معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1544
معماری و گیم   - 23
منظر شهری   - 1461
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه معماری   - 1095
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
طراحي داخلي   - 1034
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 933
طراحی مُد   - 21
تکنولوژی ساخت   - 924
معماری بیابانی   - 20
معماری حوزه عمومی   - 865
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
مرزهای معماری   - 847
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
نگاه نو به سكونت   - 805
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
نظریه شهری   - 788
پردیس ویترا   - 18
المان شهری   - 776
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
معماری و سیاست   - 742
معماری ـ موسیقی   - 17
کلان سازه   - 652
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
معماری مدرن   - 638
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری پایدار   - 588
شهرهای در حرکت   - 15
منتقدان معماری   - 533
معماری بایومورفیک   - 15
آرمان شهرگرایی   - 532
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 520
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
روح مکان   - 516
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
طراحی صنعتی   - 505
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری منظر   - 500
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آینده گرایی   - 485
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری تندیس گون   - 484
بی ینال ونیز   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 483
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری شمایل گون   - 446
درس گفتارهای اتووود   - 9
باز زنده سازی   - 431
معماری خوانی   - 9
توسعه پایدار   - 425
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
هنر مدرنیستی   - 420
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماری یادمانی   - 364
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 356
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماریِ توسعه   - 350
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری سبز   - 345
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
طراحی نئولیبرال   - 332
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری پست مدرن   - 329
معماری تخت جمشید   - 8
تغییرات اقلیمی   - 309
منبع شناسی اتووود   - 7
اتووود کلاسیک   - 299
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 272
طراحی و پناهجویان   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 270
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 269
فرهنگ نفت   - 7
معماری محلی   - 268
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری ارزان   - 263
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 262
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 259
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 245
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 243
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 241
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 227
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 222
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 214
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 213
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 200
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
هنر انتزاعی   - 197
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
گرافیک   - 178
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 170
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 155
عبور از مرحله جنینی   - 7
مسکن روستایی   - 153
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 7
طراحی مبلمان   - 151
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 150
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
ترسیمات معماری   - 140
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 133
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ایران   - 123
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
بلندمرتبه ها   - 117
پداگوژی انتقادی   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 98
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 6
اقتصادِ فضا   - 89
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری مذهبی   - 87
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری فاشیستی   - 86
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 85
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری و رسانه   - 78
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
فیلوکیتکت   - 74
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 73
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
معماری فضای داخلی   - 72
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 72
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 72
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری چین   - 69
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
ویرانه ها   - 68
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری هند   - 67
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری پراجکتیو   - 59
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
مدارس معماری   - 57
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
پداگوژی   - 55
بلوپرینت   - 4
زاغه نشینی   - 54
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری دیجیتال   - 52
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
جهان علمیْ تخیلی   - 51
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 49
باشگاه مشت زنی   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 44
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و روانشناسی   - 43
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
باهاوس   - 41
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری و نقاشی   - 40
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
هنر روسیه   - 39
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
بحران آب   - 38
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری و ادبیات   - 36
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری و هوش مصنوعی   - 36
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
طراحی پارامتریک   - 32
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
آنتروپوسین   - 31
ده پرسش از هشت معمار   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 24
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری مجازی   - 23
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
معماری کوچک مقیاس   - 23
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری جنگلی   - 23
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 10
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 6
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 34
آلدو روسی   - 15
سائول باس   - 7
آلفرد هیچکاک   - 5
ساسکیا ساسن   - 9
آلوار آلتو   - 19
سالوادور دالی   - 2
آلوارو سیزا   - 9
سانا   - 5
آن تینگ   - 4
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی گائودی   - 28
سدریک پرایس   - 3
آنتونی وایدلر   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنتونیو نگری   - 6
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 9
اُ ام اِی   - 46
شاشونا زوبوف   - 2
اتوره سوتساس   - 7
شیگرو بان   - 33
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 8
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 37
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 26
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 112
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 61
لودویگ میس ون دروهه   - 29
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 8
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 39
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییجی مورتی   - 1
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 12
لُکُربُزیه   - 149
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
لینا بو باردی   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 31
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو فریره   - 2
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 28
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 59
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 5
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 69
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 8
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
میشل فوکو   - 59
تئودور آدورنو   - 6
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 36
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 30
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 6
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 29
جورجو آگامبن   - 8
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جولیا کریستوا   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 2
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 13
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 2
حسن فتحی   - 6
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 13
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 31
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رضا دانشمیر   - 5
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رم کولهاس   - 108
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 32
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 5
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 194
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 19

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -829
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -425
گالری   -88
فرهنگی   -339
هتل   -78
پاویون   -270
ورزشی   -67
موزه   -258
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
اداری ـ خدماتی   -235
حمل و نقل عمومی   -39
مسکونی ـ تجاری   -166
ویلا   -12
تفریحی   -165
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -140
مجموعه های مسکونی   -4
صنعتی   -107
عناصر یادمانی شهری   -1
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
تبارشناسیِ آینده ی مسکن دامینویی لوکوربوزیه؛ آپاراتوسِ تولید انبوهِ خودْیار
اتووود سرویس خبر:   جواد ماه صفت
1399/09/28
مـنـــــــبـع : https://www.domusweb.it/en/architecture/2012/10/31/from-dom-ino-to-em-polykatoikia-em-.html
تعداد بازدید : 399

گروهی از اساتید و محققانِ موسسه برلاخه در روتردام با نگاهی به پیشروی معماری یعنی لوکوربوزیه و سیستم ساختمانی دومینوی وی، به نوعی، پسر عموی این بنا را در یونان به نام  آپارتمان پلی کاتویکیای یونانی، یافتند که امکان خلق میزبانی برای فضای جمعی و مشترک در آتن را داراست.

در سالهای اخیر گفتگوی معماری و شهرسازی دوباره "شهر غیررسمیِ منعطف" را احیا کرده است. در زمان رکود اقتصادی، " انعطاف پذیری غیررسمی و خارج از تکلف" غالباً به عنوان راه حلی برای زیان های شهرِ نئولیبرال مطرح می شود. قهرمان اصلیِ "شهر غیررسمیِ منعطف "، همان "معماری پرکننده" است که در آن مسکن به یک چارچوب انعطاف پذیری کاهش می یابد که توسط ساکنان سفارشی سازی شده است. این تصور از مسکن، به رشد سریع شهرها پاسخ می دهد اما همچنین به عنوان روشی برای تشویق مشارکت خود ساکنان در ساختن محیط خود منجر می شود.مدل پر کنندگی غیر رسمی  و انعطاف پذیر در مقابل معماریِ بیش از حد طراحی شده، به عنوان راهی برای فضاسازی به خلاقیت ساکنان شناخته می شود.

در واقع مرز باریکی بین این مدل و واقعیتِ شهرهای بزرگ مسکونی وجود دارد که در آن "خودت انجامش بده" یک گزینه اجباری است نه یک مدل فانتزی برای مسکن. همین مدل را می توان به عنوان یک راه حل بدبینانه تفسیر کرد که وضعیت موجود در ساخت و سازهای کم هزینه و سازگاری که برای کنترلِ جمعیت بیخانمان های روزافزون از نظر اجتماعی و سیاسی استفاده شده را تایید کند.

شاید بهترین راه برای تشخیص دوگانگی مدل پرکنندگی منعطف غیررسمی، تجدیدنظر در مورد ابداع کننده آن، یعنی سیستم ساختمانی دومینو لوکوربوزیه  است که یکی از رادیکال ترین کاربردهای آن را می توان در بنای مسکونی چند منظوره ای در یونان که به آن پلی کاتویکیا نیز گفته می شود، مشاهده کرد.

 

دومینو

دومینو که از واژه ی لاتینِ dooms به معنی "خانه" و مخفف innovation  به معنای "نوآوری" ساخته شده، در سال 1914 به عنوان سیستم ساخت و ساز خودْیار طراحی شده است و به فرمی برای ساخت و سازی همه گیر در کشورهای در حال توسعه تبدیل شد، یعنی چارچوبی از بتن مسلح که رو به هر نوعی از پرکردن فضا و تفسیر فضایی باز است. در توسعه این مدل، لوکوربوزیه از سویی از ستونی چوبی در ترکیه و از سوی دیگر از خانه های فنلاندی الهام گرفت. لوکوربوزیه با نگاهی دقیق به سیستم های ساخت و سازِ بومی، سعی کرد تا فاصله بین معماری و فرایندهای ساخت و سازِ روزمره را کوتاه کند اما او این نمونه های بومی را در منطق یک پلان صنعتی و تحولات جدید در ساختِ بتن تفسیر کرد.

لوکوربوزیه نمونه اولیه خود را با تصور بازسازی پس از جنگ توسعه داد که در آن نیاز فوری به مسکن، خواهانِ راه های جدید و انعطاف پذیرتری برای ساخت خانه به ویژه برای طبقات پایینِ جامعه بود. از این نظر، اصولِ دومینو، بهترین تجسم شعار لوکوربوزیه بود: "معماری یا انقلاب". در دومینو، معماری فقط یک پناهگاه نیست و به قول میشل فوکو "یک دستگاه" است؛ یک آپاراتوسی که آن را به کار می گیرند و اساسی ترین استعداد های کارگرانِ غیر ماهر را کنترل می کند.

این غیر رسمی بودن  و انعطاف پذیری حداکثریِ ظاهری پروژه دومینو، کامل ترین همتایِ مسکونیِ سازماندهیِ سُلبِ حاکم بر مدل فوردیستْ تیلوریست است که در آن کارگران از محیط بومی خود ریشه کن شده و به دلیل اتوماسیون خط مونتاژ، به عنوان نیروی کار خالص و فاقد مهارت خاص در نظر گرفته می شوند. ثابت شده است که سیستم دومینو به لطف عمومیت و سازگاری فوق العاده ای که دارد، تا بعدِ عصر صنعتی نیز موثر باقی می ماند. در مدل دومینو، انعطاف پذیری نه تنها یک کیفیت مثبت است بلکه یک آپارتوسِ اساسی در مهندسیِ اجتماعی هم هست که توسعه ی اقتصادیِ شهرک هایِ خودجوش را از فاوِلاهای برزیل تا گچکندوی (خانه های یک شبه) ترکیه، کنترل می کند.

اولا اینکه دومینو از نیرویِ کارِ غیررسمی و ارزان بهره می برد و این سیستم بر اساس مواد اولیه تولید شده در صنعت کار می کند که سود را به شرکت های بزرگ تر می رساند. ثانیاً فراتر از شعارهای ارائه خانه به همه، این آپاراتوس بعضاً به طور مصنوعی بخش ساخت و ساز را تقویت می کند، بخشی که دامنه جدیدی از بنگاه های کوچک را می آفریند. به این ترتیب، با ایجاد طبقه ای از صاحبانِ خانه و کارآفرینانِ خرد، امکان ناآرامی های اجتماعی لایه هایی مهار می شود که اگرچه از نظر اقتصادی دارای امتیاز نیستند اما نسبت به کرپراتیسم (بنگاه مداری)، اشتراک و مطالبه برابری اجتماعی، بدبین هستند. 

علی رغم آنچه لوکوربوزیه امیدوار بود، سابجکتیویته ی دومینو منجر به تلاشی مشترک برای ساختنِ محیطِ خوانای شهری نشد، بلکه بیشتر به افسانه خودْکارآفرینی منجر گردید. اگر این نتیجه غالباً به دلیل فقرِ چنین تحولاتی تیره و تار شود، یکی از بهترین تصاویر این پدیده شاید پلی کاتویکیای یونان باشد که برعکسِ دومینو، به طور خاصی به طبقه متوسط ​​می پردازد و تأثیر عمده ای در توسعه یونان پس از جنگ داشت.

پلی کاتویکیا

پلی کاتویکیا در اصل در دهه 1930 به عنوان یک آپارتمان چند طبقه، برای طبقه بورژوای آتن متصور می شد. تکثیر این تیپ ساختمان توسط دولت در قالب یک آیین نامه عمومی ساختمان و یک قانون املاکی حمایت می شد که به طور مستقیم منطق اساسیِ پشتِ معماریِ پلی کاتویکیا را می سازد. این قانون به صاحبان زمین اجازه می داد تا زمین قابل ساخت خود را در ازای فضای داخلی ساخته شده، بدون پرداخت مالیات مبادله کنند. هدف دیگر پلی کاتویکیا که توسط دولت تبلیغ می شد، پیشبرد دانش ساخت و سازِ محلی به سمت یک سیستمِ منسجم و در عین حال انعطاف پذیر از تکنیک های ساختمانی، مصالح، جزئیات و طرح های سازه ای بود. مانند مدل دومینو، این سیستم راه حل های پیشرفته صنعتی را با کار دستی کم مهارت ترکیب کرده است. به واسطه ی آپاراتوسِ پلی کاتویکیا، پروژه شهر دیگر از طریق برنامه ریزی اصلی از بالا به پایین پیشرفت نمی کرد، بلکه از طریق تولید چارچوب های انتزاعی بود که در پِرَکتیسِی این خودسازی از پایین به بالا تحقق می یافت.

این منطق ساختمانی با بازسازی های پساجنگِ آتن گسترش یافت. یونان پس از جنگ جهانی دوم، وارد جنگِ خونین داخلی شد که با شکست نیروهای کمونیست پایان یافت. دولت "دموکراتیک" جدید، طرحی را برای تعدیل ظرفیت های شورشیِ طبقه کارگر ارائه داد. جلوگیری از تجمع های بزرگِ صنعتی و تشویق اقتصادِ ساخت و ساز های کوچکْ مقیاس به منظور تکه تکه شدن و در نتیجه کنترل جمعیت، یک مسئله اساسی بود.

با پیشبرد سیستم ساخت و سازِ کوچکْ مقیاسِ پلی کاتویکیا، بازسازی کشور و در نتیجه بهبود اقتصادیِ حاصل از آن، با حداقل دخالت دولت ارتقا یافت. به این ترتیب افزایش نیازهای مسکن بدون برنامه ای رفاهی تأمین می شد، در حالی که بخش زیادی از مردم به سمت مالکیت خصوصی هدایت می شدند. فرمِ عمومی پلی کاتویکیا قادر بود همه طبقات اجتماع را به  خود جذب کند و اجازه هر نوعی از پرکردن فضا
  را می داد، بنابراین برای تبدیل به انواع تراکم شهری بسیار مناسب بود.

از دهه 1950 تا همین اواخر، صنعت ساختمان، سرمایه اصلی اقتصاد یونان بود. به این ترتیب پلی کاتویکیا شهر را به یک کارخانه عظیم تبدیل کرده بود، شهر به عنوان کارخانه ای برای خود. توسعه عظیم این روند ساخت و ساز، سوژه ای از طبقه متوسط ​​را تولید کرد که همزمان مالک، تولید کننده و مصرف کننده فضا بود. درست قبل از بحران های اقتصادی، یونان 6/84 درصد از جمعیت اش را صاحب خانه ها داشتند که از قضا دومین رتبه ارزشمند را در اروپا پس از اسپانیا داشت. 

پلی کاتویکیا علی رغم خاستگاهِ سیاسیِ بحث برانگیزی که داشت، اغلب به عنوان یک آزمایش موفق در ساخت و سازِ غیررسمی و منعطف مسکونیِ از پایین به بالا شناخته شده است. با این حال، اجرای آن ذهنیتی مبتنی بر فردگرایی افراطی را ایجاد کرد که در آن خانوار خود منبع احتکارِ اقتصادی است. این دقیقاً همان ذهنیتی است که تحت فشار های بحران اقتصادی از سال 2008 یونان را تحت تأثیر قرار داده است.

اگر با آغاز جنگ سرد، یونان مجبور به توسعه یک برنامه رادیکال
 آشوب ناک می شد که تقسیم اجتماعی عمدی طبقات کارگر خود را گسترش می داد، طبق بحران اقتصادی کنونی، این تقسیمات و قطعه قطعه شدن بسیار مشکل ساز می شد زیرا مالکیت خصوصی در شرایط رکود اقتصادی که ارزش املاک به طرز چشمگیری کاهش می یابد ، زمینه ای ناامن می ساخت.

در همان زمان معماری پلی کاتویکیا با مقیاس کوچک اش و کمبود فضاهای جمعی اش، یک آداب و رسوم شهری را که در فردگرایی افراطی غرق شده، ایجاد کرد و هنوز اگر سیاست های یونان پس از جنگ از طریق این آرکی تایپِ معماری پیش رفته باشد، دقیقاً با تغییر این آرکی تایپ می توان بدون آنکه مجدداً به یک طرح جامع پرداخت، اصلاحات کلانْ مقیاس را در شهر انجام داد.

پیش فرض مهم این اصلاحات این است که نشان دهد چگونه علی رغم تکه تکه شدن شهری، پلی کاتویکیا به عنوان یک زبان معماری، در نهایتِ رادیکال بودنش، خود را به عنوان یک سیستم ساخت و ساز مشترک و در نتیجه جمعی نشان می دهد. هدف اساسی این اصلاح، غلبه بر چندپارگی ناشی از کاربرد این نوع ساختمان، با تلاش برای بازسازی آرایش هایِ جمعیِ شهری است.

پروژه ای برای آتن

در دوران بحران مالی و شهری ای که آتن از سال 2008 در حال گذراندن آن است، در انستیتوی بِرلاخه طرحی را آغاز کردند که از ارزیابیِ انتقادیِ پروتکلِ پلی کاتویکیا و سابجکتیویته ای که تولید کرده، آغاز شد. هم منطق اقتصادی و هم عملکرد اجتماعیِ شرایطِ شهریِ ایجاد شده توسط پلی کاتویکیا، محدودیت های خود را نشان می دهد.

وضعیت فاجعه بار کنونی، تجدیدنظر در مورد این مدل را به امری ضروری بدل کرده است. با استفاده از این پروژه، ما قصد داریم ماهیت عمومی پلی کاتوکیا را آشکار کنیم تا معماری شهر را فراتر از فقط خانه های تک واحده احیا کنیم. ما به جای یک طرح جامع، کاتالوگی از اقدامات معماری را پیشنهاد می دهیم که هدف آنها اتصال این خانه های پراکنده به فرم های جمعیِ منسجم و یکپارچه است. این فرم ها شمال حیاط، بلوکِ خانه، خیابان و جمعی ترین لایه شهر، یعنی طبقه همکف است. بنابراین انعطاف پذیری و گشودگی پلی کاتویکیا، خلافِ سناریویی که برای آن ساخته شده است، دستکاری می شود.

در حالی که رویکرد دومینو، صاحب خانه های انفرادی را تشویق می کند تا به یک کارآفرینِ مستقل تبدیل شود و بخشی از اسکلت خود را سازماندهی و پر کنند، فرمهایی که ما پیشنهاد می کنیم همه حاوی نوعی میلِ جمعی و همکاری گروهی است. حیاط، بلوکِ خانه، خیابان و طبقه همکف به فیگورهایی تبدیل می شوند که می توان آن هارا از پلی کاتوکیا نجات داد. پیشنهاد ما این فیگور ها را به آرکی تایپ های معمارانه یِ متمایزی تبدیل می کند.

به طور متناقضی، تکرار و ناپیوستگی دو ویژگی مشخص آتنِ معاصر است: در مقیاس بزرگ، شهرسازیِ آتن تکراری و همگن است، یعنی فاقد سلسله مراتب، فضای عمومی و آناتومی مشخص. در حالی که اگر به مقیاسِ معماری نگاه کنیم، از معماری، هر بلوک شهری به روشی پراکنده و آشفته ساخته شده است. آرکی تایپ هایی که ما پیشنهاد می دهیم بخشی از دستور زبان هر شهر مدیترانه ای است اما آنها امروزه در آتن قابل خواندن نیستند: حیاط ها توسط نرده ها تقسیم می شوند.

بلوک های شهر بدون منطق ساخته شده اند زیرا املاک بیش از حد پراکنده اند. خیابانها و طبقات زیرین شهر گرفتار هزاران تلاش ناموفق و ناپیوسته در ساخت راهرو هایی اند که در نهایت به پاکت های ناخوشایندِ فضایی تبدیل می شوند تا به فضاهای اجتماعی. آرکی تایپ های ما برای بازسازی فضاهایی که می توانند مشترک باشند، نگاهی دوباره را به  نقطه قوت این فیگور های پایه پیشنهاد می کنند.

آرکی تایپ های راهرو و سکو، بر اساس به اشتراک گذاریِ فضا شکل گرفته اند تا به منظور بازپس گیری فضایِ حائلِ باقیمانده در شهرعمل کنند و امکانات فیزیکی و زبانی را برای یک "عمومیت" معمارانه آشکار سازند. سایر پیشنهادها بر لزوم درج آرایشهای فضایی جدید متمرکز اند، زیرا در آتن فضای کار، تولید و تعامل، اغلب در اختیار آپارتمانهای بورژوازی قرار می گیرد که دیگر با نیاز کاربران مطابقت ندارند. این دستور زبان پیشنهادی، فراتر از دستکاری اشکال موجود از طریق تخریب و الحاقِ محلی سازی شده ها، آرکی تایپی را ارائه می دهد که به طور مستقیم پلی کاتوکیا را به عنوان یک مدل ساختاری به چالش می کشد. اسکلت دومینو را می توان بعنوان چارچوبی که فعالیتهای مختلف تولیدی و اجتماعی در آن اتفاق می افتد، مورد بازبینی قرار داد.

آرکی تایپ هایی مثل راهرو، سکو، ایوان، سقف، حجره، تماشاخانه و دیوار به عنوان پروژه های مشخص یا به عنوان بخشهایی از یک طرح بزرگْ مقیاس نیستند: آنها نمونه هایی از چگونگی امکانِ کنش بر زمینه موجود را نشان می دهند. این نمونه ها اصولی و هنجاری نیستند: اصول آنها بسته به زمینه در انواع مختلفی از اندازه ها، اشکال و کاراکترها قابل استفاده است.

آنها کنش های پارادایمی هستند که می توانند واکنش های مختلفی را برانگیخته و در رفتارهای پیش بینی نشده تکامل یابند. با همین حساب، آنها به عنوان اصول یونیورسالِ دیاگرامی توسعه نیافته اند: آنها به عنوان قطعات دقیق و سختِ معماری ارائه می شوند، زیرا که این نمونه ها با کنشگری و تاثیرگذاری، کار می کنند، نه با تعیینِ قوانینی انتزاعی. ایده ی بازسازیِ آناتومیِ شهر توسطِ این نمونه ها، کاملاً با منطقِ طرحِ جامع مخالف است. تکثیرِ این نمونه ها با افزودن فضای سبز، گالری ها، پرومنادها و اتاقهای زیر شیروانی، از طریق معماری و خلق فضا آتن را تغییر می دهد.

این شهر جدید، آتنِ دیگری نخواهد بود بلکه آتنی خواهد بود که در زیر هرج و مرجِ یک تحول ظاهرا غیررسمی پنهان شده است که در واقع یکی از خشن ترین پروژه های زیستْ سیاسیِ قرن گذشته بوده است. اختلافات ظاهری فردی که به بورژوازی شکوفا در یونان این احساس را می داد که سبک زندگی منحصر به فردی دارند، در نهایت به عنوان یک محیط کاملاً وحشتناک و یکنواخت تبدیل شد. امید این پروژه این است که از طریق اشتراک و نه تکه تکه شدن، بتوانیم به جای تمجید از اصالت جعلی پر کردنی آنها، از طریق افشای اسکلت های پلی کاتویکیا در اصالت آنها، تنوع فضایی واقعی را بدست آوریم و یک شهر قابل سکونت و سرراست تر ظاهر شود.

پرسپکتیوی از سیستم سازه ای دومینو، 1914


ظهور زیستگاه های  غیرقانونی در آتن، 1966


نمای معمولی شهر آتن در سال 2000


تکثیر ارکی تایپ های نو در بستر پلی کاتویکا، باعث ایجاد آناتومی جدیدی برای آتن مرکزی از طریق معماری می شود. این نقشه جغرافیای واقعی آتن را نشان نمی دهد ، بلکه یک کلاژ کاملاً بازسازی شده و متشکل از شرایط شهری آن است: عنصرِ قیاسی این ترسیم،  بر این ایده تاکید دارد که هیچ طرح جامع منسجمی در اینجا ارائه نمی شود، بلکه فقط کاتالوگی از اقدامات احتمالی که به زمینه بستگی دارد را ارائه می دهد که به طرق مختلفی خود را نشان می دهند و باعث تغییر شهر از طریق فضای فیزیکی می شوند. 
پروژه تحقیقاتی «آتن: کار ، شهر ، معماری" توسط موسسه برلاخه


عکس سمت چپ:راهرو ها
با ساخت یک بلوک مسکونی، ساکنان این بلوک می توانند فضای خالی وسط آن را متحول کنند و حیاطی میانی را  پدیدار سازند. حیاط می تواند به یک گودال تبدیل شود  و میزبان بزرگ شدن املاک موجود در قالب یک بالکن مشترک شود که فضای جمعی را قاب می کند.
عکس سمت راست: سکو یا پلتفرم
با تخریب تمام پارتیشن های غیر باربر طبقه همکف که تقریباً هرگز به جز خرده فروشی استفاده نمی شود، سطح خیابان به یک سکوی خصوصی و در عین حال قابل دسترسی عمومی تبدیل می شود.


عکس سمت چپ:اسپر یا پیشانی
بلوک های شهری می توانند با قرار دادن یک طبقه پشت بام اضافی بر روی ساختمان های موجود بهبود یابند. یک تیرآهن ممتد، نوعی پیشانی که میزبان فضاهای کاری گسترده است و در برابر پراکندگیِ آتنِ معاصر مقابله می کند و خوانشی جدیداز  بلوک به عنوان یک قطعه متمایز از شهر را ارائه می دهد
عکس سمت چپ:پشت بام
پشت بام یک ساختار خطی اضافه شده که در بالای نمای چندپاره پلی کاتویکا معلق است ، در حالی که زمینه هایی برای تولید و آموزش اختصاص یافته به ساکنان ساختمانهای موجود ارائه می دهد و به تعریف خیابان می پردازد. سقف جدید خیابان را به عنوان فضای معماری خط می کشد و به دنبال ایجاد تداوم شهری است.


عکس سمت چپ: استوا یا راهروی سرپوشیده یونانی
اضافه کردنِ یک لایه راهروی  عمودی یا ایستاده به نمایهای فعلی بناها، با اشغال چند متری از خیابان، یک رواق عمومی جدید و همچنین امکان حذف ناپیوستگی موجود در راهروهای فعلی و تبدیل آنها به فضاهای تولیدی را فراهم می کند.
عکس سمت راست: فضاهای لجستیک
فضاهای لجستیک در حال تکثیر در سطح همکف شهر هستند که زندگی خیابانی را نامکن می کنند. این ارکی تایپ پیشنهاد دارد که این گونه فضاها باهم گروه شده و با اقامتگاه های موقتی حمایت شوند.


عکس سمت چپ: تئاتر
با دستکاری های ساده ای برای تغییر سیرکولایسون عمودی به پرومنادهای متوالی، اسکلت بنا به تئاتری از طبقات تبدیل می شود، یک فضای عمومی سرپوشیده که به شهروندان محله ارائه می شود. این کهن الگوها استخوانهای پلی کاتویکیا را برهنه می کند زیرا تمام پارتیشن های غیر باربر ناپدید می شوند و ساختمان آپارتمانی، دوباره به یک ساختار Dom-ino تبدیل می شود. این نشان می دهد که چگونه رویکرد Dom-ino باعث می شود دیوار ، به عنوان یک عنصر معماری، بی ربط باشد.
عکس سمت راست:دیوار
این آرکی تایپ به ویژگیهای فضایی نگاه می کند که معماریِ دیوار می تواند ارائه دهد (یعنی برعکس پلی کاتوکیا): امکان تعریف مرزها، تشخیص آنها از داخل و خارج، ایجاد حریم خصوصی. چنین دیواری جایگزینی برای چشم انداز پلی کاتویکا است: یک تخته ضخیم حاوی خدمات، مات نسبت به خیابان، پشتیبانی از بالکن کافی که رو به یک باغ داخلی قرار دارد. در حالی که دیوار خدماتی می تواند ثابت شود  و تداوم را در خارج فراهم کند. بنابراین از منطق پر کردن Dom-ino دوباره استفاده می شود.




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group