معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1411
جهان علمیْ تخیلی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1377
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه معماری   - 1050
معماری مجازی   - 22
طراحي داخلي   - 970
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 907
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
تکنولوژی ساخت   - 892
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 823
معماری کوچک مقیاس   - 19
مرزهای معماری   - 815
معماری و نقاشی   - 18
نگاه نو به سكونت   - 751
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 749
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
المان شهری   - 745
معماری و روانشناسی   - 17
معماری و سیاست   - 658
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 571
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 545
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 512
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 494
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 484
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 477
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
طراحی صنعتی   - 473
معماری و گیم   - 12
معماری تندیس گون   - 469
معماری و هوش مصنوعی   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 463
معماری و ادبیات   - 11
معماری منظر   - 461
معماری جنگلی   - 11
معماری شمایل گون   - 431
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
باز زنده سازی   - 406
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
آینده گرایی   - 389
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 385
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 383
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماری یادمانی   - 358
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماریِ توسعه   - 336
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 327
معماری بیابانی   - 8
طراحی نئولیبرال   - 316
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 291
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 274
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 269
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 260
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 255
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 254
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 253
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 235
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 226
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 222
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 208
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 203
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 197
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 189
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 187
معماری تخت جمشید   - 7
هنر انتزاعی   - 180
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
گرافیک   - 165
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 152
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
مسکن روستایی   - 146
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
هنر گفت و گو   - 144
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری ژاپن   - 130
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 130
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 115
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
ترسیمات معماری   - 109
معماری خوانی   - 6
معماری و فاجعه   - 102
منبع شناسی اتووود   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 89
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری مصر   - 5
معماری فاشیستی   - 80
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
اکسپو   - 79
فرهنگ نفت   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
اقتصادِ فضا   - 67
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 66
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری هند   - 66
بلوپرینت   - 4
معماری چین   - 65
اتووودْ آبزرور   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 65
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 64
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
ویرانه ها   - 60
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 59
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
مدارس معماری   - 53
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
زاغه نشینی   - 49
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پداگوژی   - 49
طراحی مُد   - 4
معماری کانستراکتیویستی   - 45
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری پراجکتیو   - 45
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری دیجیتال   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
فیلوکیتکت   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
جنبش متابولیسم   - 42
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
باهاوس   - 39
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری فضای داخلی   - 37
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
هنر روسیه   - 36
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
طراحی پارامتریک   - 30
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
بحران آب   - 29
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری و رسانه   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22
ده پرسش از هشت معمار   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 5
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 30
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 41
سوزان سانتاگ   - 9
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 29
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گابریل کوکو شنل   - 2
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 25
الیس راستورن   - 112
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 54
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لویی کان   - 38
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 12
لُکُربُزیه   - 142
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 1
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 24
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 58
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 68
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 7
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 47
پییر ویتوریو آئورلی   - 9
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 5
نورمن فاستر   - 35
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 9
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 28
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 27
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 5
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 12
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 2
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 13
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 2
حسن فتحی   - 5
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 13
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 29
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رضا دانشمیر   - 5
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رم کولهاس   - 101
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 4
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 190
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 13

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -787
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -378
صنعتی   -103
فرهنگی   -333
گالری   -85
پاویون   -265
هتل   -76
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -39
تفریحی   -156
ویلا   -7
اموزشی   -134
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
آن‌چه بدست می‌آید، آن‌چه از دست می‌رود ... درباره فیلم هجومِ شهرام مکری
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1399/03/13
مـنـــــــبـع : مجله‌ی "۲۴"، شماره‌ی ۹۴، آذر ۱۳۹۶ به قلم نوید پورمحمدرضا
تعداد بازدید : 252

1.

دیوید بُردول در تفاوت میان مایکل مان و تونی اسکات، دو طلایه‌دار سینمای اکشنْ جنایی معاصر، بحث وقار در برابر تعجیل را پیش می‌کشد[i]. اولی پیکتوریالیستی است ناب‌گرا که در پس اکشن‌هایش به دنبال متانتی موقر است، دومی اما مشغول خط‌خطی و شکلک کشیدن روی سطح صحنه‌های چگال و پر از جزئیاتی است که خلق کرده. اولی به ما اجازه می‌دهد تا جذب تصاویرش شویم، دومی اما ترکیب‌بندی‌های معرکه‌اش را، در کثرتی گیج‌کننده، یکی بعد از دیگری رها می‌کند. اولی خالق رنگ‌هاست، خالق سطوح آبی‌فام، و فیلم‌هایش دعوتی‌اند برای نظاره‌ی سرعت اکشن در سکون رنگ‌، دومی اما آفریدگار جنبش و تحرک است، و ضرباهنگ سریع فیلم‌هایش به‌ندرت فرصتی برای دیده شدن ترکیب‌بندی‌های ظریف و پیچیده‌اش باقی می‌گذارند و در کسری از ثانیه آن‌ها را پیش چشمانمان غیب می‌کنند. این تقابل ماندگاری است در برابر گریزپایی، تمنای اندکی ثبات در برابر شتاب هایپررئالیستی یک عصر. اگر مان و اسکات را، به گواه بستر بیش‌وکم مشترک و پرداخت به‌غایت متفاوت، دو سر یک طیف در نظر بگیریم، آن‌وقت شاید بتوانیم با این طیف کمی بازی کنیم، چیزها و پدیده‌ها را در معرض رنگ‌هایش بنشانیم، از آن استعاره بسازیم، و آن را استعاره‌ای برای فهم دیگر چیزها و پدیده‌ها کنیم.

۲.

شهرام مُکری یک تونی اسکاتِ تمام‌عیار است، اما کاش کمی هم مایکل مان بود. سوء‌تفاهم نشود! مکری خود اسکات یا کپی برابر اصل او نیست؛ او خودش است اما خودش شبیه به اسکاتی است که به جای تصویر و ترکیب‌بندیِ تصویر، روایت و اجزاء رواییْ مصالح اصلی کارش هستند. او با همان حساسیت و جنونی با روایت برخورد می‌کند که اسکات با تصویر، بهای این جنون را هم می‌پردازد همان‌طور که اسکات می‌پرداخت. ماکسیمالیسمِ روایی مکری همان‌قدر مخاطب را به دردسر می‌اندازد که ماکسیمالیسمِ تصویری اسکات. در هر دو با یک ماراتن تمام‌نشدنی طرف هستیم: در فیلم‌های اسکات، متوسط طول نما آن‌قدر کوتاه می‌شود، و آن‌چنان تصاویر، سیال و پی‌درپی، در هم می‌روند که دیگر برش معنای خود را از دست می‌دهد و ما خود را غرقه در تصاویر به‌ظاهر پیوسته‌ای می‌بینیم که به‌واقع چند هزار برش آن‌ها را از هم جدا کرده‌اند؛ در فیلم‌های مکری، مشخصاً دو فیلم آخر، اصلاً برشی در کار نیست، اما روایت آن‌چنان تاب برمی‌دارد، در مسیرهایش تکثیر می‌شود، در چرخه‌های زمانی گم می‌شود و در شبکه‌‌های تودرتو غرق، که گویی هزاران برشْ آن را هزاران تکه کرده‌اند. تماشاگرانِ اسکات در پی تصاویر و ترکیب‌بندی‌های هر دم محوشونده‌اش می‌دوند و همیشه عقب‌ترند، تماشاگرانِ مکری هم در پی روایت و مسیرهای هر دم تکثیرشونده‌اش می‌دوند و همیشه عقب‌ترند. مکری یک تونی اسکاتِ تمام‌عیار است، اسکاتی که آمیختگی تصاویر را با آبگونیِ روایت تاخت زده؛ اما کاش کمی هم مایکل مان بود.

۳.

هجوم پیچیدگی رواییِ ماهی و گربه را دوچندان کرده. به رغم لوپ‌های زمانی و دوایر روایی، ماهی و گربه به‌مراتب فیلم سربه‌راه‌تری بود. در آن‌جا، داستان فیلم، مناسبات میان کاراکترها، و پیشینه و انگیزه و مقاصدشان به لطف دیالوگ‌ها، خرده‌داستان‌ها، و از همه مهم‌تر قصه‌های تمثیلی و صدای روی فیلم کاراکترها تا حدی قابل‌تشخیص بودند. دست‌کم مطمئن بودیم قاتلانی وجود دارند و قربانیانی. در هجوم حتی از همین حداقل‌ها، همین کلیات هم مطمئن نیستیم. راوی (علی) و صدای روی فیلم او غیرقابل‌اعتماد و متزلزل‌تر از هر زمان دیگری است. در لوپ اول روایی، صدای روی فیلمش اعتراف می‌کند که هزار بار هم که پلیس‌ها صحنه‌ی قتل را بازسازی کنند، "به همه خواهم گفت که سامان رو من کشتم، خودِ خودم به‌تنهایی". در لوپ دوم، در بازسازی دوم، وقتی که نقشش تغییر کرده و نقش پیشینش به کاراکتری دیگر (احسان) داده شده، با خود زمزمه می‌کند که "می‌نویسم تا یادم بمونه که دو نفر رو بخاطر سامان کشتم". دوربین هم همراه با او، آن‌سوی دیوارها، همدستی‌اش را در قتل همان دو جوانی نشان می‌دهد که در لوپ اول و این‌سوی دیوارها گمان می‌کردیم هیچ نقشی در آن نداشته و اصلاً به تلافی جان آن‌ها و در دفاع از جان خود، سامان را کشته است. در لوپ سوم، صدای روی فیلم راوی بعد از ملاقات با سامان (روح سامان) اعتراف می‌کند که "کاش به همه بگم که سامان این بیرونه، درست همین پشت... کاش به همه بگم که هیچ‌وقت سامان رو نزدم و از همه مخفی‌ش کردم". از کشتن سامان تا همدستی با او در کشتن صادق و کامبیز، و دست‌آخر تا نجات سامان یا همزاد او: خواهرش، نگار در فاصله‌ی سه لوپ.

به این ذهن پریشان اضافه کنید همزیستیِ خطوطِ زمانی چندگانه و نوارهای موبیوس روایی فیلم را. حین بازسازی صحنه‌های قتل، زندگی اکنون کاراکترها جاری‌ست، و حین این دو، حیاتِ ذهنی راوی که آکنده‌ست از صداها و اشباح. از لوپ دوم، ماجرا از این هم پیچیده‌تر می‌شود:راوی، به‌واسطه‌ی تعویض نقشش، به کرّات از مسیرهای تعریف‌شده‌ی لوپ اول، که همان مسیرهای بازسازی‌ست، خارج می‌شود، کمی آن‌سوتر از صحنه‌های بازسازی، بیشتر در پشت صحنه می‌پلکد، با همزاد سامان، نگار، حرف می‌زند، در انبار سرک می‌کشد و محموله (چاقو) را برای کشتن سامان/نگار می‌گیرد و بعد در لحظه‌ی مشخص دوباره به صحنه‌ی اصلی برگردد تا این‌بار نقش تازه‌اش را بازی کند. در لوپ سوم، واقعیت و بازسازی واقعیت، صحنه و پشت‌صحنه، بیشتر کنار زده می‌شوند و فضا هر چه ذهنی‌تر و هذیانی‌تر می‌شود. دیوارها دهان باز می‌کنند، سامان ظاهر می‌شود، راوی هر چه بیشتر از عینیتِ واقعیت و بازسازی دور می‌شود، از پلیس‌ها و نگار و دیگر هم‌باشگاهی‌ها هم، و هر چه بیشتر و بیشتر با اشباح و ارواح دمخور می‌شود. در این لوپ، زمان جمع‌تر شده، گویی دیگر زمان راوی با زمان آن‌ها که بازی می‌کنند و بازسازی، همتراز نیست. صداهایی از پشت دیوارها، راوی را می‌خوانند که هر چه سریع‌تر در نقش جدید خود به صحنه‌ی بازسازی برگردد، او اما در میدان جاذبه‌ی سامان، پیشوا، او که همه را، زندگی‌ها را زیر نظر دارد و در پی فراهم کردن لشکری‌ست، گیر اُفتاده. ما هم اما گیر اُفتاده‌ایم. درون لوپ‌ها، در هزارتوی دالان‌ها و اتاقک‌ها، در مرز تمیزناپذیرِ واقعیت و بازسازی و هذیان. بازیچه‌ی دستان خالقی شده‌ایم که پیداست ماه‌ها و روزها برای طراحی این هزارتو، برای تعبیه‌ی دیوارها و مسیرها و دوربرگردان‌هایش درون ساختمانِ فیلم، برای مدل‌سازیِ تقاطع‌ها و محاسبه‌ی زمان و زاویه‌ی برخورد در آن‌ها، وقت و انرژی گذاشته. ما درون این هزارتو می‌دویم، میان دیوارها و مسیرهایش می‌‌گردیم، در تقاطع‌ها می‌ایستیم و برخوردها را می‌بینیم، اما همیشه چند گام عقب هستیم. برای نزدیک شدن به این جهان، اگر از تعبیر دورنیات کمک بگیریم، بیش از هر چیز به چشم روایی Narrative eye نیاز داریم، اما نه یک جفت، که صدها.

۴.

اما ما صدها جفت چشم روایی نداریم، همان‌طور که صدها جفت چشم پیکتوریال Pictorial eye برای فراچنگ آوردن ترکیب‌بندی‌های فرّارِ اسکات. راه‌حل چیست؟ فیلم‌ها را صد بار ببینیم؟ مکری و اسکات، البته به شیوه‌های متفاوت، ضعف و نارساییِ فیزیولوژیکِ سیستمِ دیداری‌ـ‌شنیداری‌ ما در مواجهه‌ با هجوم سریع نور و تصویر و صدا و روایت را به رخمان می‌کشند. و کنایه‌آمیز این‌که، وجود هر دو تا حد زیادی وابسته به استنباط‌های اشتباه ما، در گرو عدم توانایی ما در فراچنگ آوردن دیتاهای سمعی و بصری و روایی آن‌هاست. در تلاشی که بند قبلی برای تشریح و کالبدشکافیِ هزارتوی روایی فیلم انجام داد، چه بسیار نکته‌هایی که نادیده گرفته‌ شدند، دیتاهایی که از قلم افتادند، و چه بسیار خطاهای احتمالی‌ای که در فراچنگ آوردن‌ها و استنباط‌ها رخ دادند. ما این فیلم‌ها را در سینما می‌بینیم، دو‌بار، سه‌بار، حداکثر چهاربار؛ بسته به این‌که چقدر تماشاگر کنجکاو و سمجی باشیم. اما این همیشه کم است. در برابر آن زمان چند ماهه‌ای که صرف طراحی مسیرهای روایی و چینش عناصر درون قاب‌ها شده، وقتی آن مسیرها و این قاب‌ها، این‌قدر بی‌رحمانه و شتاب‌آمیز، از مقابل چشمانمان می‌گذرند، چند ساعتی که ما در تاریکی سینما به یکبار و چندبار دیدن آن‌ها اختصاص می‌دهیم، چیزی به حساب نمی‌آید. آن‌ها، آن طراحان و چینندگان، همواره از ما جلوترند، در برابر دیتاها و معناهایی که ما استخراج می‌کنیم، همواره چیزی تازه در آستین دارند که ما ندیده‌ایم، نگرفته‌ایم. مخاطبِ نوعی در مواجهه با هجوم، حتی اگر با دقت و مشقت فراوان از منطق لوپ‌ها و تقاطع‌ها و مسیرها سر دربیاورد، تازه باید حواسش را به این جمع کند که چطور جزئیات، کلمه‌ها در هر بار تمرین و بازسازی ممکن است تغییر کنند: یکبار آن چیز را در A3 گذاشته‌اند، بار دیگر در A4. البته شاید آن‌ها اصلاً یک چیز نباشند، یکی به بازسازی حوادث گذشته تعلق داشته باشد، به قضیه‌ی سامان، و دیگری به حوادثی که قرار است از راه برسند، به قضیه‌ی نگار. این‌ها همه مفروضاتی‌اند که مخاطب باید در بازبینی و بازنگری‌های مدام آن‌ها را حذف، اصلاح، یا تثبیت کند. هجوم بهای این خلاقیت، این خلاقیتِ نرمش‌ناپذیر و افراطی‌گری روایی‌اش را احتمالاً در جایی خواهد پرداخت؛ شاید آن‌جایی که مجبور می‌شود از سالن سینما، از تاریکی و لختی درون آن کوچ کند و ساکنِ صفحه‌ی مانیتورها و نمایشگرهای خانگی شود: آن‌جا که می‌توان در برابر هجوم بی‌درنگ اشکال و صداها و سرنخ‌ها مطیع نبود و با متوقف کردن تصویر، جلو و عقب بُردنش، و دور کُند دیدنش، شکل تازه‌ و کاملاً شخصی‌ای را از ریتم و شتاب طبیعی تصاویر تجربه کرد. وسواس مخاطبی که می‌خواهد تمامی دیتاهای سمعی و بصری و پیچ‌وتاب‌های روایی فیلم را فراچنگ آورد، و همان مسیر چند ماهه‌‌ی طراحی‌ها و چینش‌ها را این‌بار به شکل معکوس طی کند و از روی نسخه‌ی تمام‌شده، گرافیک و معماری و جغرافیای فیلم را در پس ذهن و روی کاغذ تجسم و تصویر کند، دست‌آخر به این می‌انجامد که فیلم را با خود از سالن سینما به خانه‌ ببرد.

۵.

کاری که مکری انجام می‌دهد، دست‌کم در مواجهه و ارتباط با تماشاگر، البته که تازه نیست. توماس الزسر در مقاله‌ای کلیدی و دوران‌ساز از پدیده‌ یا گرایشی متمایز در سینمای معاصر صحبت می‌کند، شامل دسته‌ای از فیلم‌ها از ژانرها و سبک‌ها و ملیت‌های مختلف که تمرکزشان بر ذهن و بازی، سازوکارهای ذهن و قواعد درونی بازی، و گاه تداخل و برهم‌کنش میان آن‌هاست. او ظهور و کثرت تدریجی این فیلم‌ها را نشانه‌ای از ایجاد یک "بحران" در ارتباط میان فیلم و تماشاگر تفسیر می‌کند، این‌که چطور موقعیت تماشاگر کلاسیک به چالش کشیده می‌شود، انتظارات معصومانه و مألوفش به بازی گرفته می‌شود، و این‌که اساساً چطور سازوکارهای ادراک و دریافت و مصرف فیلم‌ها تغییر می‌کنند. این اصلاً اغراق‌آمیز نیست که از این حیث، مکری را به گواه تجربه‌گری‌های روایی و سینمایی‌اش در امتداد مسیر فیلمسازها و فیلم‌هایی بنشانیم که الزسر نام می‌برد: لینچ، فینچر، کافمن، نولان، هانکه و فیلم‌هایی نظیر بازی، باشگاه مشت‌‌زنی، بزرگراه گمشده، ممنتو، بدو لولا بدو، مظنونین همیشگی، بازی‌های خنده‌دار و ... . او از سویی به‌واسطه‌ی صدای روی فیلم‌ و خاطره و روان آسیب‌دیده‌ی کاراکترهایش، پای ذهن و سازوکارهای درونی و پیچیده‌ی آن را وسط می‌کشد، و از سوی دیگر با راهی کردن کاراکترهایش در چنبره‌ی روایت و دالان‌های تودرتو و لوپ‌های زمانی، یک بازی درست‌وحسابی ترتیب می‌دهد. فیلم‌های او حاصل تلفیق یک ذهن نقشه‌کش و یک بازی ذهنی هستند. او در این راه اما گاه عجیب افراط می‌کند. در سودای راه انداختن این بازی ذهنی، چیزهایی را فدا می‌کند، چیزهایی به‌ناگزیر فدا می‌شوند.

نباید از کنار گله و شکایتِ تماشاگرِ خوش‌نیتی که به قصد درگیر شدن با لایه‌های روایی و سطوح زمانی و کانون‌های معنایی فیلم به تماشای آن نشسته و اکنون احساس سرخوردگی می‌کند، به‌سادگی گذشت. قطعاً توان استنباط و قوه‌ی داوری و تجربه‌ی فیلمیک مخاطبان تأثیرگذار است، اما عواملی را هم می‌توان به خود فیلم نسبت داد. اشتیاق و حیرت چند درصد از طرفداران دوآتشه و مخاطبان مشتاق یک کالت‌ مووی مثل باشگاه مشت‌زنی ناشی از فهم و درک کامل ترفندهای روایی و مدل غریب داستان‌گویی آن است؟ آیا باشگاه مشت‌زنی به همان دلایلی که برای آکادمیسین‌ها اهمیت دارد، نزد مخاطبانِ پرشور و پرتعدادش عزیز است؟ آیا همه‌چیز به روایت و مدل داستان‌گویی و پیچش‌ها و خمش‌های آن برمی‌گردد؟ سهم چهره‌ها، مشت‌ها، ژست‌ها، آن زندگی زیرزمینی خرابکارانه، آن لحظه‌های التهاب و عرق، آن‌گاه که موقتاً حقه‌ها و چرخش‌های روایت آرام گرفته‌اند و زندگی طبیعی جاری شده، سهم این‌ها چقدر است؟

هجوم، به شکلی افراطی، عقلانی است و، به شکل جنون‌آمیزی، حساب‌شده است؛ کارِ ذهنیْ خلاق و حساب‌گر که امکان ندارد حساب ثانیه‌ها، دقایق و لحظات را از دست بدهد. سازه‌ای دقیق می‌سازد، بازی‌ای پیچیده و ذهنی و چندلایه ترتیب می‌دهد، و در تمام این لحظات، بر همه چیز، کنترلی تام و تمام دارد. هجوم ساخته‌ی یک هومو فابر یاانسان سازنده است تا یک هومو لودنز Homo ludens یاانسان بازیگوش؛ خالقی که قادر است پیچیده‌ترین بازی‌ها را طراحی کند، اما خودش چندان اهلِ بازیگوشی، شوخی و فراغت، و تفریح و سرگرمی نیست. سخت‌ترین بازی را در هجوم طراحی کرده، اما فرصت یا شاید اشتیاقی برای نظاره‌ی بازی پسران فیلم در آن باشگاه عجیب‌وغریب ندارد. حاضر نیست ذره‌ای از درون لوپ‌ها و مسیرهای طراحی‌شده‌اش بیرون بزند، نفسی بکشد، و به پسران، و مهم‌تر از آن، به فیلم اجازه‌ی تنفس و فراغت بدهد. این یک وقت‌گذارنی بیهوده نیست، که فرصتی‌ست برای آشنایی؛ در ساده‌ترین سطح، آشنا شدن با نام کاراکترها، آن زمان که در میانه‌ی بازی، لحظاتی بیرون از چنبره‌ی بازسازی‌ها، نام هم را صدا می‌زنند؛ فرصتی‌ست برای لمس کردن اتمسفر و حس کردن رنگ و مودی که تا پیش از آن فقط پس‌زمینه‌‌ای بوده‌اند برای جدیت روایی و پیشبرد طرح داستانی. این وقفه‌ای‌ست در ماراتن روایت تا آن‌ها که جا مانده‌اند، نزدیک‌تر شوند، آن‌ها که رسیده‌اند، سیراب شوند، و آن‌ها که تا این لحظه بی‌وقفه با چشم روایی و نیروی تعقل ماراتن را دنبال کرده‌اند، کمی هم چشم پیکتوریال خود را باز کنند و به شب و تاریکی و حصار و بیماری، نه فقط به عنوان یک دیتای داستانی برآمده از دیالوگ‌ها، که به عنوان یک وضعیت وجودی، یک ایده، یک سرنوشت فکر کنند و بتوانند جهان برساخته از آن‌ها را لمس کنند.

این‌جا شاید همان‌جایی‌ست که مکری می‌تواند در کنار تونی اسکات بودن، کمی هم مایکل مان باشد و در کنار ایده‌آْیست بودن، کمی هم دموکرات؛ کسی که حق انتخاب‌های بیشتری را در مقایسه با مسیرها و دالان‌ها و لوپ‌های روایی‌اش در اختیار مخاطب می‌گذارد، جای مشارکت بیشتری را برای او باز می‌کند، و در مارتن روایت سهم بیشتری را برای این‌پا و آن‌پا کردن‌ها، پیش نرفتن‌ها، درجا زدن‌ها، و بازی‌ها و فراغت‌ها در نظر می‌‌گیرد.



[i] برگرفته از مقاله‌ی «تونی و تئو»؛ مقاله‌ای که بُردول بعد از مرگ تقریباً هم‌زمانِ تئو آنگلوپولوس و تونی اسکات نوشت و در آن دو سینمای به‌ظاهر متفاوت از هم را وسط گذاشت. امیر خضرائی‌منش در شماره‌ی ششم فصلنامه‌ی فیلمخانه آن را ترجمه کرده است.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group