايدار است و از كار نمي‌افتد. براي جلب اعتماد مردم به دولت، شاخص‌هاي گوناگون ديگري هم وجود دارد. از جمله توسعه ملموس اقتصادي (نه صادرات ثروت‌هاي ملي) كه بر سطح درآمدها و نرخ پايين بيكاري تاثير مي‌گذارد، ارائه آمارهاي رسمي و صحيح و به موقع آن هم از يك منبع معتمد نه از چند دهان و آن هم به صورت عوام‌فريبانه. اعلام به موقع و ماهيانه شاخص‌هايي از جمله نرخ بيكاري، ميزان اشتغال، تراز ماهيانه تجارت و پرداخت‌هاي بين‌المللي _ بدون در نظر گرفتن صادرات نفت خام _ نرخ رشد، ميزان سرمايه‌گذاري، ذخاير ارزي و غيره. ولي ترديدي نبايد داشت كه شاخص‌ترين منبع جلب عقبه توسعه و پيشرفت، مقابله بي‌امان با فساد‌هاي مالي كلان چه در سطح حكومت و چه در سطح بخش خصوصي است.

يعني سومين شاخص؟

بله، سومين شاخص “مبارزه با فساد مالي كلان “ است. همان‌طور كه گفته شد مقابله با فساد مهم‌ترين شاخصي است كه اعتماد عمومي را به سرعت جلب مي‌كند. آن هم مقابله با فسادهاي كلان سازمان يافته وگرنه فسادهاي خرد كه در همه كشورهاي دنيا وجود دارند. به چين نگاه كنيد كه به شديدترين وجهي با اعضاي ارشد حزب كمونيست حتي آنهايي‌كه كانديداي رهبري حزب‌اند رفتار مي‌كند. مقابله با فسادهاي كلان به اين نكته كمك مي‌كند كه نيروي عظيم مردمي نسبت به رفتار و كردار و سياست‌هاي دولت‌ها اعتماد پيدا كنند. گفتار پخته هر وزير و صاحب منصبي را چون سياستي رسمي تلقي مي‌كند و به‌گوش جان مي‌سپارد. اعتباري كه دولت‌ها در ژاپن نزد مردم اين كشور دارند نتيجه مقابله مستمر با فسادهاي كلان و تداوم توسعه اقتصادي در اين كشور است. در ژاپن سياست خوب و بد، موفق و شكست خورده فراواني وجود دارد. به‌طوري‌كه به خاطر آنها صحبت از دو دهه از دست رفته در اين كشور مي‌شود. اما اعتماد عمومي به دولت‌ها با هر نگرشي كه دارند حفظ شده است. زيرا دولت و سياستگذاران پاسخگو هستند و شكست را مي‌پذيرند؛ يا معمولا داوطلبانه كناره‌گيري يا حتي خودكشي مي‌كنند، برخلاف ايران كه “فرهنگ توجيه” رايج است، در ژاپن “فرهنگ توضيح” غالب است.

دولت جديد در ايران نيز براي جلب اعتماد عمومي راهي جز مقابله با فساد و تسريع نرخ رشد با توجه به نكاتي كه قبلا اشاره شد ندارد تا بتواند خود را از زير ابر غليظي از بي‌اعتمادي كه ناشي از نوع واكنش حكومت به فسادهاي مالي چند سال اخير است و روز به روز هم افزايش مي‌يابد نجات داده و به برنامه‌هاي خود جامه عمل بپوشاند. آراي مردم در انتخابات مشروط است. مردم اگر نااميد از دولت اميد و تدبير شوند چك سفيد امضا شده دولت را هر موقع كه بخواهند به اجرا مي‌گذارند. بنابراين با ادامه روند فعلي مقابله با فساد مالي و حسابرسي‌هاي كلان، سخت بتوان اعتماد عمومي قاطعانه‌يي را به دست آورد. اگر دولت با اين پديده اجتماعي - سياسي و اقتصادي - فرهنگي ضد توسعه‌يي و بازدارنده به موقع و مدبرانه (نه مصلحتي) مقابله كند مي‌تواند مطمئن باشد كه مردم هم به كمكش خواهند شتافت و از اين رويكرد حمايت خواهند كرد، در غير اين صورت دولت بايد خيلي خوش باور باشد كه مردم به او اعتماد مي‌كنند. البته كل حكومت از جمله ديگر قوا نيز بايد وظايف قانوني و قضايي خود را انجام دهند.

آيا دولت در حوزه توسعه اقتصادي توانسته عملكرد مناسبي داشته باشد؟

اتفاقا چهارمين شاخص به مساله اقتصاد برمي‌گردد كه همان “عبرت از وابستگي به فروش ثروت‌هاي ملي و عزم قاطعانه به قطع صادرات حتي يك قطره نفت خام” است. همان‌طور كه مستحضريد ژاپن فاقد هرگونه منابع طبيعي به جز آب و نيروي انساني است. بنابراين از سراسر جهان به واردات منابع طبيعي يا مواد خام مبادرت و تا آنجايي‌كه ممكن است از واردات كالاي نهايي مصرفي به‌جز سرمايه‌يي و پيشرفته خودداري مي‌كند. يادم هست ژاپني‌ها به جز دوره كوتاهي در زمان دكتر مصدق كه از ايران فرآورده نفتي وارد كردند از واردات فرآورده‌هاي نفتي تا سا ل 1995، با وجود نياز در حد مرگ و زندگي خودداري كردند، زيرا به عقيده آنها هر ماده خام از جمله نفت خام تنها منبع انرژي نيست بلكه يكي از منابع اصلي ايجاد فرصت‌هاي اشتغالي براي نيروي كار، افزايش درآمد ملي، همپايي با تغييرات ممتد تكنولوژي از طريق رقابت و توليد ارزش افزوده است. به عقيده آنان واردات فرآورده نهايي مصرفي به معني كاهش فرصت‌هاي اشتغالي در داخل و صادرات آن به خارج است، ضمن اينكه صادرات درآمد ملي هم محسوب مي‌شود.

خب اين را مقايسه كنيد با تفكرات و مديريت سوداگرانه اقتصادي به سبك ايراني. بيش از 70- 60 سال است كه ضمن صادرات دارايي‌هاي ملي كه به نسل‌ها تعلق دارد، فرصت‌هاي اشتغالي همراه آن نيز صادر مي‌شود، بدون آنكه با صادرات آن مبادرت به جايگزيني با دارايي‌هاي مطلوب‌تر و فرصت‌هاي اشتغالي بيشتر شد. جز اينكه اتومبيل‌هاي ميلياردي وارد، برج‌هاي متري 50 ميليون توماني ساخته شد و بيشتر شكاف‌هاي درآمدي و دارايي به سرحد خود برسد.

از تجربه‌هاي بيش از نيم‌قرن ناكارآمد و حتي شكست‌خورده هم عبرت نمي‌گيريم. با وجود تحريم‌هاي نفتي كه ضريب وابستگي را به نهايت رسانيده است دولت جديد به‌جاي شعار “قطع صادرات حتي يك قطره نفت خام ظرف يك برنامه پنج‌ساله و خريد نفت خام كشورهاي حاشيه خليج فارس براي توليد فرآورده و افزايش فرصت‌هاي اشتغالي در كشور”، افزايش صادرات نفت خام را شعار خود قرار مي‌دهد؛ درست باهمان تفكري كه بيع متقابل را رايج، آن را وسيله صادرات دارايي‌هاي ملي قرار دادند و حتي نفت خام را به ژاپني‌ها براي زندگي روزمره پيش فروش كردند. بنابراين با چنين طرز تفكري در دولت كه ادامه همان روش چندين دهه گذشته است بعيد است كه راه به جايي برده شود، جز تخليه مستمر ثروت به‌جاي توليد مدام ثروت دركشور.

با اين وجود دولت جديد مي‌تواند در پيشبرد فرآيند توسعه در ايران موثر باشد؟

حال با توجه به نكات فوق، درباره دولت يازدهم معتقدم اين دولت به مراتب از اقبال و اعتماد بيشتري نسبت به دولت قبلي برخوردار است كه البته مشروط است و دايمي هم نيست و به تفكرات و فرهنگ اقتصادي و بر مبناي آن سياست‌هاي دولت بستگي دارد. ولي آن استخوان لاي زخمي كه سال‌هاست اثرش را بر اقتصاد ايران گذاشته براي اين دولت نيز مشكل‌ساز خواهد شد. اين مشكل همان عدم حسابرسي قانوني، شفاف‌سازي در آمار و ارقام و فسادهاي كلان در كشور است، افرادي كه فخر مي‌فروشند، انتظار پاداش هم دارند و به جامعه و دولت پوزخند مي‌زنند. در كشوري كه يك زورگير را به خاطر دزديدن چندغاز پول سريعا با عكس و تفصيل شناسايي و مجازات مي‌كنند چگونه است كه اين‌گونه افراد كه حتي محكوم شده‌اند را با حروف الفبا معرفي مي‌كنند. اگر عدالت درباره آنها اجرا نشود به پاي كل نظام نوشته مي‌شود. بنده به خاطر تصحيح و اتكا به عقبه لايزال روند توسعه كشور يعني جلب اعتماد ملي به جاي وابستگي بحران‌زا به تخليه مدام‌العمر دارايي‌هاي نسلي معتقدم و توصيه مي‌كنم در برخورد با مفسدان كلان جديت نشان داده شود.

دولت يازدهم با عمل به اين برنامه و جلب اعتماد عمومي و رهايي اقتصاد ايران از تفكرات سوداگرانه در اين برهه تاريخي مي‌تواند مسير توسعه همه‌جانبه ايران را كه بيش از 100 سال است روي يك پاشنه مي‌چرخد دگرگون، هموار و دست‌يافتني كند. حلقه گمشده روند توسعه همه‌جانبه ايران نه در كمبود عوامل مادي توليد، نه در كمبود نظريه كه به‌ اندازه يك دوجين در دانشكده‌ها تدريس مي‌شود، نه در تكنولوژي يا حتي نه در جنگ، تحريم و دشمني كشور‌هاي ديگر است. اين حلقه مفقوده را بايد در مباني فكري _ فرهنگي ما ملت در چگونگي رويارويي با عصر توليد همپاي عصر و زمان جست‌وجو كرد كه همچنان بر پايه عصر ماقبل توليد صنعتي، بازار‌هاي سنتي و مركانتاليستي مي‌چرخد.

تا اين حصر شكسته نشود؛ همان‌طور كه حصر آبادان شكسته شد، كاري از عوامل مادي به تنهايي و تدوين انواع الگوي‌هاي ايراني- اسلامي توسعه كه اين روزها با هزينه‌هاي گزاف باب شده است؛ حتي پس از رفع تحريم‌ها، حل مناقشه اتمي و بازگشت ميليارد‌ها دلار بلوكه شده به كشور به سختي بتوان انتظار كاري داشت كارستان.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group