معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1497
معماری و گیم   - 21
منظر شهری   - 1448
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
نظریه معماری   - 1091
جشن نامه اتووود   - 21
طراحي داخلي   - 1021
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
سازه های شهری   - 930
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
تکنولوژی ساخت   - 914
پردیس ویترا   - 18
معماری حوزه عمومی   - 855
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
مرزهای معماری   - 837
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 17
نگاه نو به سكونت   - 795
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نظریه شهری   - 784
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
المان شهری   - 768
شهرهای در حرکت   - 15
معماری و سیاست   - 721
معماری ـ موسیقی   - 15
کلان سازه   - 644
معماری بایومورفیک   - 15
معماری مدرن   - 630
معماری جنگلی   - 15
معماری پایدار   - 570
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
منتقدان معماری   - 531
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
آرمان شهرگرایی   - 525
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
روح مکان   - 505
طراحی مُد   - 12
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 505
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
طراحی صنعتی   - 489
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
معماری منظر   - 485
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری تندیس گون   - 479
بی ینال ونیز   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 476
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
آینده گرایی   - 454
معماری بیابانی   - 10
معماری شمایل گون   - 440
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
باز زنده سازی   - 422
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
هنر مدرنیستی   - 418
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
توسعه پایدار   - 404
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماری یادمانی   - 362
معماری خوانی   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 354
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماریِ توسعه   - 343
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری سبز   - 339
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
طراحی نئولیبرال   - 325
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری پست مدرن   - 325
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 296
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
تغییرات اقلیمی   - 289
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 269
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 268
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 268
عبور از مرحله جنینی   - 7
معماری محلی   - 265
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 7
معماری ارزان   - 259
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 255
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 243
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 241
معماری تخت جمشید   - 7
معماری انتقادی   - 239
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری ـ سینما   - 230
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 224
طراحی و پناهجویان   - 7
زنان و معماری   - 217
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 211
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 206
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 198
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 197
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 176
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 167
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 151
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 149
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 146
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
ترسیمات معماری   - 135
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری ژاپن   - 133
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
معماری و فاجعه   - 129
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 121
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
بلندمرتبه ها   - 116
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 94
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 6
معماری مذهبی   - 87
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 85
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری فاشیستی   - 85
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
اقتصادِ فضا   - 81
فرهنگ نفت   - 5
اکسپو   - 79
معماری مصر   - 5
فیلوکیتکت   - 73
اتووودْ آبزرور   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 73
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 71
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
گفت و گو با مرگ   - 69
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
بلوپرینت   - 4
معماری هند   - 67
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
معماری چین   - 66
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
ویرانه ها   - 64
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری فضای داخلی   - 60
پداگوژی انتقادی   - 4
مدارس معماری   - 57
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری پراجکتیو   - 56
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری و رسانه   - 54
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
پداگوژی   - 53
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 53
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 49
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری دیجیتال   - 49
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
جهان علمیْ تخیلی   - 44
باشگاه مشت زنی   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 44
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری و روانشناسی   - 42
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
باهاوس   - 41
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
هنر روسیه   - 39
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
معماری و نقاشی   - 35
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری و هوش مصنوعی   - 34
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
طراحی پارامتریک   - 30
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
بحران آب   - 29
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری و ادبیات   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 24
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
معماری مجازی   - 23
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معماری کوچک مقیاس   - 22
شهرْخوانی با اتووود   - 1
آنتروپوسین   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان نوول   - 22
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژاک دریدا   - 18
آرشیگرام   - 7
ژاک لوگوف   - 4
آرکی زوم   - 6
ژیل دلوز   - 34
آلبرت پوپ   - 4
سائول باس   - 7
آلدو روسی   - 14
ساسکیا ساسن   - 9
آلوار آلتو   - 19
سالوادور دالی   - 2
آلوارو سیزا   - 9
سانا   - 5
آن تینگ   - 4
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی گائودی   - 28
سدریک پرایس   - 3
آنتونی وایدلر   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنتونیو نگری   - 5
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 9
اُ ام اِی   - 43
شاشونا زوبوف   - 2
اتوره سوتساس   - 7
شیگرو بان   - 33
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 46
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 8
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 6
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 37
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 26
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 112
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 58
لودویگ میس ون دروهه   - 29
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 8
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 39
بئاتریس کُلُمینا   - 11
لوییجی مورتی   - 1
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 12
لُکُربُزیه   - 149
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
لینا بو باردی   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 31
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو فریره   - 2
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 28
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 59
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 5
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 69
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 8
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
میشل فوکو   - 59
تئودور آدورنو   - 6
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 36
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 30
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 6
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 29
جورجو آگامبن   - 8
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 13
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 13
حسن فتحی   - 6
کازو شینوهارا   - 2
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 30
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 107
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رنزو پیانو   - 32
کوین لینچ   - 7
ریچارد مِیر   - 8
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریموند آبراهام   - 1
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رینر بنهام   - 2
یان گِل   - 9
رینهولد مارتین   - 5
یو ان استودیو   - 32
ریکاردو بوفیل   - 5
یورگن هابرماس   - 15
زاها حدید   - 194
یونا فریدمن   - 5
زیگموند فروید   - 21
یوهانی پالاسما   - 12
ژان بودریار   - 10

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -822
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -408
گالری   -87
فرهنگی   -337
هتل   -77
پاویون   -268
ورزشی   -65
موزه   -256
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
اداری ـ خدماتی   -234
حمل و نقل عمومی   -39
تفریحی   -165
ویلا   -12
مسکونی ـ تجاری   -165
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -139
مجموعه های مسکونی   -4
صنعتی   -107
عناصر یادمانی شهری   -1
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
فراموش‌شده ؛ بحثی درباره فلسفه و بیماری زوال عقل
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1394/07/01
مـنـــــــبـع : نوشته ی چارلز لیدبیتر ؛ ترجمه‌ی حمید پرنیان
تعداد بازدید : 1892

توی روزهای خوب، می‌توانم تقریبا آدمِ معمولی‌ای باشم. توی روزهای بد اما حس می‌کنم نمی‌توانم خودم را پیدا کنم…. نمی‌دانم چه کسی هستم و چیزِ بعدی‌ای که از دست خواهم داد چیست.”

این جمله را الیس هاولند (با بازیِ جولیان مور) در فیلم “هنوز الیس” (۲۰۱۴) می‌گوید. هاولند که استادِ زبان‌شناسی است و در دهه‌ی ۵۰ زندگیِ خویش است، سعی می‌کند به کوچک‌ترین دخترش توضیح دهد که بیمارِ آلزایمری چه حسی دارد. این فیلم، مبارزه‌ی الیس با فروپاشیِ خویشِ خود را نشان می‌دهد و جنبه‌های مشکل‌زایِ عقل‌باختگی (dementia: زوال حافظه، رایج در فارسی: زوال عقل) را می‌کاود: سرِ هویتِ این آدم‌ها چه می‌آید؟ هاولند همانِ فردِ سابق است اما پیداست که دیگر همان شخصی نیست که یک‌زمانی بوده. و الیس هاولندِ واقعی کجاست؟

علتِ عقل‌باختگی، مجموعه‌ی گسترده‌ای از عوامل طبی است (که تحتِ عنوان آلزایمر شناخته می‌شود)؛ حافظه‌ی کوتاه‌مدتِ بیمار تحلیل می‌رود و تواناییِ وی برای پردازشِ اطلاعاتِ جدید پایین می‌آید. حافظه شبیه موجِ ضعیفی می‌شود که از یک ایستگاهِ رادیوییِ موج‌کوتاهِ دوردست می‌رسد: این بیمارها می‌توانند کارهایی انجام دهند و چیزهایی بگویند، اما بی‌درنگ آن‌ها را فراموش می‌کنند، و بعد همان کارها و حرف‌ها را تکرار می‌کنند. ایشان دیگر نمی‌توانند نشانه‌های اجتماعی را به‌روشنی بخوانند. ایشان سریع آشفته می‌شوند؛ انگار که مهی غلیظ احاطه‌شان کرده باشد و باعث می‌شود که نتوانند دنباله‌ی حرف‌ها و کارهای‌شان را پیگیری کنند. وقتی بیماری پیشرفت می‌کند، از آن آدمِ قادر چیزی به جا نمی‌ماند مگر بارقه‌های فرار از گذشته؛ آدم‌های دور و برِ او نیز حس می‌کنند که مهمانِ ناخوانده و غریبی دارند؛ و سرانجام، بیمار قادر نیست که حتی عزیزانِ خویش را بازشناسد.

فلسفه و “زوال عقل

عقل‌باختگی مشکلاتِ عمیقی را پیشِ پای ما می‌گذارد؛ ما چه وظایفی در قبالِ مراقبت از انسان‌هایی داریم که هویت‌شان به طرقِ مختلف تغییر می‌کند؟ این تغییرات نیز ما را به چالش می‌کشد تا پیش‌فرض‌های فلسفی و اخلاقی‌مان درباره‌ی شکل‌گیریِ هویت را بازنگری کنیم. هر کسی که این بیماری را از نزدیک لمس کرده، یک دوره‌ی فشرده‌ی فلسفه‌ی ذهن را طی می‌کند.

فلسفه چندان به دردِ علاج بیماری‌ها نمی‌خورد، اما در موردِ عقل‌باختگی باید گفت فلسفه تأملاتی درباره‌ی خویشتن [یا نفس] و هویت عرضه می‌کند که می‌توانند به ما کمک کنند تا شرایط را بفهمیم و واکنش‌مان به آن مسائل را بازنگری کنیم.

برداشت حافظه‌محور

فهمِ معمولِ ما از خویشتن [یا نفس] شدیدا آغشته به ایده‌ی فردگرایانه‌ای است که به رنه دکارت و جان لاک در سده‌ی ۱۷ بازمی‌گردد. دکارتْ قطعیت را در خودش یافت: «من می‌اندیشم، پس هستم». زندگیِ درونی و ذهنیِ خویشتن، اساسی است برای درکِ این‌که تجربه‌مان واقعی است و خواب نیستیم. لاکْ خویشتن را با گردشِ منظمِ تجربیاتِ حسی‌ای که در ذهن ثبت می‌شوند، یکی می‌داند. این سنتِ فکری، که اخیرا توسط درک پارفیت (فیلسوفِ انگلستانی) در کتاب‌هایی نظیرِ "خِردها و شخص‌ها" (۱۹۸۴) به‌روز شده، می‌گوید سرچشمه‌ی هویت و حافظه یکی است: پیوند و پیوستگیِ روان‌شناختی‌ای که درونِ کله‌ی ما شکل می‌گیرد. خویشتن منوط است به تواناییِ ما برای نظم‌دادن به حافظه، و پیونددادنِ مجموعه‌ای از تجربیات برای شکل‌دادنِ تصویرِ جامعی از کیستیِ گذشته و وضعِ کنونیِ شخص. این تئوری، استلزاماتی برای عقل‌باختگی دارد؛ زیرا عقل‌باختگی آن ریسمانِ موقتی‌ای که قوامِ هویتِ ما است را قطع می‌کند.

بر طبقِ نظرِ بالدوین وان گورپ، که نحوه‌ی گزارش‌دهیِ رسانه‌ها درباره‌ی عقل‌باختگی را مطالعه کرده، برداشتِ فردگرایانه و درون‌نگر و حافظه‌محور از هویتْ همان برداشتِ مفروضی است که عمده‌ی مباحثِ عمومی را تحدید کرده. این تحدید و چارچوب، استلزاماتِ روشنی درباره‌ی این دارد که چه‌طور می‌توان عقل‌باختگی را مهار کنیم: مغزتان را تا حدِ ممکنْ درست و هشیار نگه دارید؛ ورزشِ بدنی و ذهنیْ زیاد انجام دهید. این برداشت توضیح می‌دهد که چرا کتاب‌های راهنما در زمینه‌ی عقل‌باختگی این‌قدر به حمایتِ بیرونی اهمیت می‌دهند: یادداشت‌نویسی‌ها و دیگر یادآوری‌های تصویری‌ای که حافظه را [به فعالیت] برمی‌انگیزانند.

گوگل (این ماشینِ حافظه‌برانگیزانِ فوری) شاید تا الان کمک کرده که این وابستگیِ برآمده از عقل‌باختگی، دیده شود. دور نیست روزی که روبات‌های کوچولو همه‌جا اطرافِ ما باشند و به ما کمک کنند تا ساعتِ قرص‌خوردن را به یاد داشته باشیم یا یادمان نرود که سیفونِ توالت را بکشیم.

این ایده که هویتْ بر حافظه بنا شده، زمینه‌ای است برای استقبال از تحقیقاتِ مربوط به کاشتِ مغز که توسط کمپانی‌های امریکایی (نظیرِ Medtronics و Boston Scientific) توسعه یافته و “درمانِ” احتمالیِ آلزایمر دانسته می‌شود؛ در ۲۰۱۳ بود که رئیس‌جمهورِ امریکا، باراک اوباما بودجه‌ای برای تحقیقِ دانشگاهی در زمینه‌ی درمانِ بیماری‌های شایعِ مغزی اختصاص داد.

از ۱۹۹۷ به این سو، در ایالاتِ متحده، اختلالاتِ حرکتی مانند لرزش را با کاشتِ تراشه‌ها[ی الکترونیکی] درمان می‌کنند که برانگیزشِ عمیقِ مغزی (DBS) را سبب می‌شود. اخیرا، بیماری‌های عصبی مانند پارکینسونز و صرع [یا حمله‌ی بیهوشی] واکنشِ مثبتی به درمانِ DBS نشان داده‌اند. تئودور برگر (مهندسِ زیست‌پزشکی) و رابرت همپسن (استادِ داروشناسی و تَن‌کار‌شناسی) بر همین اساس، کاشته‌هایی را طراحی کرده‌اند که به فرد کمک می‌کند تا حافظه‌اش را نگه دارد. این دو در ۲۰۱۳ اعلام کردند که با آزمایش روی موش‌ها و میمون‌ها توانسته‌اند راهی برای برانگیزشِ مصنوعیِ هیپوکمپوس [مرکزِ یادگیری در مغز] پیدا کنند که خاطراتِ فراموش‌شده [در حافظه] را فرامی‌خواند و به یاد می‌آورد. برگر الگوهای ریاضیِ پیچیده‌ای درست کرده که نشان می‌دهند این انگیزش‌های الکترونیکی در مغز چه‌طور حافظه را رمزگذاری می‌کنند تا بتوان از این کارکردِ طبیعیِ مغز را به‌طور الکترونیکی ایجاد کرد؛ هامپسن نیز به روزی می‌اندیشد که دیگر هیپوکمپوسِ معیوب نداشته باشیم یا دست‌کم کاشته‌های مغزی‌ای برای بهبودِ کارکردِ آن فراهم شود.

ما وقتی مجهز به این حافظه‌ی پیشرفته‌ی الکترونیکی شویم، احتمال دارد بتوانیم ظاهرِ خود را کاملا بهنجار سازیم؛ اما کاملا به گونه‌ی متفاوتی تبدیل خواهیم شد: انسانی که از نو و با کمکِ فن‌آوری برساخته شده. وقتی حافظه تبدیل به محلی برای دسته‌بندیِ جدیدِ اجتماعی می‌شود، اوهامی از ناکجاآباد سر می‌رسند: آن دسته از کسانی که فهمِ راسخی از گذشته‌ی نزدیکِ خود دارند، بر آن دسته که ندارند مسلط می‌شوند.

عقل‌باختگی الیس هاولند، مثل اکثرِ انسان‌های دچار عقل‌باختگی، وقتی تایید شد که وی نتوانست از پسِ آزمایشِ ساده‌ای برآید که پزشک‌اش انجام می‌داد. آزمایشِ حافظه عملا همان آزمونِ SAT [سنجشِ تفکرِ انتقادی و تحلیلیِ دانش‌آموز] است اما برای انسان‌های بالای ۷۵ سال. این آزمایش، آزمودنی‌ها را در دو دسته قرار می‌دهد: آن‌هایی که می‌توانند به یاد آورند چه کسی رئیس‌جمهور است و آن‌هایی که نمی‌توانند. افرادی که آن‌قدر خوش‌شانس هستند که حافظه‌ی کاملا کارایی داشته باشند، معمولا با اکراه از پسِ نقش‌های مراقب و نگه‌دار و کنترل‌چی و زندانبانی برمی‌آیند: این کارها برای ایشان خوش‌آیند نیست.

برداشتِ حافظه‌محور از هویت، ریشه‌های محکم و عمیقی دارد و به‌نحوِ خطرناکی سوگیری دارد. این برداشت ما را به نوعی درمانِ بالقوه‌ی حافظه (ترکیبی از کاشته‌ها و داروها) می‌رساند که تقریبا همان‌قدر که نویدبخش است نومیدکننده نیز هست. حافظه صرفا در جعبه‌ی کوچکِ مغز تولید نمی‌شود، بل محصولِ گردشِ پراکنده و افشانده‌ی نورون‌هایی است که با هماهنگی روانه می‌شوند. کسی که عقل‌باختگی دارد، به بیش از یک کاشته نیاز دارد: مغزِ ایشان باید نو شود و دوباره سامان یابد. اما هنوز این پرسش مطرح است که: آیا وی همان شخص است؟

 برداشت بدیل از هویت

برداشتِ دیگری که نویدبخش‌تر است و بر اساسِ ایده‌هایی درباره‌ی شخص‌بودگی است، برگرفته از سنتِ فلسفیِ قاره‌ای و فیلسوفانی نظیرِ مارتین هایدگر و هانس-گئورگ گادامر و موریس مرلو-پونتی است. فیلسوفانِ این سنت، برای پرهیز از خطرِ ساده‌سازی و ساده‌اندیشی، می‌گویند کیستیِ ما نه صرفا به تواناییِ خود-تاملیِ ما برای مرتب‌سازیِ حافظه‌‌مان، که به روابطی بستگی دارد که ما با دیگران داریم و هم‌چنین به این ربط پیدا می‌کند که چه‌طور در دنیای اطراف‌مان جا می‌گیریم. هایدگر می‌گوید ما “باشنده‌هایی-در-این-دنیا” هستیم، و این بودن فقط در کله‌ی ما نیست. این ایده می‌گوید پرسشِ “من کیستم؟ “ را نمی‌توان با تعمق درباره‌ی خودمان پاسخ دهیم، بل باید به بیرون بنگریم تا بفهمیم چه‌طور با دیگران مرتبط شده‌ایم و پیوند خورده‌ایم.

ما هویت‌های متعددی داریم: همسر و والد و فرزند و دوست و همکار و معشوق و نویسنده و آشپز و آموزگار و لوله‌کش. و از طریقِ بازشناسیِ متقابل است که هویت‌مان تامین می‌شود. یا همان‌طور که السدیر مک‌اینتایر (فیلسوفِ اسکاتلندی) در “پس از فضیلتمی‌نویسد: داستانی که ما درباره‌ی خودمان در کله‌مان تعریف می‌کنیم باید با داستان‌هایی که دیگران درباره‌ی ما می‌گویند، هم‌جور و هم‌خوان شود.

چارلز تیلور (فیلسوفِ کانادایی) می‌گوید زبان و فرهنگِ مشترکْ نقشِ مهمی در ساختنِ این رابطه بازی می‌کند؛ زبان و فرهنگِ مشترک، سکوی مشترک و برتری را برمی‌سازد که ما همگی از آن سکو به جهان می‌نگریم. بحثِ تیلور روی ایده‌ی مرکزیِ هایدگری بنا شده؛ این ایده فرض می‌گیرد که همه‌ی فهم‌ها به پیش-فهم‌های مفروض-گرفته-شده وابسته هستند: مثلا ریختنِ قهوه توی فنجان، به فهمِ ما از “قهوه” و “فنجان” و استلزاماتِ پروژه‌ی ما برای این دو [پیش-فهم] بستگی دارد. این برداشتِ خود-تقویتی‌ای که ملهم از “چرخه‌ی هرمنوتیکیِ” هایدگر است، بدان معنا است که ما از پیش-فرض‌های مشترکی که درباره‌ی چیستیِ جهان داریم معناها را تولید می‌کنیم و در تعاملاتِ اجتماعی و بینافردی است که این معناها تقویت می‌شوند.

هویت و روابط

عقل‌باختگی، مشکل‌زا است چون همین‌که حافظه‌ی فرد را پاک می‌کند، آن تواناییِ فرد برای ساختنِ معنای مشترک را نیز با خود می‌برد. اگر کسی نتواند به یاد آورد که پاکتِ شیر را کجا گذاشته، اما به یاد می‌آورد که پاکتِ شیر چیست و به چه کار می‌آید، پس پیش-فرض‌های مشترکی که [امکانِ] ارتباط و معنادهی و هویت به وجودِ آن پیش‌فرض‌ها بستگی دارد نیز تحلیل می‌روند. نقطه‌ی برتر و مشترکی که ما به آن وابسته هستیم، متلاشی می‌شود و از بین می‌رود. از این گذشته، همان‌طور که دنیل میلر (انسان‌شناسِ انگلستانی) در “آسایشِ چیزها” (۲۰۰۸) (که مطالعه‌ی روابطِ ما با دنیای مادی است) نشان داده، مردم چیزها و ابژه‌ها را دقیقا به این خاطر عزیز می‌دارند که روابط و عواطف را متجسم می‌سازند. وقتی کسی فراموش می‌کند که فلان چیز برای چیست، زمینه‌ی اجتماعی و عاطفیِ آن چیز را نیز از دست می‌دهد.

فراموش‌کردن در این سطح، دردناک‌تر از دیگر فراموشی‌ها است؛ چون فرد دیگر شریکِ زندگی‌اش را نیز به جا نخواهد آورد. همین اتفاق برای آندریا گیلیز (نویسنده‌ی انگلستانی) روی داده؛ وی از نانسی (مادر-شوهرِ نویسنده) که دچارِ عقل‌باختگی پیشرفته بود، هر روز مراقبت می‌کرد؛ نانسی هر روز که از خواب بیدار می‌شد و خود را کنارِ شوهری که بیش از ۴۰ سال با هم زندگیِ مشترک داشتند می‌یافت، فکر می‌کرد که وی غریبه است.

اگر روابطِ ما هستند که هویتِ ما را نگه می‌دارند، پس می‌توان توضیح داد که چرا حسِ فقدانی که همراه با عقل‌باختگی می‌آید، چیزی است به‌ناچار مشترک. شگفت‌آور نیست که مراقبت‌کنندگان وقتی مسئولیت‌های شاقِ حمایت و جلوگیری از محوشدنِ حسِ خویشتنِ کسی را بر عهده می‌گیرند، دچار احساس‌های مختلفی (از اکراهِ نرم گرفته تا اندوهِ عمیق) می‌شوند. لوری گراهام، که از هوارد (شوهرش) مراقبت می‌کند، در گفتگویی با بی‌بی‌سی این‌گونه گفت: “شخصی که من از او مراقبت می‌کنم، شخصی است که من سرش داد می‌زنم، شخصی است که مرا از نومیدی و خستگی به گریه می‌اندازد، شخصی است شبیه یک غریبه. او شبیه شوهرِ من است، اما آن هوارد رفته و دیگر نیست”.

ایده‌ی هویتِ جاگرفته، ما را به قلمروی بارورتری می‌برد، چون درباره‌ی مراقبتِ معنادار و مهم از بیمارانِ عقل‌باختگی را نیز مد نظر دارد. این ایده می‌گوید که چالشِ اصلی آن است که خلاقانه و همدلانه کار کنیم تا زمینه‌ای مشترک بیابیم، موضوعات و سرنخ‌هایی برای گفتگو بسازیم که کمک می‌کند تا با آدم‌ها (به‌رغمِ افولِ حافظه‌شان) ارتباط برقرار کنیم. همان‌طور که الیور جیمز (روان‌شناسِ انگلستانی) در عقل‌باختگی خوش” (۲۰۰۸) توضیح می‌دهد، گفتگو با یک عقل‌باختگیافته، مهارت و مقاومتِ بالاتری از حدِ معمولِ گفتگوها را نیاز دارد، دقیقا به این خاطر که پیش-فرض‌های این گفتگو را نمی‌توان بدیهی گرفت. برای مثال، مادر-زنِ ۸۵ساله‌ی من نمی‌تواند همیشه به یاد آورد که قابلمه‌ی مرباپزی دارد، اما این فراموشیِ گه‌گاهی مانع از آن نمی‌شود که وی از درست‌کردنِ مربا یا حتی از صحبت‌کردن درباره‌ی مربا-درست‌کردن لذت نبرد.

برای این بیماران، احساسِ مردمِ دیگر و انگیزه‌های آن‌ها بسیار مهم‌تر از این است که این بیماران چه چیزی را می‌توانند به یاد آوردند. افرادی که نمی‌توانند داستانی را دنبال کنند یا کتابی را بخوانند، می‌توانند عمیقا از موسیقی یا رقص لذت ببرند و با خاطراتی که این هنرها برمی‌انگیزند ارتباط برقرار کنند. در تضاد با عقلانیتِ سرد و بی‌روحِ دکارتی، مفهومِ هایدگری و زنده‌ی بودن-در-این-جهان” اما می‌پذیرد که بودنِ ما سخت تحتِ تاثیرِ این جهان و ترس‌ها و شادی‌های آن است.

وقتی ذهن محو می‌شود، بدن اهمیتِ بیش‌تری می‌یابد و منبعی برای هویت می‌شود. مرلو-پونتی می‌گوید که خویشتن نه در ذهن که، از طریقِ “بودن در این جهان”، در بدن قرار گرفته است. وقتی اندیشه‌ی وی را در موردِ عقل‌باختگی به کار می‌بریم، اهمیتِ امورِ هرروزه‌ی بدنی (نظیر به یادآوردنِ گام‌های یک رقص) بیش‌تر می‌شود؛ چون وقتی تواناییِ فرد برای دنبال‌کردنِ راهنمایی‌های مکتوب کم می‌شود، بدن اهمیتِ بیش‌تری می‌یابد. حتی کنشِ ساده‌ی قدم‌زدن نیز می‌تواند حسِ سلامتی و توانمندی و تناسب به بیمارِ عقل‌باختگی دهد.

حمایت بهتر از بیماران

چنین بینش‌هایی می‌توانند ما را کمک کنند تا محیطِ فیزیکی‌ای طراحی کنیم که از هویتِ این افراد حمایتِ بیش‌تری شود. به جای این‌که به کاشته‌های حافظه امیدوار باشیم، شاید بهتر باشد که محیطی بیافرینیم که [برای بیمار] روشنگر و یادآوری‌کننده‌تر و نسبتا پایدار باشد. اگر این محیط بیش از حد شناخت‌ساز باشد و علایم و فرم‌ها و راهنمایی‌های سردگم‌کننده‌ای داشته باشد (چه برسد به وسایلِ الکترونیکی)، تواناییِ بیمارِ عقل‌باختگی را کاهش می‌دهد و وی را فرومانده‌تر می‌سازد. برای همین است که جون اندروز، یکی از متخصصینِ پیشروی انگلستانی در زمینه‌ی عقل‌باختگی، در کتابِ “راهنمای یک‌گامی” (۲۰۱۵) هشدار می‌دهد که بیمارستان برای بیمارانِ عقل‌باختگی‌ای که نمی‌توانند به زبانِ نظامِ بیمارستانی بیان کنند که چه نیازی دارند، شبیه “چرخ‌گوشت” است، و معمولا مواردِ این بیماران از سوی کارکنانِ بیمارستان مواردِ دشوار تلقی می‌شود.

انسان‌هایی که دچارِ عقل‌باختگی هستند به محیطی نیاز دارند که ثابت و قابلِ اعتماد باشد و یادگیریِ زیادی را مطالبه نکند. زیستن با این افراد مستلزمِ آن است که قبول کنیم این بیماران از تکرارْ لذتِ بیش‌تری می‌برند تا از تازگیِ مداوم.

این‌طور نیست که حافظه کاملا یا دست‌کم برای مدتِ طولانی‌ای ناپدید شود. بل هر چه کم‌تر به حافظه کم‌تر اطمینان و اتکا می‌شود، حافظه نیز تبدیل به یکی از چند منبعِ هویت می‌شود. روایتِ مادر-زنِ من از خودش، بسیار محدود شده است. حافظه‌ی وی در حالِ حاضر روی تجربیاتی متمرکز است که در جوانی و به هنگامِ ترکِ زادگاه‌اش داشته است. داستانِ آن لحظه‌ی بنیادینْ بی‌وقفه تکرار می‌شود، چون از چیزی زنده و حیاتی در وی خبر می‌دهد، انگار که بگوید: “من این‌جا هستم، و به زندگی‌ای که داشته‌ام نگاه کن”.

عقل‌باختگی، جدیدترین شکلِ سیاستِ هویت است: سیاستِ هویت، نحوه‌ی تفکرِ ما درباره‌ی نژاد و سکسوآلیته و جنسیت و ناتوانمندی را می‌سازد. در دلِ این سیاستِ هویتی، این ادعا خوابیده که مردم به‌رغمِ تفاوت‌های ظاهری‌شان، مستحقِ بازشناسیِ مساوی هستند. همین بینش را باید به بیمارانِ عقل‌باختگی به کار بست: حافظه‌ی رو-به-افولِ آن‌ها ایشان را متفاوت می‌سازد، اما این‌طور نیست که انسانیتِ کم‌تری یا حقوقِ کم‌تری داشته باشند. “تفاوتِ” ایشان را نباید “مشکله” دانست. فلسفه به ما امکان می‌دهد تا این چالش را بفهمیم.

وقتی ذهن موردِ هجومِ این بیماری قرار می‌گیرد، همه‌ی امیدها به حفظ و نگهداریِ هویتِ حافظه‌محور از بین می‌رود، و همراه با آن نیز ایده‌ی ارزشمندِ استقلال و خود-شکوفایی. پس زیستن با عقل‌باختگی، یعنی فرآیندِ طولانیِ سوگواری برای کسی که دیگر [توی فرد] نیست. اما اگر هویتِ خود را چیزی بدانیم که با روابط حفظ می‌شود و از طریقِ احساسات بیان می‌شود و در محیط انعکاس می‌یابد و در بدن خود را آشکار می‌سازد، عقل‌باختگی نیز تبدیل به این معمای هرروزه می‌شود که سعی کنیم تا با افرادی که از ما متفاوت هستند زمینه‌ای مشترک پیدا کنیم و شکل‌های تازه و غیر-کلامیِ ارتباط و همدلی‌ای بیابیم که به این بیماران حسِ خوبی دهد (حتی اگر این بیماران ندانند که چرا چنین حسی پیدا کرده‌اند).

از همه مهم‌تر، خوب است بدانیم که بیمارانِ زوال‌عقلی هم‌چنان در مبارزه‌ای حضور دارند که همه‌ی ما در آن حضور داریم؛ آن‌ها نیز دارند خودشان را می‌سازند و بازسازی می‌کنند، آن‌ها هم کیستیِ خود را می‌یابند و اظهارش می‌کنند، حتی اگر [مثلِ ما] تغییر کنند و آن بخش‌هایی (مانند کار و روابط و سبکِ مو) که قبلا مالِ ایشان بوده را از دست بدهند. همان‌طور که الیسِ جولیان مور در سخنرانیِ خویش در انجمنِ آلزایمرِ ایالاتِ متحده می‌گوید:

فعلا که زنده هستم. می‌دانم که زنده هستم. انسان‌هایی را در اطرافِ خودم دارم که بسیار دوست‌شان دارم. برنامه‌هایی برای زندگی‌ام دارم. به خودم سرکوفت می‌زنم که چرا نمی‌توانم چیزها را به یاد آورم؛ اما هنوز هم در زندگی‌ام هر روز لحظه‌هایی شاد و سرخوش را تجربه می‌کنم. و لطفا فکر نکنید که من دارم رنج می‌برم. من رنج نمی‌برم. من دارم مبارزه می‌کنم. مبارزه برای سهیم‌بودن در چیزها، برای در تماس‌بودن با آن‌هایی که زمانی در تماس بودم. پس، به خودم می‌گویم “در لحظه زندگی کن! “. تمامِ کاری که می‌توانم انجام دهم همین است: زیستن در لحظه.

به جای این‌که بیمارانِ زوال‌عقلی را به‌زور در نظام‌های پیچیده‌ای بچپانیم که برای آدم‌هایی طراحی شده که به یاد می‌آورند رئیس‌جمهورِ فعلیِ ایالاتِ متحده کیست، باید راه‌های مهربان‌تری برای بودن با این بیمارها پیدا کنیم و در برخورد با آن‌ها قضاوتِ کم‌تری نشان دهیم. ما، این آدم‌های خوش‌شانسی که هنوز مانده تا در آزمونِ حافظه نمره‌ی پایین بگیریم، ما نیز می‌توانیم از این ایده بهره‌مند شویم و یاد بگیریم که جنبه‌های جسمی و بیانی و رابطه‌ایِ هویت‌مان را بشناسیم. به زبانِ ساده‌تر؛ باید این وسوسه را کنار بگذاریم که به حافظه‌ی خود ببالیم؛ زیرا هر چه حافظه رو به افول برود، [جایگاهِ اجتماعیِ] ما هم با او خواهد رفت.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group