مسابقه دانشجویی اتووود
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1337
معماری کانستراکتیویستی   - 33
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1149
طراحی پارامتریک   - 29
نظریه معماری   - 966
هنر روسیه   - 28
طراحي داخلي   - 902
بحران آب   - 28
سازه های شهری   - 864
اکسپو میلان 2015   - 27
تکنولوژی ساخت   - 843
پداگوژی   - 26
مرزهای معماری   - 771
پاویون های سرپنتین   - 24
معماری حوزه عمومی   - 734
باهاوس   - 23
المان شهری   - 695
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه شهری   - 689
جشن نامه اتووود   - 21
نگاه نو به سكونت   - 683
معماری مجازی   - 20
کلان سازه   - 600
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری و سیاست   - 527
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
معماری پایدار   - 516
فیلوکیتکت   - 20
منتقدان معماری   - 484
پردیس ویترا   - 18
معماری مدرن   - 470
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 18
معماری تندیس گون   - 452
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 437
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 437
مدرنیته؛ از نو   - 15
آرمان شهرگرایی   - 430
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
روح مکان   - 425
معماری ـ موسیقی   - 14
معماری منظر   - 425
معماری بایومورفیک   - 14
معماری شمایل گون   - 421
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
طراحی صنعتی   - 415
شهرهای در حرکت   - 13
باز زنده سازی   - 377
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 11
توسعه پایدار   - 352
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری یادمانی   - 335
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
تراشه های کانسپچوال   - 333
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری سبز   - 306
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماریِ توسعه   - 301
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
هنر مدرنیستی   - 287
اقتصادِ فضا   - 9
اتووود کلاسیک   - 263
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی نئولیبرال   - 260
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
آینده گرایی   - 259
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 253
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 249
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 245
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 7
معماری محدود   - 243
معماری تخت جمشید   - 7
معماری تجربی   - 243
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
تغییرات اقلیمی   - 241
بی ینال ونیز   - 7
محوطه سازی   - 238
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 235
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 220
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری پست مدرن   - 219
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری های تک   - 218
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 205
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 189
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 187
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 169
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 161
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 152
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 150
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 135
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 133
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 129
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
هنر انتزاعی   - 128
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ژاپن   - 113
منبع شناسی اتووود   - 6
گرافیک   - 113
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری ایران   - 106
جهان علمیْ تخیلی   - 5
طراحی مبلمان   - 103
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
فضای منفی   - 102
معماری مصر   - 5
بلندمرتبه ها   - 101
فرهنگ نفت   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 86
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماری مذهبی   - 86
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری خوانی   - 4
اکسپو   - 75
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
بلوپرینت   - 4
معماری فاشیستی   - 63
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری هند   - 62
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری چین   - 61
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
ترسیمات معماری   - 60
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 3
گفت و گو با مرگ   - 50
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
ویرانه ها   - 49
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری و هنر انقلابی   - 44
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
جنبش متابولیسم   - 41
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
زاغه نشینی   - 40
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
مدارس معماری   - 39
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
درگذشت زاها حدید   - 34
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری پراجکتیو   - 34
شهرسازی کوچک مقیاس   - 1
معماری دیجیتال   - 34
ده پرسش از هشت معمار   - 1
اکسپو شانگهای 2010   - 33
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
شهرْخوانی با اتووود   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ریکاردو بوفیل   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
زاها حدید   - 187
آرشیگرام   - 7
زیگموند فروید   - 10
آرکی زوم   - 4
ژان بودریار   - 3
آلبرت پوپ   - 4
ژان نوول   - 22
آلدو روسی   - 13
ژاک دریدا   - 13
آلوار آلتو   - 19
ژاک لوگوف   - 4
آلوارو سیزا   - 9
ژیل دلوز   - 25
آن تینگ   - 4
سائول باس   - 7
آنتونی گائودی   - 27
ساسکیا ساسن   - 9
آنتونی وایدلر   - 5
سالوادور دالی   - 2
آنتونیو نگری   - 3
سانا   - 5
آنیش کاپور   - 8
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آی وِی وِی   - 34
سدریک پرایس   - 3
اُ ام اِی   - 34
سو فوجیموتو   - 11
اتوره سوتساس   - 7
سوپراستودیو   - 9
ادریان لابوت هرناندز   - 5
سورِ فِهْن   - 6
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 12
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 6
فرانک لوید رایت   - 44
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 9
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 1
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 30
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 23
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 47
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ میس ون دروهه   - 22
ام وی آر دی وی   - 49
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اماندا لِــوِت   - 3
لوسی رای   - 15
اویلر وو   - 9
لویی کان   - 37
ایلین گری   - 7
لوییس بورژوا   - 8
ایوان لئونیدوف   - 4
لُکُربُزیه   - 134
بئاتریس کُلُمینا   - 8
لیام یانگ   - 4
بال کریشنادوشی   - 4
مارتین هایدگر   - 27
باک مینستر فولر   - 11
مارسل بروئر   - 7
برنارد چومی   - 33
مارشال برمن   - 16
برنو زوی   - 7
مانفردو تافوری   - 16
بنیامین برتون   - 6
مانوئل کاستلز   - 2
بوگرتمن   - 1
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
بی یارکه اینگلس   - 68
مایکل سورکین   - 1
پائولو سولری   - 4
مایکل گریوز   - 6
پاتریک شوماخر   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مخزن فکر شهر   - 1
پرویز تناولی   - 2
مـَــس استودیو   - 3
پری اندرسون   - 3
معماران مورفسس   - 16
پل ویریلیو   - 20
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر آیزنمن   - 57
موشه سفدی   - 12
پیتر برنس   - 2
میشل سر   - 3
پیتر زُمتُر   - 67
میشل فوکو   - 44
پیتر کوک   - 7
نائومی کلاین   - 4
پیر بوردیو   - 5
نورمن فاستر   - 35
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نیکلای مارکوف   - 1
تئودور آدورنو   - 3
هانا آرنت   - 6
تادو اندو   - 13
هانری لفور   - 23
تام مین   - 13
هانی رشید   - 5
تام ویسکامب   - 10
هرزوگ دی مورن   - 27
توماس پیکتی   - 5
هرنان دیاز آلنسو   - 18
توماس هیترویک   - 30
هنری ژیرو   - 3
تیتوس بورکهارت   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیموتی مورتُن   - 2
هنس هولین   - 4
تیو ایتو   - 23
هوشنگ سیحون   - 14
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هومی بابا   - 2
جان برجر   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 1
جان هیداک   - 4
والتر بنیامین   - 26
جف منن   - 2
والتر گروپیوس   - 16
جفری کیپنس   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 10
جورجو آگامبن   - 4
ولف پریکس   - 1
جوزپه ترانی   - 2
ونگ شو   - 8
جونیا ایشیگامی   - 3
ویتو آکنچی   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ویوین وست وود   - 6
جین جیکوبز   - 1
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز جنکس   - 7
کارلو اسکارپا   - 5
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کازیو سجیما   - 2
چارلز کوریا   - 15
کالین روو   - 1
چاینا میه ویل   - 4
کامران دیبا   - 13
حسن فتحی   - 5
کامرون سینکلر   - 11
حسین امانت   - 3
کریستفر الکساندر   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
داریوش آشوری   - 1
کریم رشید   - 5
داریوش شایگان   - 8
کلر استرلینگ   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کلود پَره   - 3
دنیس اسکات براون   - 10
کنت فرمپتن   - 14
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کنزو تانگه   - 9
دیوید رُی   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنگو کوما   - 47
دیوید هاروی   - 24
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رابرت نوزیک   - 2
کوین لینچ   - 7
رابرت ونتوری   - 28
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رُدولف شیندلر   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رضا دانشمیر   - 5
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رم کولهاس   - 95
یان گِل   - 8
رنزو پیانو   - 30
یو ان استودیو   - 32
ریچارد مِیر   - 8
یورگن هابرماس   - 13
ریموند آبراهام   - 1
یونا فریدمن   - 5
رینر بنهام   - 2
یوهانی پالاسما   - 12
رینهولد مارتین   - 5

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -752
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -340
صنعتی   -101
فرهنگی   -315
گالری   -84
پاویون   -254
هتل   -73
موزه   -247
ورزشی   -64
اداری ـ خدماتی   -228
بهداشتی   -37
مسکونی ـ تجاری   -156
حمل و نقل عمومی   -35
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -129
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
خاطرات هایک از مراوداتش با ویتگنشتاین
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1395/05/19
مـنـــــــبـع : tarjomaan.com نوشته چای لین لیم، ترجمه امیر قاجارگر
تعداد بازدید : 1156

هشتم می سالروز تولد اف. اِی. هایک بود. اگر هایک هنوز زنده بود، ۱۱۷ساله می‌شد. او یکی از اقتصاددانان و نظریه‌پردازان اجتماعی بسیار تأثیرگذار در قرن بیستم است. اولین بار در بیست‌سالگی با آثار او مواجه شدم و مطالعۀ آن‌ها تأثیر عمیقی بر من داشت. سه اثر اولی که از هایک خواندم، این‌ها بودند: نخست، سرشت آزادی؛ دوم، راه بردگی؛ سوم، مقاله‌ای تحت عنوان “کاربرد دانش در جامعه”. این آثار عقاید من در باب فلسفۀ سیاسی و علوم اجتماعی را به‌شدت تحت‌تأثیر قرار دادند.

البته چند سال پیش‌ازاین، فیلسوف برجستۀ دیگری به نام لودویگ ویتگنشتاین نیز متولد شده بود. ویتگنشتاین نوۀ عمۀ هایک و ده سال از او بزرگ‌تر بود. او ۱۲۷ سال پیش چشم به جهان گشود. در همان سالی که با آثار هایک آشنا شدم، تراکتاتوس، رسالۀ منطقی‌فلسفی ویتگنشتاین را نیز مطالعه کردم یا بهتر بگویم سعی کردم آن را مطالعه کنم. تراکتاتوس کتاب بسیار سنگین و پیچیده‌ای است و هنوز مطمئن نیستم آن را به‌درستی فهمیده باشم. به‌هرحال فکر کردم بد نیست به‌عنوان قدردانی کوچکی از هردوی آن‌ها، خاطراتی را که هایک دربارۀ ویتگنشتاین نوشته است، با شما به اشتراک بگذارم:

به‌یاد پسرعمه‌ام، لودویگ ویتگنشتاین
شصت سال پیش بین ریل‌ها و ساختمان ایستگاه راه‌آهنِ “باد ایشل”، محوطۀ بزرگی قرار داشت که قبل از حرکت قطار شبانگاهی وین به تفرجگاه دنجی برای مسافران تبدیل می‌شد.

فکر می‌کنم آخرین روز از آگوست ۱۹۱۸ بود که اینجا، در میان جمعی از سربازان خشن و لااُبالی که بعد از ملاقات با خانواده‌هایشان در حال بازگشت به خطوط مقدم بودند، دو نفر که ناوبان دومِ توپخانه بودند به‌شکلی عجیب احساس کردند که احتمالاً همدیگر را می‌شناسند. نمی‌دانم به‌خاطر شباهت ظاهری به اعضای دیگر خانواده بود یا واقعاً پیش‌ازآن یکدیگر را ملاقات کرده بودیم. هر چه بود، باعث شد از یکدیگر بپرسیم: “تو هم یک ویتگنشتاین هستی؟” یا شاید “تو هم یک هایک هستی؟” به‌هرحال این ملاقات باعث شد در این سفر شبانه به وین در کنار هم باشیم و اگرچه در بیشتر طول مسیر سعی می‌کردیم استراحت کنیم، توانستیم کمی هم با هم اختلاط کنیم.

بخش‌هایی از این گفت‌وگو به‌شدت مرا تحت‌تأثیر قرار داد. او که آشکارا نوع بشر را خوار می‌شمرد و کوچک‌ترین تلاشی هم برای مخفی‌کردن این حس نمی‌کرد، نه‌تنها از خشونت و سرزندگی هم‌قطاران شلوغ و احتمالاً نیمه‌مستان به ستوه آمده بود، بلکه این را نیز مسلم پنداشته بود که هر کس با او آشنایی یا نسبتی دور یا نزدیک دارد، باید هم‌سطح خود او باشد. او چندان هم در اشتباه نبود! ما اینطور تربیت شده بودیم. در آن زمان تنها نوزده سال داشتم و بسیار جوان و بی‌تجربه بودم. من محصول چیزی بودم که امروز آموزش خشکه‌مقدسانه۱ می‌نامیم: آموزشی که در آن، حمام آب یخی که پدرم هرروز صبح می‌کرد، معیاری تحسین‌شده برای نظم‌بخشیدن به بدن و ذهن به حساب می‌آمد. و لودویگ تنها ده سال از من بزرگ‌تر بود.

آنچه بیش از هر چیز دیگری در این مکالمه بر من تأثیر گذاشت، علاقۀ شدید او به صداقت در همه چیز بود. بعدها متوجه شدم این یکی از صفات متداول در میان روشن‌فکران جوان وینی در آن دوره بوده است. این صداقت در گروهی که من قصد عضویت در آن را داشتم، مد شده بود. این گروه در میان گروه‌های روشن‌فکری، مرز بین دو گروه مسیحی محض و یهودی محض بود. چنین صداقتی بسیار فراتر از صداقت در گفتار بود. شخص باید با صداقت زندگی کرده و هیچ تظاهر و تزویری را، نه در خود و نه در دیگران، تاب نمی‌آورد. این صداقت گاهی منجر به برخوردهای گستاخانه و به‌وجودآمدن ناراحتی می‌شد. تمام عرف‌های جامعه موردتحلیل و بررسی قرار می‌گرفت و هر چیز مرسوم یا سنتی، ریاکاری تلقی می‌شد. ویتگنشتاین بیشتر ناقل این صداقت بود و خود چندان آن را به کار نمی‌بست. گاهی احساس می‌کردم او از یافتن احساسات دروغین در خود لذتی وافر می‌بُرد و دائماً تلاش می‌کرد تا خود را از هر ریاکاری و خطایی پاک کند.

در اینکه او حتی در آن زمان بسیار حساس و زودرنج بود، هیچ شکی نیست. در میان بستگانِ دور، او را دیوانه‌ترین عضو از خانوادۀ تقریباً عجیبش می‌دانستند؛ هرچند به سختی او را می‌شناختند. تمام اعضای این خانواده استعداد، آمادگی و موقعیتِ این را داشتند که برای چیزی زندگی کنند که برایشان مهم است. تا پیش از سال ۱۹۱۴ چیزهای بسیاری دربارۀ مهمانی‌های موزیکال و شبانۀ آن‌ها در کاخ ویتگنشتاین شنیده بودم؛ اما برای اهمیت‌دادن به این مسائل بسیار جوان بودم. این کاخ بعد از سال ۱۹۱۴ وقف شد تا به مرکزی اجتماعی تبدیل شود. سال‌های متمادی نام ویتگنشتاین برای من یادآور پیرزن مهربانی بود که وقتی شش‌ساله بودم، مرا برای اولین بار به ماشین‌سواری برد. با او سوار یک ماشین برقی شدیم و در یکی از کمربندی‌های وین دور زدیم.

خاطرۀ قدیمی‌تری که به یاد می‌آورم، این است که به خانۀ بانوی کهن‌سالی برده شدم و آنجا به من گفتند که ایشان خواهر جد مادری من هستند. الان می‌دانم که آن بانوی کهن‌سال مادربزرگِ مادری ویتگنشتاین بوده است. به‌جز این دو خاطره هیچ اطلاع بی‌واسطۀ دیگری از خانوادۀ ویتگنشتاین که در آن سال‌ها موقعیت اجتماعی ممتازی در وین داشتند، ندارم. تراژدی مرگِ سه پسر بزرگ خانواده که هر سه خودکشی کرده بودند، حتی بیش از مرگِ کارخانه‌دار بزرگ که بزرگ خاندان نیز به حساب می‌آمد، به خانوادۀ ویتگنشتاین لطمه زده بود. باعث تأسف است که اولین چیزهایی که از نام ویتگنشتاین به یاد می‌آورم، بدگویی‌هایی عمۀ مادرم است که البته بیشتر از روی حسادت بود تا بدخواهی: اینکه پدربزرگشان دختر خود را به یکی از بانک‌دارهای یهودی فروخته است... این عمه همان بانوی کهن‌سال و مهربانی است که هنوز در خاطرم مانده است.

ملاقات بعدی من و لودویگ ویتگنشتاین ده سال بعد اتفاق افتاد؛ هرچند در این مدت از او بی خبر نبودم و گاه‌وبی‌گاه از خواهر بزرگ‌تر لودویگ که دوست صمیمی مادرم بود، چیزهایی دربارۀ او می‌شنیدم. دیدارهای مکرر با عمه مینینگ او را به شخصیتی آشنا برای من تبدیل کرده بود. درواقع او اسم خود را که کوتاه‌نوشت هرمین بود، با یک “ن” هجی می‌کرد؛ اما چنین تلفظی ممکن است برای گوش‌های انگلیسیْ نامأنوس باشد. او تا پایان نیز به رفت‌وآمدهای خود با ما ادامه داد. مشخص بود که مشکلات برادر کوچک‌ترش، لودویگ، ذهن او را به‌شدت مشغول کرده است و اگرچه او را سرزنش می‌کرد و عجیب‌وغریب می‌خواند، شکی نیست که گاهی اوقات به‌شدت از او دفاع می‌کرد؛ مخصوصاً زمانی که داستان‌هایی تحریف‌شده از کارهای او در بین مردم شایع می‌شد. او به‌طور کلی شهرت چندانی نداشت؛ درحالی‌که برادرش پائول ویتگنشتاین که نوازندۀ یک‌دستِ پیانو بود، شهرت فراوانی به دست آورده بود.

اما من از طریق این روابط احتمالاً به یکی از اولین خوانندگان تراکتاتوس تبدیل شدم. این کتاب در سال ۱۹۲۲ به چاپ رسید. از آنجا که من هم مانند بیشتر علاقه‌مندان به فلسفه در نسل خود و نیز همچون ویتگنشتاین، به‌شدت تحت‌تأثیر ارنست ماخ بودم، تراکتاتوس واقعاً مرا تحت‌تأثیر قرار داد.

بار دیگر در بهار سال ۱۹۲۸ با لودویگ ویتگنشتاین دیدار کردم. دنیس رابرتسنِ اقتصاددان من را برای قدم‌زدن به باغ‌های کالج ترینیتی در کمبریج برده بود که ناگهان تصمیم گرفت مسیر خود را تغییر دهد. او در بالای سراشیبی کوچکی، فیلسوفی را دیده بود که بر صندلی حصیری خود دراز کشیده است. او آشکارا با دیدن هیبت ویتگنشتاین در جای خود ایستاد و نمی‌خواست مزاحم او شود. من به‌سمت او رفتم و با گرمیِ تعجب‌آوری مورداستقبال قرار گرفتم. به زبان آلمانی به گفت‌وگویی خوشایند، ولی پیشِ‌پاافتاده دربارۀ خانه و خانوادۀ خود پرداختیم که باعث شد رابرتسن خیلی زود ما را ترک کند.

کمی بعد ویتگنشتاین از حرف‌زدن خسته شد. مشخص بود که نمی‌داند با من چه کند. بنابراین پس از مدتی او را ترک کردم.

فکر می‌کنم تقریباً دوازده سال بعد از این ملاقات بود که اولین سری از دیدارهای جدی من با ویتگنشتاین اتفاق افتاد. وقتی در سال ۱۹۳۹ به‌همراه اعضای مدرسۀ اقتصاد لندن به کمبریج رفتم، خیلی زود متوجه شدم که ویتگنشتاین آنجا نیست و برای کار به بیمارستانی جنگی رفته است. اما یک یا دو سال بعد، به غیرمنتظره‌ترین شکل ممکن با او برخورد کردم. جان مینارد کینز در ساختمان گیبسِ کالج سطلنتی لندن برایم اتاق گرفته بود. بعد از مدتی ریچارد بریت‌ویت از من خواست تا در جلسه‌های باشگاه علم اخلاق۲، اگر اسمش را درست به خاطر بیاورم، شرکت کنم. این جلسات در اتاق‌های خودش و درست در طبقۀ پایین من در همان ساختمان گیبس برگزار می‌شد.

در پایانِ یکی از همین جلسات بود که ویتگنشتاین به‌شکلی کاملاً ناگهانی و شگفت‌انگیز وارد اتاق شد. جلسه دربارۀ مقاله‌ای بود که برای من جذابیت خاصی نداشت و به موضوعی می‌پرداخت که من هیچ آشنایی‌ای با آن نداشتم. ناگهان ویتگنشتاین، با حالتی به‌غایت آشفته و عصبانی و درحالی‌که انبر بخاری در دستش بود، از جایش پرید و با ابزاری که در دست داشت، توضیح داد که این موضوع تا چه حد ساده و بدیهی است. دیدن این مرد ایستاده در میان اتاق که انبر بخاری را در دستانش تاب می‌داد، واقعاً وحشتناک بود و آدم دوست داشت به گوشه‌ای امن فرار کند. بی‌پرده بگویم، در آن زمان احساس می‌کردم ویتگنشتاین دیوانه شده است.

مدتی بعد، شاید یک یا دو سال پس از آن، وقتی فهمیدم ویتگنشتاین دوباره به کمبریج برگشته، شهامت به خرج داده و به دیدار او رفتم. گمان می‌کنم او در آن زمان در طبقۀ چندمِ ساختمانی بیرون از محوطۀ کالج زندگی می‌کرد. ویتگنشتاین از اتاق‌خواب خود برایم صندلی آورد و در اتاق نشیمن سادۀ او که اجاقی آهنی در آن گذاشته بود، نشستیم. توصیف این اتاق را اغلب در جاهای مختلف شنیده‌اید. با خشنودی دربارۀ موضوعات فراوانی به‌جز فلسفه و سیاست صحبت کردیم. می‌دانید که از لحاظ سیاسی با هم اختلاف نظر داشتیم. به نظر می‌رسید ویتگنشتاین از اینکه من برخلاف یک یا دو نفر از شخصیت‌های کنجکاو کمبریج، پیوسته از حرف‌زدن دربارۀ موضوعات بیهوده اجتناب می‌کردم، خشنود بود. اگرچه این ملاقات‌ها بسیار خوشایند بودند و به نظر می‌رسید ویتگنشتاین مایل به تکرار آن‌هاست، از نظر من این دیدارها تقریباً پیشِ‌پاافتاده بودند و بعد از اولین ملاقات دو یا سه بار بیشتر به خانۀ او نرفتم.

بعد از اتمام جنگ، زمانی که به لندن بازگشته بودم، وقتی امکانات مهیا شد، شکل جدیدی از ارتباطات به‌وسیلۀ نامه‌نگاری آغاز شد. در ابتدا از این طریق بسته‌های غذایی می‌فرستادیم و بعدها از حال بستگان خود در وین می‌پرسیدیم. این شیوه شامل تمام روابط پیچیده‌ای بود که به‌وسیلۀ تشکیلات بوروکراتیک انجام می‌گرفت و همان‌طور که ویتگنشتاین به‌درستی دریافته بود، من پیش از او به جزئیات آن پی برده بودم.

او دقتی کنجکاوانه، وسواس‌گونه و غیرعملی به جزئیات داشت که باید هرگونه ارتباط با مسائل عادی زندگی را برایش به‌شدت دشوار و ناراحت‌کننده کرده باشد. من اولین بار در سال ۱۹۴۶ به وین سفر کردم. اگرچه او توانست مدتی کوتاه پس از من به وین بیاید، فکر می‌کنم یک یا دوبار دیگر نیز به آنجا سفر کرد.

به‌گمانم در مسیر بازگشتش از وین بود که برای آخرین بار یکدیگر را ملاقات کردیم. او برای دیدن خواهرِ در حال مرگش به وین آمده بود و اگرچه من مطلع نبودم، خودش نیز از بیماری کشنده‌ای رنج می‌کشید. من معمولاً مسافرت خود را با قطار از وین شروع می‌کردم، از سوئیس و فرانسه می‌گذشتم و از آنجا با کشتی به انگلستان باز می‌گشتم؛ اما این بار در بازل سوئیس از قطار خود پیاده شده و بلیت واگنی تختخواب‌دار را خریدم. احساس کردم هم‌کوپه‌ای‌ام به خواب رفته است؛ ازاین‌رو در فضای نیمه‌تاریک کوپه لباس‌هایم را عوض کردم. وقتی آماده می‌شدم تا برای خواب به تخت طبقۀ دوم بروم، سری با موی پریشان از طبقۀ اول تخت بیرون آمد و بانگ برآورد که: “تو پروفسور هایک هستی!” قبل از اینکه به خود بیایم و متوجه شوم که او ویتگنشتاین است و حرف او را تصدیق کنم، او بار دیگر روی خود را به‌سمت دیوار برگرداند.

وقتی صبح روز بعد از خواب بیدار شدم، او ناپدید شده بود. احتمالاً برای خوردنِ صبحانه به رستوران قطار رفته بود. وقتی برگشتم، او را دیدم که غرق در خواندن داستانی پلیسی شده است و آشکارا تمایلی به حرف‌زدن ندارد. این حالت تا زمانی که او کتاب را تمام کرد، به طول انجامید. بعد از آن ویتگنشتاین گفت‌وگویی به‌غایت جذاب را آغاز کرد. از تأثیر روس‌ها بر وین گفت. این تجربه او را عمیقاً تحت‌تأثیر قرار داده و توهماتی که مدت‌ها برایش گرامی بودند، از بین برده بود. بحث به‌تدریج به‌سمت مسائلی عام‌تر در فلسفۀ اخلاق کشیده شد و درست زمانی که به جذاب‌ترین بخش گفت‌وگو رسیدیم، قطار وارد ایستگاه نهایی شد. به نظر می‌رسید ویتگنشتاین برای ادامۀ بحث بسیار مشتاق است و البته گفت که بر عرشۀ کشتی به این گفت‌وگو ادامه خواهیم داد.

اما بعد از آن هرچه گشتم، او را پیدا نکردم. حال یا پشیمان بود که به‌شکلی چنین جدی وارد بحث شده است یا به این نتیجه رسیده بود که من هم یکی دیگر از آن انسان‌های پست و بی‌ارزشم. نمی‌دانم. به‌هرحال بعد از آن دیگر هیچ وقت او را ندیدم.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group