مسابقه دانشجویی اتووود
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1337
معماری کانستراکتیویستی   - 33
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1149
طراحی پارامتریک   - 29
نظریه معماری   - 966
هنر روسیه   - 28
طراحي داخلي   - 902
بحران آب   - 28
سازه های شهری   - 864
اکسپو میلان 2015   - 27
تکنولوژی ساخت   - 843
پداگوژی   - 26
مرزهای معماری   - 771
پاویون های سرپنتین   - 24
معماری حوزه عمومی   - 734
باهاوس   - 23
المان شهری   - 695
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه شهری   - 689
جشن نامه اتووود   - 21
نگاه نو به سكونت   - 683
معماری مجازی   - 20
کلان سازه   - 600
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری و سیاست   - 527
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
معماری پایدار   - 516
فیلوکیتکت   - 20
منتقدان معماری   - 484
پردیس ویترا   - 18
معماری مدرن   - 470
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 18
معماری تندیس گون   - 452
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 437
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 437
مدرنیته؛ از نو   - 15
آرمان شهرگرایی   - 430
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
روح مکان   - 425
معماری ـ موسیقی   - 14
معماری منظر   - 425
معماری بایومورفیک   - 14
معماری شمایل گون   - 421
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
طراحی صنعتی   - 415
شهرهای در حرکت   - 13
باز زنده سازی   - 377
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 11
توسعه پایدار   - 352
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری یادمانی   - 335
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
تراشه های کانسپچوال   - 333
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری سبز   - 306
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماریِ توسعه   - 301
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
هنر مدرنیستی   - 287
اقتصادِ فضا   - 9
اتووود کلاسیک   - 263
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی نئولیبرال   - 260
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
آینده گرایی   - 259
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 253
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 249
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 245
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 7
معماری محدود   - 243
معماری تخت جمشید   - 7
معماری تجربی   - 243
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
تغییرات اقلیمی   - 241
بی ینال ونیز   - 7
محوطه سازی   - 238
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 235
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 220
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری پست مدرن   - 219
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری های تک   - 218
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 205
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 189
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 187
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 169
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 161
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 152
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 150
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 135
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 133
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 129
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
هنر انتزاعی   - 128
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ژاپن   - 113
منبع شناسی اتووود   - 6
گرافیک   - 113
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری ایران   - 106
جهان علمیْ تخیلی   - 5
طراحی مبلمان   - 103
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
فضای منفی   - 102
معماری مصر   - 5
بلندمرتبه ها   - 101
فرهنگ نفت   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 86
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماری مذهبی   - 86
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری خوانی   - 4
اکسپو   - 75
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
بلوپرینت   - 4
معماری فاشیستی   - 63
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری هند   - 62
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری چین   - 61
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
ترسیمات معماری   - 60
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 3
گفت و گو با مرگ   - 50
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
ویرانه ها   - 49
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری و هنر انقلابی   - 44
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
جنبش متابولیسم   - 41
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
زاغه نشینی   - 40
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
مدارس معماری   - 39
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
درگذشت زاها حدید   - 34
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری پراجکتیو   - 34
شهرسازی کوچک مقیاس   - 1
معماری دیجیتال   - 34
ده پرسش از هشت معمار   - 1
اکسپو شانگهای 2010   - 33
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
شهرْخوانی با اتووود   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ریکاردو بوفیل   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
زاها حدید   - 187
آرشیگرام   - 7
زیگموند فروید   - 10
آرکی زوم   - 4
ژان بودریار   - 3
آلبرت پوپ   - 4
ژان نوول   - 22
آلدو روسی   - 13
ژاک دریدا   - 13
آلوار آلتو   - 19
ژاک لوگوف   - 4
آلوارو سیزا   - 9
ژیل دلوز   - 25
آن تینگ   - 4
سائول باس   - 7
آنتونی گائودی   - 27
ساسکیا ساسن   - 9
آنتونی وایدلر   - 5
سالوادور دالی   - 2
آنتونیو نگری   - 3
سانا   - 5
آنیش کاپور   - 8
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آی وِی وِی   - 34
سدریک پرایس   - 3
اُ ام اِی   - 34
سو فوجیموتو   - 11
اتوره سوتساس   - 7
سوپراستودیو   - 9
ادریان لابوت هرناندز   - 5
سورِ فِهْن   - 6
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 12
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 6
فرانک لوید رایت   - 44
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 9
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 1
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 30
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 23
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 47
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ میس ون دروهه   - 22
ام وی آر دی وی   - 49
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اماندا لِــوِت   - 3
لوسی رای   - 15
اویلر وو   - 9
لویی کان   - 37
ایلین گری   - 7
لوییس بورژوا   - 8
ایوان لئونیدوف   - 4
لُکُربُزیه   - 134
بئاتریس کُلُمینا   - 8
لیام یانگ   - 4
بال کریشنادوشی   - 4
مارتین هایدگر   - 27
باک مینستر فولر   - 11
مارسل بروئر   - 7
برنارد چومی   - 33
مارشال برمن   - 16
برنو زوی   - 7
مانفردو تافوری   - 16
بنیامین برتون   - 6
مانوئل کاستلز   - 2
بوگرتمن   - 1
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
بی یارکه اینگلس   - 68
مایکل سورکین   - 1
پائولو سولری   - 4
مایکل گریوز   - 6
پاتریک شوماخر   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مخزن فکر شهر   - 1
پرویز تناولی   - 2
مـَــس استودیو   - 3
پری اندرسون   - 3
معماران مورفسس   - 16
پل ویریلیو   - 20
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر آیزنمن   - 57
موشه سفدی   - 12
پیتر برنس   - 2
میشل سر   - 3
پیتر زُمتُر   - 67
میشل فوکو   - 44
پیتر کوک   - 7
نائومی کلاین   - 4
پیر بوردیو   - 5
نورمن فاستر   - 35
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نیکلای مارکوف   - 1
تئودور آدورنو   - 3
هانا آرنت   - 6
تادو اندو   - 13
هانری لفور   - 23
تام مین   - 13
هانی رشید   - 5
تام ویسکامب   - 10
هرزوگ دی مورن   - 27
توماس پیکتی   - 5
هرنان دیاز آلنسو   - 18
توماس هیترویک   - 30
هنری ژیرو   - 3
تیتوس بورکهارت   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیموتی مورتُن   - 2
هنس هولین   - 4
تیو ایتو   - 23
هوشنگ سیحون   - 14
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هومی بابا   - 2
جان برجر   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 1
جان هیداک   - 4
والتر بنیامین   - 26
جف منن   - 2
والتر گروپیوس   - 16
جفری کیپنس   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 10
جورجو آگامبن   - 4
ولف پریکس   - 1
جوزپه ترانی   - 2
ونگ شو   - 8
جونیا ایشیگامی   - 3
ویتو آکنچی   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ویوین وست وود   - 6
جین جیکوبز   - 1
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز جنکس   - 7
کارلو اسکارپا   - 5
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کازیو سجیما   - 2
چارلز کوریا   - 15
کالین روو   - 1
چاینا میه ویل   - 4
کامران دیبا   - 13
حسن فتحی   - 5
کامرون سینکلر   - 11
حسین امانت   - 3
کریستفر الکساندر   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
داریوش آشوری   - 1
کریم رشید   - 5
داریوش شایگان   - 8
کلر استرلینگ   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کلود پَره   - 3
دنیس اسکات براون   - 10
کنت فرمپتن   - 14
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کنزو تانگه   - 9
دیوید رُی   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنگو کوما   - 47
دیوید هاروی   - 24
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رابرت نوزیک   - 2
کوین لینچ   - 7
رابرت ونتوری   - 28
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رُدولف شیندلر   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رضا دانشمیر   - 5
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رم کولهاس   - 95
یان گِل   - 8
رنزو پیانو   - 30
یو ان استودیو   - 32
ریچارد مِیر   - 8
یورگن هابرماس   - 13
ریموند آبراهام   - 1
یونا فریدمن   - 5
رینر بنهام   - 2
یوهانی پالاسما   - 12
رینهولد مارتین   - 5

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -752
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -340
صنعتی   -101
فرهنگی   -315
گالری   -84
پاویون   -254
هتل   -73
موزه   -247
ورزشی   -64
اداری ـ خدماتی   -228
بهداشتی   -37
مسکونی ـ تجاری   -156
حمل و نقل عمومی   -35
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -129
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
کتابخانه اتووود ـ روستا و شهر ـ ریموند ویلیامز
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1395/03/03
مـنـــــــبـع : tarjomaan.com نوشته تریسترام هانت، ترجمه علیرضا شفیعی‌نسب
تعداد بازدید : 1459

نظر سنجیدۀ سر جیمز پیکتن، معمار لیورپولی و گسترش‌دهندۀ شهرها در عصر ویکتوریا، این بود که “سیاست، حکومت، ادب، شهرنشینی و تمدن، همگی نام و ماهیت خود را از زندگی شهری دارند؛ اما تعبیراتی نظیر دهاتی، وحشی و کافر نشان از تمایلات خشن‌تر و عقب‌مانده‌ترِ چوپان‌ها و کشاورزان دارد”. درمقابل، جیمز شرگولد بون، کشیش پدینگتن، در رسالۀ تکان‌دهندۀ خود در ۱۸۴۴ با نام در باب نیاز شهرها به مسیحیت دیدگاه دیگری داشت: “شهرها مرکز و تماشاخانۀ جاه‌طلبی، طمع و لذت آدمی‌اند... امیال، شهوات و فساد جنسی انسان تقویت می‌شوند و در مسیر پلیدی سیر صعودی تندی دارند.”

روستا و شهر (۱۹۷۳) نوشتۀ ریموند ویلیامز، تلاشی جاه‌طلبانه است تا آن زمینۀ تاریخی، فرهنگی و خیالی‌ای را که در ورای این احساسات نهفته و طی سده‌ها در ادبیات انگلیسی بیان شده است، برملا سازد. این کتاب بسیار معتبر با طیف چشمگیری از منابع ادبی و تاریخی، قدرت ویلیامز به‌عنوان یک منتقد رمان، نظریه‌پرداز فرهنگی، اید‌ئولوگ مارکسیست و متفکر شهر را نشان می‌دهد. مهم‌تر از همه، این اثر روایتی است از یکی از مضامین همیشگی فرهنگ اروپا که به زیبایی نوشته شده است: ساختار فضیلت روستا و پلیدی شهر یا سادگی روستایی در برابر تمدن شهری یا به‌قول یوونالِ شاعر:

“در رم چه کاری می‌توانم انجام دهم؟

من که هرگز نیاموخته‌ام چگونه دروغ بگویم.”

پروژۀ فکری ویلیامز در کتاب‌های فرهنگ و جامعه (۱۹۵۸)، انقلاب ناتمام (۱۹۶۱) و کلیدواژه‌ها؛ واژگان فرهنگ و جامعه (۱۹۷۶) مشهود است. محور این پروژه تلاشی مستمر به‌منظور ریشه‌کن‌ساختن اجماع فرهنگی محافظه‌کاران بود. او این اجماع را میراث طبقۀ حاکم می‌دانست. ویلیامز می‌گوید: “انگیزۀ اصلی‌ام از نوشتن فرهنگ و جامعه اظهار مخالفت بود. می‌خواستم مخالفت کنم با اینکه یک سنت فکری دیرپا دربارۀ فرهنگ، به اوضاع واپس‌گرایانۀ آن زمان اختصاص پیدا کند. این موضوع به من اجازه داد تا، بر اساس همان سنت، با استفادۀ روزافزونِ امروزی از مفهوم فرهنگ علیه دمکراسی، سوسیالیسم، طبقۀ کارگر یا آموزش همگانی مخالفت کنم.” خواه به زبان برگردد یا فرهنگ یا ماهیت آموزش، آرزوی ویلیامز تغییر موقعیت و تفسیر مجدد بود. او می‌خواست سطوح مختلف فرهنگ و تفکر انگلیس را از آغوش سنت‌گرایی برهاند و به‌جای آن‌ها بدیل‌های مترقی‌تر و دمکراتیک‌تری معرفی کند.

او می‌خواست همین کار را از منظر ادبیات انگلیس انجام دهد. ویلیامز در کمدی‌های عصر بازگشت، که بر ازدواج، جامعه، دربار و دارایی تاکید داشتند، “هیچ تقابل ساده‌ای میان شهر پلید و روستای معصوم” نمی‌یابد. این از آن رو است که “هرآنچه در شهر رخ می‌دهد، به‌خاطر نیازهای طبقۀ حاکم شهری است”. رشد یک خانواده و به‌ارث‌بردن یک ملک، دغدغه‌های مشترکی برای زمین‌داران و تاجران ایجاد می‌کند. به‌ همین ‌نحو، گردش‌های روستایی (۱۸۳۰)، پرسه‌های ویلیام کابت در راه‌ها و مزارع انگلیسِ اوایل قرن نوزدهم، نشان می‌دهد چگونه پس از انقلاب کشاورزی و صنعتی “پیوندهای اساسی بین شهر و روستا... به مرحله‌ای جدید، روشن‌تر و درنهایت انتقادی انجامید”. سنت‌شکنانه‌ترین بخش کتاب ویلیامز تلاش او است برای درهم شکستنِ وسکسِ تامس هاردی و فروریختنِ تمام تمایزهای بین روستاگراییِ درونی و شهرگرایی بیرونی. “تس یک دختر روستایی و فریب‌خوردۀ ارباب نیست. او دختر یک زمین‌دار و دلالی خرده‌پا است که فریب پسر یک کارخانه‌دار بازنشسته را می‌خورد. این پسر با پول، خانه‌ای روستایی و اسمی قدیمی برای خود دست‌وپا می‌کند.” ازاین‌رو، شهر و روستا به‌طور غمناکی در هم عجین می‌شوند.

ابزار ویلیامز برای تشریح این ارتباطات درونیِ غیرمنتظره، استفاده از اصطلاحاً “ساختار احساسات” یک دورۀ معین است. استوارت هال، همکار ویلیامز در مطالعات فرهنگی، ساختار احساسات را اینگونه تعریف می‌کند: “نحوۀ زیست معناها و ارزش‌ها در زندگی‌های واقعی وجماعت‌های حقیقی.” مردم چه تصوری از وضعیت حاضرشان داشتند؟ مبانی مادی و فکریِ این تصور چه بود و چگونه به احساسات آن‌ها شکل می‌داد؟ یا به‌بیان خود ویلیامز: “در مطالعۀ اعصار گذشته، این حس درک‌شده از کیفیت زندگی در یک زمان و مکان مشخص، سخت‌ترین چیزی است که می‌توان فهمید؛ یعنی فهم آن مجراهایی که از طریقشان فعالیت‌هایی خاص در یک قالب فکری و زیستی ترکیب می‌شوند.”

ویلیامز مقدمه و محور روستا و شهر را بر داستان شخصی خود استوار می‌کند: “پایینِ تپه‌های بِلَک مونتنز در مرز ولز زاده شدم؛ آنجا که چمن‌زارهای سبز و روشن در برابر خاک سرخ و شخم‌زدۀ زمین دیده می‌شوند و اولین درخت‌های پشت پنجره، بلوط و راج هستند.” ویلیامز بعنوانِ نجیب‌زادۀ جهانگردی که در کلاس‌های “جیزس کالج” یا در استودیوی بی‌بی‌سی در نازونعمت به‌سرمی‌برد، خردکنندگی فقر روستایی را می‌شناخت و هرگز دلتنگ روستا نبود. او تفاوتی میان آرمان‌سازی رمانتیک از سکونت در روستا و بی‌تفاوتی ثروتمندان به نیازهای اکثر مردم نمی‌دید. “در خانه نشسته و از انقلاب صنعتی و تغییرات اجتماعی و سیاسی حاصل از آن شاد بودیم.”

او هرگز تن به تحقیر شهری‌ها نداد: ضروریات روزمرۀ لوله‌بازکنی، ماشین‌های شرکت آستین، آسپیرین، وسایل پیشگیری از بارداری یا غذای کنسروشده. ازآن‌سو، “آب ناپاک، سطل خاکی، چهار مایل پیاده‌روی تا محل کار، سردردها، زنان ازکارافتاده، گرسنگی و غذای تکراری” سهم افراد فقیر بود. اما بزرگ‌شدن در میان کوه‌های سیاه به ویلیامز حس روشنی از التقاط طبیعی، مصنوعی و ادبی داده بود. این موضوع علاقۀ ویژۀ او به کشورِ هاردی، وسکس، را تبیین می‌کند. این موهبت همچنین ویلیامز را مجذوب چشم‌انداز دی. اچ. لارنس، رمان‌نویس انگلیسی، از روستاهای معدن‌کاری درمیان روستای کشاورزی می‌کند: “آمیزشی عجیب از انگلستان قدیم و جدید.” خودِ لارنس از ابهام کریه ناتینگهام‌ شایر متنفر بود. “ناتینگهام مکانی است وسیع با جمعیتی حدود یک میلیون و صرفاً توده‌ای بی‌شکل است. ناتینگهامی وجود ندارد؛ به آن معنایی که سیه‌نا وجود دارد.”

میراث سوسیالیستی ویلیامز نیز به اندازۀ پیشینۀ روستاییِ او در آثارش تأثیر نهاد. او به‌همراهِ ریچارد هاگرت و داروتی و ادوارد تامپسن، از شخصیت‌های کلیدی سیاست چپ نو دهۀ ۱۹۶۰ بود. آن‌ها با انتشار آثاری نظیر بیانیۀ روز می (۱۹۶۷) تلاشی تقریباً راسکین‌وارکردند تا احساس و فرهنگ را در رژیمی تزریق کنند که از نظرشان سوسیالیسمِ حسابگر و فن‌سالارِ هارولد ویلسن بود. بخشی از این آرمان در روستا و شهر نمود یافت؛ چراکه ویلیامز بر مبنای آمیزه‌ای از شهر و روستا، از هویت ملی انگلیسی روایتی رادیکال می‌سازد. برخلاف محافظه‌کاریِ انگلیسیِ شدید افرادی نظیر اچ. وی‌. مورتون و جی. بی. پریستلی، ویلیامز بدیلی بسیار دمکراتیک‌تر را درنظر می‌آورد که از قربانیان تالپادل، حفاران و هموارگران، توماس مور تا مرثیۀ رادیکال جان بال امتداد پیدا می‌کند:

“اگر پیشۀ آدم حفاری و پیشۀ حوا نخ‌ریسی بود،

پس کیست که اشراف‌زاده باشد؟”

زبان مورد استفادۀ ویلیامز یادآور ویگ‌ها و شکارچی‌ها نوشتۀ ای. پی‌تامپسن و روایت آن از ستیز طبقاتی همیشگی در تاریخ انگلستان روستایی است. ویلیامز با چنین زبانی به ادبیات خانه‌های روستایی، یعنی خانه‌های اربابی بزرگ و عمارت‌های نوکلاسیک نظر می‌افکند و ما را ترغیب می‌کند که “در هر نقطه بایستید و به آن سرزمین بنگرید. نگاه کنید که محصول آن مزارع، آن جویبارها و آن جنگل‌ها حتی در امروز چیست. به زحمتِ آن بیندیشید و ببینید که استثمار و تصرف باید تا چه حد طولانی و نظام‌مند باشد تا این‌همه خانه با این مقیاس را ایجاد کند”. این راهی بسیار متفاوت برای اندیشیدن درخصوص چشم‌انداز بی‌انتهای انگلیس، چشم‌اندازهای کیپبیلیتی براون، معماری رابرت آدام و آثار ایولین وو، و نیز هزینه‌های انسانی برای پایایی آن بود.

کارل مارکس و فریدریش انگلس در آثار خود نشان دادند چگونه موضوعات متنوعی نظیر توسعۀ خانوادۀ هسته‌ای، نمایشنامه‌های شکسپیر، رمان‌های بالزاک، انقلاب نیوتن در علم و نهضت اصلاح دینی را می‌توان با درک واقعیت‌های مادی ورای آن‌ها فهمید. ویلیامز هم به همین سان معتقد است که “سرمایه‌داری عامل تعیین‌کننده در سرگذشت‌های خاص روستا و شهر و ارتباط درونی و مستقیم آن‌ها در انگلیس بوده است”. روابط اجتماعی در نظام سرمایه‌داری و معیارهای آن نظام در ارزیابی رشد و محاسبۀ سود و زیان، روستا را تغییر داد و شهر را ایجاد کرد.

روستا و شهر با لحنی غالباً جبرگرایانه به‌دنبال تبیین تحولات ادبی از طریق تغییر در روابط مادی است. ویلیامز در فصلی درباب رمان‌های هنری فیلدینگ و سموئل ریچاردسون می‌گوید: “در انگلیس، سرگذشت واقعی روستا تماماً بر محور مالکیت زمین و روابط اجتماعی و کاریِ حاصل از آن می‌گردد.” “ماجرای یک ملک از میراثی که فلان درآمد را داشت، گذشت و به فرصتی برای سرمایه‌گذاری با سود افزایش‌یافتۀ بسیار ارزیابی شد.” از نظر ویلیامز، پی‌رنگ تام جونز مبتنی بر این اشتیاق است که از طریق ازدواج، دو ملک بزرگ سامسرست ‌شایر را به هم وصل کند. کلاریسا نیز تلاشی مشابه برای تحکیم میراث‌ها و ترفیع رتبه است.

انقلاب کشاورزی اواسط قرن هجدهم با سیستم‌های حصارکشی، تخلیه، کاهش نفوس و استثمارگری خرده‌مالکان، عامل بیشتر این تغییرات بود؛ “داستانی از رشد و دستاورد، اما برای اکثریت مردم، این امر، جایگزین‌شدن یک شکل از تسلط به‌جای شکلی دیگر بود: نظم مرموز فئودال جایش را به نظم مرموز سرمایه‌داری کشاورزی داد.” این گام سریع سرمایه‌داری در جامعۀ انگلیس نیز به‌سهم خود موجب نظم شهریِ مطمئن‌تری شد. باید بعد از انقلاب کشاورزی و صنعتی، شهر و روستا را یک چیز قلمداد کرد.

همین پیوستگی بین روستا و شهر است که زمینه را به ویلیامز می‌دهد تا در فصل “سه تن در حوالی فارنهام” به نقدی استادانه از جین آستن و کابت بپردازد. شناخت جامعۀ به‌شدت بورژوازی اوایل سدۀ نوزدهم که مابین سرمایه‌داری کشاورزی و بازرگانی شهری بود، برای فهم روایت‌های اِما، غرور و تعصب و عقل و احساس ضروری است. سردرگمی و تغییر این رمان‌ها، وحشت و سوءبرداشت‌های بی‌رحمانه، محصول “جامعه‌ای آشکارا زیاده‌طلب است که دغدغۀ انتقال ثروت دارد و می‌کوشد بر اساس ضوابط ارثی و اخلاقیاتِ پیشرفت، دربارۀ خود قضاوت کند.” اما کابت درمجموع ظرافت کمتری دارد و به‌خاطر تخریب فضائل روستایی زادگاه او، همپشایر، همۀ اینان را به باد انتقاد می‌گیرد: “نائب‌السلطنه‌ها، رانندگان سیاه‌پوست، ژنرال‌ها، دریاسالاران، فرمانداران، کمیسرها، پیمانکاران، بازنشستگان، دارندگان مشاغل آسان و پردرآمد، نمایندگان، وام‌دهندگان، مأموران قرعه‌کشی، بانک‌داران، دلالان سهام” و تمام همراهانِ “آن چیز” (ترکیب مبهم فساد شهری و بازرگانی).

البته نباید پنداشت که ویلیامز تنها به‌سراغ “آثار فاخر” می‌رود. در واقع، یکی از نقاط قوت روستا و شهر این است که به‌خوبی، خدمت نویسندگان مطرحی همچون آستن و کابت را در درون یک مجموعه فرهنگی بسیار وسیع‌تر لحاظ می‌کند. از شعر گرفته تا نمایش‌نامه و رمان، توانایی ویلیامز به‌عنوان یک منتقد ادبی کاملاً آشکار است؛ زیرا او نویسندگان ناشناس و سرشناس را کنار هم می‌نشاند تا روایتی استادانه از تحول ادبی عرضه کند. البته بدیهی است که او از برخی نویسندگان لذت بیشتری می‌برد؛ به‌ویژه جان کلر:

“از توده‌های سبز تاریک

میانِ دانه‌های شبنم‌نشسته

چکاوک با انگیزه‌ای آنی می‌آغازد

و آواز می‌خواند

و میان باران مه‌آلود

بال‌های حنایی‌رنگش را می‌تکاند.”

“زبان سبز” شعر کلر چیزی از دوران کودکی ویلیامز در بلک مونتنز و پیوندش با طبیعت را به یاد او می‌آورد. ویلیامز، مثل کلر، معمولاً “ثروت ملعون! که بر قوانین انسان سایه افکنده است” را تقبیح می‌کند و آن را عامل نابودیِ آن چکامۀ روستایی پیشاسرمایه‌داری می‌داند؛ “آنجاکه آزادی طبیعت بر سبزی گل‌ها منتشر می‌شود”. به‌باور ویلیامز، “مسئله فقط ازدست‌دادن چیزی نیست که می‌توان آن را یک قطعه روستای “بکر” نامید؛ بلکه برای هر انسان خاصی مسئله ازدست‌دادن چشم‌اندازی به‌ویژه انسانی و تاریخی است که در آن منبع احساس واقعاً “طبیعی” نیست؛ بلکه “فطری” است.”

از بین نویسندگان شهری این طیف، ویلیامز همین اندازه به چارلز دیکنز علاقه دارد و به‌حق، او را مستعدترین مفسر لندن عصر ویکتوریا و ارتباط درونی آن با سرمایه‌داری می‌داند. دستاورد بزرگ دیکنز این بود که توانست از بی‌شمار اتم‌ها یعنی افراد اتفاقی، نامرتبط و عجول زندگی شهری، یک آگاهی شهری خلق کند. در دوریت کوچک، دامبی و پسرش و خانۀ غم‌زده، “شهر به‌مثابۀ واقعیتی اجتماعی و نیز چشم‌اندازی بشری ترسیم می‌گردد. آنچه در شهر به نمایش کشیده می‌شود، یک ساختار پیچیدۀ احساس است.” همان‌طورکه هاردی در سال ۱۸۸۷ می‌نویسد، لندن “ظاهراً خود را نمی‌بیند. هر فرد به خود آگاه است؛ اما از هویت جمعی‌شان آگاهی ندارند”. دیکنز این آگاهی ادبی را فراهم کرد و از این طریق به فهممان از معنای لندنِ قرن نوزدهم صورت بخشید؛ با راه‌آهن‌ها، نمایشگاه‌ها، امپراتوری، زندگی خانوادگی، تجارت و فقرش.

ویلیامز به نویسندگان دیگری نیز علاقه‌مند بود؛ از جوزف ادیسن و فیلدینگ گرفته تا جرج گیسینگ، اچ. جی ولز، الیزابت گسکل و ویرجینیا وولف. اما مسائل بسیاری هست که در اثر ویلیامز دیده نمی‌شود. علی‌رغم احساسی که او به روستاهای مرزی داشت، دراظهاراتش راجع‌به عصر ویکتوریا و قرن بیستم چیز چندانی از ادبیات حومۀ شهر نمی‌گوید. به‌ همین‌ نحو، در این کتاب اثری دیده نمی‌شود از باغ‌شهرها و تازه‌شهرها، ترس‌های “بهار خموش” دهۀ ۱۹۶۰ از فروپاشی بوم‌شناختی یا کشف مجدد بومی‌گرایی انگلیسی در دوران مابین دو جنگ. مهم نیست، من این سیاحت بلندنظر تک‌جلدی در روستا و شهر را بر گذر از میان راه‌های فرعی و بن‌بست مطالعات شهری و روستایی ترجیح می‌دهم.

اما چرا چهل سال پس از اولین چاپ روستا و شهر هنوز این اثر را می‌خوانیم؟ جدای از اینکه اثر ویلیامز راهنمایی روشن برای گسستی پایدار در فرهنگ انگلیس است، اثر ویلیامز چه اثری بر بحث‌های معاصر دارد؟ خب، احتمالاً در آن انگلیسی‌بودن ناب موضوع جالبی برای زمان ما وجود دارد. همین ‌که گره‌های تاریخی بریتانیایی‌بودن کم‌کم فرسوده شد و شهروندان بریتانیایی خود را آزادانه‌تر انگلیسی، اسکاتلندی یا ولزی دانستند، گزارش ویلیامز از سیری منحصراً انگلیسی در تکوین فرهنگی، جالب‌توجه می‌شود. او وقتی به انقلاب کشاورزی و صنعتی می‌پردازد، بارها از خاص‌بودن “تجربۀ انگلیسی” سخن می‌گوید و اینکه چگونه این حوادث تاریخی به ساختار خاص ادبی روستا و شهر صورت بخشیدند. کاملاً حق با ویلیامز است که آثار فلیدینگ، دانیل دفو، ادیسن، آستن، و حتی جورج اورول و جِی. جی. بلارد، بیشتر لحنی انگلیسی دارند تا بریتانیایی.

گرچه آن سیر اسلوب انگلیسی تاحدی منطقه‌ای می‌نماید، ویلیامز احساسی بین‌المللی دارد که عواطف بسیار نویی را درک می‌کند. او به‌طریقی که پیشگام بخش اعظمی از نظریۀ ادبی پسااستعماری است، توضیح می‌دهد که چگونه با ظهور امپراتوری “ارتباط سنتی بین شهر و روستا در مقیاسی بین‌المللی کاملاً بازسازی شد”. از اواسط سدۀ نوزدهم، “این زمینۀ بزرگ‌تر وجود داشت که آگاهانه و ناآگاهانه بر هر ایده و ایماژی تأثیر می‌گذاشت.” سرزمین‌های دورافتادۀ منچستر، لیورپول، بیرمنگام و لندن اکنون تا اطراف جهان، یعنی افریقا، هندوستان و استرالیا بسط یافته‌اند؛ درحالی‌که در آرزوهای بزرگ و آلتون لاک نوشتۀ چارلز کینگزلی، زندگی استعماری، ابزارهایی برای فرار از فقر و فلاکت بریتانیای عصر ویکتوریا را مطرح می‌سازد. امپریالیسم، به‌عنوان عالی‌ترین شکل سرمایه‌داری، ماهیت وابستۀ روابط شهری و روستایی را صورتی دوباره بخشید. “جوامع روستاییِ جدید در سایۀ نظارت سیاسی و اقتصادی به تخیل انگلیسی راه یافتند: جهان‌های زراعی کیپلینگ و موآم و اورول اولیه و نیز جهان‌های تجاری کنراد و جویس کری.” نمی‌توان اقتصاد خانه‌های روستایی آستن یا جیمز را بدون درک اقتصاد امپریالیستیِ نهفته در پشت آن‌ها فهمید. همچنین همان‌طورکه ادوارد سعید بعداً نشان داد، تعامل استعماری به‌نحوی نمادین به جامعه و معماری انگلیس جدید صورت بخشید: “کدام هندی یا الجزایری‌ می‌تواند با اطمینان مؤلفۀ بریتانیایی یا فرانسوی گذشته را از واقعیت‌های کنونی تفکیک کند و کدام بریتانیایی یا فرانسوی می‌تواند خطی قاطع پیرامون لندن بریتانیایی و پاریس فرانسوی بکشد که تأثیر هندوستان و الجزایر بر این دو شهر امپریالیستی را لحاظ نکند؟”

ویلیامز نه‌تنها القا می‌کند که فهم امپریالیسم به‌طور آگاهانه یا ناآگاهانه بر رشد واکنش‌های انگلیسی به روستا و شهر تأثیر می‌گذارد، بلکه منظر خود را به ادبیات در جوامع پسااستعماری نیز بسط می‌دهد. او در آثار انگوگی وا تیونگو، الیشی امادی، ویلسن هریس و آر. کی‌. نارایان نیز مضامین مشابهی می‌یابد: “مبارزه با زمین‌داران، ناکامی در محصولات و پرداخت بدهی‌ها و نفوذ سرمایه به درون جماعت‌های روستایی. این موارد، با تمامی اختلافاتی که در جوامع و سنت‌های مختلف دارند، تنش‌هایی درونی هستند که می‌توانیم آن‌ها را اَشکالی خاص در تاریخ بسیار دور خود بدانیم.” ویلیامز با علم به ویژگی‌های عصر استعمار و پسااستعمار درآمدی موثق به ادبیات معاصر اندریا لِوی و زیدی اسمیت عرضه می‌کند. آمیزۀ متروپل و مستعمره، نژاد و هویت شهری در آثار این نویسندگان بیانگر این است که جزیرۀ کوچک و سفید دندان می‌توانند به‌خوبی در روایت ویلیامز از ادبیات انگلیس جای بگیرند.

سرانجام، سیاست قرن بیست و یکمیِ اعتراض شهری، فضا و مقاومت، طبیعتاً برای رادیکالیسم ویلیامز جالب بود. همگام با پیشرفت اشکال سرمایه‌داری، نحوۀ صورت‌بخشی سرمایه‌داری به شهر نیز تحول یافت. به‌باور بسیاری از منتقدان، ماهیت جهانی‌شدن معاصر، باعث شده تا توانایی سرمایه‌داری شهری تقریباً با روشی استعماری افزایش یابد. بنابراین، به‌تعبیر پیروان ادوارد جهان صرفاً “قلب امپراتوری” و به‌تعبیر ما یک “شهر جهانی” است. دورین ماسی، جغرافی‌دان شهری، می‌گوید: “لندن جایگاه قدرت سیاسی، سازمانی، اقتصادی و فرهنگی است. تأثیرات و تأثرات آن در سطح ملی و جهانی منتشر می‌شوند. لندن شهر محوری آن شکل سیاسی‌اجتماعی است که عنوان نولیبرالیسم را بر پیشانی خود دارد... این شهر مرکزی حیاتی در تولید جهانی روزبه‌روز نابرابرتر است.” لندن شهر نابرابری‌های درونی و بیرونی است: ثروت تجاری عظیم علیه فقر جهانی؛ محافظه‌گرایی سازمانی میان اسلام‌گرایی رادیکال. ویلیامز از پی‌گرفتن این تفسیر شهری در صفحات سرمایه نوشتۀ جان لانچستر، هفته‌ای در دسامبر اثر سباستین فالکس و شنبه نوشتۀ ایان مک‌ایوان لذت می‌برد. شاید بتوان گفت اگر کمپ‌های معترضان افراطی در فضای عمومی لندن، نیویورک و مادرید اثر ویلیامز را می‌خواندند و نه جامعه‌شناسی آنتونیو نگری و دیوید گرایبر، موضعی واقع‌گراتر و منعطف‌تر در قبال انقلاب خود می‌گرفتند؟

مضامین روستا و شهر، چه انگلیسی‌بودن، چه امپراتوری و چه اعتراض شهری بر ضد استعمار، از وضعیت کنونی ما سخن می‌گوید. از این فراتر، حس شدیدی از سنت، میراث و هویت ملی در این اثر کلاسیک با هم عجین شده است. دستاورد موفق ویلیامز این است که نشان می‌دهد برای شناخت فرهنگ بی‌نهایت پیچیده، متلاطم و دووجهیِ شهر و روستا در انگلیس، بهترین راهنمای ما ادبیات است.

شهر و روستا به‌طور غمناکی درهم عجین می‌شوند.... ناستاسیا کینسکی در فیلم تِس (۱۹۷۹) به کارگردانی رومن پولانسکی.


استوارت هال، همکار ویلیامز در مطالعات فرهنگی.


برگرفته از کلاریسا هارلو؛ یا سرگذشت بانویی جوان (۱۷۷۸) نوشتۀ ساموئل ریچاردسون، نقاشی: تامس استوتهارد.


خیابان ریجنت رو به کوادرانت از تی. اس. بویز (۱۸۴۲)


ویلیامز درآمدی موثق بر آثار نویسندگانی همچون زیدی اسمیت عرضه کرد.




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group