معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1476
معماری کوچک مقیاس   - 21
منظر شهری   - 1443
معماری و گیم   - 21
نظریه معماری   - 1089
جشن نامه اتووود   - 21
طراحي داخلي   - 1007
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
سازه های شهری   - 927
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تکنولوژی ساخت   - 912
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
معماری حوزه عمومی   - 855
پردیس ویترا   - 18
مرزهای معماری   - 835
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 786
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نظریه شهری   - 782
شهرهای در حرکت   - 15
المان شهری   - 766
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری و سیاست   - 711
معماری ـ موسیقی   - 15
کلان سازه   - 643
معماری بایومورفیک   - 15
معماری مدرن   - 623
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
معماری پایدار   - 566
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
منتقدان معماری   - 531
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
آرمان شهرگرایی   - 524
معماری جنگلی   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 501
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 12
روح مکان   - 500
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
طراحی صنعتی   - 487
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری منظر   - 481
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری تندیس گون   - 478
بی ینال ونیز   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 473
درس گفتارهای اتووود   - 9
آینده گرایی   - 447
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
معماری شمایل گون   - 438
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
باز زنده سازی   - 421
طراحی مُد   - 9
هنر مدرنیستی   - 416
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
توسعه پایدار   - 399
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری یادمانی   - 362
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 351
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماریِ توسعه   - 341
معماری بیابانی   - 8
معماری سبز   - 337
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 8
طراحی نئولیبرال   - 324
معماری خوانی   - 8
معماری پست مدرن   - 324
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 292
طراحی و پناهجویان   - 7
تغییرات اقلیمی   - 283
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 268
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 267
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 267
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
معماری محلی   - 264
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری ارزان   - 259
معماری تخت جمشید   - 7
معماری محدود   - 255
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری تجربی   - 249
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 240
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 238
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 236
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 224
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 215
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 211
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 209
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 205
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 198
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 196
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 176
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 167
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 7
هنر گفت و گو   - 151
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 148
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 140
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
ترسیمات معماری   - 134
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 133
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
معماری و فاجعه   - 124
عبور از مرحله جنینی   - 6
معماری ایران   - 120
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
بلندمرتبه ها   - 116
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 93
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
معماری مذهبی   - 87
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
فرهنگ نفت   - 5
معماری فاشیستی   - 84
معماری مصر   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 83
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
اکسپو   - 79
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
اقتصادِ فضا   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 72
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 71
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
فیلوکیتکت   - 69
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 68
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری هند   - 67
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
معماری چین   - 66
اتووودْ آبزرور   - 4
ویرانه ها   - 64
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
مدارس معماری   - 56
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری پراجکتیو   - 55
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری فضای داخلی   - 55
بلوپرینت   - 4
پداگوژی   - 52
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
زاغه نشینی   - 52
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری و رسانه   - 51
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 49
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری دیجیتال   - 49
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
پداگوژی انتقادی   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 44
باشگاه مشت زنی   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 2
باهاوس   - 41
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 2
جهان علمیْ تخیلی   - 40
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
هنر روسیه   - 39
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری و روانشناسی   - 38
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری و هوش مصنوعی   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری و نقاشی   - 34
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
طراحی پارامتریک   - 30
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری و ادبیات   - 26
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 24
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
معماری مجازی   - 23
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
آنتروپوسین   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 10
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 6
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 33
آلدو روسی   - 14
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 43
سوزان سانتاگ   - 9
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 15
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 50
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 46
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 29
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 14
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 6
اسلاوی ژیژک   - 18
گابریل کوکو شنل   - 2
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 37
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 26
الیس راستورن   - 112
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 57
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 27
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 8
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 11
لویی کان   - 39
بال کریشنادوشی   - 4
لوییجی مورتی   - 1
باک مینستر فولر   - 12
لوییس بورژوا   - 8
برنارد چومی   - 33
لُکُربُزیه   - 148
برنارد خوری   - 2
لیام یانگ   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 31
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو فریره   - 2
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 28
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 59
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 5
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 69
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 8
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
میشل فوکو   - 57
تئودور آدورنو   - 6
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 30
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 6
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 29
جورجو آگامبن   - 6
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 13
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 13
حسن فتحی   - 6
کازو شینوهارا   - 2
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 30
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 106
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رنزو پیانو   - 31
کوین لینچ   - 7
ریچارد مِیر   - 8
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریموند آبراهام   - 1
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رینر بنهام   - 2
یان گِل   - 9
رینهولد مارتین   - 5
یو ان استودیو   - 32
ریکاردو بوفیل   - 5
یورگن هابرماس   - 15
زاها حدید   - 194
یونا فریدمن   - 5
زیگموند فروید   - 20
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -815
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -402
گالری   -87
فرهنگی   -336
هتل   -77
پاویون   -268
ورزشی   -65
موزه   -256
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
اداری ـ خدماتی   -234
حمل و نقل عمومی   -39
مسکونی ـ تجاری   -165
ویلا   -8
تفریحی   -164
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -138
مجموعه های مسکونی   -4
صنعتی   -106
عناصر یادمانی شهری   -1
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
تبارشناسیِ آینده ی مسکن دامینویی لوکوربوزیه؛ آپاراتوسِ تولید انبوهِ خودْیار
اتووود سرویس خبر:   جواد ماه صفت
1399/09/28
مـنـــــــبـع : https://www.domusweb.it/en/architecture/2012/10/31/from-dom-ino-to-em-polykatoikia-em-.html
تعداد بازدید : 227

گروهی از اساتید و محققانِ موسسه برلاخه در روتردام با نگاهی به پیشروی معماری یعنی لوکوربوزیه و سیستم ساختمانی دومینوی وی، به نوعی، پسر عموی این بنا را در یونان به نام  آپارتمان پلی کاتویکیای یونانی، یافتند که امکان خلق میزبانی برای فضای جمعی و مشترک در آتن را داراست.

در سالهای اخیر گفتگوی معماری و شهرسازی دوباره "شهر غیررسمیِ منعطف" را احیا کرده است. در زمان رکود اقتصادی، " انعطاف پذیری غیررسمی و خارج از تکلف" غالباً به عنوان راه حلی برای زیان های شهرِ نئولیبرال مطرح می شود. قهرمان اصلیِ "شهر غیررسمیِ منعطف "، همان "معماری پرکننده" است که در آن مسکن به یک چارچوب انعطاف پذیری کاهش می یابد که توسط ساکنان سفارشی سازی شده است. این تصور از مسکن، به رشد سریع شهرها پاسخ می دهد اما همچنین به عنوان روشی برای تشویق مشارکت خود ساکنان در ساختن محیط خود منجر می شود.مدل پر کنندگی غیر رسمی  و انعطاف پذیر در مقابل معماریِ بیش از حد طراحی شده، به عنوان راهی برای فضاسازی به خلاقیت ساکنان شناخته می شود.

در واقع مرز باریکی بین این مدل و واقعیتِ شهرهای بزرگ مسکونی وجود دارد که در آن "خودت انجامش بده" یک گزینه اجباری است نه یک مدل فانتزی برای مسکن. همین مدل را می توان به عنوان یک راه حل بدبینانه تفسیر کرد که وضعیت موجود در ساخت و سازهای کم هزینه و سازگاری که برای کنترلِ جمعیت بیخانمان های روزافزون از نظر اجتماعی و سیاسی استفاده شده را تایید کند.

شاید بهترین راه برای تشخیص دوگانگی مدل پرکنندگی منعطف غیررسمی، تجدیدنظر در مورد ابداع کننده آن، یعنی سیستم ساختمانی دومینو لوکوربوزیه  است که یکی از رادیکال ترین کاربردهای آن را می توان در بنای مسکونی چند منظوره ای در یونان که به آن پلی کاتویکیا نیز گفته می شود، مشاهده کرد.

 

دومینو

دومینو که از واژه ی لاتینِ dooms به معنی "خانه" و مخفف innovation  به معنای "نوآوری" ساخته شده، در سال 1914 به عنوان سیستم ساخت و ساز خودْیار طراحی شده است و به فرمی برای ساخت و سازی همه گیر در کشورهای در حال توسعه تبدیل شد، یعنی چارچوبی از بتن مسلح که رو به هر نوعی از پرکردن فضا و تفسیر فضایی باز است. در توسعه این مدل، لوکوربوزیه از سویی از ستونی چوبی در ترکیه و از سوی دیگر از خانه های فنلاندی الهام گرفت. لوکوربوزیه با نگاهی دقیق به سیستم های ساخت و سازِ بومی، سعی کرد تا فاصله بین معماری و فرایندهای ساخت و سازِ روزمره را کوتاه کند اما او این نمونه های بومی را در منطق یک پلان صنعتی و تحولات جدید در ساختِ بتن تفسیر کرد.

لوکوربوزیه نمونه اولیه خود را با تصور بازسازی پس از جنگ توسعه داد که در آن نیاز فوری به مسکن، خواهانِ راه های جدید و انعطاف پذیرتری برای ساخت خانه به ویژه برای طبقات پایینِ جامعه بود. از این نظر، اصولِ دومینو، بهترین تجسم شعار لوکوربوزیه بود: "معماری یا انقلاب". در دومینو، معماری فقط یک پناهگاه نیست و به قول میشل فوکو "یک دستگاه" است؛ یک آپاراتوسی که آن را به کار می گیرند و اساسی ترین استعداد های کارگرانِ غیر ماهر را کنترل می کند.

این غیر رسمی بودن  و انعطاف پذیری حداکثریِ ظاهری پروژه دومینو، کامل ترین همتایِ مسکونیِ سازماندهیِ سُلبِ حاکم بر مدل فوردیستْ تیلوریست است که در آن کارگران از محیط بومی خود ریشه کن شده و به دلیل اتوماسیون خط مونتاژ، به عنوان نیروی کار خالص و فاقد مهارت خاص در نظر گرفته می شوند. ثابت شده است که سیستم دومینو به لطف عمومیت و سازگاری فوق العاده ای که دارد، تا بعدِ عصر صنعتی نیز موثر باقی می ماند. در مدل دومینو، انعطاف پذیری نه تنها یک کیفیت مثبت است بلکه یک آپارتوسِ اساسی در مهندسیِ اجتماعی هم هست که توسعه ی اقتصادیِ شهرک هایِ خودجوش را از فاوِلاهای برزیل تا گچکندوی (خانه های یک شبه) ترکیه، کنترل می کند.

اولا اینکه دومینو از نیرویِ کارِ غیررسمی و ارزان بهره می برد و این سیستم بر اساس مواد اولیه تولید شده در صنعت کار می کند که سود را به شرکت های بزرگ تر می رساند. ثانیاً فراتر از شعارهای ارائه خانه به همه، این آپاراتوس بعضاً به طور مصنوعی بخش ساخت و ساز را تقویت می کند، بخشی که دامنه جدیدی از بنگاه های کوچک را می آفریند. به این ترتیب، با ایجاد طبقه ای از صاحبانِ خانه و کارآفرینانِ خرد، امکان ناآرامی های اجتماعی لایه هایی مهار می شود که اگرچه از نظر اقتصادی دارای امتیاز نیستند اما نسبت به کرپراتیسم (بنگاه مداری)، اشتراک و مطالبه برابری اجتماعی، بدبین هستند. 

علی رغم آنچه لوکوربوزیه امیدوار بود، سابجکتیویته ی دومینو منجر به تلاشی مشترک برای ساختنِ محیطِ خوانای شهری نشد، بلکه بیشتر به افسانه خودْکارآفرینی منجر گردید. اگر این نتیجه غالباً به دلیل فقرِ چنین تحولاتی تیره و تار شود، یکی از بهترین تصاویر این پدیده شاید پلی کاتویکیای یونان باشد که برعکسِ دومینو، به طور خاصی به طبقه متوسط ​​می پردازد و تأثیر عمده ای در توسعه یونان پس از جنگ داشت.

پلی کاتویکیا

پلی کاتویکیا در اصل در دهه 1930 به عنوان یک آپارتمان چند طبقه، برای طبقه بورژوای آتن متصور می شد. تکثیر این تیپ ساختمان توسط دولت در قالب یک آیین نامه عمومی ساختمان و یک قانون املاکی حمایت می شد که به طور مستقیم منطق اساسیِ پشتِ معماریِ پلی کاتویکیا را می سازد. این قانون به صاحبان زمین اجازه می داد تا زمین قابل ساخت خود را در ازای فضای داخلی ساخته شده، بدون پرداخت مالیات مبادله کنند. هدف دیگر پلی کاتویکیا که توسط دولت تبلیغ می شد، پیشبرد دانش ساخت و سازِ محلی به سمت یک سیستمِ منسجم و در عین حال انعطاف پذیر از تکنیک های ساختمانی، مصالح، جزئیات و طرح های سازه ای بود. مانند مدل دومینو، این سیستم راه حل های پیشرفته صنعتی را با کار دستی کم مهارت ترکیب کرده است. به واسطه ی آپاراتوسِ پلی کاتویکیا، پروژه شهر دیگر از طریق برنامه ریزی اصلی از بالا به پایین پیشرفت نمی کرد، بلکه از طریق تولید چارچوب های انتزاعی بود که در پِرَکتیسِی این خودسازی از پایین به بالا تحقق می یافت.

این منطق ساختمانی با بازسازی های پساجنگِ آتن گسترش یافت. یونان پس از جنگ جهانی دوم، وارد جنگِ خونین داخلی شد که با شکست نیروهای کمونیست پایان یافت. دولت "دموکراتیک" جدید، طرحی را برای تعدیل ظرفیت های شورشیِ طبقه کارگر ارائه داد. جلوگیری از تجمع های بزرگِ صنعتی و تشویق اقتصادِ ساخت و ساز های کوچکْ مقیاس به منظور تکه تکه شدن و در نتیجه کنترل جمعیت، یک مسئله اساسی بود.

با پیشبرد سیستم ساخت و سازِ کوچکْ مقیاسِ پلی کاتویکیا، بازسازی کشور و در نتیجه بهبود اقتصادیِ حاصل از آن، با حداقل دخالت دولت ارتقا یافت. به این ترتیب افزایش نیازهای مسکن بدون برنامه ای رفاهی تأمین می شد، در حالی که بخش زیادی از مردم به سمت مالکیت خصوصی هدایت می شدند. فرمِ عمومی پلی کاتویکیا قادر بود همه طبقات اجتماع را به  خود جذب کند و اجازه هر نوعی از پرکردن فضا
  را می داد، بنابراین برای تبدیل به انواع تراکم شهری بسیار مناسب بود.

از دهه 1950 تا همین اواخر، صنعت ساختمان، سرمایه اصلی اقتصاد یونان بود. به این ترتیب پلی کاتویکیا شهر را به یک کارخانه عظیم تبدیل کرده بود، شهر به عنوان کارخانه ای برای خود. توسعه عظیم این روند ساخت و ساز، سوژه ای از طبقه متوسط ​​را تولید کرد که همزمان مالک، تولید کننده و مصرف کننده فضا بود. درست قبل از بحران های اقتصادی، یونان 6/84 درصد از جمعیت اش را صاحب خانه ها داشتند که از قضا دومین رتبه ارزشمند را در اروپا پس از اسپانیا داشت. 

پلی کاتویکیا علی رغم خاستگاهِ سیاسیِ بحث برانگیزی که داشت، اغلب به عنوان یک آزمایش موفق در ساخت و سازِ غیررسمی و منعطف مسکونیِ از پایین به بالا شناخته شده است. با این حال، اجرای آن ذهنیتی مبتنی بر فردگرایی افراطی را ایجاد کرد که در آن خانوار خود منبع احتکارِ اقتصادی است. این دقیقاً همان ذهنیتی است که تحت فشار های بحران اقتصادی از سال 2008 یونان را تحت تأثیر قرار داده است.

اگر با آغاز جنگ سرد، یونان مجبور به توسعه یک برنامه رادیکال
 آشوب ناک می شد که تقسیم اجتماعی عمدی طبقات کارگر خود را گسترش می داد، طبق بحران اقتصادی کنونی، این تقسیمات و قطعه قطعه شدن بسیار مشکل ساز می شد زیرا مالکیت خصوصی در شرایط رکود اقتصادی که ارزش املاک به طرز چشمگیری کاهش می یابد ، زمینه ای ناامن می ساخت.

در همان زمان معماری پلی کاتویکیا با مقیاس کوچک اش و کمبود فضاهای جمعی اش، یک آداب و رسوم شهری را که در فردگرایی افراطی غرق شده، ایجاد کرد و هنوز اگر سیاست های یونان پس از جنگ از طریق این آرکی تایپِ معماری پیش رفته باشد، دقیقاً با تغییر این آرکی تایپ می توان بدون آنکه مجدداً به یک طرح جامع پرداخت، اصلاحات کلانْ مقیاس را در شهر انجام داد.

پیش فرض مهم این اصلاحات این است که نشان دهد چگونه علی رغم تکه تکه شدن شهری، پلی کاتویکیا به عنوان یک زبان معماری، در نهایتِ رادیکال بودنش، خود را به عنوان یک سیستم ساخت و ساز مشترک و در نتیجه جمعی نشان می دهد. هدف اساسی این اصلاح، غلبه بر چندپارگی ناشی از کاربرد این نوع ساختمان، با تلاش برای بازسازی آرایش هایِ جمعیِ شهری است.

پروژه ای برای آتن

در دوران بحران مالی و شهری ای که آتن از سال 2008 در حال گذراندن آن است، در انستیتوی بِرلاخه طرحی را آغاز کردند که از ارزیابیِ انتقادیِ پروتکلِ پلی کاتویکیا و سابجکتیویته ای که تولید کرده، آغاز شد. هم منطق اقتصادی و هم عملکرد اجتماعیِ شرایطِ شهریِ ایجاد شده توسط پلی کاتویکیا، محدودیت های خود را نشان می دهد.

وضعیت فاجعه بار کنونی، تجدیدنظر در مورد این مدل را به امری ضروری بدل کرده است. با استفاده از این پروژه، ما قصد داریم ماهیت عمومی پلی کاتوکیا را آشکار کنیم تا معماری شهر را فراتر از فقط خانه های تک واحده احیا کنیم. ما به جای یک طرح جامع، کاتالوگی از اقدامات معماری را پیشنهاد می دهیم که هدف آنها اتصال این خانه های پراکنده به فرم های جمعیِ منسجم و یکپارچه است. این فرم ها شمال حیاط، بلوکِ خانه، خیابان و جمعی ترین لایه شهر، یعنی طبقه همکف است. بنابراین انعطاف پذیری و گشودگی پلی کاتویکیا، خلافِ سناریویی که برای آن ساخته شده است، دستکاری می شود.

در حالی که رویکرد دومینو، صاحب خانه های انفرادی را تشویق می کند تا به یک کارآفرینِ مستقل تبدیل شود و بخشی از اسکلت خود را سازماندهی و پر کنند، فرمهایی که ما پیشنهاد می کنیم همه حاوی نوعی میلِ جمعی و همکاری گروهی است. حیاط، بلوکِ خانه، خیابان و طبقه همکف به فیگورهایی تبدیل می شوند که می توان آن هارا از پلی کاتوکیا نجات داد. پیشنهاد ما این فیگور ها را به آرکی تایپ های معمارانه یِ متمایزی تبدیل می کند.

به طور متناقضی، تکرار و ناپیوستگی دو ویژگی مشخص آتنِ معاصر است: در مقیاس بزرگ، شهرسازیِ آتن تکراری و همگن است، یعنی فاقد سلسله مراتب، فضای عمومی و آناتومی مشخص. در حالی که اگر به مقیاسِ معماری نگاه کنیم، از معماری، هر بلوک شهری به روشی پراکنده و آشفته ساخته شده است. آرکی تایپ هایی که ما پیشنهاد می دهیم بخشی از دستور زبان هر شهر مدیترانه ای است اما آنها امروزه در آتن قابل خواندن نیستند: حیاط ها توسط نرده ها تقسیم می شوند.

بلوک های شهر بدون منطق ساخته شده اند زیرا املاک بیش از حد پراکنده اند. خیابانها و طبقات زیرین شهر گرفتار هزاران تلاش ناموفق و ناپیوسته در ساخت راهرو هایی اند که در نهایت به پاکت های ناخوشایندِ فضایی تبدیل می شوند تا به فضاهای اجتماعی. آرکی تایپ های ما برای بازسازی فضاهایی که می توانند مشترک باشند، نگاهی دوباره را به  نقطه قوت این فیگور های پایه پیشنهاد می کنند.

آرکی تایپ های راهرو و سکو، بر اساس به اشتراک گذاریِ فضا شکل گرفته اند تا به منظور بازپس گیری فضایِ حائلِ باقیمانده در شهرعمل کنند و امکانات فیزیکی و زبانی را برای یک "عمومیت" معمارانه آشکار سازند. سایر پیشنهادها بر لزوم درج آرایشهای فضایی جدید متمرکز اند، زیرا در آتن فضای کار، تولید و تعامل، اغلب در اختیار آپارتمانهای بورژوازی قرار می گیرد که دیگر با نیاز کاربران مطابقت ندارند. این دستور زبان پیشنهادی، فراتر از دستکاری اشکال موجود از طریق تخریب و الحاقِ محلی سازی شده ها، آرکی تایپی را ارائه می دهد که به طور مستقیم پلی کاتوکیا را به عنوان یک مدل ساختاری به چالش می کشد. اسکلت دومینو را می توان بعنوان چارچوبی که فعالیتهای مختلف تولیدی و اجتماعی در آن اتفاق می افتد، مورد بازبینی قرار داد.

آرکی تایپ هایی مثل راهرو، سکو، ایوان، سقف، حجره، تماشاخانه و دیوار به عنوان پروژه های مشخص یا به عنوان بخشهایی از یک طرح بزرگْ مقیاس نیستند: آنها نمونه هایی از چگونگی امکانِ کنش بر زمینه موجود را نشان می دهند. این نمونه ها اصولی و هنجاری نیستند: اصول آنها بسته به زمینه در انواع مختلفی از اندازه ها، اشکال و کاراکترها قابل استفاده است.

آنها کنش های پارادایمی هستند که می توانند واکنش های مختلفی را برانگیخته و در رفتارهای پیش بینی نشده تکامل یابند. با همین حساب، آنها به عنوان اصول یونیورسالِ دیاگرامی توسعه نیافته اند: آنها به عنوان قطعات دقیق و سختِ معماری ارائه می شوند، زیرا که این نمونه ها با کنشگری و تاثیرگذاری، کار می کنند، نه با تعیینِ قوانینی انتزاعی. ایده ی بازسازیِ آناتومیِ شهر توسطِ این نمونه ها، کاملاً با منطقِ طرحِ جامع مخالف است. تکثیرِ این نمونه ها با افزودن فضای سبز، گالری ها، پرومنادها و اتاقهای زیر شیروانی، از طریق معماری و خلق فضا آتن را تغییر می دهد.

این شهر جدید، آتنِ دیگری نخواهد بود بلکه آتنی خواهد بود که در زیر هرج و مرجِ یک تحول ظاهرا غیررسمی پنهان شده است که در واقع یکی از خشن ترین پروژه های زیستْ سیاسیِ قرن گذشته بوده است. اختلافات ظاهری فردی که به بورژوازی شکوفا در یونان این احساس را می داد که سبک زندگی منحصر به فردی دارند، در نهایت به عنوان یک محیط کاملاً وحشتناک و یکنواخت تبدیل شد. امید این پروژه این است که از طریق اشتراک و نه تکه تکه شدن، بتوانیم به جای تمجید از اصالت جعلی پر کردنی آنها، از طریق افشای اسکلت های پلی کاتویکیا در اصالت آنها، تنوع فضایی واقعی را بدست آوریم و یک شهر قابل سکونت و سرراست تر ظاهر شود.

پرسپکتیوی از سیستم سازه ای دومینو، 1914


ظهور زیستگاه های  غیرقانونی در آتن، 1966


نمای معمولی شهر آتن در سال 2000


تکثیر ارکی تایپ های نو در بستر پلی کاتویکا، باعث ایجاد آناتومی جدیدی برای آتن مرکزی از طریق معماری می شود. این نقشه جغرافیای واقعی آتن را نشان نمی دهد ، بلکه یک کلاژ کاملاً بازسازی شده و متشکل از شرایط شهری آن است: عنصرِ قیاسی این ترسیم،  بر این ایده تاکید دارد که هیچ طرح جامع منسجمی در اینجا ارائه نمی شود، بلکه فقط کاتالوگی از اقدامات احتمالی که به زمینه بستگی دارد را ارائه می دهد که به طرق مختلفی خود را نشان می دهند و باعث تغییر شهر از طریق فضای فیزیکی می شوند. 
پروژه تحقیقاتی «آتن: کار ، شهر ، معماری" توسط موسسه برلاخه


عکس سمت چپ:راهرو ها
با ساخت یک بلوک مسکونی، ساکنان این بلوک می توانند فضای خالی وسط آن را متحول کنند و حیاطی میانی را  پدیدار سازند. حیاط می تواند به یک گودال تبدیل شود  و میزبان بزرگ شدن املاک موجود در قالب یک بالکن مشترک شود که فضای جمعی را قاب می کند.
عکس سمت راست: سکو یا پلتفرم
با تخریب تمام پارتیشن های غیر باربر طبقه همکف که تقریباً هرگز به جز خرده فروشی استفاده نمی شود، سطح خیابان به یک سکوی خصوصی و در عین حال قابل دسترسی عمومی تبدیل می شود.


عکس سمت چپ:اسپر یا پیشانی
بلوک های شهری می توانند با قرار دادن یک طبقه پشت بام اضافی بر روی ساختمان های موجود بهبود یابند. یک تیرآهن ممتد، نوعی پیشانی که میزبان فضاهای کاری گسترده است و در برابر پراکندگیِ آتنِ معاصر مقابله می کند و خوانشی جدیداز  بلوک به عنوان یک قطعه متمایز از شهر را ارائه می دهد
عکس سمت چپ:پشت بام
پشت بام یک ساختار خطی اضافه شده که در بالای نمای چندپاره پلی کاتویکا معلق است ، در حالی که زمینه هایی برای تولید و آموزش اختصاص یافته به ساکنان ساختمانهای موجود ارائه می دهد و به تعریف خیابان می پردازد. سقف جدید خیابان را به عنوان فضای معماری خط می کشد و به دنبال ایجاد تداوم شهری است.


عکس سمت چپ: استوا یا راهروی سرپوشیده یونانی
اضافه کردنِ یک لایه راهروی  عمودی یا ایستاده به نمایهای فعلی بناها، با اشغال چند متری از خیابان، یک رواق عمومی جدید و همچنین امکان حذف ناپیوستگی موجود در راهروهای فعلی و تبدیل آنها به فضاهای تولیدی را فراهم می کند.
عکس سمت راست: فضاهای لجستیک
فضاهای لجستیک در حال تکثیر در سطح همکف شهر هستند که زندگی خیابانی را نامکن می کنند. این ارکی تایپ پیشنهاد دارد که این گونه فضاها باهم گروه شده و با اقامتگاه های موقتی حمایت شوند.


عکس سمت چپ: تئاتر
با دستکاری های ساده ای برای تغییر سیرکولایسون عمودی به پرومنادهای متوالی، اسکلت بنا به تئاتری از طبقات تبدیل می شود، یک فضای عمومی سرپوشیده که به شهروندان محله ارائه می شود. این کهن الگوها استخوانهای پلی کاتویکیا را برهنه می کند زیرا تمام پارتیشن های غیر باربر ناپدید می شوند و ساختمان آپارتمانی، دوباره به یک ساختار Dom-ino تبدیل می شود. این نشان می دهد که چگونه رویکرد Dom-ino باعث می شود دیوار ، به عنوان یک عنصر معماری، بی ربط باشد.
عکس سمت راست:دیوار
این آرکی تایپ به ویژگیهای فضایی نگاه می کند که معماریِ دیوار می تواند ارائه دهد (یعنی برعکس پلی کاتوکیا): امکان تعریف مرزها، تشخیص آنها از داخل و خارج، ایجاد حریم خصوصی. چنین دیواری جایگزینی برای چشم انداز پلی کاتویکا است: یک تخته ضخیم حاوی خدمات، مات نسبت به خیابان، پشتیبانی از بالکن کافی که رو به یک باغ داخلی قرار دارد. در حالی که دیوار خدماتی می تواند ثابت شود  و تداوم را در خارج فراهم کند. بنابراین از منطق پر کردن Dom-ino دوباره استفاده می شود.




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group