معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1411
جهان علمیْ تخیلی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1377
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه معماری   - 1050
معماری مجازی   - 22
طراحي داخلي   - 970
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 907
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
تکنولوژی ساخت   - 892
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 823
معماری کوچک مقیاس   - 19
مرزهای معماری   - 815
معماری و نقاشی   - 18
نگاه نو به سكونت   - 751
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 749
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
المان شهری   - 745
معماری و روانشناسی   - 17
معماری و سیاست   - 658
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 571
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 545
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 512
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 494
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 484
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 477
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
طراحی صنعتی   - 473
معماری و گیم   - 12
معماری تندیس گون   - 469
معماری و هوش مصنوعی   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 463
معماری و ادبیات   - 11
معماری منظر   - 461
معماری جنگلی   - 11
معماری شمایل گون   - 431
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
باز زنده سازی   - 406
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
آینده گرایی   - 389
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 385
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 383
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماری یادمانی   - 358
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماریِ توسعه   - 336
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 327
معماری بیابانی   - 8
طراحی نئولیبرال   - 316
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 291
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 274
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 269
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 260
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 255
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 254
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 253
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 235
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 226
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 222
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 208
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 203
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 197
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 189
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 187
معماری تخت جمشید   - 7
هنر انتزاعی   - 180
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
گرافیک   - 165
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 152
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
مسکن روستایی   - 146
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
هنر گفت و گو   - 144
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری ژاپن   - 130
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 130
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 115
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
ترسیمات معماری   - 109
معماری خوانی   - 6
معماری و فاجعه   - 102
منبع شناسی اتووود   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 89
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری مصر   - 5
معماری فاشیستی   - 80
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
اکسپو   - 79
فرهنگ نفت   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
اقتصادِ فضا   - 67
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 66
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری هند   - 66
بلوپرینت   - 4
معماری چین   - 65
اتووودْ آبزرور   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 65
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 64
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
ویرانه ها   - 60
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 59
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
مدارس معماری   - 53
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
زاغه نشینی   - 49
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پداگوژی   - 49
طراحی مُد   - 4
معماری کانستراکتیویستی   - 45
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری پراجکتیو   - 45
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری دیجیتال   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
فیلوکیتکت   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
جنبش متابولیسم   - 42
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
باهاوس   - 39
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری فضای داخلی   - 37
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
هنر روسیه   - 36
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
طراحی پارامتریک   - 30
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
بحران آب   - 29
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری و رسانه   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22
ده پرسش از هشت معمار   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 5
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 30
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 41
سوزان سانتاگ   - 9
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 29
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گابریل کوکو شنل   - 2
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 25
الیس راستورن   - 112
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 54
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لویی کان   - 38
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 12
لُکُربُزیه   - 142
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 1
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 24
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 58
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 68
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 7
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 47
پییر ویتوریو آئورلی   - 9
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 5
نورمن فاستر   - 35
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 9
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 28
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 27
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 5
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 12
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 2
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 13
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 2
حسن فتحی   - 5
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 13
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 29
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رضا دانشمیر   - 5
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رم کولهاس   - 101
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 4
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 190
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 13

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -787
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -378
صنعتی   -103
فرهنگی   -333
گالری   -85
پاویون   -265
هتل   -76
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -39
تفریحی   -156
ویلا   -7
اموزشی   -134
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
آزمونِ “متروپلیسِ” سده‌ی حاضر بودن؛ طرحی کوتاه درباره انگل
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1399/01/28
مـنـــــــبـع : اختصاصی اتووود . نوید پورمحمدرضا
تعداد بازدید : 387

۱.

قریب به صد سال گذشته و کلانشهر مدرن ابتدای سده‌ی پیشینْ تحولات بسیاری را از سر گذرانده، اما گویی هنوز موضوعیتِ متروپلیسِ فریتس لانگ از دستور کار خارج نشده؛ گویی، کالبد و کارکرد و معنای آن کلانشهرِ توأمان یوتوپیایی‌ـ ‌دیستوپیاییِ سده‌ی بیستمی در کالبد و کارکرد و معنای شهرِ سده‌ی بیست‌ویکمی زنده‌ است و جاری‌. وقتی سال گذشته به پایان خودش نزدیک می‌شد، وقتی فیلم‌هایش را یک‌به‌یک در ذهن مرور می‌کردم، بی‌آن‌که دست خودم باشد، بیش از همه به متروپلیس فکر می‌کردم. جدای از حضور و اثر ضمنیِ مضامین فیلم لانگ در برخی فیلم‌های پارسال ـ ‌و شاید فیلم‌های هر سال؛ مگر این خاصیت فیلم‌های مادر نیست؟‌ـ،‌ دست‌ِکم چهار فیلم مهمْ مستقیم‌تر و بی‌واسطه‌تر متروپلیس را به یاد می‌آوردند؛ آن‌قدر که وسوسه می‌شدی آن‌ها را آزمونْ‌گری‌ها و جاه‌طلبی‌هایی برای "متروپلیسِ سده‌ی حاضر بودن" بنامی. سالی که گذشت، آخرین سال یک دهه، دهه‌ی دوم سده‌ی حاضر بود، و احتمالاً این پایان دهه بودن، مثل هر پایان دیگری، بیشتر این‌چنین وسوسه‌هایی را در ما برمی‌انگیزد. جوکر (تاد فلیپس)، بینوایان (لاج لی)، ما (جوردن پیل)، و انگل (بونگ جون‌ـ‌هو) این چهار فیلم هستند. اگر دو فیلم اول را وامدارِ خشم خاموش و سرکوب‌شده‌ی مردمانِ طبقاتِ زیرینِ جامعه‌ی طبقاتی متروپلیس بدانیم که با نیم‌نگاهی به شورش‌ها و اعتراض‌های دو دهه‌‌ی گذشتهْ مناسباتِ اجتماعیِ فیلم لانگ را در بستری تازه و امروزین بازتولید و بازسازی می‌کنند، ما و انگل نسبتی پیچیده‌تر با متروپلیس دارند و علاوه بر روایت، پلاستی‌سیته‌ی آن را نیز به شکلی خلاقانه فرامی‌خوانند و از نو ترسیم می‌کنند.

متروپلیس نخستین فیلم در تاریخ سینما نبود که سراغ جامعه می‌رفت و گوشه‌هایی از آن را در قالب یک داستانِ خیالی بازتاب می‌داد، اما یقیناً نخستین فیلمی بود که تصویری به‌غایت تنش‌زا و ناآرام از مناسبات اجتماعی ترسیم می‌کرد؛ آن‌قدر تنش‌زا و ناآرام که به عقیده‌ی برخی محققین، نخستین تجلی "جداسازیِ" اجتماعی و مسکونی بر پرده‌ی سینما به شمار می‌آمد. یک جداسازیِ فضاییِ پررنگ میانِ جهان زیرین و جهان بالا، که خود نتیجه‌ی یک پولاریزاسیونِ اجتماعیِ پرْرنگ میان فرودستان و فرادستان بود. شهرِ فردایِ عمودی‌ـ ‌طبقاتیِ متروپلیس، که به‌نوعی تجسم و فرافکنیِ ایده‌های سوسیالیستی سده‌ی نوزدهم در آینده‌ای خیالی را می‌مانست، حالا، در این‌جا، بیش از هر زمان دیگری نزدیک به رئالیسمِ شهر، شهرِ امروز است؛ دستِ‌کم آن‌گونه که مدیوم سینما آن را می‌فهمد و تصور می‌کند. البته انگار دیگر از آن راه‌حلِ پایانیِ روحانی و رفورمیستیِ فیلم لانگ خبری نیست؛ این را شورشِ بی‌چیزانِ جوکر، فورانِ خشمِ بچه‌های بینوایان، تسخیرِ زمین توسط زیرْزمین‌نشین‌های ما، و تصادمِ مرگبار بالانشین‌ها، زیرْزمین‌نشین‌ها، و زیرِ زیرْزمین‌نشین‌های انگل به ما می‌گوید. گرچه نسبتی که تک‌تک این فیلم‌ها با فیلم مادر برقرار می‌کنند، پیچیدگی‌های خاص خود را دارد و باید تک به تک بررسی شوند، اما انگل در میانشان موقعیتی عجیب‌تر و چالش‌برانگیزتر دارد. اول از همه، انگل شبیه‌ترین به متروپلیس نیست. در قیاس با شباهتِ شکلیِ ما، انگل بازنده است. جهان زیرینِ ما بیش از هر فیلم دیگری یادآور شهر عمودی متروپلیس است: با شهرهای متروک زیرزمینی‌اش، با آن فضاهای تهی‌اش که تا حال ردی از نور و هوا و گیاه را به خود ندیده‌اند، با راهروهای نامتناهیِ برهنه و خوابگاه‌های یک‌شکل ملال‌آورش، و با ساکنانی که بیرون از قلمروی زبان و فرهنگْ چشم‌ به حرکات و عاداتِ زمینی‌ها دوخته‌اند. البته این نزدیکی و قرابت، تا حد زیادی، برآمده از قواعد و نشانگانِ ژانر است. ما گرچه در امتداد پروژه‌ی قبلی جوردن پیل، برو بیرون (۲۰۱۷)، از هراس‌های نژادی‌ـ‌فرهنگی‌ـ‌قومیتیِ عصر ترامپ پرده برمی‌دارد اما با گنجاندن آن‌ها درون تاروپودِ ژانر، عملاً معاصریتش را در هیأت یک فضای آشنا عرضه می‌کند: درون فضای آشنای علمی‌ـ‌تخیلی‌های آخرالزمانی البته با چاشنیِ ترس و دلهره.

از آن طرف، جوکر و بینوایان نه چندان وامدارِ ساختمان و معماریِ فیلم لانگ، که بیشتر میراث‌برِ روحِ آشوب‌طلبِ آن هستند. "ماریا"ی جعلیِ متروپلیس که رُباتی برساخته‌ی ذهنِ دیوانه‌وار و نبوغ‌آمیزِ "رتوانگ" دانشمند بود، و کارگران را به هرج‌‌ومرج و شورش تهییج می‌کرد، در تجسدی امروزین به هیأتِ جوکرِ مبعوث‌شده یا نوجوانانِ زنجیرگسسته درمی‌آید و نیروی برانداز این دو فیلم می‌شود. انگل، اما، نه از شباهت ظاهریِ ما با متروپلیس بهره‌ای بُرده، و نه در آن از فراگیریِ اجتماعیِ خانمان‌براندازِ جوکر و بینوایان خبری هست. با این همه، این فیلمِ عمیقاً بومی و کُره‌ایِ بونگ جون‌ـ‌هو با فائق آمدن بر یک مسافت جغرافیایی طولانی و یک فاصله‌ی زمانی دور، بدل به متروپلیس عصر حاضر می‌شود و سازه‌ی خیالی‌ـ‌فوتوریستیِ فیلم لانگ را درون سئول معاصر و رئالیسمِ غیرطبیعی‌اش، از نو، احضار می‌کند.

۲.

خانواده‌ای در طبقه‌ی زیرین یک محله‌ی پایین زندگی می‌کنند، و خانواده‌ای دیگر در طبقه‌ی فوقانی یک محله‌ی بالا. میان این پایینی و آن بالایی، فرسنگ‌ها شیب و بی‌شمار پلهْ فاصله انداخته‌اند. مسافتی دور، ارتفاعی عمیق. انگل شور و انرژی و غرابتش را از آن جایی می‌گیرد که می‌خواهد این مسافت و ارتفاع را طی کند و خانواده‌ی پایینی را برای مدتی ساکنِ خانه‌ی بالایی و هم‌نشینِ ساکنان آن کند. یک تصادم حداکثری که به‌واسطه‌ی لحن و پرداخت کمیکِ بونگ جون‌ـ‌هو، دست‌ِکم تا جایی در اواخر فیلم، چندان ملتهب و بحرانی به نظر نمی‌رسد. نویسنده و کاگردان فیلم در هر مصاحبه‌ای که انجام داده، در هر نشستی که شرکت کرده، یک نکته را با تأکید و چندباره تکرار کرده است: این کنتراستِ ارتفاعی نه زاده‌ی خیال او، نه یک فانتزی، که واقعیتِ امروزِ کره‌ی جنوبی است؛ واقعیتِ تلخ کشوری که به‌رغم رشد سریع اقتصادی‌ای که در دو دهه‌ی هشتاد و نود تجربه کرده، و به‌رغم سود هنگفت حاصل از این رشد، شاهد تضاد طبقاتی شدید و نابرابری‌های فاحش اجتماعی و اقتصادی است؛ بازتابی از سرمایه‌داری متأخر؛ تجسدِ متروپلیس‌ای خشن‌تر و بی‌رحم‌تر در سده‌ی بیست‌ویکم. جون‌ـ‌هو البته در این ادعا و تصریحِ چندباره تنها نیست؛ دیگر فیلم‌های کره‌ایِ دو دهه‌ی گذشته ـ‌آخرینشان، فیلم درخشان لی چانگ‌ـ‌دونگ: سوختن‌ـ‌ نیز از این تضاد و نابرابری تغذیه کرده‌اند و پیامدهای هولناکش را یادآور شده‌اند. مفسران و منتقدانِ کره‌ای هم کم از این منظر به سینمای معاصر کره نگاه نکرده‌اند.

به لحظه‌ای کلیدی و نفس‌گیر از فیلم برگردیم: اعضاء خانواده‌ی کارگرِ مزدبگیر در قصر خانواده‌ی ثروتمند، و در غیاب آن‌ها، دور هم جمع شده‌اند که میزبان بر خلاف قرار قبلی از راه می‌رسد. پدر، پسر، و دختر زیر میزی عریض در سالن خود را پنهان می‌کنند. مادر، به‌واسطه‌ی نقشش به‌عنوان خدمتکار خانه، نیازی به پنهان شدن ندارد. مرد و زنِ خانه تصمیم گرفته‌اند شب را روی کاناپه‌ی کنار میز بگذرانند تا از پنجره‌ی سرتاسری سالن حواسشان به پسربچه‌ هم باشد که می‌خواهد در حیاط و درون چادر سفری‌اش بازی کند و بخوابد. حالا دو خانواده‌ی میزبان و مهمان، به‌رغم فرسنگ‌ها فاصله و بی‌شمار پله، بغل به بغل و نفس به نفس هم خوابیده‌اند. این را حرکت هوشمندانه‌ی عمودی دوربین می‌گوید: از بالا، یعنی از تراز کاناپه که مرد و زن خانه بر روی آن خوابیده‌اند، به سمت پایین، به زیر میز، روی کف زمین، آن‌جا که سه عضو خانواده‌ی مهمان دراز کشیده‌اند، حرکت می‌کند. اما معنای این لحظه وقتی کامل می‌شود که به سکانس بعدی بُرش بخورد. وقتی میزبان‌ها خوابشان بُرد، پدر، پسر، و دختر بالاخره موفق می‌شوند از خانه بیرون بزنند. بارانی سیل‌آسا شهر را در برگرفته. از همان باران‌ها که فیلم‌های دو دهه‌ی گذشته‌ی سینمای کره را از حضور خود انباشته‌اند. حالا باید برگردند به خانه، به طبقه‌ی زیرین یک محله‌ی زیرین. فیلم مثل یک هواپیما شروع می‌کند به کم کردن ارتفاع. پله‌های خانه، پله‌های شهر. در شبِ خالی‌ِ بارانی، آن‌ها باید از هر دو پایین بیایند. مکث دوربین بر سرپوش شبکه‌ی فاضلاب، پیشاپیش، از انتهای این سفر شبانه‌ی نزولی خبر می‌دهد. بعد از پیمودن هزاران پله و کیلومترها سرازیری، به خانه می‌رسند. منظره‌ی طربناکِ باران در خانه‌ی فوقانی به فاجعه‌ای آبی در خانه‌ی زیرزمینی ختم می‌شود. خانه با همه‌ی خرت و پرت‌هایش در آب فرورفته؛ آخر سقفِ آن خانه‌ی زیرزمینی مماس است با کفِ زمین. نازل‌ترین زمین.

تجربه‌ی متروپلیس این‌بار به شکلی معکوس، از سر به کف طی می‌شود. اما انگل با وارد کردن یک متغیر سوم، شکلی پیچیده‌تر به دوتاییِ کارفرما/کارگرِ متروپلیس می‌بخشد. غریبه‌هایی همیشه آن‌جا هستند و طبقه‌ی فوقانی هیچ‌گاه پاک و دست‌نخورده نبوده، نیست؛ که هر بالایی، پله‌هایی دارد به سمت پایین، به سمت مطبخ، به سمت انبار تأسیسات، به درون اعماق، و درون آن اعماق همیشه کسانی هستند که با ته‌مانده‌ی غذای بالایی‌ها سر می‌کنند و برای سال‌ها زندگی. رئالیسمِ تا پیش از این کمیکْ اما "طبیعیِ" انگل، یک ورِ تاریک و "غیرطبیعی" پیدا می‌کند و ساکنانِ زیرینِ آن محله‌ی زیرین در برابر ساکنان این دالان‌ها و اتاقک‌های بی‌نورِ زیرزمینیْ خوشبخت جلوه می‌کنند. میزانسنِ پله‌ها یادآوری می‌کند که همیشه پایینیْ پایین‌تر از آن یکی وجود دارد و فرودستی فرودست‌تر از آن دیگری. معادله‌ی تا پیش از این دوتایی، سه‌تایی می‌شود و با تصورِ سایر زیرزمین‌ها و زیرزمین‌نشین‌های این شهر، چندتایی و چندهزارتایی. متروپلیس تکثیر می‌شود، در افق پراکنده می‌شود، و درون هر خانه‌‌ی اعیانی بذرِ امکانِ وجود یکی از خود را می‌کارد. جداسازیِ مسکونی و اجتماعی، که با متروپلیس جلوه‌ای عمودی یافته بود، با انگل هم‌زمان در دو محور عمودی و افقی بازتولید می‌شود، و درون هر طبقه، زیرْتقسیم‌ها و ریزْشکاف‌های بی‌انتهایی را شکل می‌دهد. دیگر، رسیدن به لحظه‌ی پایانی در گرو حل یا تشدیدِ تنش میان بالانشین‌ها و پایین‌نشین‌ها نیست؛ که هم‌زمان تنش‌های درونی میان خود بالانشین‌ها و پایین‌نشین‌ها هم دخیل هستند. رسیدن به راه‌حلِ صلح‌آمیز و روحانیِ متروپلیس دورتر از هر زمان دیگری به نظر می‌رسد. آن حفره‌ی سیاه و مستطیلیِ نقش‌بسته در میان دیوار نورانی و تزئین‌شده‌ی خانه‌ی فوقانی که راه به مطبخ و از آن‌جا به زیرزمین‌های شهر می‌بَرد، همیشه باز است و مدخلی است برای رفتن و آمدن، روبه‌رو شدن، تصادم.

۳.

زیگموند باومن زمانی نوشت که مدرنتیه به‌نوعی یک اعلان جنگ به تمامی بوها بود، به همه‌ی آن بوهای بد، نامرئی، و غیرقابل‌مهار که جوامع ما قبل مدرن را از حضور خود انباشته بودند. شهر صنعتی مدرن از طریق سامانه‌های بهداشت عمومی، تأسیسات فاضلاب، لوله‌کشی، ایجاد دستشویی و حیاط خلوت و انبار در خانه‌ها، و زون‌بندی شهرها در پی کنترل بو و زدودن بوهای بد بود. اما به عقیده‌ی باومن، تاریخ قرن بیستم نشان می‌دهد که اگر یکی از استانداردهای مدرن شدن را نظارت بر بو در نظر بگیریم، ما هرگز به‌تمامی مدرن نشده‌ایم، چرا که هیچ‌گاه نمی‌توان درست و حسابی از شرِ آن خلاص شد؛ همان‌طور که نازی‌ها هیچ‌گاه از شرّ بوی یهودی‌ها خلاص نشدند و بعدتر از شرّ بوی آشویتس. آن‌ها هر چقدر هم کوشیدند تا اردوگاه‌های مرگ را از نظرها پنهان کنند، دست‌ِآخر بوی به‌جامانده از ویرانه‌ی اردوگاه‌ها مشام بازدیدکننده‌ها را می‌آزرد. بو و نحوه‌ی پخشایشش، در عین حال، زون‌بندی شهرها و جداسازی‌های عملکردی‌ـ‌اجتماعی را به چالش می‌کشد. هر چقدر هم دیگری را از نظر دور نگاه می‌داری، بوی او مرموز و نامرئی در هوا جریان می‌یابد، مرزها را درمی‌نوردد، و امنیت ناشی از فاصله‌ها و جدایی‌گزینی‌ها را تهدید می‌کند. بو پاشنه‌ی آشیلِ میزبانانِ مهربان انگل است. بوی مردمان عادی، آدم‌های مترو، ساکنان طبقات زیرین. به‌رغم همه‌ی شیب‌ها و پله‌ها، درها و دیوارها، پنجره‌ها و پارتیشن‌ها، بو فضا و مرزبندی‌هایش را زیر پا می‌گذارد، حس می‌شود، و با واکنش میزبان مواجه می‌شود: به شکل یک ژست، حالت، یا کلام تحقیرآمیز. فاجعه‌ی پایانیِ انگل همان‌قدر ناشی از اختلاطِ مرزها و قلمروهاست که ناشی از حضور بی‌واسطه و اجتناب‌ناپذیرِ بوها.

بو و جغرافیای بو آن‌چیزی است که متروپلیس فاقد آن بود، تصورش را نمی‌کرد، اما انگل حامل آن است و خطرش را حس می‌کند. به‌رغم همه‌ی تمهیدات و برنامه‌ریزی‌ها، تکلیف بو در سده‌ی نوزدهم و بیستم روشن نشد و پای پرونده‌اش به سده‌ی بیست‌ویکم باز شد. آن‌جایی که جداسازی‌های فضایی موقتاً چهره‌های ناهمگون را از نظر دور می‌کنند، بو حضور و تنِ آن‌ها را یادآور می‌شود. میزبان روی کاناپه دراز کشیده و مهمان زیر میز. میزبانْ مهمان را نمی‌بیند، اما بویش را حس می‌کند، یک بوی بدِ فراتر از تحملش. مهمان، شرمسار و خوردشده، باید کلمات میزبان را در حضور دخترش تحمل کند. اما تا کِی؟ 



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group