معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1361
فیلوکیتکت   - 24
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1238
معماری و فاجعه   - 24
نظریه معماری   - 1007
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
طراحي داخلي   - 924
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 880
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 20
تکنولوژی ساخت   - 854
معماری مجازی   - 20
مرزهای معماری   - 795
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 773
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
نظریه شهری   - 713
پردیس ویترا   - 18
المان شهری   - 711
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 701
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 611
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری و سیاست   - 581
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 523
معماری بایومورفیک   - 14
معماری مدرن   - 518
شهرهای در حرکت   - 14
منتقدان معماری   - 494
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
معماری تندیس گون   - 456
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 12
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 453
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
آرمان شهرگرایی   - 452
معماری فضای داخلی   - 11
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 446
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 11
روح مکان   - 444
جهان علمیْ تخیلی   - 10
طراحی صنعتی   - 443
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری منظر   - 434
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری شمایل گون   - 425
درس گفتارهای اتووود   - 9
باز زنده سازی   - 383
بی ینال ونیز   - 9
توسعه پایدار   - 357
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری یادمانی   - 339
معماری کوچک مقیاس   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 333
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
هنر مدرنیستی   - 324
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماریِ توسعه   - 316
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 8
معماری سبز   - 309
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
آینده گرایی   - 301
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی نئولیبرال   - 285
معماری و روانشناسی   - 7
اتووود کلاسیک   - 267
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 255
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 254
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 249
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 248
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 248
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 248
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 246
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 242
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 239
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 225
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 218
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 210
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 192
معماری تخت جمشید   - 7
مسکن عمومی   - 189
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری انتقادی   - 184
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
زنان و معماری   - 171
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 164
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
عکاسی   - 162
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری ـ سینما   - 155
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 146
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 134
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
هنر گفت و گو   - 133
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
گرافیک   - 127
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
فضای منفی   - 125
منبع شناسی اتووود   - 6
طراحی مبلمان   - 122
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری ژاپن   - 121
معماری و هوش مصنوعی   - 5
معماری ایران   - 110
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
بلندمرتبه ها   - 106
معماری مصر   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
فرهنگ نفت   - 5
معماری مذهبی   - 86
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
اکسپو   - 76
معماری خوانی   - 4
معماری فاشیستی   - 75
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
ترسیمات معماری   - 71
بلوپرینت   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری هند   - 66
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری چین   - 62
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
گفت و گو با مرگ   - 55
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
ویرانه ها   - 53
معماری و ادبیات   - 4
مدارس معماری   - 48
معماری جنگلی   - 3
معماری و هنر انقلابی   - 47
معماری و گیم   - 3
زاغه نشینی   - 44
معماری بیابانی   - 3
جنبش متابولیسم   - 41
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 3
پداگوژی   - 38
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری دیجیتال   - 38
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری پراجکتیو   - 37
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
باهاوس   - 37
شهرسازی کوچک مقیاس   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 35
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
مدرنیته؛ از نو   - 35
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
معماری و نقاشی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 29
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
اقتصادِ فضا   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
بحران آب   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
هنر روسیه   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
اکسپو میلان 2015   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
پاویون های سرپنتین   - 24

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 16
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 28
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 35
سوزان سانتاگ   - 6
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 9
ارو سارینن   - 28
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 2
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 30
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 23
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 70
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 51
لودویگ میس ون دروهه   - 23
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 7
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 37
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 138
باک مینستر فولر   - 11
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
مارتین هایدگر   - 27
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 6
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 21
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 57
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 3
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 67
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 7
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 44
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 3
نورمن فاستر   - 35
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 7
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 23
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 28
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 1
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 27
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 17
جورجو آگامبن   - 5
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 10
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 1
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 5
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 1
حسن فتحی   - 5
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 9
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 29
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 97
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 30
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 13
ریکاردو بوفیل   - 3
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 187
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 10

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -760
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -359
صنعتی   -101
فرهنگی   -320
گالری   -84
پاویون   -255
هتل   -73
موزه   -250
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -230
بهداشتی   -38
مسکونی ـ تجاری   -158
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -131
ویلا   -3
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
الگو؟ كدام الگو؟ ؛ نام تجاري تركيه، دموكراسي و نئوليبراليسم
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/06/09
مـنـــــــبـع : روزنامه شرق ، شماره 1806 به تاريخ 23/5/92 نوشته ي آسلي ايغسيز و ترجمه ي رحمان بوذري
تعداد بازدید : 2388

وقتي گزارشگران بخش بين المللي سي ان ان با پوشش اخبار اعتراضات گزي بلاي جان حاميان حزب عدالت و توسعه شدند و واکنش حکومت ترکيه را به معترضان به نقد کشيدند، ادعا کردند ترکيه تا پيش از اين الگوي دموکراسي در خاورميانه به شمار مي رفت، ولي شرايط جاري نشان داد ترکيه الگوي هيچ کس نيست. رسانه هاي ديگر بحث کردند که آيا اعتراضات پارک گزي را مي توان با ديگر جنبش هاي اخير مقايسه کرد: “بهار عربي”، اعتراضات عليه نئوليبراليسم همچون جنبش پانزدهم مي در اسپانيا، اعتراضات ضدحکومتي در يونان، جنبش “اشغال” در اروپا و آمريکا، اعتراضات اخير در برزيل. برخي ديگر خيلي زود به اردوغان لقب “ديکتاتور” دادند. چنين اظهاراتي مورد ترکيه را از دو حال خارج نمي بينند: يا “فرهنگي” يا “استثنايي”. برخوردي که در بهترين حالت شرق شناسانه است. در وهله اول اصلاچرا خاورميانه نياز به الگو دارد؟ آيا اين برخورد به آن معنا نيست که از ترکيه مي خواهند نقش برادر بزرگ تر نوعثماني را در منطقه بازي کند؟ به علاوه، حزب عدالت و توسعه اولين حزب اقتدارگراي ترکيه نيست و در ضمن به شيوه ديکتاتوري هم عمل نمي کند. لقب “ديکتاتور” دادن به اردوغان بيش از آنکه چيزي را توضيح دهد، اوضاع را مبهم مي کند. در واقع چنين رويکردهايي تنها تلاش هايي را تضعيف مي کند که درصدد شناخت الگوي ويژگي هاي مشترک دولت - ملت هاي فوق العاده امنيتي نوليبرال و پيوندهاي ضمني آنها با جنگ سردند.

طي دوران جنگ سرد، براي تامين و دفاع از منافع اقتصادي نظام سرمايه داري در برابر تهديد کمونيسم، غرب در خاورميانه و آمريکاي لاتين از رهبران نظامي و يا اقتدارگرا حمايت کرد. راستش، يکي از غم انگيزترين سرمقاله هاي وال استريت ژورنال از ژنرال هاي مصري که کودتاي اخير را پيش بردند دعوت مي کرد شيوه رهبري ژنرال آگوستو پينوشه را دنبال کنند و فرآيند گذار به اقتصاد بازار آزاد را صورت دهند. روشن است که تبعات فاجعه بار چنين رويکردهايي براي نويسنده سرمقاله اهميتي ندارد: سلسله اي از مداخلات و کودتاهاي فاجعه بار نظامي، لگدمال کردن حقوق اساسي شهروندي، حمله به اقليت ها و تلاش براي مهندسي اجتماعي اقتدارگرايانه.

”ديکتاتوري”، که در اين چارچوب يادآور فضاي جنگ سرد است، واژه اي بود که اغلب براي ارجاع به آن دسته از رهبران اقتدارگرايي به کار مي رفت که متحد قدرت هاي سرمايه دار جهاني نبودند، يا آنها که اقتدارگرايي شان در چشم افکار عمومي جهاني توجيه ناپذير شده است، همچون معمر قذافي. اگر در بررسي قيام هاي جاري در خاورميانه اين تاريخ را ناديده بگيريم، ناگزير به نتايج ذيل مي رسيم: استثنا انگاشتن راحت طلبانه يک منطقه جغرافيايي (در نظر گرفتن قيام هاي خاورميانه بدون نگاه به مابقي قيام هاي حوزه مديترانه و جاهاي ديگر)، شخصي کردن مشکلات فراگير سيستم (مثلااينکه دليل اقتدارگرايي را “ديکتاتور” بودن اردوغان بدانيم)، فرهنگي کردن اعتراضات (همچون “بهار عربي”)، ناديده گرفتن پيوندهاي ضمني ميان ميراث جنگ سرد و اعتراض عليه اقدامات نئوليبرال در مناطقي همچون اسپانيا يا يونان.

عقلانيت نئوليبرال و تاثير آن بر استقلال شغل ها و حرفه ها

همان طور که وندي براون مي گويد “گرچه عقلانيت نئوليبرال سنگ بازار را به سينه مي زند، صرفا يا حتي اولابر اقتصاد تمرکز نمي کند؛ بلکه درصدد اشاعه و تسري ارزش هاي بازار به همه نهادها و کنش هاي اجتماعي است، هر چند که بازار خود بازيگري متمايز مي ماند.” اين فرآيند از جمله حيطه هاي شغلي مانند آموزش وپرورش را هدف قرار مي دهد و منطق سوددهي را بر آنها مسلط مي کند. اما اين تنها شيوه اي نيست که عقلانيت نئوليبرال شغل ها و حرفه ها را هدف مي گيرد. در ترکيه صاحبان مشاغلي که در برابر چنين گرايشاتي مقاومت مي کنند ازطرف دولت نئوليبرال با اقدامات قانوني و/ يا اداري مواجه مي شوند. براي خاموش کردن صداهاي مخالف، علاوه بر روال هاي تحقيق و تفحص قانوني، بيش از پيش از مجازات ها و اقدامات تنبيهي استفاده مي شود. اين روش برخورد، در ضمن اقدامي است براي واداشتن صاحبان مشاغل به پذيرش ذهنيتي نئوليبرالي، اقدامي براي مجرم خواندن کساني که در محيط حرفه اي خود مستقل عمل مي کنند تا محيطي امن براي خود بسازند. چنين فرآيندي به شيوه هاي مختلف در مورد روزنامه نگاران، دانشگاهيان، پزشکان، وکلاو حتي سياستمداران به کار رفته.

رسانه ها که مظهر سنتي کثرت گرايي کذايي اند آشکار ترين مثال اين فرآيندند. غول هاي رسانه اي در ترکيه خانواده هاي مالک شرکت هايي هستند که از اين رسانه ها براي افزايش حداکثري سود در کارهاي تجاري خود استفاده مي کنند. به اين سان، چنين کانال هايي به بهانه منافع اقتصادي ديگري که مستلزم شراکت با حکومت است خودسانسوري مي کنند. سي ان ان ترک، کانالي خبري که به جاي گزارش اعتراضات گزي و خشونت پليس، مستندي درباره پنگوئن ها پخش مي کند مثال اعلاي اين خود سانسوري است، ولي تنها مورد نيست. مثلا تعدادي از خبرنگاران شبکه ان تي وي (NTV) در اعتراض به پوشش مغرضانه اعتراضات گزي استعفا کردند، به خصوص با توجه به همکاري هاي تجاري متعدد مالک اين شبکه با حکومت. سازمان هاي مستقل و خبرنگاران منفرد نيز با بازجويي هاي قانوني و اداري منظم و مکرري روبه رو مي شوند که ممکن است منجر به خودسانسوري آنها شود. بنا بر گزارش ها، شبکه هاي تلويزيوني مستقل به خاطر پوشش زنده اعتراضات گزي محکوم به جريمه شده اند، آن هم به اين اتهام که محتواي برنامه ها ناشايست و دستکاري شده است. از همه نگران کننده تر اينکه چنين گرايش هايي به شبکه هاي اجتماعي هم کشيده است. دختر دانشجويي را به خاطر توييتش بازداشت کردند که در آن از پليس خواسته بود محترمانه تر برخورد کند.

دانشگاهيان نيز هدف چنين تحقيق و تفحص هايي هستند تا روند گسترش آزادانه آگاهي سد شود. مثلاپروفسور اونور حمزه اوغلو، در دپارتمان بهداشت عمومي دانشکده داروسازي کوچلي، در جريان تحقيقات دانشگاهي اش فلزات سنگيني را در شير مادران و صورت نوزاداني يافته بود که در منطقه اي صنعتي - شيميايي سکونت دارند. پس از کشف اين يافته هاي دردناک و اظهارنظر عمومي درباره خطرات آلودگي صنعتي، شهردار استان کوچلي (از حزب عدالت و توسعه) او را مورد پيگرد قانوني قرار داد. اتهام حمزه اوغلو القاي ترس و وحشت در ميان جمعيت شهر بود. سپس به واسطه پيگيري وزير بهداشت حزب عدالت و توسعه، شوراي تحصيلات عالي دولتي- نهادي که ميراث کودتاي نظامي 1980 است- بنا بر گزارش ها، رييس دانشگاه کوچلي را تحريک کرد “اقدام لازم” را عليه حمزه اوغلو به عمل آورد. در نتيجه، مقامات دانشگاه بازپرسي هاي تنبيهي را عليه حمزه اوغلو ترتيب دادند. چنين بازپرسي هايي اين حس را القا مي کند که مقامات دولتي از اين دست مواضع خوششان نمي آيد. راستش، در مورد اعتراضات گزي هم بنا بر گزارش ها شوراي تحصيلات عاليه (شورايي که از سوي دولت منصوب مي شود) و وزارت آموزش مجموعه ديگري از تحقيقات را عليه دانشجويان، استادان و دانشکده هايي ترتيب دادند که در اعتراضات شرکت يا از آن حمايت کرده بودند.

شايد نگران کننده ترين سيبل حملات نسبت به وکلاباشد. در ژانويه 2013 سختگيري شديدي در مورد وکلايي اعمال شد که روي برخي از بحث برانگيزترين پرونده هاي حقوق بشر در ترکيه کار مي کنند، با اين ادعا که اين وکلاپيوندهايي با گروه هاي تروريستي دارند. از جمله اين پرونده ها مرگ فستوس اوکي، پناهجوي نيجريه اي بود که در استانبول در بازداشتگاه پليس کشته شد. بنا بر گزارش ها، از وکلاي دستگير شده درباره دلايل پذيرش چنين پرونده هايي و ماهيت گفت وگوهايشان با موکلان بازجويي شده است. اگر اين گزارش ها درست باشد، چنين سوالاتي تخطي از حق مشاوره زنداني و متضمن اين نکته است که اجراي قانون ممکن است به طرز خطرناکي وکلارا متهم- و بالقوه گناهکار- قلمداد کند. به همين منوال، وکلايي که در دادگاه به خشونت پليس در ميدان تقسيم اعتراض کردند وحشيانه بازداشت شدند. اين نکته سوالاتي اساسي را در اين باره پيش مي کشد که آيا آنها که اقتضائات شغلي شان را تا انتهاي منطقي و دموکراتيکش پيگيري مي کنند مغضوب نظام واقع مي شوند يا خير. حتي پزشکان از چنين تجاوزاتي در امان نيستند. وزارت بهداشت ترکيه در تلاشي آشکار براي ترساندن پزشکان تا به هر بيمار يا مجروحي خدمات ارايه نکنند، اخيرا اعلام کرد پرونده هايي براي پزشکاني تشکيل داده که خدمات درماني داوطلبانه به قربانيان خشونت پليس در اعتراضات پارک گزي ارايه کرده اند. در همه اين پرونده سازي ها، به نظر مي رسد نيروهاي بازپرسي سراغ کساني مي روند که به جاي بحث کلي درباره مسايل و مشکلات به يک مشکل خاص اشاره مي کنند، چه اين مشکل آلودگي صنعتي باشد، چه سوء استفاده از قدرت، تبعات خشونت پليس و يا از دست رفتن فضاي سبز عمومي. ولي آيا مي توان اين رويکرد را به سادگي و بدون هيچ ابهامي اراده ديکتاتوري براي نظارت بر جامعه خواند؟

ترکيه تجاري: حمايت از ارزش هاي بازار

در واقع مقامات حزب عدالت و توسعه از قرار معلوم به ترکيه همچون يک محصول، يا به عبارت دقيق تر، در مقام يک “نام تجاري” مي نگرند که بايد از آن حمايت شود. براي مثال، دفترچه راهنماي آکادمي سياسي حزب عدالت و توسعه از سياستمداران حزب دعوت مي کند رويکردي تجاري به ترکيه داشته باشند. حزب عدالت و توسعه يک آکادمي سياسي تاسيس کرد که هم سياستمداران حزب و هم شهروندان حامي آن را پرورش مي دهد. يکي از اهداف آکادمي تثبيت هويت نهادي و گفتار سياسي واحد در ميان سياستمداران حزب است. دفترچه راهنما جزوه اي است که در آکادمي استفاده مي شود. بخشي که به اهميت ثبات و ارتباط آن با رشد اقتصادي اختصاص دارد، توضيحات مفصلي دارد درباره اينکه چگونه سرمايه گذاري تجاري (Brand Finance)، نوعي “مرکز مشاوره ارزش گذاري تجاري” فراملي که اداره مرکزي آن در لندن است، کشورها را ارزش گذاري و بر اساس نام هاي تجاري شان رتبه بندي مي کند.

دفترچه راهنماي حزب در ضمن بر اين نکته تاکيد مي کند که چگونه نام تجاري ترکيه در آستانه رسيدن به ارزشمندترين نام در جهان است. اين دلمشغولي نسبت به تصاوير، توسعاً به استفاده از قدرت دولتي براي حفظ سوددهي سرمايه گذاري خارجي در ترکيه ترجمه مي شود. آيا اين يکي از دلايلي نيست که توضيح مي دهد چرا برخي مقامات بيش از آنکه به خود مشکلات اشاره کنند نگران ساکت کردن منتقدان هستند؟ در واقع به نظر مي رسد بعضي مقامات عدالت و توسعه که در پيگيري قضايي حمزه اوغلو دست داشتند در آکادمي سياسي حزب پرورش يافته اند. طي اعتراضات پارک گزي، وزير فرهنگ و گردشگري، مطبوعات بين المللي را به خاطر پوشش اخبار متهم به تخريب ارزش نام تجاري ترکيه کرد. حتي رييس جمهور عبدالله گل، عضو سابق عدالت و توسعه، اظهار کرد تلاش هايي که در 10سال گذشته براي ارايه تصوير مثبتي از ترکيه صورت گرفته بود در عرض يک هفته به خاطر خشونت پليس عليه معترضان معکوس شد و از بين رفت.

درست است که جرم تراشي براي فعاليت هاي حرفه اي در ترکيه چيز جديدي نيست؛ دانشگاهيان و روزنامه نگاران قبلاتجربه اش کرده اند. آنچه جديد است اولاگسترش دامنه جرم تراشي (مثلابه فعالان محيط زيست) و اتهامات تروريستي است؛ ثانيا اعمال آن توسط حکومتي غيرنظامي است که به عنوان الگوي دموکراسي در خاورميانه تبليغ مي شود و ثالثا نقش روز افزون منافع نوليبرالي در اين فرآيند است. با اين همه همان طور که حزب عدالت و توسعه با برداشتن شرايط نظامي و نحوه اجراي آن، دموکراتيک نمي شود، اقتدارگرايي حزب نيز اردوغان را ديکتاتور نمي سازد. روشن است که برخي شهروندان ترک حس مي کنند براي توصيف محيط و شرايط فعلي مجبورند به استعاره “ديکتاتوري” متوسل شوند.

ولي چنين اظهاراتي شايد اين واقعيت را ناديده بگيرند که نظام فراملي پيچيده اي پشت سياست هاي نئوليبرالي نهفته است که اقتدارگرايي را تغذيه مي کند. راستش، در اکثريت گسترده اي از کشورها اجراي قانون نظامي است (و نه ديگر نظامي گري قدرتمند دوران جنگ سرد) که وظيفه محافظت داخلي از منافع سرمايه دارانه را بر عهده گرفته. در اين نظم جهاني درحال تغيير، اگر نظامي گري را يگانه مانع دموکراسي بخوانيم به سادگي نقش رشد همه جانبه “پليس ضدشورش” نظامي و به کارگيري “تکنولوژي هاي غيرکشنده” عليه معترضان به سياست هاي نوليبرال در سراسر جهان گم مي شود.

دموکراسي، امنيت ملي و حقوق کارگري

جامه هاي پليس ضد شورش را در نظر بگيريد که شبيه است به زره جنگجويان قرون وسطي با سپرهايشان. در ضمن به واژگان تکنولوژي پليس ضد شورش بنگريد: ماشين آب پاش، گاز فلفل، گاز اشک آور، صفحات مغناطيسي غيرکشنده که با ارسال امواج مانع پيشروي معترضان مي شود (silent guardian) و نظاير آن. واژگان جنگي و خشونتي که ما در اعتراضات مختلف در سراسر جهان شاهد آنيم، نشان مي دهد پليس ضدشورش در دفاع از وضع موجود، جنگي نمادين عليه جمعيت ناراضيان به راه انداخته. در همين حيص و بيص، تکنولوژي هاي غيرکشنده صنعتي روبه رشد است. هيچ يک از اينها را حزب عدالت و توسعه اختراع نکرده و نظامي کردن پليس از زمان کودتاي 1980 راه افتاد. آنچه جديد است اشتياق افکار عمومي بين المللي است براي پذيرفتن اين نکته که برداشتن شرايط نظامي (و مناقشاتي که بر سر اجراي آن درگرفت) به اندازه کافي نشانه خوبي است تا ترکيه را الگوي دموکراسي در خاورميانه بخوانيم. در چنين شرايطي، ديکتاتور ناميدن اردوغان فرصت اشاره به اين فرآيند پويا را از ما مي گيرد.

چنين رويکردي هم مشکل را فقط از جانب اردوغان مي داند، حال آنکه حزب عدالت و توسعه خود بخشي از يک نظام بزرگ تر است. لحن و روش برخورد اردوغان با معترضان اخير بسيار قابل انتقاد است، ولي اگر او را يگانه مسوول اوضاع جاري بدانيم، همه مشکلات نظام و مسووليت ديگر بازيگران سياسي را ناديده گرفته ايم. پرزيدنت گل هم تصميمات غيردموکراتيکي گرفته، همچون انتصاب نامزدهاي مورد نظرش به عنوان روساي دانشگاه ها به رغم راي منفي دانشکده ها. البته او نخستين رييس جمهوري نيست که چنين مي کند، ولي اولين کسي است که اين کارها را مي کند و همزمان او را همچون يک دموکرات حقيقي در آغوش مي گيرند. براي نشان دادن فرآيند پوياي خاصي که اعتراضات گزي برجسته کرد نبايد فقط به نخست وزير بلکه به نظام داخلي و فراملي نگريست. راستش، هر نوع اقتدارگرايي را بايد در نسبت با همين فرآيند پويا بررسي کرد.

در مجموع، در دولت - ملت هاي فوق العاده امنيتي نئوليبرال، علي الظاهر “دموکراسي” واژه اي مستعمل است: چنان که به دانش آموزان ابتدايي آمريکايي ياد مي دهند، همه اقدامات عليه دموکراسي بر مبناي امنيت ملي توجيه مي شود. وقتي پرزيدنت بوش مي خواست حمله به عراق را براي افکار عمومي موجه جلوه دهد، ادعا کرد اين حمله “دموکراسي” و آزادي را براي عراقي ها به ارمغان مي آورد. رسانه ها با اين ادعا از خود دفاع مي کنند که سانسور اخبار به بهانه امنيت ملي صورت مي گيرد. اين قبيل دستکاري رسانه ها مثال هاي خوبي به دست مي دهند. اگمن باغيش، وزير امور اتحاديه اروپا در دولت ترکيه، در مصاحبه اي با وال استريت ژورنال با همين استدلال از خودسانسوري در رسانه هاي ترکيه دفاع کرد: “اعتراضات مساله اي مرتبط با امنيت ملي بود”. او براي نمونه به نحوه پوشش اخبار در ايالات متحده در دوره پس از 11سپتامبر اشاره کرد. يکي از آخرين نکاتي که بايد در مورد خشونت پليس به ياد داشته باشيم چيزي است که در پشت آن نهفته است. طي اعتراضات، افسران پليس ضدشورش به خشونتي افراطي دست زدند. در همين زمينه برخي افسران گفتند 66 ساعت بيدار نگه داشته شده و آماده باش بوده اند. آنها مجبور بوده اند در خيابان ها بخوابند و غذاي مناسبي هم نداشتند. به علاوه، يکي از روساي پليس ظاهرا اعتراضات گزي را به نبرد گاليپولي (1915) ربط داده و افسران پليس ضد شورش را همچون مبارزاني در اين جنگ “حماسي” ستوده بود. با توجه به شرايط کار افسران پليس (که مشمول سوء استفاده از نيروي کار مي شود) و نيز نظامي کردن اجراي قانون (که متضمن فعاليت در چارچوب دوست و دشمن است) طبيعي است که کساني بخواهند شورش ها هر چه زودتر پايان يابد و برايشان احترام به حقوق بشر اولويت نداشته باشد. راستش، معدودي از افسران پليس اذعان کردند که با ديدن خشونت نيروهاي پليس عليه تظاهرات مسالمت آميز معترضان شوکه شدند.

مقصود عذرتراشي براي خشونت پليس نيست، بلکه توجه به اين نکته است که نيروي پليس ترکيه نيز خود بخشي از يک سيستم است و سوء استفاده از نيروي کار حتي مي تواند در صحنه هاي خشونت باري که طي هفته هاي اخير شاهدش بوديم نقش ايفا کند. گفتن ندارد که در ترکيه نيروهاي پليس نمي توانند اتحاديه تشکيل دهند و اين کار غيرقانوني به شمار مي آيد. بنابراين، مهم است در عين انتقاد به سياست هاي حزب عدالت و توسعه، از همه جنبه هاي اين فرآيند پويا آگاه باشيم و معيارهاي دوگانه به کار نبريم. راستش، مثال بسيار گوياي اين قضيه مناقشه بر سر ممنوعيت استفاده از رژلب قرمز براي ميهمانداران ترکيش ايرلاين است: رسانه ها، به خصوص در اروپا اين ممنوعيت را بيشتر پوشش مي دهند (چون هراس ضد اسلامي بيشتري مي افکند) تا تلاش هاي حزب عدالت و توسعه را براي نابودي حقوق قانوني کارگران، تحت عنوان حفاظت از نام تجاري شرکت شان. در همان حال که تيم فوتبال بارسلونا تي شرت هاي حامي مالي اش ترکيش ايرلاين را به تن مي کند، بيش از 300 کارگر اين آژانس هوايي به خاطر دست زدن به اعتصاب، حق قانوني شان، اخراج شده اند. ولي هيچ يک از اين خبرها را نمي توانيد در رسانه هاي بين المللي پيدا کنيد. روي هم رفته، در حالي که نئوليبراليسم ترکي، آنگونه که حزب عدالت و توسعه اجرايش مي کند، شيوه مخصوص به خود را دارد؛ شکل ويژه اقتدارگرايي در ترکيه امروز همانقدر محصول فرآيندهاي سرمايه داري جهاني است که نتيجه فرآيندهاي محلي مربوط به منافع و تقسيمات سياسي آن کشور است. در حالي که کشورهاي مختلف با پسمانده هاي تاريخي و سياست هاي جاري قدرت هاي سرمايه داري جهاني سر و کار دارند، اعتراضات فرصت هاي جديدي را پيش رويمان مي گذارند تا نخبه گرايي جديدي را نشان دهيم که تحت عنوان پوپوليسم ظهور کرده (براي مثال، هم بوش و هم اردوغان به رغم وضع طبقات مرفه اقتصادي و محافظت از منافع سرمايه داري، ادعا مي کنند نمايندگان عادي مردمشانند). در همين اثنا، استقلال شغل ها و حرفه ها و حقوق کارگري از همه سو تهديد مي شود، با اين همه هرچند اين مساله يکي از مشکلات اساسي نظم نوين جهاني و نئوليبرال است رسانه ها و مطبوعات چندان به آن نمي پردازند. از آنجا که معترضان اين مشکلات را به دلايل مختلف به خيابان آوردند، اعتراض ايشان امکان هاي ارزشمندي را براي نشان دادن اين فرآيند پويا و اين پرسش گشود که دموکراسي و حقوق فردي و جمعي در نظمي چنين نئوليبرال به چه معناست.

 

* آسلي ايغسيز، استاد مطالعات اسلامي و خاورميانه در دانشگاه نيويورک است. علايق تحقيقاتي و تدريس او شامل موارد زير مي شود: بازنمايي فرهنگي و تاريخ فرهنگي، روايت هاي جنگ و جابه جايي و فرآيند پوياي نامتجانس بودن در دوران متاخر عثماني و بسترهاي معاصر ترکيه.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group