معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1593
معماری مجازی   - 24
منظر شهری   - 1505
جشن نامه اتووود   - 21
نظریه معماری   - 1100
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
طراحي داخلي   - 1060
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
سازه های شهری   - 961
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
تکنولوژی ساخت   - 939
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
معماری حوزه عمومی   - 891
پردیس ویترا   - 18
مرزهای معماری   - 867
معماری ـ موسیقی   - 18
نگاه نو به سكونت   - 840
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
المان شهری   - 808
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نظریه شهری   - 800
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری و سیاست   - 765
شهرهای در حرکت   - 15
کلان سازه   - 674
معماری بایومورفیک   - 15
معماری مدرن   - 650
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
معماری پایدار   - 614
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
آرمان شهرگرایی   - 549
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
منتقدان معماری   - 534
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 533
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
روح مکان   - 532
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری منظر   - 530
بی ینال ونیز   - 10
آینده گرایی   - 523
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
طراحی صنعتی   - 521
درس گفتارهای اتووود   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 502
معماری خوانی   - 9
معماری تندیس گون   - 487
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری شمایل گون   - 452
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
باز زنده سازی   - 447
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
توسعه پایدار   - 447
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 9
هنر مدرنیستی   - 425
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماریِ توسعه   - 380
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری یادمانی   - 372
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 358
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری سبز   - 353
معماری تخت جمشید   - 8
طراحی نئولیبرال   - 351
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری پست مدرن   - 332
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 329
طراحی و پناهجویان   - 7
اتووود کلاسیک   - 302
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 284
فرهنگ نفت   - 7
گرمایش زمین   - 279
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری محدود   - 276
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 275
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 274
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 273
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 269
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 255
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 254
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 253
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 250
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 232
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 232
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 227
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
مسکن حومه شهری   - 215
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
مسکن عمومی   - 201
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 200
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 191
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 183
معماری اروپا   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
عبور از مرحله جنینی   - 7
معماری و فاجعه   - 162
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 7
مسکن روستایی   - 160
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 156
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 155
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 144
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
ترسیمات معماری   - 143
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
معماری ایران   - 134
پداگوژی انتقادی   - 6
بلندمرتبه ها   - 123
مسابقه ویلا 1400   - 6
اقتصادِ فضا   - 122
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری و رسانه   - 116
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 111
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
معماری فضای داخلی   - 95
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 89
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری فاشیستی   - 87
معماری مصر   - 5
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
اکنی استودیو   - 5
اکسپو   - 81
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
فیلوکیتکت   - 75
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 74
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 74
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
گفت و گو با مرگ   - 73
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
ویرانه ها   - 73
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری چین   - 72
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
معماری هند   - 67
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری پراجکتیو   - 63
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 60
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدارس معماری   - 59
بلوپرینت   - 4
پداگوژی   - 57
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری دیجیتال   - 55
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
زاغه نشینی   - 54
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 50
باشگاه مشت زنی   - 3
معماری و روانشناسی   - 47
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 45
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
بحران آب   - 44
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
جنبش متابولیسم   - 44
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
باهاوس   - 43
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
معماری و هوش مصنوعی   - 43
اکسپوی دبی. 2020   - 2
معماری و نقاشی   - 43
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
آنتروپوسین   - 40
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
هنر روسیه   - 40
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری و ادبیات   - 39
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری کوچک مقیاس   - 38
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری جنگلی   - 37
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
طراحی پارامتریک   - 32
ده پرسش از هشت معمار   - 1
طراحی مُد   - 32
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری و گیم   - 27
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
معماری بیابانی   - 26
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 13
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 51
سوزان سانتاگ   - 10
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 4
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 34
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 17
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 50
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 29
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 14
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 7
اسلاوی ژیژک   - 18
گابریل کوکو شنل   - 2
اسنوهتا   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 5
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 37
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 26
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 112
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 68
لودویگ میس ون دروهه   - 29
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 8
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 39
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییجی مورتی   - 1
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 12
لُکُربُزیه   - 150
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
لینا بو باردی   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 31
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو فریره   - 2
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 28
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 59
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 5
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 69
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 8
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
میشل فوکو   - 59
تئودور آدورنو   - 6
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 36
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 31
هرزوگ دی مورن   - 31
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 6
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 29
جورجو آگامبن   - 8
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جولیا کریستوا   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جونیا ایشیگامی   - 4
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 2
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 13
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 2
حسن فتحی   - 6
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 13
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 10
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 31
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رضا دانشمیر   - 5
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رم کولهاس   - 115
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 34
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 5
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 194
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -841
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -441
گالری   -94
فرهنگی   -344
هتل   -79
پاویون   -278
ورزشی   -67
موزه   -262
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
اداری ـ خدماتی   -238
حمل و نقل عمومی   -39
تفریحی   -173
ویلا   -22
مسکونی ـ تجاری   -170
مجموعه های مسکونی   -5
اموزشی   -143
زاغه نشینی   -5
صنعتی   -107
عناصر یادمانی شهری   -2
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
آن‌چه بدست می‌آید، آن‌چه از دست می‌رود ... درباره فیلم هجومِ شهرام مکری
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1399/03/13
مـنـــــــبـع : مجله‌ی "۲۴"، شماره‌ی ۹۴، آذر ۱۳۹۶ به قلم نوید پورمحمدرضا
تعداد بازدید : 626

1.

دیوید بُردول در تفاوت میان مایکل مان و تونی اسکات، دو طلایه‌دار سینمای اکشنْ جنایی معاصر، بحث وقار در برابر تعجیل را پیش می‌کشد[i]. اولی پیکتوریالیستی است ناب‌گرا که در پس اکشن‌هایش به دنبال متانتی موقر است، دومی اما مشغول خط‌خطی و شکلک کشیدن روی سطح صحنه‌های چگال و پر از جزئیاتی است که خلق کرده. اولی به ما اجازه می‌دهد تا جذب تصاویرش شویم، دومی اما ترکیب‌بندی‌های معرکه‌اش را، در کثرتی گیج‌کننده، یکی بعد از دیگری رها می‌کند. اولی خالق رنگ‌هاست، خالق سطوح آبی‌فام، و فیلم‌هایش دعوتی‌اند برای نظاره‌ی سرعت اکشن در سکون رنگ‌، دومی اما آفریدگار جنبش و تحرک است، و ضرباهنگ سریع فیلم‌هایش به‌ندرت فرصتی برای دیده شدن ترکیب‌بندی‌های ظریف و پیچیده‌اش باقی می‌گذارند و در کسری از ثانیه آن‌ها را پیش چشمانمان غیب می‌کنند. این تقابل ماندگاری است در برابر گریزپایی، تمنای اندکی ثبات در برابر شتاب هایپررئالیستی یک عصر. اگر مان و اسکات را، به گواه بستر بیش‌وکم مشترک و پرداخت به‌غایت متفاوت، دو سر یک طیف در نظر بگیریم، آن‌وقت شاید بتوانیم با این طیف کمی بازی کنیم، چیزها و پدیده‌ها را در معرض رنگ‌هایش بنشانیم، از آن استعاره بسازیم، و آن را استعاره‌ای برای فهم دیگر چیزها و پدیده‌ها کنیم.

۲.

شهرام مُکری یک تونی اسکاتِ تمام‌عیار است، اما کاش کمی هم مایکل مان بود. سوء‌تفاهم نشود! مکری خود اسکات یا کپی برابر اصل او نیست؛ او خودش است اما خودش شبیه به اسکاتی است که به جای تصویر و ترکیب‌بندیِ تصویر، روایت و اجزاء رواییْ مصالح اصلی کارش هستند. او با همان حساسیت و جنونی با روایت برخورد می‌کند که اسکات با تصویر، بهای این جنون را هم می‌پردازد همان‌طور که اسکات می‌پرداخت. ماکسیمالیسمِ روایی مکری همان‌قدر مخاطب را به دردسر می‌اندازد که ماکسیمالیسمِ تصویری اسکات. در هر دو با یک ماراتن تمام‌نشدنی طرف هستیم: در فیلم‌های اسکات، متوسط طول نما آن‌قدر کوتاه می‌شود، و آن‌چنان تصاویر، سیال و پی‌درپی، در هم می‌روند که دیگر برش معنای خود را از دست می‌دهد و ما خود را غرقه در تصاویر به‌ظاهر پیوسته‌ای می‌بینیم که به‌واقع چند هزار برش آن‌ها را از هم جدا کرده‌اند؛ در فیلم‌های مکری، مشخصاً دو فیلم آخر، اصلاً برشی در کار نیست، اما روایت آن‌چنان تاب برمی‌دارد، در مسیرهایش تکثیر می‌شود، در چرخه‌های زمانی گم می‌شود و در شبکه‌‌های تودرتو غرق، که گویی هزاران برشْ آن را هزاران تکه کرده‌اند. تماشاگرانِ اسکات در پی تصاویر و ترکیب‌بندی‌های هر دم محوشونده‌اش می‌دوند و همیشه عقب‌ترند، تماشاگرانِ مکری هم در پی روایت و مسیرهای هر دم تکثیرشونده‌اش می‌دوند و همیشه عقب‌ترند. مکری یک تونی اسکاتِ تمام‌عیار است، اسکاتی که آمیختگی تصاویر را با آبگونیِ روایت تاخت زده؛ اما کاش کمی هم مایکل مان بود.

۳.

هجوم پیچیدگی رواییِ ماهی و گربه را دوچندان کرده. به رغم لوپ‌های زمانی و دوایر روایی، ماهی و گربه به‌مراتب فیلم سربه‌راه‌تری بود. در آن‌جا، داستان فیلم، مناسبات میان کاراکترها، و پیشینه و انگیزه و مقاصدشان به لطف دیالوگ‌ها، خرده‌داستان‌ها، و از همه مهم‌تر قصه‌های تمثیلی و صدای روی فیلم کاراکترها تا حدی قابل‌تشخیص بودند. دست‌کم مطمئن بودیم قاتلانی وجود دارند و قربانیانی. در هجوم حتی از همین حداقل‌ها، همین کلیات هم مطمئن نیستیم. راوی (علی) و صدای روی فیلم او غیرقابل‌اعتماد و متزلزل‌تر از هر زمان دیگری است. در لوپ اول روایی، صدای روی فیلمش اعتراف می‌کند که هزار بار هم که پلیس‌ها صحنه‌ی قتل را بازسازی کنند، "به همه خواهم گفت که سامان رو من کشتم، خودِ خودم به‌تنهایی". در لوپ دوم، در بازسازی دوم، وقتی که نقشش تغییر کرده و نقش پیشینش به کاراکتری دیگر (احسان) داده شده، با خود زمزمه می‌کند که "می‌نویسم تا یادم بمونه که دو نفر رو بخاطر سامان کشتم". دوربین هم همراه با او، آن‌سوی دیوارها، همدستی‌اش را در قتل همان دو جوانی نشان می‌دهد که در لوپ اول و این‌سوی دیوارها گمان می‌کردیم هیچ نقشی در آن نداشته و اصلاً به تلافی جان آن‌ها و در دفاع از جان خود، سامان را کشته است. در لوپ سوم، صدای روی فیلم راوی بعد از ملاقات با سامان (روح سامان) اعتراف می‌کند که "کاش به همه بگم که سامان این بیرونه، درست همین پشت... کاش به همه بگم که هیچ‌وقت سامان رو نزدم و از همه مخفی‌ش کردم". از کشتن سامان تا همدستی با او در کشتن صادق و کامبیز، و دست‌آخر تا نجات سامان یا همزاد او: خواهرش، نگار در فاصله‌ی سه لوپ.

به این ذهن پریشان اضافه کنید همزیستیِ خطوطِ زمانی چندگانه و نوارهای موبیوس روایی فیلم را. حین بازسازی صحنه‌های قتل، زندگی اکنون کاراکترها جاری‌ست، و حین این دو، حیاتِ ذهنی راوی که آکنده‌ست از صداها و اشباح. از لوپ دوم، ماجرا از این هم پیچیده‌تر می‌شود:راوی، به‌واسطه‌ی تعویض نقشش، به کرّات از مسیرهای تعریف‌شده‌ی لوپ اول، که همان مسیرهای بازسازی‌ست، خارج می‌شود، کمی آن‌سوتر از صحنه‌های بازسازی، بیشتر در پشت صحنه می‌پلکد، با همزاد سامان، نگار، حرف می‌زند، در انبار سرک می‌کشد و محموله (چاقو) را برای کشتن سامان/نگار می‌گیرد و بعد در لحظه‌ی مشخص دوباره به صحنه‌ی اصلی برگردد تا این‌بار نقش تازه‌اش را بازی کند. در لوپ سوم، واقعیت و بازسازی واقعیت، صحنه و پشت‌صحنه، بیشتر کنار زده می‌شوند و فضا هر چه ذهنی‌تر و هذیانی‌تر می‌شود. دیوارها دهان باز می‌کنند، سامان ظاهر می‌شود، راوی هر چه بیشتر از عینیتِ واقعیت و بازسازی دور می‌شود، از پلیس‌ها و نگار و دیگر هم‌باشگاهی‌ها هم، و هر چه بیشتر و بیشتر با اشباح و ارواح دمخور می‌شود. در این لوپ، زمان جمع‌تر شده، گویی دیگر زمان راوی با زمان آن‌ها که بازی می‌کنند و بازسازی، همتراز نیست. صداهایی از پشت دیوارها، راوی را می‌خوانند که هر چه سریع‌تر در نقش جدید خود به صحنه‌ی بازسازی برگردد، او اما در میدان جاذبه‌ی سامان، پیشوا، او که همه را، زندگی‌ها را زیر نظر دارد و در پی فراهم کردن لشکری‌ست، گیر اُفتاده. ما هم اما گیر اُفتاده‌ایم. درون لوپ‌ها، در هزارتوی دالان‌ها و اتاقک‌ها، در مرز تمیزناپذیرِ واقعیت و بازسازی و هذیان. بازیچه‌ی دستان خالقی شده‌ایم که پیداست ماه‌ها و روزها برای طراحی این هزارتو، برای تعبیه‌ی دیوارها و مسیرها و دوربرگردان‌هایش درون ساختمانِ فیلم، برای مدل‌سازیِ تقاطع‌ها و محاسبه‌ی زمان و زاویه‌ی برخورد در آن‌ها، وقت و انرژی گذاشته. ما درون این هزارتو می‌دویم، میان دیوارها و مسیرهایش می‌‌گردیم، در تقاطع‌ها می‌ایستیم و برخوردها را می‌بینیم، اما همیشه چند گام عقب هستیم. برای نزدیک شدن به این جهان، اگر از تعبیر دورنیات کمک بگیریم، بیش از هر چیز به چشم روایی Narrative eye نیاز داریم، اما نه یک جفت، که صدها.

۴.

اما ما صدها جفت چشم روایی نداریم، همان‌طور که صدها جفت چشم پیکتوریال Pictorial eye برای فراچنگ آوردن ترکیب‌بندی‌های فرّارِ اسکات. راه‌حل چیست؟ فیلم‌ها را صد بار ببینیم؟ مکری و اسکات، البته به شیوه‌های متفاوت، ضعف و نارساییِ فیزیولوژیکِ سیستمِ دیداری‌ـ‌شنیداری‌ ما در مواجهه‌ با هجوم سریع نور و تصویر و صدا و روایت را به رخمان می‌کشند. و کنایه‌آمیز این‌که، وجود هر دو تا حد زیادی وابسته به استنباط‌های اشتباه ما، در گرو عدم توانایی ما در فراچنگ آوردن دیتاهای سمعی و بصری و روایی آن‌هاست. در تلاشی که بند قبلی برای تشریح و کالبدشکافیِ هزارتوی روایی فیلم انجام داد، چه بسیار نکته‌هایی که نادیده گرفته‌ شدند، دیتاهایی که از قلم افتادند، و چه بسیار خطاهای احتمالی‌ای که در فراچنگ آوردن‌ها و استنباط‌ها رخ دادند. ما این فیلم‌ها را در سینما می‌بینیم، دو‌بار، سه‌بار، حداکثر چهاربار؛ بسته به این‌که چقدر تماشاگر کنجکاو و سمجی باشیم. اما این همیشه کم است. در برابر آن زمان چند ماهه‌ای که صرف طراحی مسیرهای روایی و چینش عناصر درون قاب‌ها شده، وقتی آن مسیرها و این قاب‌ها، این‌قدر بی‌رحمانه و شتاب‌آمیز، از مقابل چشمانمان می‌گذرند، چند ساعتی که ما در تاریکی سینما به یکبار و چندبار دیدن آن‌ها اختصاص می‌دهیم، چیزی به حساب نمی‌آید. آن‌ها، آن طراحان و چینندگان، همواره از ما جلوترند، در برابر دیتاها و معناهایی که ما استخراج می‌کنیم، همواره چیزی تازه در آستین دارند که ما ندیده‌ایم، نگرفته‌ایم. مخاطبِ نوعی در مواجهه با هجوم، حتی اگر با دقت و مشقت فراوان از منطق لوپ‌ها و تقاطع‌ها و مسیرها سر دربیاورد، تازه باید حواسش را به این جمع کند که چطور جزئیات، کلمه‌ها در هر بار تمرین و بازسازی ممکن است تغییر کنند: یکبار آن چیز را در A3 گذاشته‌اند، بار دیگر در A4. البته شاید آن‌ها اصلاً یک چیز نباشند، یکی به بازسازی حوادث گذشته تعلق داشته باشد، به قضیه‌ی سامان، و دیگری به حوادثی که قرار است از راه برسند، به قضیه‌ی نگار. این‌ها همه مفروضاتی‌اند که مخاطب باید در بازبینی و بازنگری‌های مدام آن‌ها را حذف، اصلاح، یا تثبیت کند. هجوم بهای این خلاقیت، این خلاقیتِ نرمش‌ناپذیر و افراطی‌گری روایی‌اش را احتمالاً در جایی خواهد پرداخت؛ شاید آن‌جایی که مجبور می‌شود از سالن سینما، از تاریکی و لختی درون آن کوچ کند و ساکنِ صفحه‌ی مانیتورها و نمایشگرهای خانگی شود: آن‌جا که می‌توان در برابر هجوم بی‌درنگ اشکال و صداها و سرنخ‌ها مطیع نبود و با متوقف کردن تصویر، جلو و عقب بُردنش، و دور کُند دیدنش، شکل تازه‌ و کاملاً شخصی‌ای را از ریتم و شتاب طبیعی تصاویر تجربه کرد. وسواس مخاطبی که می‌خواهد تمامی دیتاهای سمعی و بصری و پیچ‌وتاب‌های روایی فیلم را فراچنگ آورد، و همان مسیر چند ماهه‌‌ی طراحی‌ها و چینش‌ها را این‌بار به شکل معکوس طی کند و از روی نسخه‌ی تمام‌شده، گرافیک و معماری و جغرافیای فیلم را در پس ذهن و روی کاغذ تجسم و تصویر کند، دست‌آخر به این می‌انجامد که فیلم را با خود از سالن سینما به خانه‌ ببرد.

۵.

کاری که مکری انجام می‌دهد، دست‌کم در مواجهه و ارتباط با تماشاگر، البته که تازه نیست. توماس الزسر در مقاله‌ای کلیدی و دوران‌ساز از پدیده‌ یا گرایشی متمایز در سینمای معاصر صحبت می‌کند، شامل دسته‌ای از فیلم‌ها از ژانرها و سبک‌ها و ملیت‌های مختلف که تمرکزشان بر ذهن و بازی، سازوکارهای ذهن و قواعد درونی بازی، و گاه تداخل و برهم‌کنش میان آن‌هاست. او ظهور و کثرت تدریجی این فیلم‌ها را نشانه‌ای از ایجاد یک "بحران" در ارتباط میان فیلم و تماشاگر تفسیر می‌کند، این‌که چطور موقعیت تماشاگر کلاسیک به چالش کشیده می‌شود، انتظارات معصومانه و مألوفش به بازی گرفته می‌شود، و این‌که اساساً چطور سازوکارهای ادراک و دریافت و مصرف فیلم‌ها تغییر می‌کنند. این اصلاً اغراق‌آمیز نیست که از این حیث، مکری را به گواه تجربه‌گری‌های روایی و سینمایی‌اش در امتداد مسیر فیلمسازها و فیلم‌هایی بنشانیم که الزسر نام می‌برد: لینچ، فینچر، کافمن، نولان، هانکه و فیلم‌هایی نظیر بازی، باشگاه مشت‌‌زنی، بزرگراه گمشده، ممنتو، بدو لولا بدو، مظنونین همیشگی، بازی‌های خنده‌دار و ... . او از سویی به‌واسطه‌ی صدای روی فیلم‌ و خاطره و روان آسیب‌دیده‌ی کاراکترهایش، پای ذهن و سازوکارهای درونی و پیچیده‌ی آن را وسط می‌کشد، و از سوی دیگر با راهی کردن کاراکترهایش در چنبره‌ی روایت و دالان‌های تودرتو و لوپ‌های زمانی، یک بازی درست‌وحسابی ترتیب می‌دهد. فیلم‌های او حاصل تلفیق یک ذهن نقشه‌کش و یک بازی ذهنی هستند. او در این راه اما گاه عجیب افراط می‌کند. در سودای راه انداختن این بازی ذهنی، چیزهایی را فدا می‌کند، چیزهایی به‌ناگزیر فدا می‌شوند.

نباید از کنار گله و شکایتِ تماشاگرِ خوش‌نیتی که به قصد درگیر شدن با لایه‌های روایی و سطوح زمانی و کانون‌های معنایی فیلم به تماشای آن نشسته و اکنون احساس سرخوردگی می‌کند، به‌سادگی گذشت. قطعاً توان استنباط و قوه‌ی داوری و تجربه‌ی فیلمیک مخاطبان تأثیرگذار است، اما عواملی را هم می‌توان به خود فیلم نسبت داد. اشتیاق و حیرت چند درصد از طرفداران دوآتشه و مخاطبان مشتاق یک کالت‌ مووی مثل باشگاه مشت‌زنی ناشی از فهم و درک کامل ترفندهای روایی و مدل غریب داستان‌گویی آن است؟ آیا باشگاه مشت‌زنی به همان دلایلی که برای آکادمیسین‌ها اهمیت دارد، نزد مخاطبانِ پرشور و پرتعدادش عزیز است؟ آیا همه‌چیز به روایت و مدل داستان‌گویی و پیچش‌ها و خمش‌های آن برمی‌گردد؟ سهم چهره‌ها، مشت‌ها، ژست‌ها، آن زندگی زیرزمینی خرابکارانه، آن لحظه‌های التهاب و عرق، آن‌گاه که موقتاً حقه‌ها و چرخش‌های روایت آرام گرفته‌اند و زندگی طبیعی جاری شده، سهم این‌ها چقدر است؟

هجوم، به شکلی افراطی، عقلانی است و، به شکل جنون‌آمیزی، حساب‌شده است؛ کارِ ذهنیْ خلاق و حساب‌گر که امکان ندارد حساب ثانیه‌ها، دقایق و لحظات را از دست بدهد. سازه‌ای دقیق می‌سازد، بازی‌ای پیچیده و ذهنی و چندلایه ترتیب می‌دهد، و در تمام این لحظات، بر همه چیز، کنترلی تام و تمام دارد. هجوم ساخته‌ی یک هومو فابر یاانسان سازنده است تا یک هومو لودنز Homo ludens یاانسان بازیگوش؛ خالقی که قادر است پیچیده‌ترین بازی‌ها را طراحی کند، اما خودش چندان اهلِ بازیگوشی، شوخی و فراغت، و تفریح و سرگرمی نیست. سخت‌ترین بازی را در هجوم طراحی کرده، اما فرصت یا شاید اشتیاقی برای نظاره‌ی بازی پسران فیلم در آن باشگاه عجیب‌وغریب ندارد. حاضر نیست ذره‌ای از درون لوپ‌ها و مسیرهای طراحی‌شده‌اش بیرون بزند، نفسی بکشد، و به پسران، و مهم‌تر از آن، به فیلم اجازه‌ی تنفس و فراغت بدهد. این یک وقت‌گذارنی بیهوده نیست، که فرصتی‌ست برای آشنایی؛ در ساده‌ترین سطح، آشنا شدن با نام کاراکترها، آن زمان که در میانه‌ی بازی، لحظاتی بیرون از چنبره‌ی بازسازی‌ها، نام هم را صدا می‌زنند؛ فرصتی‌ست برای لمس کردن اتمسفر و حس کردن رنگ و مودی که تا پیش از آن فقط پس‌زمینه‌‌ای بوده‌اند برای جدیت روایی و پیشبرد طرح داستانی. این وقفه‌ای‌ست در ماراتن روایت تا آن‌ها که جا مانده‌اند، نزدیک‌تر شوند، آن‌ها که رسیده‌اند، سیراب شوند، و آن‌ها که تا این لحظه بی‌وقفه با چشم روایی و نیروی تعقل ماراتن را دنبال کرده‌اند، کمی هم چشم پیکتوریال خود را باز کنند و به شب و تاریکی و حصار و بیماری، نه فقط به عنوان یک دیتای داستانی برآمده از دیالوگ‌ها، که به عنوان یک وضعیت وجودی، یک ایده، یک سرنوشت فکر کنند و بتوانند جهان برساخته از آن‌ها را لمس کنند.

این‌جا شاید همان‌جایی‌ست که مکری می‌تواند در کنار تونی اسکات بودن، کمی هم مایکل مان باشد و در کنار ایده‌آْیست بودن، کمی هم دموکرات؛ کسی که حق انتخاب‌های بیشتری را در مقایسه با مسیرها و دالان‌ها و لوپ‌های روایی‌اش در اختیار مخاطب می‌گذارد، جای مشارکت بیشتری را برای او باز می‌کند، و در مارتن روایت سهم بیشتری را برای این‌پا و آن‌پا کردن‌ها، پیش نرفتن‌ها، درجا زدن‌ها، و بازی‌ها و فراغت‌ها در نظر می‌‌گیرد.



[i] برگرفته از مقاله‌ی «تونی و تئو»؛ مقاله‌ای که بُردول بعد از مرگ تقریباً هم‌زمانِ تئو آنگلوپولوس و تونی اسکات نوشت و در آن دو سینمای به‌ظاهر متفاوت از هم را وسط گذاشت. امیر خضرائی‌منش در شماره‌ی ششم فصلنامه‌ی فیلمخانه آن را ترجمه کرده است.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group