معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1706
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
منظر شهری   - 1591
پداگوژی انتقادی   - 17
طراحي داخلي   - 1166
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نظریه معماری   - 1131
شهرهای در حرکت   - 15
سازه های شهری   - 1080
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
تکنولوژی ساخت   - 1072
معماری بایومورفیک   - 15
معماری حوزه عمومی   - 1062
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
مرزهای معماری   - 1047
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
نگاه نو به سكونت   - 915
اینستالیشن های شهری   - 14
المان شهری   - 868
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
نظریه شهری   - 835
معماری و غذا   - 13
معماری و سیاست   - 802
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
معماری مدرن   - 776
معماری و دشت   - 12
معماری پایدار   - 744
معماری خاورمیانه   - 11
کلان سازه   - 731
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
روح مکان   - 670
معماری خوانی   - 10
آینده گرایی   - 660
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
معماری منظر   - 628
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 624
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
آرمان شهرگرایی   - 587
بی ینال ونیز   - 10
طراحی صنعتی   - 575
درس گفتارهای اتووود   - 10
معماری تندیس گون   - 570
معماری و انسان شناسی   - 10
توسعه پایدار   - 566
فمینیسم   - 9
معماری شمایل گون   - 556
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
منتقدان معماری   - 556
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 545
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 517
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
باز زنده سازی   - 494
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
هنر مدرنیستی   - 437
معماری تخت جمشید   - 8
معماری یادمانی   - 390
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 387
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری سبز   - 385
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تغییرات اقلیمی   - 371
تز 1400   - 8
معماری ارزان   - 363
معماری آمریکای جنوبی   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 359
معماری و جنگ   - 7
معماری پست مدرن   - 352
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 333
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 323
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 317
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 308
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 295
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 285
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 277
عبور از مرحله جنینی   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 276
معماری مصر   - 7
اقتصادِ فضا   - 274
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری انتقادی   - 272
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری ـ سینما   - 268
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
زنان و معماری   - 250
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 247
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
عکاسی   - 241
طراحی و پناهجویان   - 7
مسکن حومه شهری   - 237
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 229
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 215
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 209
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 208
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 199
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری فضای داخلی   - 185
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و رسانه   - 180
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 178
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 178
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 174
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 169
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
ترسیمات معماری   - 166
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
هنر گفت و گو   - 165
مسابقه ویلا 1400   - 6
بلندمرتبه ها   - 138
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 123
ده پرسش از دو معمار   - 6
معماری کوچک مقیاس   - 106
جنتریفیکیشن   - 6
ویرانه ها   - 104
معماری استرالیا   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 98
زنان، آشپزخانه، مقاومت   - 5
معماری چین   - 97
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
معماری آسیا   - 93
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری اروپا   - 91
اکنی استودیو   - 5
معماری مذهبی   - 90
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری فاشیستی   - 89
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 87
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
معماری جنگلی   - 84
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
اکسپو   - 83
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 80
بلوپرینت   - 4
فیلوکیتکت   - 79
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
گفت و گو با مرگ   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
معماری پراجکتیو   - 78
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 74
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری هند   - 70
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری دیجیتال   - 68
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
بحران آب   - 65
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 65
معمای حبابی   - 4
معماری و نقاشی   - 61
معماری پساصنعتی   - 4
پداگوژی   - 60
معماری آفریقا   - 3
زاغه نشینی   - 57
اتووودْ باکسْ آفیس   - 3
معماری و روانشناسی   - 57
مدرنیسم هیپی   - 3
طراحی مُد   - 56
معماری مدارس   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 54
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 53
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری و رنگ   - 53
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و ادبیات   - 52
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
آنتروپوسین   - 52
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری بیابانی   - 50
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و آب   - 50
باشگاه مشت زنی   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
هنر روسیه   - 45
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
باهاوس   - 44
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
معماری و گیم   - 40
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری و سلامت   - 37
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری آمریکا   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 2
معماری مجازی   - 31
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
فیلم های اتووود   - 2
پاویون های سرپنتین   - 28
سایبرفمینیسم   - 2
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
معماری و کودک   - 2
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
سایبورگ   - 2
معماری و کوه   - 23
سایبرنتیک   - 1
طراحی جزییات   - 23
نمایش های مد پرادا   - 1
معماری و آسمان   - 21
ان اف تی   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
متاورس   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری ـ موسیقی   - 19
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
ده پرسش از هشت معمار   - 1
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
فرهنگ نفت   - 18
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پردیس ویترا   - 18

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 11
آرشیگرام   - 8
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 18
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
آی/ تری   - 2
شاشونا زوبوف   - 4
اُ ام اِی   - 59
شیبیک و کریستوف   - 2
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 30
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 7
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئوپلد بانچینی   - 2
اسکار نیمایر   - 38
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 26
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 112
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 25
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 74
لودویگ میس ون دروهه   - 29
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اورهان پاموک   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 9
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 36
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 32
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 3
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 5
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 10
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 5
تئودور آدورنو   - 7
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 7
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دورته مندروپ   - 3
کلود پَره   - 3
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کنت فرمپتن   - 14
دیوید رُی   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید گیسن   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنگو کوما   - 47
رابرت نوزیک   - 2
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رابرت ونتوری   - 31
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کوین لینچ   - 7
رضا دانشمیر   - 5
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رم کولهاس   - 119
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد مِیر   - 8
یان گِل   - 9
ریچارد نویترا   - 7
یو ان استودیو   - 32
ریموند آبراهام   - 1
یورگن هابرماس   - 15
رینر بنهام   - 2
یورن اوتزن   - 1
رینهولد مارتین   - 5
یونا فریدمن   - 5
ریکاردو بوفیل   - 7
یوهانی پالاسما   - 12
زاها حدید   - 196

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -877
گالری   -95
زیرساخت های شهری   -477
هتل   -84
فرهنگی   -383
ورزشی   -68
پاویون   -303
حمل و نقل عمومی   -39
موزه   -273
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -38
اداری ـ خدماتی   -255
ویلا   -27
تفریحی   -192
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -173
زاغه نشینی   -6
اموزشی   -158
سرویس بهداشتی عمومی   -5
صنعتی   -114
عناصر یادمانی شهری   -5
معماری مذهبی   -108
تجاری   -3
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
 رسانه ی تخصصی معماری و شهرسازی میم زون
هنر گفت و گو ـ روزنامه اعتماد با ناصر فكوهي
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/10/14
مـنـــــــبـع : روزنامه اعتماد 14 دي 1392 شماره 2864 به قلم بابك مهديزاده
تعداد بازدید : 2893

 هنر گفت و گو نام اثری سترگ از هنرمند سورئال رنه مگریت است؛ در چشم اندازی از غول هایی در نبرد یا از اغاز جهان، دو انسان کوچک در گفت و گویند، سخنی ناشنیدنی جاری است که در سکوت سنگ ها جذب می شود، اما در پای سنگ های تل انبار شده مجموعه حروفی شکل گرفته اند: رویا، صلح یا مرگ که تلاش دارند به اشوب سنگ ها نظمی دهند. اتووود گفت و گوهایش را زیر عنوان این ستون خواهد آورد.

 

نهادهاي خصوصي و مدني در طول سال‌هاي اخير تا حد زيادي بار نهادهاي دولتي را كه به تدريج از كار مي‌افتادند بر دوش كشيدند و از هيچ حمايتي هم برخوردار نبودند. دولت‌هاي نهم و دهم تخريب گسترده را نه فقط در عرصه دولت و بلكه در عرصه جامعه مدني به طور گسترده‌يي به تحقق درآوردند. امروز اما به نظر مي‌رسد اراده‌يي واقعي در دولت جديد براي بازگرداندن نخبگان و دلسوزان به پژوهش اجتماعي وجود دارد و هر چند موانع و مخالفاني كه در واقع مخالف گسترش آزادي و پيشرفت اين پهنه فرهنگي هستند، بگذارند.

اميد من آن است كه در چشم‌اندازي 10 ساله بتوان تخريب‌هاي هشت ساله گذشته را جبران كرد و قدم‌هاي موثري نيز براي بهبود وضعيت برداشت. اين را مي‌توانم با اطمينان بگويم كه اعتماد به صورت بسيار تدريجي در حال بازگشت به نخبگان است و آمادگي همكاري و كمك به دولت براي بازسازي و ترميم وضعيت هنوز بالاست اما سرعت عمل بيشتري از جانب دولت مورد نياز است.

وضعيت علوم اجتماعي و انساني را در ايران اسفبار مي‌داند. معتقد است كه علوم اجتماعي به روند توسعه در غرب كمك زيادي كرده است اما حال و روز خوبي در ايران و مخصوصا در هشت سال گذشته نداشته است اگرچه به شعارهاي دولت جديد در حوزه احياي علوم انساني و اجتماعي اميدوار است. دكتر ناصر فكوهي از مهم‌ترين جامعه‌شناسان ايران است.‌ زاده شده تهران و استاد دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران. دكترايش را در رشته انسان‌شناسي سياسي از دانشگاه پاريس گرفت و كتاب‌هاي مهمي در اين زمينه تاليف و ترجمه كرد. گفت‌وگو با دكتر ناصر فكوهي را بخوانيد. علوم اجتماعي در چه دوره‌يي و در چه شرايطي در غرب متبلور شد؟

علوم اجتماعي يا به صورتي كه در گرايش كنتي در ابتدا موسوم بود، "فيزيك اجتماعي" از دل "انديشه‌هاي انسان‌گرايي" يا اومانيسم و روشنگري و سپس و البته تا حدي همزمان، اقتصاد سياسي قرن نوزدهمي بيرون آمدند. اين علوم كه در فرانسه اغلب به دليل نفوذ دوركيمي، عنوان "جامعه‌شناسي" را حتي تا امروز حفظ كرده‌اند، گسترش نظام‌هاي شناخت از سازوكارهاي كنش در معنايي بود كه ماركس در حوزه اقتصاد به "پراكسيس" مي‌داد. از اين رو، يك الگوي علوم طبيعي به كار گرفته شد تا با اتكا بر مدل پژوهشي پوزيتيويستي به گروهي از فرضيات و قوانين رسيده شود و از آنها ادعاي نوعي قابليت پيش‌بيني اجتماعي مطرح شود كه به نظر مي‌رسيد با ظاهر شدن شهرهاي صنعتي و گسترش آنها از يكسو و ورود تمدن اروپايي به پهنه‌هاي پيراموني از سوي ديگر، ضروري به نظر مي‌رسيد. بنابراين در يك كلام اين علوم بايد با بهره بردن از دانش فلسفي و شناخت اجتماعي فيلسوفان و تركيب آن با روش‌هاي آزمايشگاهي از خلال مدل‌هاي رياضي و آماري، اين امكان را فراهم مي‌كردند كه از يكسو "جامعه" و "شهر" صنعتي جديد قابليت تحقق يافتن و تداوم پيدا كنند و از طرف ديگر، هژموني استعماري اروپايي و بي‌رحمي ضد دموكراتيك آن درون نظام‌هاي دموكراتيك، مشروعيتي علمي بيايد.

اين علوم چه كمكي به توسعه‌يافتگي كشورهاي غربي كرد؟

علوم اجتماعي به دو صورت اين امر را ممكن كرد: از يكسو، با ارائه مدل‌هاي شناخت جامعه و نشان دادن راه‌هاي ساختن اين جامعه در آن واحد. اين علوم بود كه تا حد زيادي راه ساختن مفاهيمي مثل "ملت"، "ملي‌گرايي"، "تاريخ"، "تمدن"، "فرهنگ" و غيره را در معاني مدرن سياسي‌شان فراهم كرد و در نتيجه امكان داد كه راهبردها و راهكارهاي توسعه در مدل‌هاي گوناگون غربي‌اش به ويژه مدل بسيار موفقيت‌آميز اما محدوديت يافته در زمان، يعني مدل دولت رفاه ساخته شود. اين مدل در سال‌هاي پس از جنگ در طول سه دهه (1930 تا 1980) عامل اصلي توسعه اروپا بود. اما راه ديگري كه اين علوم به توسعه‌يافتگي غرب كمك كرد، كاربردپذير كردن نظريه تطوري در حوزه توسعه‌يي آن بر جهان سوم بود كه امكان داد مدل مركز_ پيرامون به تعبير والرشتاين به وجود بيايد و همين مدل بود كه امكان انباشت سرمايه و انتقال نيروي كار گسترده از جهان سوم به كشورهاي توسعه يافته را در طول سال‌هاي طلايي توسعه ممكن كرد. به اين ‌ترتيب به نظر من جامعه‌شناسي و انسان‌شناسي استعماري و پسااستعماري به يك اندازه در اين زمينه مسووليت دارند زيرا عملا با ايجاد توسعه‌يي حيرت‌انگيز در اروپا، جهان پيراموني را به فقر و نابساماني ساختاري محكوم كردند، تا در نهايت امروز به آخر اين چرخه يعني بازگشت نابساماني پيرامون به مركز برسيم و شاهد بحراني جهاني شويم كه راه‌حلي چندان قابل اتكايي در برابرش ديده نمي‌شود.

در ايران وضع چگونه بود؟ آيا ايران قبل از ورود علوم اجتماعي در عصر مدرن به داخل كشور، سابقه‌يي از طرح و بحث اين علوم داشته است و اصولا دانشمندان ايراني در دوره‌هاي مختلف تاريخي چه اندازه نسبت به اين علوم ومباني فلسفي‌اش آشنا بودند و مورد دغدغه‌شان بود؟

بدون شك ما از پيشينه يك تمدن بزرگ چند هزار ساله برخورداريم. يوناني‌هاي آتن ايران هخامنشي را " استبدادي" مي‌ناميدند اما اين قضاوت كاملا بي‌ربط بود زيرا بر اساس يك خودمحوربيني كامل انجام مي‌گرفت. آنها بي‌ترديد، تعمدا "اسپارت" را از ياد مي‌بردند و "مقدوني" دانستن اسكندر را دليل اصلي كشتارهاي وسيع مردم ايران و يونان و استبداد گسترده‌يي مي‌دانستند كه بر يونان و جهان باستان برقرار كرد و فرصت تحكيم آن را به دليل مرگ در جواني نيافت. اما برخلاف اين نظريه كه به صورت كليشه‌يي در مباحث انديشه اجتماعي از دوره يونان باستان و نظريه استبداد تا نظريه استبداد شرقي و شيوه توليد آسيايي ماركس، بدون هيچ ريشه و نشان و تحقيقي جديد مطرح شده و بهترين تحليل از بي‌پايه بودنش را مي‌توان در مقاله مفصل پري آندرسون درباره شيوه توليد آسيايي خواند، نظام‌هاي مركزي سياسي در ايران و نخبگان آن اغلب از نوعي هوشمندي در مديريت برخوردار بوده‌اند كه اين را هم در شيوه‌هاي عملي حكومتداري خود نشان داده‌اند و هم در ادبيات بسيار گسترده‌يي كه به ويژه پس از اسلام در اختيار داريم. مطالعات درباره شيوه توليد آسيايي عملا در دهه 1960 با ويتفوگل و سپس گودوليه به پايان رسيدند و از بعد ديگر كسي اين تزها را جدي نمي‌گيرد. معني اين حرف اين نيست كه در ايران استبداد گسترده نداشته‌ايم اما بايد دقت داشت شيوه استبدادي در معنايي كه يوناني‌ها مي‌فهميدند شكل غالب حكومتي حتي در خود يونان غيرآتني بود. معني اين حرف آن است كه همواره شخصيت‌ها، متفكران و نهادهايي در ايران وجود داشته‌اند كه درباره بسياري از مسائل اجتماعي انديشيده‌اند و اين انديشه‌ها البته نه به صورت مستقيم براي ما قابل استفاده است هر چند ما بيشتر از آنكه از آنها استفاده كنيم كه كاري بسيار مشكل و نيازمند مطالعات و تحقيقات بي‌شمار است، بيشتر درباره داشتن آنها شعار مي‌دهيم و همين. اما براي مديريت موقعيت كنوني، اغلب ترجيح مي‌دهيم از مدل‌هاي استعماري و غربي استفاده كنيم. نتيجه چنين اشتباهي هم روشن است. بنابراين بهتر است از اين منابع در كنار منابع جديد و تجربه گرانقدر دو قرن دولت‌هاي ملي در سراسر جهان استفاده كنيم، بي‌آنكه دست به تقليد‌هاي سطحي بزنيم تا امكان اميد به آينده‌يي بهتر را به دست بياوريم.

علوم اجتماعي در اين سال‌هاي حضورش در ايران دستخوش چه تغييراتي شد، آيا توانست آن گونه كه در دنيا به گفته شما به توسعه كمك كرده در ايران نيز موفق ظاهر شود؟

علوم اجتماعي همچون ساير علوم دانشگاهي در ايران در مدل غربي‌اش از سال‌هاي دهه 1330 وارد ايران شدند. اما با وجود پيشكسوتاني همچون مرحوم صديقي تا زمان انقلاب يعني در طول 30 سال اهميت چنداني نداشت و بيشتر در قالب نوعي جامعه‌شناسي شهري بسيار ابتدايي از يكسو و نوعي مردم‌نگاري كلاسيك غربي در سوي ديگر، يا مستقيم يا غيرمستقيم به وسيله جامعه‌شناسان و انسان‌شناسان غربي به انجام مي‌رسيد. سهم انسان‌شناسان در اين زمينه بالاست البته بيشتر آنها ارزش كاري خود را در شناخت جامعه عشايري ما دارند نه جامعه شهري رو به رشد كشور كه تقريبا ناديده گرفته مي‌شد و به همين دليل نيز سرانجام دست به شورش و طغيان زد تا بتواند خود را به اثبات برساند. اما بعد از انقلاب يعني در واقع بعد از دوره جنگ، ورود نسل جديد تحصيلكردگان خارج از كشور و فارغ‌التحصيل‌شدگان داخل، آغاز‌گر نوعي از علوم اجتماعي بومي بود كه به خوبي تعريف نشده و هنوز به دنبال خود مي‌گردد چون درك درستي از اينكه يك جامعه‌شناسي در يك سنت محلي چه بايد باشد ندارد و بيشتر به دنبال اختراع دوباره چرخ است. اين در حالي است كه آخرين بازماندگان جامعه‌شناسي، انسان‌شناسي ايران و شرق‌شناسي ايران در ميان غربي‌ها بازنشسته شده يا درگذشته‌اند و از آخرين ثمرات كار آنها مي‌توان به بخش‌هاي مهمي از دايره‌المعارف ايرانيكا استناد كرد. نسل جديدي البته از اين گروه با مشكلات بي‌شمار و به سختي در چند كشور (آلمان، اسكانديناوي و ايالات متحده) در حال شكل‌گيري است كه عمدتا به سرمايه‌هاي ايراني خارج از ايران وابسته است و به نظر نمي‌رسد در سال‌هاي آينده رشد زيادي داشته باشند. گروهي نيز از مهاجران ايراني نوعي جامعه‌شناسي از راه دور را در كشورهاي غربي به وجود آورده‌اند كه اغلب و البته نه در همه موارد شكل يك "بيگانه‌گرايي" (اگزوتيسم) يعني شرق‌شناسي متاخر و به دور از چارچوب مفهومي- تاريخي را دارد و بيشتر، ايده‌هايي حاضر و آماده را به آكادمي غربي درباره يك ايران خيالي تحويل مي‌دهد تا آنها را در گفتمان سياسي‌شان ارضا كند، اما چندان ارزش بالايي از لحاظ علمي ندارد يا كاملا با ادبيات مشابه در ايران قابل مقايسه است و تنها تفاوتش در زبان بين‌المللي آن و رعايت گروهي از نكات روش‌شناسي سطحي در آن كارها به دليل قرار گرفتن‌شان در چارچوب‌هاي آكادميك و انتشاراتي مستحكم است. هر چند ناشران ايراني در حال حاضر به‌شدت در پي ترجمه اين قبيل كارها هستند و بازار جديدي از آنها ساخته‌اند. البته برخي از انديشمندان برجسته نظير آبراهاميان، نصر، يارشاطر، اشرف و... را نبايد جزو اين موارد ديد ولي اكثر اين شخصيت‌ها (به جز آبراهاميان) سرمايه اوليه و اصلي خود را در ايران به دست آورده بودند و در دانشگاه‌هاي غرب صرفا تداوم كارهاي ايراني‌شان را انجام مي‌دهند. وضعيت علوم اجتماعي و انساني در ايران، تقريبا اسفبار است، كمي‌گرايي و سطحي شدن كارها، در كنار خود شيفتگي‌هاي مضحكي كه گروهي از اساتيد دانشگاهي از يك سو و روشنفكران غيردانشگاهي‌مان از سوي ديگر، درباره خود دارند و معيارهايي كه براي خودستايي و بالا فرض كردن خود در جهان براي خودشان ابداع كرده‌اند، به واقع بسيار به دور از شأن هرگونه دانش اجتماعي است و در اين باره به صورت مكرر سخن گفته‌ايم.

آيا برنامه‌ريزان كشور براي توسعه‌يافتگي از علوم اجتماعي و دانشمندان اين حوزه كمك گرفتند؟

در طول دولت نهم و دهم، تقريبا به صورت سيستماتيك تمام ظرفيت‌هاي فكري در اين زمينه‌ها به زير فشار خرد‌كننده‌يي قرار گرفتند، بسياري مهاجرت كردند، بسياري از دانشگاه بيرون رفتند، بسياري از نهادها از كار افتادند يا به گونه‌يي تخريب شدند كه سال‌ها طول مي‌كشد تا به وضعيت حتي هشت سال گذشته خود برگردند. به هر تقدير ظاهرا دولت جديد سياست‌هاي جديدي را دنبال مي‌كند، هر چند هنوز در عمل شاهد كاري واقعي نبوده‌ايم اما حرف كارهايي كه قرار است انجام شوند و اعتمادي كه قرار است از راه برسد و نهادهايي كه بايد بازسازي شوند، زياد به گوش مي‌رسد و در عين حال فشار تا حد بسيار اندكي از روي اصحاب انديشه برداشته شده است و همه اينها جاي قدرداني دارد اما اينكه تنها با چنين وضعيتي بخواهيم انتظار معجزه‌يي از علوم اجتماعي داشته باشيم بيهوده است.

چرا به علوم اجتماعي در ايران مخصوصا در هشت سال گذشته چندان توجهي نشد؟

در دوره هشت ساله دولت‌هاي نهم و دهم، به دليل شكل‌گيري يك ايدئولوژي پوپوليستي و بسيار آسيب‌زا كه امروز همه را گرفتار كرده و اثرات خودش را يك به يك ظاهر مي‌كند، يكي از حوزه‌هايي كه مورد يورش واقع شد، علوم اجتماعي و انساني بودند زيرا اصحاب اين علوم از همان آغاز به كار اين دولت‌ها نسبت به خطرات آنها هشدار دادند، چراكه مثال‌هاي بي‌شماري در طول تاريخ وجود دارند كه براي ما كاملا شناخته شده‌اند كه آمرانه و غيردموكراتيك جوامع امروزي را نمي‌توان اداره كرد مگر اينكه از يك پهنه كشوري و فرهنگي يك اردوگاه كار اجباري ساخت و به‌شدت آن را زير مراقبت و تنبيه قرار داد كه چنين چيزي در ايران به صورت پايدار يا حتي نيمه‌پايدار نه هرگز ممكن بوده و نه به نظر من هرگز ممكن خواهد بود. امروز به سه دليل اصلي بالا رفتن سرمايه فرهنگي كل جامعه، بالا رفتن گستره مشاركت زنان در جامعه و جوان شدن جمعيت كه دو موضوع نخست تحت تاثير و از دستاوردهاي مستقيم انقلاب اسلامي و جزو اهداف رسمي و اعلام شده آن بوده و هست، اين ناممكن بودن مديريت ايدئولوژيك و آمرانه، باز هم بيشتر از پيش مطرح است و از اين رو همه كساني كه حتي به منافع خود در آينده‌يي نه‌چندان دور فكر مي‌كنند بايد كمك كنند كه دولت كنوني اگر به شعارهاي انتخاباتي خود پايبند باشد به موفقيت برسد و ما شاهد بازگشت گرايش‌هاي تندرو كه جز تخريب و به خطر انداختن كل دستاوردهاي انقلاب نمي‌توانند تاثيري داشته باشند، نباشيم.

چرا در ايران بسياري از نخبگان ابزاري كساني هستند كه مهندس بودند و بعد با تغيير رشته مدرك دكتراي يكي از رشته‌هاي علوم اجتماعي را گرفتند؟

مدلي كه در ايران بسيار با آن برخورد مي‌كنيم يا آن است كه تحصيلكردگان در رشته‌هاي مهندسي در سيستم‌هاي علمي در راس امور قرار مي‌گيرند و اين نه تنها در رشته‌هاي علوم دقيقه بلكه در رشته‌هاي علوم اجتماعي و انساني است كه اين امر اخير به خودي خود يك اشتباه بزرگ راهبردي است زيرا اين گروه تلاش مي‌كنند ديدگاه‌هاي غيرانعطاف‌آميز مهندسي را به حوزه انساني تعميم دهند و معمولا برنامه‌هاي اجتماعي را پيشنهاد كرده و به پيش مي‌برند كه دير يا زود نه فقط هزينه‌هاي سنگين مالي بر جاي مي‌گذارد بلكه هزينه‌هاي اجتماعي و سياسي هم به همراه دارد و به عكس اهداف مورد نظر مي‌رسد. از اينكه بگذريم اينكه مدل حركت براي قرار گرفتن در "پست" و به دست گرفتن سمت‌هاي اداري و غيره بسيار از مدل حركت از علوم دقيقه به علوم انساني تبعيت مي‌كند را بايد به حساب اين هم گذاشت كه درك واحدي از "علم" در اين دو حوزه وجود ندارد و گروه اخير اغلب ديدي ابزاري نسبت به علم دارند و همين هم باعث شده كه غالب شدن اين‌گونه نظرات ما را به سوي كمي‌گرايي در همه زمينه‌هاي علمي و ناديده گرفتن قدرت جامعه و نظام‌هاي اجتماعي پيش برده كه نتيجه‌اش انواع و اقسام مشكلات لاينحل است كه امروز روي دست‌مان مانده است.

آيا اين نگاه مهندسي‌گونه به علوم اجتماعي صدماتي به نحوه تصميم‌گيري مملكتي يا به خود علوم اجتماعي وارد نساخت؟

صد درصد وارد كرد. منتها اغلب نمي‌توان اين موضوع را مورد انتقاد قرار داد زيرا نخبگان اداري، به دليل نداشتن تجربه علمي، نداشتن رابطه با جهان واقعي و با سير تحولات دنيا و به ويژه نداشتن پايه‌هاي قوي فلسفي و ديدگاه‌هاي مستحكم نسبت به تاريخ علم و سطح فرهنگ عمومي بسيار پايين چه نسبت به فرهنگ بومي اسلامي و ايراني و چه فرهنگ‌هاي ديگر جهان، وقتي از مهندسي هم صحبت مي‌كنند نمي‌دانند چه مي‌گويند و اين را به مقامات تصميم‌گيرنده انتقال داده و آنها را نيز به انحراف مي‌كشند. اصولا مهندسي يك مفهوم يوناني است كه از طريق گروهي از فلاسفه اسلامي وارد حوزه اروپاي پس از رنسانس شد و سپس از طريق استعمار به جهان انتقال يافت. مهندسي با آنچه ما "ساختن" نام مي‌دهيم متفاوت است و در يونان باستان، منشأ ايدئولوژي‌هايي است كه با گذار از انقلاب صنعتي به فرآيندهاي استعماري بر اساس رويكرد‌هاي تطورگرايانه رسيدند. مهندسي، هندسه‌يي است كه منشا خود را در انسان شكل‌انگاري يوناني (anthropomorphism)مي‌يابد، يعني اينكه انسان بايد شبيه خداوند باشد و خداوند شبيه انسان است، اين ديدگاه البته نه با دين زرتشت ايران پيش از اسلام انطباق دارد نه با اسلام، زيرا هر دو اين اديان غير انسان شكل‌گرا هستند، يعني تصوير آرماني خداوند را از انسان جدا مي‌كنند و آرمان را در رسيدن به مفهوم خداوند مي‌دانند و نه به يك "شكل" زيرا بر اين باورند كه خداوند شكل ندارد يا بهتر بگوييم شكل و معناي عالم، همه خداست. اين تفاوت فلسفي- ديني با زور استعماري زير سوال رفت. ايدئولوژي مهندسي جهاني شد و نه فقط شامل علوم دقيقه شد، خود را به علوم انساني نيز از طريق پوزيتيويسم تحميل كرد. نتيجه را امروز ما در نزد خود در آن مي‌بينيم كه رشد تعداد مقالات اي‌اس‌اي، يا تعداد دانشگاه‌ها يا تعداد دانشجويان يا تعداد اساتيد و غيره را به حساب رشد علم و جهاني شدن مي‌گذارند كه يك ديدگاه كاملا استعماري و دروني شده است كه در واقع ضدبومي و اروپامحورانه است اما همه جا خود را با عنوان بومي‌سازي مطرح مي‌كند. تا زماني نيز كه از اين منطق خارج نشويم نمي‌توانيم علمي داشته باشيم كه بومي باشد، بومي نه در مفهوم جدا شدن از علم جهاني بلكه به مفهوم آنكه جايگاه از آن خود در علم جهاني داشته باشد و با آن به تعاملي سالم با آن برسد و در مقابل آن نه خود شيفته باشد و نه خود باخته.

آيا اصلا درست است كه ورود به رشته‌هاي علوم انساني در مقطع كارشناسي ارشد براي ليسانسيه‌هاي رشته‌هاي ديگر آزاد باشد؟

به نظر من مشكلي در اين زمينه در شرايط كنوني وجود ندارد، زيرا بسياري از كساني كه تمايل به ادامه تحصيل در رشته‌هاي علوم اجتماعي داشته‌اند به زور خانواده با توهمات ناشي از همان مهندسي كذايي كه اشاره شد به سوي رشته‌هايي كشيده شده‌اند كه هر چند بسيار ارزشمند هستند اما بيش و پيش از هر چيز بايد به وسيله كساني دنبال شوند كه به آنها علاقه‌مندند. بنابراين نبايد راه را براي اين دانشجويان كه پس از دوره كارشناسي فرصتي مجدد مي‌يابند بست. اصولا سال‌هاي اوليه دانشگاهي چندان تعيين‌كننده در آينده حرفه‌يي در سطح بالاي يك فرد ندارد. تحصيلات تكميلي و از آن بيشتر تجربه حرفه‌يي است كه بايد پيش از سي سالگي يك نفر را براي بر عهده گرفتن مسووليت‌هاي سنگين و مهم در يك جامعه بسازد. بنابراين گمان نمي‌كنم مشكل از آن جهت باشد كه ورود به اين رشته‌ها از طرف رشته‌هاي مهندسي آزاد است. اتفاقا برخي از بهترين دانشجويان ما در علوم اجتماعي داراي پايه مهندسي يا ساير رشته‌هاي علوم انساني نظير فلسفه هستند و اين در جهان نيز الگويي رايج است.

يكي از مهم‌ترين ابزار علوم اجتماعي براي رشد، تحقيق و پژوهش است. در ايران تا چه اندازه اين امر مورد توجه قرار گرفته است؟

اين امر به صورت رسمي بسيار مورد توجه است اما سازو كارها در اين زمينه نقصان‌هاي زيادي دارند كه همين كار را به فساد در برخي موارد و غير كارا شدن پژوهش در بسياري از موارد مي‌كشاند. وجود سازمان برنامه نعمتي بود كه از دست داديم و اميدوارم زودتر جبران شود و اين سازمان بار ديگر بتواند كنترلي بر امور را به صورت جدي به دست آورد تا بودجه‌ها در اين زمينه به صورت منطقي‌تري توزيع شود. مشكل ديگري كه در اين زمينه حتي پيش از دولت نهم هم وجود داشت عدم شفافيت پژوهش‌ها بود و به انتشار نرسيدن نتايج آنها كه اصل و قانون بايد بر آن باشد كه جز مواردي كه در خود قانون پيش‌بيني شده است، تمام پژوهش‌ها قابل دسترسي باشد تا بتوان مشكلات را شناخت و به موقع براي آنها چاره‌يي انديشيد. امنيتي فكر كردن تقريبا در تمام قرن بيستم دليل اصلي آنومي‌هاي اجتماعي و تخريب قدرت‌هاي سياسي بوده است، شايد بتوان به جرات گفت حتي يك مورد هم ما در قرن بيستم نداريم كه چنين شيوه‌هايي پاسخ داده باشند. به همين دليل نيز امروز هيچ اثري از دولت‌هاي كمونيستي يا سرمايه‌داري‌هاي نظامي‌گرا باقي نمانده است، چند مورد محدودي هم كه هستند به صورتي معجزه‌آسا و به دلايل ژئوپولتيك و بر اساس توافقي بين‌المللي هنوز وجود دارند (چين، كره شمالي، كوبا...) و بدون شك در آينده‌يي نه چندان دور اثري از آنها باقي نخواهد ماند. مقايسه نقشه جهان امروز با نقشه بيست سال پيش به هر كسي نشان مي‌دهد كه چنين اشكالي از مديريت سياسي در قرن بيستم جز به بهاي تخريب كامل جامعه و حاكميت كامل نظامي‌گري‌هاي هژمونيك امكان‌پذير نيست كه آن هم با وجود اين انباشت حيرت‌آور از سلاح‌ها در سطح جهان به نوعي يعني نابودي گونه انساني.

آيا نهادهاي خصوصي در امر تحقيق و پژوهش فعال هستند و آيا دولت با اين نهادها همكاري مي‌كند؟

نهادهاي خصوصي و مدني در طول سال‌هاي اخير تا حد زيادي بار نهادهاي دولتي را كه به تدريج از كار مي‌افتادند بر دوش كشيدند و از هيچ حمايتي هم برخوردار نبودند. دولت‌هاي نهم و دهم تخريب گسترده را نه فقط در عرصه دولت و بلكه در عرصه جامعه مدني به طور گسترده‌يي به تحقق درآوردند. امروز اما به نظر مي‌رسد اراده‌يي واقعي در دولت جديد براي بازگرداندن نخبگان و دلسوزان به پژوهش اجتماعي وجود دارد و هر چند موانع و مخالفاني كه در واقع مخالف گسترش آزادي و پيشرفت اين پهنه فرهنگي هستند، بگذارند. اميد من آن است كه در چشم‌اندازي 10 ساله بتوان تخريب‌هاي هشت ساله گذشته را جبران كرد و قدم‌هاي موثري نيز براي بهبود وضعيت برداشت. اين را مي‌توانم با اطمينان بگويم كه اعتماد به صورت بسيار تدريجي در حال بازگشت به نخبگان است و آمادگي همكاري و كمك به دولت براي بازسازي و ترميم وضعيت هنوز بالاست اما سرعت عمل بيشتري از جانب دولت مورد نياز است در عين حال كه هر اقدامي كه كوچك‌ترين شباهتي به دولت‌هاي پيشين داشته باشد، ضربه‌يي مهلك و حتي مهلك‌تر از آن سياست‌ها به اعتماد نخبگان وارد مي‌كند و نوميدي را در كشور گسترش مي‌دهد كه به سود هيچ كس نيست.

عدم توجه به علوم اجتماعي چه تاثيري در فرآيند توسعه كشور داشته است؟

تاثير آن، غيركارا شدن و از ميان رفتن هزينه گسترده مالي و انساني و اجتماعي و از آن بدتر احتمال به وجود آمدن هزينه‌ها و پيامد‌هاي خطرناكي چون مصيبت‌هاي اجتماعي، و به طور كلي راديكاليزه شدن كالبد اجتماعي است كه به خودي خود امري خطرناك است. جامعه براي راديكاليسم ساخته نشده است و جامعه راديكاليزه شده، به بدني در حال تشنج شباهت دارد كه مي‌تواند بيش از هر كس و هر چيز به خودش ضربه بزند، چيزي كه قرن بيستم بارها و بارها به ما نشان داده است.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group