معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1411
جهان علمیْ تخیلی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1377
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه معماری   - 1050
معماری مجازی   - 22
طراحي داخلي   - 970
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 907
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
تکنولوژی ساخت   - 892
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 823
معماری کوچک مقیاس   - 19
مرزهای معماری   - 815
معماری و نقاشی   - 18
نگاه نو به سكونت   - 751
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 749
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
المان شهری   - 745
معماری و روانشناسی   - 17
معماری و سیاست   - 658
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 571
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 545
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 512
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 494
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 484
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 477
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
طراحی صنعتی   - 473
معماری و گیم   - 12
معماری تندیس گون   - 469
معماری و هوش مصنوعی   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 463
معماری و ادبیات   - 11
معماری منظر   - 461
معماری جنگلی   - 11
معماری شمایل گون   - 431
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
باز زنده سازی   - 406
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
آینده گرایی   - 389
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 385
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 383
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماری یادمانی   - 358
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماریِ توسعه   - 336
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 327
معماری بیابانی   - 8
طراحی نئولیبرال   - 316
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 291
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 274
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 269
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 260
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 255
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 254
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 253
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 235
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 226
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 222
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 208
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 203
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 197
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 189
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 187
معماری تخت جمشید   - 7
هنر انتزاعی   - 180
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
گرافیک   - 165
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 152
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
مسکن روستایی   - 146
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
هنر گفت و گو   - 144
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری ژاپن   - 130
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 130
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 115
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
ترسیمات معماری   - 109
معماری خوانی   - 6
معماری و فاجعه   - 102
منبع شناسی اتووود   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 89
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری مصر   - 5
معماری فاشیستی   - 80
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
اکسپو   - 79
فرهنگ نفت   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
اقتصادِ فضا   - 67
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 66
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری هند   - 66
بلوپرینت   - 4
معماری چین   - 65
اتووودْ آبزرور   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 65
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 64
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
ویرانه ها   - 60
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 59
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
مدارس معماری   - 53
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
زاغه نشینی   - 49
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پداگوژی   - 49
طراحی مُد   - 4
معماری کانستراکتیویستی   - 45
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری پراجکتیو   - 45
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری دیجیتال   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
فیلوکیتکت   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
جنبش متابولیسم   - 42
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
باهاوس   - 39
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری فضای داخلی   - 37
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
هنر روسیه   - 36
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
طراحی پارامتریک   - 30
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
بحران آب   - 29
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری و رسانه   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22
ده پرسش از هشت معمار   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 5
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 30
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 41
سوزان سانتاگ   - 9
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 29
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گابریل کوکو شنل   - 2
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 25
الیس راستورن   - 112
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 54
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لویی کان   - 38
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 12
لُکُربُزیه   - 142
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 1
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 24
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 58
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 68
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 7
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 47
پییر ویتوریو آئورلی   - 9
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 5
نورمن فاستر   - 35
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 9
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 28
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 27
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 5
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 12
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 2
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 13
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 2
حسن فتحی   - 5
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 13
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 29
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رضا دانشمیر   - 5
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رم کولهاس   - 101
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 4
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 190
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 13

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -787
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -378
صنعتی   -103
فرهنگی   -333
گالری   -85
پاویون   -265
هتل   -76
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -39
تفریحی   -156
ویلا   -7
اموزشی   -134
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
خاطرات هایک از مراوداتش با ویتگنشتاین
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1395/05/19
مـنـــــــبـع : tarjomaan.com نوشته چای لین لیم، ترجمه امیر قاجارگر
تعداد بازدید : 1309

هشتم می سالروز تولد اف. اِی. هایک بود. اگر هایک هنوز زنده بود، ۱۱۷ساله می‌شد. او یکی از اقتصاددانان و نظریه‌پردازان اجتماعی بسیار تأثیرگذار در قرن بیستم است. اولین بار در بیست‌سالگی با آثار او مواجه شدم و مطالعۀ آن‌ها تأثیر عمیقی بر من داشت. سه اثر اولی که از هایک خواندم، این‌ها بودند: نخست، سرشت آزادی؛ دوم، راه بردگی؛ سوم، مقاله‌ای تحت عنوان “کاربرد دانش در جامعه”. این آثار عقاید من در باب فلسفۀ سیاسی و علوم اجتماعی را به‌شدت تحت‌تأثیر قرار دادند.

البته چند سال پیش‌ازاین، فیلسوف برجستۀ دیگری به نام لودویگ ویتگنشتاین نیز متولد شده بود. ویتگنشتاین نوۀ عمۀ هایک و ده سال از او بزرگ‌تر بود. او ۱۲۷ سال پیش چشم به جهان گشود. در همان سالی که با آثار هایک آشنا شدم، تراکتاتوس، رسالۀ منطقی‌فلسفی ویتگنشتاین را نیز مطالعه کردم یا بهتر بگویم سعی کردم آن را مطالعه کنم. تراکتاتوس کتاب بسیار سنگین و پیچیده‌ای است و هنوز مطمئن نیستم آن را به‌درستی فهمیده باشم. به‌هرحال فکر کردم بد نیست به‌عنوان قدردانی کوچکی از هردوی آن‌ها، خاطراتی را که هایک دربارۀ ویتگنشتاین نوشته است، با شما به اشتراک بگذارم:

به‌یاد پسرعمه‌ام، لودویگ ویتگنشتاین
شصت سال پیش بین ریل‌ها و ساختمان ایستگاه راه‌آهنِ “باد ایشل”، محوطۀ بزرگی قرار داشت که قبل از حرکت قطار شبانگاهی وین به تفرجگاه دنجی برای مسافران تبدیل می‌شد.

فکر می‌کنم آخرین روز از آگوست ۱۹۱۸ بود که اینجا، در میان جمعی از سربازان خشن و لااُبالی که بعد از ملاقات با خانواده‌هایشان در حال بازگشت به خطوط مقدم بودند، دو نفر که ناوبان دومِ توپخانه بودند به‌شکلی عجیب احساس کردند که احتمالاً همدیگر را می‌شناسند. نمی‌دانم به‌خاطر شباهت ظاهری به اعضای دیگر خانواده بود یا واقعاً پیش‌ازآن یکدیگر را ملاقات کرده بودیم. هر چه بود، باعث شد از یکدیگر بپرسیم: “تو هم یک ویتگنشتاین هستی؟” یا شاید “تو هم یک هایک هستی؟” به‌هرحال این ملاقات باعث شد در این سفر شبانه به وین در کنار هم باشیم و اگرچه در بیشتر طول مسیر سعی می‌کردیم استراحت کنیم، توانستیم کمی هم با هم اختلاط کنیم.

بخش‌هایی از این گفت‌وگو به‌شدت مرا تحت‌تأثیر قرار داد. او که آشکارا نوع بشر را خوار می‌شمرد و کوچک‌ترین تلاشی هم برای مخفی‌کردن این حس نمی‌کرد، نه‌تنها از خشونت و سرزندگی هم‌قطاران شلوغ و احتمالاً نیمه‌مستان به ستوه آمده بود، بلکه این را نیز مسلم پنداشته بود که هر کس با او آشنایی یا نسبتی دور یا نزدیک دارد، باید هم‌سطح خود او باشد. او چندان هم در اشتباه نبود! ما اینطور تربیت شده بودیم. در آن زمان تنها نوزده سال داشتم و بسیار جوان و بی‌تجربه بودم. من محصول چیزی بودم که امروز آموزش خشکه‌مقدسانه۱ می‌نامیم: آموزشی که در آن، حمام آب یخی که پدرم هرروز صبح می‌کرد، معیاری تحسین‌شده برای نظم‌بخشیدن به بدن و ذهن به حساب می‌آمد. و لودویگ تنها ده سال از من بزرگ‌تر بود.

آنچه بیش از هر چیز دیگری در این مکالمه بر من تأثیر گذاشت، علاقۀ شدید او به صداقت در همه چیز بود. بعدها متوجه شدم این یکی از صفات متداول در میان روشن‌فکران جوان وینی در آن دوره بوده است. این صداقت در گروهی که من قصد عضویت در آن را داشتم، مد شده بود. این گروه در میان گروه‌های روشن‌فکری، مرز بین دو گروه مسیحی محض و یهودی محض بود. چنین صداقتی بسیار فراتر از صداقت در گفتار بود. شخص باید با صداقت زندگی کرده و هیچ تظاهر و تزویری را، نه در خود و نه در دیگران، تاب نمی‌آورد. این صداقت گاهی منجر به برخوردهای گستاخانه و به‌وجودآمدن ناراحتی می‌شد. تمام عرف‌های جامعه موردتحلیل و بررسی قرار می‌گرفت و هر چیز مرسوم یا سنتی، ریاکاری تلقی می‌شد. ویتگنشتاین بیشتر ناقل این صداقت بود و خود چندان آن را به کار نمی‌بست. گاهی احساس می‌کردم او از یافتن احساسات دروغین در خود لذتی وافر می‌بُرد و دائماً تلاش می‌کرد تا خود را از هر ریاکاری و خطایی پاک کند.

در اینکه او حتی در آن زمان بسیار حساس و زودرنج بود، هیچ شکی نیست. در میان بستگانِ دور، او را دیوانه‌ترین عضو از خانوادۀ تقریباً عجیبش می‌دانستند؛ هرچند به سختی او را می‌شناختند. تمام اعضای این خانواده استعداد، آمادگی و موقعیتِ این را داشتند که برای چیزی زندگی کنند که برایشان مهم است. تا پیش از سال ۱۹۱۴ چیزهای بسیاری دربارۀ مهمانی‌های موزیکال و شبانۀ آن‌ها در کاخ ویتگنشتاین شنیده بودم؛ اما برای اهمیت‌دادن به این مسائل بسیار جوان بودم. این کاخ بعد از سال ۱۹۱۴ وقف شد تا به مرکزی اجتماعی تبدیل شود. سال‌های متمادی نام ویتگنشتاین برای من یادآور پیرزن مهربانی بود که وقتی شش‌ساله بودم، مرا برای اولین بار به ماشین‌سواری برد. با او سوار یک ماشین برقی شدیم و در یکی از کمربندی‌های وین دور زدیم.

خاطرۀ قدیمی‌تری که به یاد می‌آورم، این است که به خانۀ بانوی کهن‌سالی برده شدم و آنجا به من گفتند که ایشان خواهر جد مادری من هستند. الان می‌دانم که آن بانوی کهن‌سال مادربزرگِ مادری ویتگنشتاین بوده است. به‌جز این دو خاطره هیچ اطلاع بی‌واسطۀ دیگری از خانوادۀ ویتگنشتاین که در آن سال‌ها موقعیت اجتماعی ممتازی در وین داشتند، ندارم. تراژدی مرگِ سه پسر بزرگ خانواده که هر سه خودکشی کرده بودند، حتی بیش از مرگِ کارخانه‌دار بزرگ که بزرگ خاندان نیز به حساب می‌آمد، به خانوادۀ ویتگنشتاین لطمه زده بود. باعث تأسف است که اولین چیزهایی که از نام ویتگنشتاین به یاد می‌آورم، بدگویی‌هایی عمۀ مادرم است که البته بیشتر از روی حسادت بود تا بدخواهی: اینکه پدربزرگشان دختر خود را به یکی از بانک‌دارهای یهودی فروخته است... این عمه همان بانوی کهن‌سال و مهربانی است که هنوز در خاطرم مانده است.

ملاقات بعدی من و لودویگ ویتگنشتاین ده سال بعد اتفاق افتاد؛ هرچند در این مدت از او بی خبر نبودم و گاه‌وبی‌گاه از خواهر بزرگ‌تر لودویگ که دوست صمیمی مادرم بود، چیزهایی دربارۀ او می‌شنیدم. دیدارهای مکرر با عمه مینینگ او را به شخصیتی آشنا برای من تبدیل کرده بود. درواقع او اسم خود را که کوتاه‌نوشت هرمین بود، با یک “ن” هجی می‌کرد؛ اما چنین تلفظی ممکن است برای گوش‌های انگلیسیْ نامأنوس باشد. او تا پایان نیز به رفت‌وآمدهای خود با ما ادامه داد. مشخص بود که مشکلات برادر کوچک‌ترش، لودویگ، ذهن او را به‌شدت مشغول کرده است و اگرچه او را سرزنش می‌کرد و عجیب‌وغریب می‌خواند، شکی نیست که گاهی اوقات به‌شدت از او دفاع می‌کرد؛ مخصوصاً زمانی که داستان‌هایی تحریف‌شده از کارهای او در بین مردم شایع می‌شد. او به‌طور کلی شهرت چندانی نداشت؛ درحالی‌که برادرش پائول ویتگنشتاین که نوازندۀ یک‌دستِ پیانو بود، شهرت فراوانی به دست آورده بود.

اما من از طریق این روابط احتمالاً به یکی از اولین خوانندگان تراکتاتوس تبدیل شدم. این کتاب در سال ۱۹۲۲ به چاپ رسید. از آنجا که من هم مانند بیشتر علاقه‌مندان به فلسفه در نسل خود و نیز همچون ویتگنشتاین، به‌شدت تحت‌تأثیر ارنست ماخ بودم، تراکتاتوس واقعاً مرا تحت‌تأثیر قرار داد.

بار دیگر در بهار سال ۱۹۲۸ با لودویگ ویتگنشتاین دیدار کردم. دنیس رابرتسنِ اقتصاددان من را برای قدم‌زدن به باغ‌های کالج ترینیتی در کمبریج برده بود که ناگهان تصمیم گرفت مسیر خود را تغییر دهد. او در بالای سراشیبی کوچکی، فیلسوفی را دیده بود که بر صندلی حصیری خود دراز کشیده است. او آشکارا با دیدن هیبت ویتگنشتاین در جای خود ایستاد و نمی‌خواست مزاحم او شود. من به‌سمت او رفتم و با گرمیِ تعجب‌آوری مورداستقبال قرار گرفتم. به زبان آلمانی به گفت‌وگویی خوشایند، ولی پیشِ‌پاافتاده دربارۀ خانه و خانوادۀ خود پرداختیم که باعث شد رابرتسن خیلی زود ما را ترک کند.

کمی بعد ویتگنشتاین از حرف‌زدن خسته شد. مشخص بود که نمی‌داند با من چه کند. بنابراین پس از مدتی او را ترک کردم.

فکر می‌کنم تقریباً دوازده سال بعد از این ملاقات بود که اولین سری از دیدارهای جدی من با ویتگنشتاین اتفاق افتاد. وقتی در سال ۱۹۳۹ به‌همراه اعضای مدرسۀ اقتصاد لندن به کمبریج رفتم، خیلی زود متوجه شدم که ویتگنشتاین آنجا نیست و برای کار به بیمارستانی جنگی رفته است. اما یک یا دو سال بعد، به غیرمنتظره‌ترین شکل ممکن با او برخورد کردم. جان مینارد کینز در ساختمان گیبسِ کالج سطلنتی لندن برایم اتاق گرفته بود. بعد از مدتی ریچارد بریت‌ویت از من خواست تا در جلسه‌های باشگاه علم اخلاق۲، اگر اسمش را درست به خاطر بیاورم، شرکت کنم. این جلسات در اتاق‌های خودش و درست در طبقۀ پایین من در همان ساختمان گیبس برگزار می‌شد.

در پایانِ یکی از همین جلسات بود که ویتگنشتاین به‌شکلی کاملاً ناگهانی و شگفت‌انگیز وارد اتاق شد. جلسه دربارۀ مقاله‌ای بود که برای من جذابیت خاصی نداشت و به موضوعی می‌پرداخت که من هیچ آشنایی‌ای با آن نداشتم. ناگهان ویتگنشتاین، با حالتی به‌غایت آشفته و عصبانی و درحالی‌که انبر بخاری در دستش بود، از جایش پرید و با ابزاری که در دست داشت، توضیح داد که این موضوع تا چه حد ساده و بدیهی است. دیدن این مرد ایستاده در میان اتاق که انبر بخاری را در دستانش تاب می‌داد، واقعاً وحشتناک بود و آدم دوست داشت به گوشه‌ای امن فرار کند. بی‌پرده بگویم، در آن زمان احساس می‌کردم ویتگنشتاین دیوانه شده است.

مدتی بعد، شاید یک یا دو سال پس از آن، وقتی فهمیدم ویتگنشتاین دوباره به کمبریج برگشته، شهامت به خرج داده و به دیدار او رفتم. گمان می‌کنم او در آن زمان در طبقۀ چندمِ ساختمانی بیرون از محوطۀ کالج زندگی می‌کرد. ویتگنشتاین از اتاق‌خواب خود برایم صندلی آورد و در اتاق نشیمن سادۀ او که اجاقی آهنی در آن گذاشته بود، نشستیم. توصیف این اتاق را اغلب در جاهای مختلف شنیده‌اید. با خشنودی دربارۀ موضوعات فراوانی به‌جز فلسفه و سیاست صحبت کردیم. می‌دانید که از لحاظ سیاسی با هم اختلاف نظر داشتیم. به نظر می‌رسید ویتگنشتاین از اینکه من برخلاف یک یا دو نفر از شخصیت‌های کنجکاو کمبریج، پیوسته از حرف‌زدن دربارۀ موضوعات بیهوده اجتناب می‌کردم، خشنود بود. اگرچه این ملاقات‌ها بسیار خوشایند بودند و به نظر می‌رسید ویتگنشتاین مایل به تکرار آن‌هاست، از نظر من این دیدارها تقریباً پیشِ‌پاافتاده بودند و بعد از اولین ملاقات دو یا سه بار بیشتر به خانۀ او نرفتم.

بعد از اتمام جنگ، زمانی که به لندن بازگشته بودم، وقتی امکانات مهیا شد، شکل جدیدی از ارتباطات به‌وسیلۀ نامه‌نگاری آغاز شد. در ابتدا از این طریق بسته‌های غذایی می‌فرستادیم و بعدها از حال بستگان خود در وین می‌پرسیدیم. این شیوه شامل تمام روابط پیچیده‌ای بود که به‌وسیلۀ تشکیلات بوروکراتیک انجام می‌گرفت و همان‌طور که ویتگنشتاین به‌درستی دریافته بود، من پیش از او به جزئیات آن پی برده بودم.

او دقتی کنجکاوانه، وسواس‌گونه و غیرعملی به جزئیات داشت که باید هرگونه ارتباط با مسائل عادی زندگی را برایش به‌شدت دشوار و ناراحت‌کننده کرده باشد. من اولین بار در سال ۱۹۴۶ به وین سفر کردم. اگرچه او توانست مدتی کوتاه پس از من به وین بیاید، فکر می‌کنم یک یا دوبار دیگر نیز به آنجا سفر کرد.

به‌گمانم در مسیر بازگشتش از وین بود که برای آخرین بار یکدیگر را ملاقات کردیم. او برای دیدن خواهرِ در حال مرگش به وین آمده بود و اگرچه من مطلع نبودم، خودش نیز از بیماری کشنده‌ای رنج می‌کشید. من معمولاً مسافرت خود را با قطار از وین شروع می‌کردم، از سوئیس و فرانسه می‌گذشتم و از آنجا با کشتی به انگلستان باز می‌گشتم؛ اما این بار در بازل سوئیس از قطار خود پیاده شده و بلیت واگنی تختخواب‌دار را خریدم. احساس کردم هم‌کوپه‌ای‌ام به خواب رفته است؛ ازاین‌رو در فضای نیمه‌تاریک کوپه لباس‌هایم را عوض کردم. وقتی آماده می‌شدم تا برای خواب به تخت طبقۀ دوم بروم، سری با موی پریشان از طبقۀ اول تخت بیرون آمد و بانگ برآورد که: “تو پروفسور هایک هستی!” قبل از اینکه به خود بیایم و متوجه شوم که او ویتگنشتاین است و حرف او را تصدیق کنم، او بار دیگر روی خود را به‌سمت دیوار برگرداند.

وقتی صبح روز بعد از خواب بیدار شدم، او ناپدید شده بود. احتمالاً برای خوردنِ صبحانه به رستوران قطار رفته بود. وقتی برگشتم، او را دیدم که غرق در خواندن داستانی پلیسی شده است و آشکارا تمایلی به حرف‌زدن ندارد. این حالت تا زمانی که او کتاب را تمام کرد، به طول انجامید. بعد از آن ویتگنشتاین گفت‌وگویی به‌غایت جذاب را آغاز کرد. از تأثیر روس‌ها بر وین گفت. این تجربه او را عمیقاً تحت‌تأثیر قرار داده و توهماتی که مدت‌ها برایش گرامی بودند، از بین برده بود. بحث به‌تدریج به‌سمت مسائلی عام‌تر در فلسفۀ اخلاق کشیده شد و درست زمانی که به جذاب‌ترین بخش گفت‌وگو رسیدیم، قطار وارد ایستگاه نهایی شد. به نظر می‌رسید ویتگنشتاین برای ادامۀ بحث بسیار مشتاق است و البته گفت که بر عرشۀ کشتی به این گفت‌وگو ادامه خواهیم داد.

اما بعد از آن هرچه گشتم، او را پیدا نکردم. حال یا پشیمان بود که به‌شکلی چنین جدی وارد بحث شده است یا به این نتیجه رسیده بود که من هم یکی دیگر از آن انسان‌های پست و بی‌ارزشم. نمی‌دانم. به‌هرحال بعد از آن دیگر هیچ وقت او را ندیدم.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group