معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1716
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
منظر شهری   - 1596
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
طراحي داخلي   - 1168
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 16
نظریه معماری   - 1134
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
سازه های شهری   - 1084
معماری خاورمیانه   - 15
تکنولوژی ساخت   - 1075
شهرهای در حرکت   - 15
معماری حوزه عمومی   - 1067
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
مرزهای معماری   - 1054
معماری بایومورفیک   - 15
نگاه نو به سكونت   - 920
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
المان شهری   - 869
اینستالیشن های شهری   - 14
نظریه شهری   - 838
معماری و دشت   - 13
معماری و سیاست   - 806
معماری و غذا   - 13
معماری مدرن   - 776
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
معماری پایدار   - 751
معماری و جنگ   - 11
کلان سازه   - 734
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
روح مکان   - 677
معماری خوانی   - 10
آینده گرایی   - 670
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
معماری منظر   - 637
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 627
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
آرمان شهرگرایی   - 592
بی ینال ونیز   - 10
طراحی صنعتی   - 581
درس گفتارهای اتووود   - 10
معماری تندیس گون   - 571
معماری و انسان شناسی   - 10
توسعه پایدار   - 570
فمینیسم   - 10
منتقدان معماری   - 560
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
معماری شمایل گون   - 557
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 548
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 525
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
باز زنده سازی   - 497
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
هنر مدرنیستی   - 437
معماری تخت جمشید   - 8
معماری یادمانی   - 392
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 391
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری سبز   - 386
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تغییرات اقلیمی   - 376
تز 1400   - 8
معماری ارزان   - 364
معماری آمریکای جنوبی   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 359
جنتریفیکیشن   - 7
معماری پست مدرن   - 352
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 334
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 326
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 320
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 309
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 297
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 286
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 278
عبور از مرحله جنینی   - 7
بدنه سازی شهری   - 277
معماری مصر   - 7
معماری انتقادی   - 276
منبع شناسی اتووود   - 7
اقتصادِ فضا   - 275
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری ـ سینما   - 273
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
زنان و معماری   - 253
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 253
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
عکاسی   - 244
طراحی و پناهجویان   - 7
مسکن حومه شهری   - 237
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 229
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 218
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 210
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 209
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 204
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری فضای داخلی   - 189
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و رسانه   - 188
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 181
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 179
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 178
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 169
شهرسازی کوچک مقیاس   - 6
ترسیمات معماری   - 169
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
هنر گفت و گو   - 165
مسابقه ویلا 1400   - 6
بلندمرتبه ها   - 140
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 123
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری کوچک مقیاس   - 111
ده پرسش از دو معمار   - 6
معماری آسیا   - 106
زنان، آشپزخانه، مقاومت   - 5
ویرانه ها   - 106
معماری پساصنعتی   - 5
معماری چین   - 100
معماری استرالیا   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 100
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری اروپا   - 96
اکنی استودیو   - 5
معماری مذهبی   - 90
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
معماری فاشیستی   - 89
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 87
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری جنگلی   - 86
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
اکسپو   - 84
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری پراجکتیو   - 81
بلوپرینت   - 4
گفت و گو با مرگ   - 80
اتووودْ آبزرور   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 80
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
فیلوکیتکت   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 79
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 75
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری دیجیتال   - 73
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری هند   - 70
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
بحران آب   - 66
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 65
سایبورگ   - 4
معماری و نقاشی   - 61
معمای حبابی   - 4
طراحی مُد   - 60
متاورس   - 4
پداگوژی   - 60
معماری آفریقا   - 3
معماری و روانشناسی   - 58
معماری مدارس   - 3
زاغه نشینی   - 57
مدرنیسم هیپی   - 3
آنتروپوسین   - 55
اتووودْ باکسْ آفیس   - 3
معماری و رنگ   - 55
سایبرنتیک   - 3
معماری و آب   - 54
سایبرفمینیسم   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 54
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری بیابانی   - 54
باشگاه مشت زنی   - 3
معماری و ادبیات   - 54
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 54
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
هنر روسیه   - 45
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
جنبش متابولیسم   - 45
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
باهاوس   - 44
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری و گیم   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری و سلامت   - 37
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
طراحی پارامتریک   - 35
فیلم های اتووود   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری آمریکا   - 33
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری مجازی   - 31
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
پاویون های سرپنتین   - 29
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
طراحی جزییات   - 26
شهرهای پیشاصنعتی   - 2
معماری و کوه   - 25
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
نمایش های مد پرادا   - 2
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
معماری و کودک   - 2
جشن نامه اتووود   - 21
مطالعات پسااستعماری   - 2
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
دوازده متفکر فمینیست و معماری   - 1
معماری و آسمان   - 21
ان اف تی   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
فرهنگ نفت   - 19
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری ـ موسیقی   - 19
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
ده پرسش از هشت معمار   - 1
پداگوژی انتقادی   - 19
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پردیس ویترا   - 18

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زاها حدید   - 197
آراتا ایسوزاکی   - 17
زیگموند فروید   - 19
آرشیگرام   - 8
ژان بودریار   - 11
آرکی زوم   - 6
ژان نوول   - 22
آلبرت پوپ   - 4
ژاک دریدا   - 19
آلدو روسی   - 15
ژاک لوگوف   - 4
آلفرد هیچکاک   - 5
ژیل دلوز   - 34
آلوار آلتو   - 19
سائول باس   - 7
آلوارو سیزا   - 9
ساسکیا ساسن   - 9
آن تینگ   - 4
سالوادور دالی   - 2
آنتونی گائودی   - 28
سانا   - 5
آنتونی وایدلر   - 5
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونیو نگری   - 6
سدریک پرایس   - 3
آنسامبل استودیو   - 2
سو فوجیموتو   - 18
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
آی/ تری   - 2
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 61
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیبیک و کریستوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 34
ادوارد برتینسکی   - 2
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 19
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 50
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 9
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 30
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 14
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 7
اسلاوی ژیژک   - 18
گابریل کوکو شنل   - 2
اسنوهتا   - 7
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 8
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 5
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 38
لئوپلد بانچینی   - 2
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 26
الیس راستورن   - 112
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 25
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 74
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 29
اورهان پاموک   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایال ویزمن   - 1
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 9
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 36
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 32
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 3
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 5
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 10
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 5
تئودور آدورنو   - 7
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 8
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دورته مندروپ   - 3
کلود پَره   - 3
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کنت فرمپتن   - 14
دیوید رُی   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید گیسن   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنگو کوما   - 47
رابرت نوزیک   - 2
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رابرت ونتوری   - 32
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کوین لینچ   - 7
رضا دانشمیر   - 5
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رم کولهاس   - 119
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد مِیر   - 8
یان گِل   - 9
ریچارد نویترا   - 7
یو ان استودیو   - 32
ریموند آبراهام   - 1
یورگن هابرماس   - 15
رینر بنهام   - 2
یورن اوتزن   - 1
رینهولد مارتین   - 5
یونا فریدمن   - 5
ریکاردو بوفیل   - 7
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -879
گالری   -97
زیرساخت های شهری   -479
هتل   -84
فرهنگی   -385
ورزشی   -68
پاویون   -306
حمل و نقل عمومی   -39
موزه   -273
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -38
اداری ـ خدماتی   -256
ویلا   -27
تفریحی   -194
مجموعه های مسکونی   -10
مسکونی ـ تجاری   -173
زاغه نشینی   -6
اموزشی   -159
سرویس بهداشتی عمومی   -5
صنعتی   -116
عناصر یادمانی شهری   -5
معماری مذهبی   -108
تجاری   -3
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
 رسانه ی تخصصی معماری و شهرسازی میم زون
آیزایا برلین خلاف جریان یا چرا برلین متفکران فراموش شده را انتخاب می کرد؟
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/12/09
مـنـــــــبـع : دو ماهنامه اندیشه پویا. شماره 8 نوشته مارک لیلا برگردان رضا رضایی
تعداد بازدید : 3139

برای کسی که فیلسوفانه می اندیشد: هیچ چیز علی السویه نیست حتی سرگذشت طبیعی میمون ها.

آیزایا برلین خاطره ای داشت که خوشش می آمد آن را برای دیگران تعریف کند. درسال 1944 که درسفارت خانه بریتانیا در واشینگتن دی سی کار می کرد، ناگهان به لندن احضار شد. به او گفتند که در اسرع وقت خودش را به لندن برساند. تنها هواپیمایی که بود تا با آن به لندن برود، بمب افکن نظامی پر سروصدا و ناراحتی بود. چون فشار هوا در کابین تنظیم نبود می بایست ماسک اکسیژن به صورتش بزند و از همین رو دیگر نمی توانست صحبت کند. چراغی هم روشن نبود و نمی توانست چیزی بخواند. پرواز هم طولانی بود. بعدا آیزایا برلین به شوخی می گفت: "آدم تن می داد به یکی از شاق ترین کارها یعنی اجبار به فکر کردن"، توی هواپیما نکته ای به ذهنش رسید. در دهه 1930 در آکسفورد فلسفه درس داده بود، خوشبختانه با دوستان هم فکری مانند استیوئرت همشر، جی ال. آستین و ای . جی ایر.

پوزیتیویسم منطقی تازه جای پای خود را در بریتانیا محکم کرده بود و ویتگنشتاین داشت ایده هایی درباره زبان می پرداخت که پوزیتیویسم منطقی را به چالش می گرفت. به نظر می رسید که اتفاقی دارد می افتد. اما با طولانی شدن جنگ، برلین از خودش می پرسید که آیا این نوع فلسفه واقعا با طبعش سازگار است یا نه. تاریخ برای دومین بار به زندگی اش دست درازی کرده بود ( بار اول برمی گشت به زمانی که نوجوان بود و در پتروگراد انقلاب روسیه را دیده بود). چند سالی بود که در ایالات متحده می زیست و گزارش های تاثیرگذاری درباره تلاش های جنگی آمریکا برای حکومت بریتانیا می نوشت.

نوشته های قبلی اش درباره صدق و کذب و ترجمه منطقی چه ربطی به این وقایع داشتند؟ چه پاسخی به مسائل مبرم روز می دادند؟ هر چه می گذشت برلین خود را به نویسندگان متعهد روسیه قرن نوزدهم، از قبیل ایوان تورگیف و آلکساندر هرتسن، نزدیک تر می دید، چون داشت درمی یافت که مسائل آن ها به مسائل خود او شبیه بوده اند. برلین که در تاریکی کابین بمب افکن به این چیزها فکر می کرد، سرانجام به این نتیجه رسید، که آنچه واقعا می خواستم این بود که در پایان زندگی ام بیش از آغاز زندگی ام بدانم. موقعی که جنگ به پایان رسید برلین تدریس فلسفه را رها کرد و کم کم خود را مورخ اندیشه ها نامید.

داستان بامزه ای است که در آن برلین به ضرر خودش حرف زده. من خیلی وقت ها آرزو کرده ام که ای کاش برلین این خاطره را نقل نکرده بود. تصمیمی که گرفت توی ذوق دوستان و همکارانش درآکسفورد خورد و این تصور را با کمک همین داستان پدید آورد که او در نردبان فکر یک پله پایین تر آمده است. آن زمان به فکر کسی نمی رسید که روی آوردن به تاریخ اندیشه ها شاید واقعا یک پله بالاتر رفتن به حساب بیاید. فلسفه فلسفه بود و تاریخ هم تاریخ، همین و همین. هیچ کس در بریتانیا خودش را مورخ اندیشه ها نمی خواند و هیچ کس هم از آن نوع جستارهای پردامنه و تو در تو نمی نوشت که متفکران را در طی قرن ها به هم وصل می کرد و برلین در نگارش آن استاد بود.

استادان دانشگاه نمی توانستند از این نوع مطالب سر دربیاورند و برلین را متفنن حساب می کردند برلین هم آن قدر اهل ادب و نزاکت بود که وارد جر و بحث های کسل کننده در باب روش ها و اسلوب ها نمی شد و با تجاهلی آقامنشانه این تحقیرها را تحمل می کرد (لااقل در ملا عام ، وگرنه در گفت و گوها و نامه ها به حرف هایی که می شنید جواب می داد.)

با خواندن اولین مجموعه جستارها و چهره نگاری های او در تاریخ اندیشه ها که بیش از سی سال پیش با عنوان خلاف جریان منتشر شد مشکل می شود فهمید که چرا عده بسیار زیادی نکته ای را که در تک تک اوراق این کتاب نمایان بود اصلا نمی دید. این نکته که آیزیا برلین به هیچ وجه فلسفه را رها نکرده بود. مسائلی که او در این کتاب به ان ها پرداخته است مسائلی اند که فیلسوفان چند هزار سال است با ان ها کلنجار می روند. قلمرو حدود عقل، چیستی زبان نقش تصورات، مبنای اخلاق ، مفهوم عدالت، تعارض دعاوی شهروندی و اجتماع و معنای تاریخ. منتها در باب این مسائل به شیوه ای استدلال می کرد که با علایق و استعدادهای خودش سازگاری داشت.

فیلسوفان تحلیلی، هنگامی که به متفکران گذشته می نگرند، می کوشند برهان هایی استخراج کنند که قادر باشند آن ها را به صورتی که نوعابه کار می برند بیان کنند. فرض شان این است که فلسفه فقط هنگامی روی می نماید که اندیشه ها بال می گشایند و از بدن خارج می شوند مانند ارواح در فایدرس افلاطون برلین چنین فرض نمی کرد. حس می کرد که اندیشه به مثابه اندیشه را هنگامی میتوانیم بیشتر بشناسیم که چیزهایی از تکوین آن بدانیم و بفهمیم که چرا عده ای آن را مجاب کننده یافته اند و بر اساس آن به عمل برانگیخته شده اند. در این صورت است که تفکر واقعی آغاز می شود.

چهره نگاری فکری زمانی مقام مهمی در فلسفه داشت. دیالوگ های افلاطون هنگامی که آن ها را جداگانه قرائت کنیم بررسی های سرراستی اندر باب مسائل و پرسش های فلسفی گوناگونی مانند عشق چیست؟ یا آیا فضیلت آموختنی است؟ اما اگر آن ها را با هم بخوانیم، تبدیل می شوند به چهره سقراط که می گفت فلسفه نوعی شیوه زندگی است نه صرفا مجموعه ای از استدلال ها یا آموزه ها. همین را می توان درباره زندگی های مقایسه شده حیات مردان نامی اثر پلوتارخوس یا سالنامه ها و تواریخ اثرتاکیتوس گفت که در آن ها روحیات و اخلاق بشر از خلال شرح حال فیلسوفان و سیاستمداران و حاکمان آشکار می شود. فیلسوفان رنسانس و آغاز عصر جدید، برای تبیین اندیشه های خود مدام به این سرگذشت ها استناد می کردند ماکیاولی و پیروانش به تاکیتوس استناد می کردند اما مونتنی بیشتر به پلوتارخوس عنایت داشت که درعین حال سرمشق او بود برای کاری که در قلمرو زندگی نامه نویسی فلسفی می کرد یا همان جستار در باب دوستی که درباره زندگی و اندیشه های دوستش، این دو لابوئسی است. برلین نیز در جستارهایش کاری شبیه این کرده است. با آن که زندگی نامه های جالب توجهی درباره چهره های نمونه ای مانند ماکیاولی و مونتسکیوو مارکس نوشته است بیشتر کشش داشت به متفکرانی حاشیه ای که می توانست ازآن ها چهره های نمونه بسازد و برای تاکید برمسائلی که مورد نظر خودش بود. از آن استفاده کند، برلین علاقه عجیبی داشت به بازنده ها، بخصوص اگر در ابتدا نظریات آن را ناساز می یافت. اهمیتی نداشت اگر نوشته ها مغشوش می بودند یا استدلال ها گاهی مبهم. برلین آموخته بود که اگر با نیت فلسفی به سراغ این متفکران برویم بعضی از متفکران درجه دویی که با مسائل درجه یک کلنجار می روند چیزهای بیشتری به ما می آموزند تا متفکران درجه یکی که در جنگل گم می شوند. ( شاید این هم دلیل دیگری بود برای این که برلین از فلسفه تحلیلی روی بگرداند).

برلین آشکارا خوشش می آمد به سراغ مجموعه آثار بخش وپلای متفکری برود که تا حدودی فراموش شده است یا پرت از مرحله به شمار می رود. خوشش می آمد ماجرای فلسفی برجسته ای در این آثار کشف کند. رویکردش درست نقطه مقابل رویکرد مورخان امروزی اندیشه ها بود. چون مورخان امروزی اندیشه ها انگار قصدشان این است که متفکران را در چنان زمینه های اجتماعی تنگ و باریکی بنشانند که در آن معنای گسترده تر اندیشه های شان رنگ می بازد . در کار مورخان امروزی، نوعی انگیزه برای تنزل دادن مقام متفکران به چشم می خورد که به آسانی نمیتوان از آن سردرآورد . برلین هیچ علاقه ای نداشت به این که شان متفکران را پایین بیاورد. حتی می شد متهمش کرد که اگر لازم می دید در اهمیت آن ها مبالغه هم می کرد، تا شاید مسئله فلسفی مهمی را برجسته تر کند.

هر کس که دستی در چهره نگاری فلسفی داشته باشد، می داند که چه آسان می شود ناکام ماند. این کار صبر و حوصله می خواهد به جای قاپیدن دلایلی که گویا از صفحه کاغذ می جهند بیرون اول باید قضاوت انتقادی را معوق بگذارید و خود را به متفکر مورد نظر بسپارید. به قول فرانسوی ها باید عقب بروید تا بتوانید بهتر بپرید. برلین این کار را نوعی حلول می دانست در ذهن کسی که دارد با مجموعه ای از اندیشه ها کلنجار می رود، همان نوع همدلی که هر در برای فهمیدن هر فرهنگ غریبه ای لازمش می دانست . مارسل پروست در علیه سنت بوو از استعاره ای موسیقایی استفاده کرده است تا شرح بدهد که در جوانی چه طور کتاب می خواند به محض آن که کتابی می خواندم زیر کلمات نوعی نغمه تشخیص می دادم که البته از نویسنده ای به نویسنده دیگر فرق می کرد. و بدون آن که حواسم باشد شروع می کرد به خواندن نغمه، سرعت دادن یا آهسته تر یا وقفه انداختن در نت ها به موازات خواندن کتاب مشخص کردن میزان ها و بازگشت ها مثل موقعی که آدم آواز می خواند و صبر کردن برای مدتی که بسته به سرعت آواز، پیش از ادا کردن نهایی پایان هر کلمه و فکر می کنم پسرک درونم که به این شکل سرخودش را گرم می کرد قاعدتاً باید همان کسی باشد که گوش حساس و دقیقی دارد برای شنیدن آن هارمونی لطیفی که دیگران در بین دو امپرسیون با ایده نمی شنوند.

همین استعداد را برلین هم داشت نه تنها در دلایل ظاهراً بی ارتباط در هر اثر قرابت هایی تشخیص می داد بلکه مونیف های فکری مشترکی را برمی چید که در نوشته متفکرانی از زمان ها و مکان های مختلفی به چشم می خورد. مانند جمله های ملودیکی که خیلی نامحسوس از آوازهای عامیانه، به سنفونی ها راه می یابند و پتانسیل موسیقایی شان آزاد می شود این مونیف ها بازتاب مسائلی اند که متفکرانی سعی داشته اند بیان کنند اما خوب نتوانسته اند . این مونیف ها سرنخ به حساب می آیند. اگر مانند برلین این سرنخ ها را دنبال کنید درمی یابید که دشواری های عمیق تر فلسفی درکجایند.

ثمرات این نوع جست و جو را می توان در نوشته های تاثیرگذار برلین درباره جریان ضد روشنگری مشاهده کرد. اگر بخواهیم دقیق صحبت کنیم باید بگوییم چیزی به نام جریان ضد روشنگری وجود ندارد یعنی جمع یا محفلی وجود ندارد که عده ای در آن عضو شده باشند ، یا مجموعه ای از آموزه ها در کار نیست که عده ای از آن تبعیت کرده باشند، این اصطلاح را برلین درباره گروهی از متفکران ناراضی عصر جدید به کار میبرد که ازگرایش های غالب درتفکر اروپا از قرن هفدهم به بعد دلزده شده بودند و این گرایش ها راخطا می دانستند و بالقوه مخرب جامباتیستا ویکو که در اوایل قرن هجدهم در ناپل ( این شهر درجه دو) مطالبش را می نوشت. در بیان عقایدش بسیارمتفاوت بود با هاما وهردر که درزمان فردریک کبیر در پروس می زیستند یابونال و ژوزف دومستر که بعد از انقلاب فرانسه در تبعید به سر می بردند، اما اعتقاد مشترک همه این ها این بود که یک جای کار در فلسفه خیلی می لنگد، و بر اساس همین اعتقاد نیز چالش هایی متناسب و کاملا جدی دربرابر بینش غالب روشنگری قرار میدادند. کسانی که امروز به مسائل فلسفی ذهن، زبان، علم، معرفت شناسی ، فرهنگ، تاریخ و مرجعیت شناسی علاقه نشان می دهند تا حدودی به برکت نوشته های برلین درباره این متفکران به مسائلی عمیق تراز این ها اشاره دارد.

برلین با مطالعه گسترده و همدلانه نوشته های این متفکران به تدریج متوجه شد که آنچه در نهایت از نظر آن ها در خطر است زبان با معرفت شناسی یا حتی سیاست به معنای خاصش نیست بلکه خیر بشراست به مفهوم کلی جریان ضد روشنگری در آثار بیکن و دکارت، هابز و لاک، کانت ولیسنگ، و اصحاب دایره المعارف ، نوعی عمل کورکورانه ناشی از خودمحوری بشر می دید که عواقبش را هیچ کس حتی نخواسته بودبه حساب بیاورد ( شاید بجز روسو).

حتی به فرض هم که این آثار مبانی محکمی برای دانش بشر و پیشرفت علمی فراهم آورده باشند مسائل بنیادی تری همچنان به قوت خود باقی است. دانش و علم به چه کار می آیند؟ چه نقشی باید ایفا کنند در زندگی موجوداتی که به صورت بالفعل خود ما هستیم نه مخلوقاتی که خیال می کنیم هستیم؟ کسانی که مطمئن اند صاحب دانشی هستند با خود و دیگران چه می کنند؟ واژگون کردن باورهای مستقر به چه بهای روحی و اجتماعی تمام می شود؟ آیا شک اندیش می تواند شک اندیشانه زندگی کند؟ جامعه که باید انواع مختلف آدم ها از جمله جوان ها و درس نخوانده ها را برای مقاصد مشترک به وحدت برساند و بعضی آدم ها را هم به کام مرگ بفرستد آیا می تواند با تردید در امور غایی ادامه حیات بدهد؟

فیلسوفان اولیه عصر جدید که با مقاوت مراجع مذهبی روبه رو می شوند مجبور بودند به این پرسش ها بیندیشند. بیشترشان با این تصور که به خاطر حقیقت می ارزد آدم کوتاه بیاید، درانظار کوتاه می آمدند و اما در خلوت به کارانقلابی خود ادامه میدادند.

تعدادی هم مانند بیکن جسور، برای پیشبرد علم و دانش با دقت بسیار زیاد پای اخلاق و سیاست را واسط می کشیدند. اما در قرن های بعد که روشنگری طرفداران پروپاقرصی یافت و مردم با فواید تحقیق آزاد آشنا شدند فشار از دوش فیلسوفان جدید و دانشمندانی که میخواستند به مصداق های گسترده تر کارشان روی بیاورند برداشته شد، و درنتیجه کسانی که با آن ها مخالفت می کردند مرتجعام بی عقل و ضد فلسفه به نظر می رسیدند. سوال غالب این شد که چه می توانیم بدانیم؟ و سوال آزار دهنده تر یعنی چرا باید بدانیم؟ و چه؟ به محاق رفت دستاورد برلین این بود که از تاریخ اندیشه ها استفاده کرد تا این پرسش دوم را احیا کند وبار دیگر نشان بدهد که پرسش مبرمی است اگر این را فعالیت فلسفی به حساب نیاوریم. پس به چه چیزی میگوییم فلسفه ؟ تازه برلین، به این اکتفا نکرد و با نگاهی به فهرست مطالب کتاب خلاف جریان میتوان موضوع را دریافت. کتاب با بررسی پر دامنه ضد روشنگری شروع می شود با جستارهایی در باب ناسینونالیسم وژورژ سورل، فرانسوی مدافع خشونت انقلابی، پایان می یابد. این کتابی است که می توان آن را از اول تا آخر ( یا از آخر تا اول) خواند و فایده برد در هر حال نشان می دهد که مسائل فکری محوری در جریان ضد روشنگری، در تجربه های جدید تاریخی نیز جنبه محوری داشته اند، حتی در تحولات سرنوشت ساز و هراس آوری که درزندگی خود برلین در قرن بیستم تاثیر گذاشته اند.

در جستاری که برلین درباره هرتسن وخاطرات او گذشته و اندیشه ها نوشته است ما وارد گرداب فعالیت های انقلابی در اروپا و روسیه دراواسط قرن نوزدهم می شویم، آن هم در کنار چهره بدبین و هوشیاری که به سوسیالیسم پای بند است اما بی اعتماد است به متعصبان خشونت طلبی که خیال می کنند خط پایان تاریخ را تشخیص داده اند در جستار برلین درباره سورل می بینیم که برای این نوع آدم ها چه اتفاق هایی ممکن است بیفتد. در این جستار، برلین سیاست اراده گرایانه خشونت بار را از آنارشیسم آغازقرن بیستم تا فاشیسم ایتالیا ردیابی می کند و سپس تا انقلاب فرهنگی چین و حتی پلنگان سیاه ( برلین این جستار را درسال 1917 نوشت) در بقیه جستارها با موزس هس و پنجمین دیزریلی آشنا می شویم که هر دو یهودی بودند اما دو زندگی کاملا متفاوت را پشت سر گذاشتند . زندگی این دو نفر نشان می دهد که تلفیق کردن تعلقات موروثی قومی با آرمان های سیاسی جهان شمول چه پیچیدگی های اخلاقی وروحی به همراه دارد. در پایان کتاب هم با بحثی تامل برانگیز روبه رو می شویم. درباره این نکته که چه گونه احساسات موجه ملی ( که برلین با آن همدلی داشت و به نظرش می آمد که تداوم داشته باشد) ممکن است مثل سرطان رشد کند و به ایدئولوژی ناسیونالیسنی بدل شود که هدفشان محو کردن هویت دیگران است.

آیزایا برلین لیبرال بود و فرزند روشنگری اما او فرزندی بود که بزرگ شده بود می دانست که اطمینانی که روشنگری به خودش دارد زیاده از حد است و نابجا، و مخالفان روشنگری اشکال هایی بخصوص درباره ارزش دانش طرح کرده اند که هر شخص جدی اندیشی باید به آن ها توجه کند کم هستند لیبرال هایی که دربرابر منتقدان خود نیز لیبرال باشند اما برلین بود. برلین اجازه می داد منتقدان حرف بزنند و خودش به این حرف ها گوش می سپرد حتی اگر این حرفها با داد و فریاد یا بد و بیراه زده میشد، یا نظریات نهایی شان ( مانندنظریات ژوزف دومستر) به چشم او بسیار نفرت انگیز می آمد.

این منتقدان می شدند شواهدی که حاوی درس هایی بودند و فلسفه می توانست از آن ها درس بگیرد حتی اگر نوشته های این منتقدان بسیار دور از فلسفه می نمودند. یوهان گئورگ هامان که با نوشته های خشم آلود و درخشان و شبه عرفانی اش الهام بخش رمانتیک های آلمان و نیز عقل ستیزی جدید فلسفی شد با قلم برلین در کتاب مجوس شمال چنین توصیف شده است: “هامان سخنگوی کسانی است که صدای قورباغه پشت کلوخ را می شنوند. فریاد هامان از حساسیتی برافروخته برمیخاست. هامان مرد با احساسی بود که هر گونه علاقه شدید به نگرش عقلانی آزارش می داد اخلاق گرایی بود که به نظرش اخلاق به روابط میان اشخاص واقعی مربوط می شد. مردی آلمانی بود که غرب متفرعن تحقیرش می کرد. حال آنکه این غرب ازنظر او کورفکر بوده و سرانجام هامان عضو معمولی نظم اجتماعی محتضری بود اگر هامان ولو به شیوه غریب و خاص خود حقایقی را بیان نکرده بود که مکاتب فاتح عقل باور ( چه درسرزمین او و چه در پیشروی بزرگ و ویکتوریایی و ادامه اش در سرزمین هایی که نسبتا دیرتر به این ضیافت عقل واردا شدند آن ها را به طری اهانت آمیز نادیده می گرفتند، شاید نهضتی که او را به راه انداخت چنین تبعات مهیبی، چه در اندیشه و چه در عمل، به خصوص درقرن مخوف ما نمی داشت.

به تعبیری، میتوان گفت که شواهد برلین در تاریخ اندیشه ها قرابت روحی شان با علوم جدید بیشتر است ازخیلی چیزها که امروزه به اسم فلسفه جا زده میشود. دانشمندان تجربه باورند اگر از آن ها بپرسید که آیا فلان قطعه مکانیکی درحالت انجماد ترک برمی دارد یا نه، خود به خود اولین کاری که میکنند این است که آن قطعه را در یخدان می گذارند و نگاه می کنند تا ببینند چه اتفاقی می افتد. زندگی نامه و تاریخ نیز برای مورخ اندیشه ها که منش فیلسوفانه دارد کم و بیش همان حکمی را داردکه آزمایشگاه برای دانشمند ( هر چند که هیچ چیز را درتاریخ نمی توان به تکرار واداشت) میتوان دور میز گردنشست و شرایط صدق این یا آن ادعا را تعیین کرد و همچنین نتیجه هایی که عقلا می توان از آن گرفت نیز می توان نگاه کرد به نتیجه هایی که کسانی در شرایط متفاوت عملا از آن گرفته اند تصوری که از استلزام آن داشته اند و الهام و انگیزه ای که از آن کسب کرده اند با این کار شاید امکان های فکری جالب توجهی رخ نمایند که افراد دور میز احتمالا از آن ها غافل بودند.

مثال. هامان در جوانی، هنگامی که تک و تنها در لندن اقامت داشت، بحرانی مذهبی را از سر گذراند که بعد از آن به شدت علیه آوفکلر ( روشن اندیشان) آلمانی موضع گرفت. از جمله علیه دوست قدیمی خودش، ایمانوئل کانت. اما هامان در همین سفر شک اندیشی هیوم را کضف کرد و یکی از مدافعان برجسته ی این شک اندیشی در آلمان شد. به نظر شگفت آور می رسد. هر چه باشد هدف استدلال های هیوم در باب عجز عقل در استنتاج علت از معلول، این بود که دعاوی مذهب و بخصوص واقعیت داشتن معجزات را مورد تردید قرار دهد. اما هامان می گفت هیوم که تکیه گاه عقل را از مذهب ربوده است، درعین حال از مذهب در برابر پرسش گری های عقلی محافظت کرده است و میدان را برای اعتقاد باز گذاشته است. هامان در نامه ای به کانت، با بذله گویی نوشته بود: "برای خوردن یک تخم مرغ، برای نوشیدن یک لیوان آب ، هیوم به اعتقاد نیاز دارد." این برداشت، نامتعارف از شک اندیشی جدید نمایانگر ضعفی واقعی در این شک اندیشی بود که کانت بلافاصله آن را تشخیص داد. می توانست مجوزی باشد برای عقل ناباوری چالشی که هامان سرسخت و آشفته گو ایجاد کرد، سبب شد کانت در مسیر نقد عقل محض قراربگیرد.

اما در تاریخ اندیشه ها، عمدتا ناکامی ها بررسی می شوند. همان طور که دانشمندان می دانند بررسی ناکامی ها به مراتب ثمربخش تر از بررسی کامیابی هاست . چرا فیلسوفان در کارشان می لنگند؟ جستارهای برلین به ما می فهماند که در شواهد جالب توجه منش افراد با زمانه نگارش آثارشان اهمیت بیشتری دارد تا استدلال خطا یا فقدان تخیل. هر استدلالی، استدلال کننده ای دارد و استدلال کنندگان هم در تاریخ زندگی میکنند.

بیشتر فیلسوفان با شنیدن حرف هایی نظیر این عصبانی می شوند، به این دلیل قابل فهم که این حرف ها را مترادف می گیرند با این که صدق و کذب "نسبی" است یا "برساخته" (به هر معنایی که باشد) یا این که اصلا خود ایده ی صدق نوعی خواب و خیال است. اما آن ها از این فکر هم عصبانی می شوند که دانستن مطالبی درباره این امور ممکن خاص، کمک مهمی به فعالیت فلسفی می کند. مثلا می گویند که اگر بدانیم کانت به خدمتکارش ( لامپه) سخت می گرفته است هیچ مطلبی دستگیرمان نمی شود در باب این که آیا قیاس او درباره تناقض های عقل محض اعتبار دارد یا ندارد. درست است اما غلط انداز هم هست. هرکسی که مرتب به سراغ مجموعه آثار متفکران مهم برود ( شامل نوشته های جنبی و نوشته های منتشر شده و نامه ها) می بیند که کل این آثار معمولا یک پارچه اند. انگارنوعی نیروی مرکزگرای روانی آن ها را به هم وصل کرده است حتی اگر نویسندگان این آثار در مسائل با اهمیتی تغییر عقیده داده باشد، نکته تعجب آور این است که زیاد غافلگیر نمی شویم. سی سال پیش با یک متخصص ادبیات باستان دیدار کردم که زمانی هم دانشکده ی یک فلیسوف آمریکایی بود که تازه به شهرت رسیده بود؛ چون کتاب پر فروشی نوشته بود و اعلام کرده بود که فلسفه هیچ مبنایی ندارد و صرفا نوعی ادبیات است. از آن متخصص ادبیات باستان پرسیدم که این فیلسوف چه جور آدمی است گفت: " از موقعی که هیجده ساله بود ازفلسفه بدش می آمد."

یادم می آید که آن موقع فکر می کردم تازه چیزهایی درباره رابطه خودآگاهی با حقیقت جویی یاد گرفته ام در دیالوگ های افلاطون، تفاوت سقراط با طرف های صحبتش در هوش و هوشمندی نیست، بلکه در آگاهی به خودشان به عنوان مخلوقات پرسشگر است. سوفسطاییان دوست دارند سخنان قشنگی بگویند پر از استدلال های ظاهر قریب، بدون آن که اصلا به ماهیت استدلال و محدودیت های آن بیندیشند. پیرمردهای پارسا خوش شان می آید که با سقراط حرف بزنند تا موقعی که او اعتقاداتشان را سست می کند، آن ها سری تکان می دهند و روانه معابد می شوند . جوانان سرشار از اعتماد به نفس می خواهند عرض اندامی بکنند و تایید او را بخرند. اما وقتی تایید او را کسب نمی کنند، به شرارت رو می آورند. یکی از لذت های آشفته کننده در موقع خواندن مطالب افلاطون مربوط می شود به شناختن انواع آدم هایی که مدعی حقیقت جویی اند اما چیزی که واقعا می خواهند فقط آسودگی و تسلاست، یا کسب برتری، یا انتقام گرفتن یا تاییدیه گرفتن برای پیش داوری های اخلاقی و سیاسی شان.

آشفتگی ما موقعی که اوصاف این آدم ها را می خوانیم، بر می گردد به این که گاهی در وجود آن ها خودمان را می بینیم. هر کس که فکر می کند فلسفه برایش اهمیت دارد با خواندن دیالوگ های افلاطون مجبور می شود نگاهی به آیینه بیندازد و بپرسد تو هم؟ درجریان تربیت فیلسوفان آکادمیک، چیزی که مشوق این نوع خود کاوی باشد وجود ندارد. اما در تاریخ اندیشه ها، به صورتی که آیزایا برلین شرح می دهد چیزی نزدیک این خودکاوی به چشم می خورد. من موقع خواندن نوشته های او خیلی وقت ها حس می کنم پس گردنم را گرفته اند و مرا برده اند به نقطه ای که سرانجام چشم اندازی پیدا کرده ام از سلسله باریک پرسش ها وپاسخ هایی که ذهنم را مشغول می کنند. احساسی که در وجودم باقی می ماند، آمیزه ای است از سرافکندگی و هیجان. علت سرافکندگی ام این است که می بینیم چقدر کوته فکر و غیراصیل بوده ام و چقدر هم اسیر زمانه و تمایلاتم، مثل خیلی های دیگر که در گذشته این گونه بوده اند. سرافکنده می شوم از کشف کردن نویسندگانی قدیمی که در زمانه های دشوار می زیسته اند و موقعیت حاشیه ای یا شیوه بیان نامتعارفشان ایده های مهمی را که می توان آموخت از نظر پنهان می ساخته است. بله سرافکنده می شوم زیرا جریان های فکری وسیعی را می بینیم که همه ما را بی آن که بدانیم با خود می برند و چه کم پیش می آید که کسی خلاف جریان شنا کند.

اما گفتم که به هیجان هم می افتیم: ازآن نوع هیجان ها که جوانها موقع ترک کردن شهرستان و رفتن به شهر بزرگ تجربه می کنند. در شهر بزرگ می شود به مسائل فلسفی بیشتری اندیشید و بیشتر هم درباره این مسائل حرف زد مسائلی که اهمیت همیشگی دارند و صرفا معماهای پیش پا افتاده به حساب نمی آیند. آدم احساس آزادی بیشتری می کند. روسو این احساس را به تمام و کمال داشت. در شهر است که مستقل می شویم نه در روستا. با دیدن آن همه امکان و موقعیت ( و شکست) بیشتر می آموزیم که ازکارهای کودکانه دست برداریم و بشویم خودمان. آیزایا برلین در جستارهای خود که متفکران بسیار را در قرن های بسیار دربرمی گیرند، نوعی شهر اندیشه پدید آورده است که ما می توانیم در آن به گشت و گذار بپردازیم و داناتر شویم و سرانجام خودمان هم شروع کنیم به اندیشه ورزی. خلاف جریان دعوت نامه سرگشاده ای است برای دیدار از این شهر و پیوستن به صفوف هر دم خلوت تر آنانی که از غفلت به در آمده اند.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group