معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1401
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1352
معماری مجازی   - 22
نظریه معماری   - 1043
جشن نامه اتووود   - 21
طراحي داخلي   - 956
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
سازه های شهری   - 900
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تکنولوژی ساخت   - 886
پردیس ویترا   - 18
معماری حوزه عمومی   - 817
معماری و رسانه   - 18
مرزهای معماری   - 811
معماری کوچک مقیاس   - 17
نظریه شهری   - 744
معماری و نقاشی   - 17
المان شهری   - 740
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 739
جهان علمیْ تخیلی   - 17
معماری و سیاست   - 643
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 563
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 538
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 506
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 485
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 476
معماری و روانشناسی   - 14
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 474
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
طراحی صنعتی   - 470
معماری و هوش مصنوعی   - 12
معماری تندیس گون   - 469
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 458
معماری و گیم   - 11
معماری منظر   - 455
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری شمایل گون   - 431
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
باز زنده سازی   - 397
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
هنر مدرنیستی   - 378
بی ینال ونیز   - 10
توسعه پایدار   - 377
معماری و ادبیات   - 10
آینده گرایی   - 377
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماری یادمانی   - 356
درس گفتارهای اتووود   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماریِ توسعه   - 332
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 321
معماری جنگلی   - 8
طراحی نئولیبرال   - 310
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 287
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 273
معماری بیابانی   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 261
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 259
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 253
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 252
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 251
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 248
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 229
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 220
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 219
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 203
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 201
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 191
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 178
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 177
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 175
معماری تخت جمشید   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
گرافیک   - 161
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
فضای منفی   - 147
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 142
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
هنر گفت و گو   - 141
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
طراحی مبلمان   - 127
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری ژاپن   - 126
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری ایران   - 114
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
ترسیمات معماری   - 105
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری و فاجعه   - 95
معماری خوانی   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری مذهبی   - 87
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری فاشیستی   - 80
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ نفت   - 5
معماری هند   - 66
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری چین   - 63
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 63
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 62
بلوپرینت   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 61
اتووودْ آبزرور   - 4
ویرانه ها   - 58
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
اقتصادِ فضا   - 57
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
گفت و گو با مرگ   - 56
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 50
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 48
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
پداگوژی   - 46
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری پراجکتیو   - 44
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری دیجیتال   - 43
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
باهاوس   - 39
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
فیلوکیتکت   - 36
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
هنر روسیه   - 35
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری فضای داخلی   - 29
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 4
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 29
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 40
سوزان سانتاگ   - 8
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 28
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 2
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 25
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 111
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 7
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 37
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 142
باک مینستر فولر   - 11
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 22
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 58
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 68
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 9
میشل فوکو   - 46
تئودور آدورنو   - 5
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 12
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 100
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رنزو پیانو   - 30
کوین لینچ   - 7
ریچارد مِیر   - 8
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریموند آبراهام   - 1
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رینر بنهام   - 2
یان گِل   - 9
رینهولد مارتین   - 5
یو ان استودیو   - 32
ریکاردو بوفیل   - 4
یورگن هابرماس   - 15
زاها حدید   - 190
یونا فریدمن   - 5
زیگموند فروید   - 11
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -776
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -375
صنعتی   -102
فرهنگی   -329
گالری   -84
پاویون   -264
هتل   -75
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -154
ویلا   -6
اموزشی   -133
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
هنر گفت وگو ـ مهرنامه با سیاوش جمادی
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1394/03/07
مـنـــــــبـع : مهرنامه
تعداد بازدید : 2417

دفترهای سیاه بیرون آمد و طی شش ماهه گذشته برآیندهای زیادی داشت متن ذیل گفتگو با سیاوش جمادی است با مهرنامه:

‌به‌تازگی جلد گمشده یادداشت‌های هایدگر در آلمان پیدا شده و در آستانه انتشار قرار دارد. از سوی دیگر طی روزهای اخیر در فضای مجازی شاهد حملات گسترده‌ای به فلسفه هایدگر هستیم. حملاتی که بخش گسترده‌ای از آن به همکاری او با حزب نازی برمی‌گردد. اساسا یادداشت‌های هایدگر چرا تا این اندازه حساسیت‌برانگیز شده است؟

قبل از هر چیز باید بگویم کتابی که به آن اشاره می‌کنید در سه جلد منتشر شده و نام آن "دفترهای سیاه" است. مدت‌ها بر سر چاپ این کتاب بحث بود و هرمان هایدگر پسر بزرگ مارتین هایدگر که وصی و وارث او از نظر نگهداری و چاپ آثار است از چاپ یادداشت‌های هایدگر تحت عنوان "دفترچه‌های سیاه" امتناع داشت. تا این‌که بالاخره طی چند روز گذشته این کتاب چاپ شده و یک نسخه از آن نیز به دست من رسیده است که خلاصه مطالب سه جلد را در بردارد. هرازگاهی زمزمه‌هایی علیه پرونده سیاسی او بلند می‌شود که از سال 1933، 11 ماه ریاست دانشگاهی در دوران قدرت‌گیری نازی‌ها را بر عهده داشته و از آن هولناک‌تر سکوت بعدی هایدگر تا آخر عمر او است؛ البته من درباره این سکوت نوشته‌ام که در سه جا شکسته شده است. بیشترین حجم آثار ترجمه شده به فارسی که به انتقاد از هایدگر می‌پردازد، متعلق به من است و خود من نیز جزو منتقدان بوده‌ام. من اولین‌بار کتاب "زبان اصالت" تئودور آدورنو را ترجمه کردم که نقد فلسفی مایه‌ور و استخوان‌داری است؛ کتاب "هایدگر و امر سیاسی" اثر میگل د.بیستگی را نیز ترجمه کردم؛ اثر دیگری از این دست یک مقاله بلند است که اسلاوی ژیژک آن را با نام "چگونه هایدگر در سال 1933 گامی بزرگ برداشت" نوشته است. البته این مقاله به فارسی ترجمه نشده اما مقاله‌ای پاسخگو برای کسانی است که در جست‌وجوی کنه قضایا هستند. شاید به اندازه چند قفسه کتاب و مقاله از سال 1945 به بعد درباره ماجرای سیاسی هایدگر، سیاست در فلسفه هایدگر و فلسفه سیاسی هایدگر نوشته شده است. این امواج جدل ضد هایدگری به صورت‌های مختلف و به‌طور ادواری به وجود می‌آید و سروصدای زیادی به پا می‌کند. اما این‌که پشت این ماجرا چه چیزی وجود دارد، من دیدگاه توهم توطئه ندارم. باید به این نکته هم اشاره کرد که این مساله، ماجرای پردرآمدی برای ناشران بوده و از این نمی‌توان گذشت که هرجا در پشت یک کتاب نام هایدگر و سیاست باشد، در 50 سال گذشته، تقریبا در غرب فروش آن کتاب را تضمین می‌کند و اعتباری نیز به ناشر می‌دهد. همه می‌دانیم که همسر هایدگر یک سامی‌ستیز رسمی بوده و با خود هایدگر در نقش ریاست دانشگاه فرایبورگ همکاری می‌کند اما مساله تنها پذیرفتن ریاست دانشگاه نیست بلکه سخنرانی‌ها و نطق‌های بسیاری که از افق امروز، رذیلانه است و مداحی‌هایی که درباره هیتلر دارد، این انگاره را تقویت می‌کند. من برای اولین‌بار یکی از معروف‌ترین مداحی‌ها به زبان اصل آلمانی و ترجمه انگلیسی و فارسی آن را در مقدمه کتاب "هایدگر و سیاست" در حدود 15 سال پیش آوردم.

‌آیا می‌توان به فلسفه هایدگر از زاویه دیدگاه سیاسی‌اش پرداخت و انتقاد وارد کرد؟ این سوال از آن رو مهم است که با توجه به بعد سیاسی شخصیت هایدگر به فلسفه او به عنوان یک فلسفه ضعیف نگریسته می‌شود.

من در این‌که بگوییم فلسفه هایدگر فلسفه ضعیفی است، تا حدودی تردید دارم چون این فلسفه در میدانی از نزاع قوی‌ترین نیروهای فکری مطرح می‌شود و بر فیلسوفان بعدی تاثیرگذار است. از جمله میشل فوکو در آخرین مصاحبه خود می‌گوید که تمام کارنامه فکری‌اش مدیون هایدگر است یا تاثیراتی که بر امثال ژاک دریدا یا دیگران گذاشته است. بنابراین این فلسفه نمی‌تواند با عنوان ضعیف رد شود. البته باید روی آن دست گذاشت و بررسی کرد درست مانند کاری که ژاک دریدا یا آدورنو انجام دادند. باید روی مضامین دست گذاشت و مضامین را تحلیل کرد چراکه اگر بخواهیم یک جهت‌گیری سیاسی از هستی و زمان بیرون بیاوریم، این سوال مطرح می‌شود که چنین جهت‌گیری سیاسی چیست؟ این جهت‌گیری سیاسی قطعا دموکراسی نیست. مخصوصا من در نمایه ترجمه کتاب "هستی و زمان" ذیل مدخل همگنان، دیکتاتوری همگنان را هم آورده‌ام. از بند 62 کتاب "هستی و زمان" به بعد که هایدگر هستی به سوی مرگ یا به سوی مرگ بودن را برای دازاین هر روزینه مطرح می‌کند، صدای زنگ خشن یک اقتدارطلبی به نفع دازاین اصیل، که باید تصمیم بگیرد، به گوش می‌رسد. در آنجا با همه مدعیات هایدگر که کتاب خود را هستی‌شناسی ناب می‌داند، بحث بر سر عمل و تصمیم پیشتازانه و پیش‌دستانه بر مرگ است. این مضمونی است که در هستی و زمان صرفا با التزام به تفکر دنبال می‌شود، اما در سال 1933 هایدگر در رثای یکی از کشته‌شدگان معروف در جنگ آلمان و فرانسه به نام "لویی شلاکتر" سخنرانی می‌کند. این سخنرانی جنبه بلاغت قوی دارد و شبیه بسیاری از خطابه‌های نازی و فاشیستی است که ملتی را به پیشواز مرگ می‌فرستاد و ماموریت بزرگی برای آنها قائل می‌شد و در پایان تمام این حرف‌ها جز اوهام و ویرانی چیز دیگری به بار نیاورده است.

‌بعضی معتقدند زبان فلسفه اساسا نمی‌تواند خشن باشد.

من کاملا با این دیدگاه مخالف هستم چراکه خشونت فقط خشونت فیزیکی نیست و درباره خشونت در فلسفه امثال دریدا، لویناس، هانا آرنت و… مطلب نوشته‌اند. خشونت زبانی از طریق خشم‌انگیزی و احساس‌انگیزی بروز می‌کند. این زبان خطابی اگر عملی شود چه خواهد شد؟ شما مثلا می‌توانید بسیاری از کتاب‌های دکتر شریعتی را باز کنید و ببینید اگر قرار باشد یکی از فصول تحقق عملی و فعلیت سیاسی پیدا کند چه از آن درمی‌آید؟ آیا یک استالینیسم مطلق بینِ خشک و‌تر سوز که به واقعیت‌ها دستور می‌دهد مطابق یک ذهن عمل کند، درمی‌آید یا بر عکس سیاستی که از آن بیرون می‌آید مردمی و مبتنی بر واقعیات است؟

‌همان‌طور که می‌دانید امانوئل فایه کتابی دارد با عنوان "هایدگر: ورود فلسفه به نازیسم" که پیرامون فلسفی کردن نازیسم نگارش شده است. آیا می‌توان اصلا چنین امری را به فلسفه هایدگر وارد دانست؟

قطعا چنین رویکردی را می‌توان انجام داد -همان گونه که کسانی چنین کرده‌اند- اما بحث مهم این است که چنین رویکردی آیا درست است یا غلط؟ درست و غلط مطلق هم وجود ندارد و من هم هایدگر‌شناس نیستم و نمی‌توانم به‌طور قطعی حرفی بزنم. هایدگر همواره مورد بحث و جدل است اما این‌که "هستی و زمان" اساسا تئوریزه کردن فاشیسم است در این مورد باید با تامل و درنگ به قضایا نگاه کرد. صادر کردن حکم کاری ندارد. آدورنو کتابی به نام "زبان اصالت" نوشته که برای من قابل احترام است. چراکه در این کتاب خود را ملتزم می‌کند به نقد دیدگاه رادیکال و نه فقط نقد فلسفه هایدگر؛ بلکه کل فلسفه‌های اگزیستانس و همین‌طور شعر نو رمانتیک آلمان را نیز نقد می‌کند. کتاب آدورنو واقعا اندیشه‌برانگیز و قابل‌تامل به این مفهوم است که بعضی از مطالب آن برای خواننده بی‌غرض است و به آسانی از آن مرید بیرون نمی‌آید. همین آقای آدورنو در جای دیگری گفته است که فلسفه آدورنو تا مغز استخوان فاشیستی است. این سخن در حالی بیان می‌شود که اکنون معلوم شده خود آدورنو هم در زمان نازی‌ها در ستایش یک موزیسین نازی مقاله نوشته است. از این پرونده‌ها روزانه در آلمان به دست می‌آید. خشونت در فلسفه مفاهیم مختلفی دارد. یک مفهوم خشونت همان التزام شدید به انتزاع یک مساله است. فرض کنید هستی و زمان صرفا می‌خواهد انسان را از حیث هستی‌شناختی تحلیل کند و خود هایدگر هم ادعا می‌کند که دازاین سوژه‌ای است که از حیث هستی‌شناسی به درستی دیده می‌شود و مورد بررسی قرار می‌گیرد. اما حیث وجودی انسان صرفا هستی‌شناسانه نیست. تا اینجا ما مساله‌ای نداریم اما اگر این تصویری که صرفا هستی‌شناختی است و بر افتراق هستی از هستنده پافشاری می‌کند، وارد سیاست شود بدون شک چنین سیاستی از اقتدارگرایی بسیار خشنی بیرون می‌آید.

‌انتقاد دیگری که در این بحث به فلسفه هایدگر وجود دارد، به نوع نگاه او به هستی بازمی‌گردد. هستی در دیدگاه او یک سرشت اسطوره‌ای و دینی دارد. گفته می‌شود که هستی هایدگر اسطوره‌ای است. البته گویا این بحث بیشتر از سوی پوزیتیویست‌ها مطرح می‌شود که در واقع فلسفه هایدگر را در راستای به وجود آوردن یک ذهنیت ابتدایی می‌دانند و دریدا و پست‌مدرنیست‌ها را نیز در ادامه همین راه می‌بینند. از سوی دیگر این گروه را در برابر کسانی چون کاسیرر قرار می‌دهند که فلسفه را یک کیهان می‌دانست و هستی را ساخته شده از این کیهان قرار می‌داد که همان چیزی بود که علم ثابت کرده است. آیا واقعا هستی و زمان اسطوره‌ای است و چنین انتقادی را چگونه می‌توان پاسخ داد؟

سوال شما درباره اسطوره‌سازی هایدگر است. هایدگر همواره از این‌که به دام اسطوره بیفتد، پرهیز می‌کند. اختلاف هایدگر با کاسیرر از سال 1929 در مناظره تاریخی معروفی به نام داووس – شهری در سوییس- شکل گرفت. دو طرف اصلی مناظره کاسیرر از فلسفه نوکانتی و هایدگر از فلسفه‌های اگزیستانس بوده‌اند. این مناظره بسیار مناظره پربار و تعیین‌کننده‌ای در تاریخ فلسفه آلمان و حتی سیاست آلمان است. زمان برگزاری این مناظره سال 1929، یعنی زمانی است که جمهوری وایمار یک دوران شکوفایی اقتصادی را به دلیل کمک‌های آمریکا بعد از جنگ جهانی اول پشت سر گذاشته است. در این سال کمک‌ها ناگهان قطع می‌شود و عوامل دست به دست هم می‌دهند تا آلمان دچار فقر و فلاکت شود و طی این فرآیند دموکراسی ذبح می‌شود. هانا آرنت در جایی می‌گوید که همزمان با جمهوری دموکراتیک و لیبرالی وایمار بوده که آزادی بیان هیچ مانعی نداشته است. اما درعین‌حال میانه‌های جنگ مساله غرامت جنگی آلمان براساس عهدنامه ورسای و قطع کمک‌های آمریکا، کلا آلمان را به جایی ‌رساند که مردم نمی‌توانستند به چیزی غیراز سیر کردن خود فکر کنند. فضای عمومی در چنین شرایطی برای روی کار آمدن یک دیکتاتور پوپولیست و مردم‌فریب همچون هیتلر مساعد می‌شود. عوامل قدرت‌گیری نازیسم در واقعیت نمی‌تواند به هیچ‌وجه یک طرح ذهنی یا یک کتاب باشد. هیچ طرح ذهنی‌ای جنبش اجتماعی به وجود نمی‌آورد مگر آنکه چنین طرحی از طریق یک سیاستمدار یا یک رهبر کاریزماتیک به مردم و اجتماع اشاعه داده شود. در آن زمان در نقاط مختلف دنیا یک دیکتاتور فاشیسم، اقتدارگرا و نظامی توتالیتر وجود دارد و دموکراسی دوران دردناکی را طی می‌کند. در همین زمان است که کارل مانهایم مقاله مهم "دموکراتیزاسیون روح" را می‌نویسد و در آغاز مقاله خود می‌گوید که تقدیر از پیش‌مقدر عصر ما دموکراتیزاسیون است نه فقط در سیاست که در فرهنگ. مانهایم این پرسش را مطرح می‌کند که سیالیت دموکراسی اجازه می‌دهد که از درون آن هم فاشیسم بیرون‌ آید و هم یک دموکراسی مشارکتی حداکثری که مردم با بی‌واسطه‌ترین طریق هم کنترل اقتصاد و هم کنترل سیاست را داشته باشند. مانهایم می‌گوید که دموکراسی سیالیتی دارد و امکانات مختلفی در آن است و وظیفه روشنفکران پیدایش امکانات دموکراسی بهتر است. این پیام مانهایم درسال 1933 مطرح می‌شود یعنی سال قدرت‌گیری نازیسم. من مانهایم را یک روشنفکر تیزبین می‌بینم که صدای او شنیده نشده است. قطعا زمانی که صدای کارل مانهایم شنیده نمی‌شود، نمی‌توان صدای هایدگر را هم شنید و اگر هم بخواهد مثلا با فلسفه، نازیسم را توجیه کند گرایش مردم به هیتلر به دلیل شم فلسفی آن نیست.

محور اساسی مناظره کاسیرر و هایدگر چگونه قابل تبیین است و در این میان حق با کدامیک است؟

در مناظره کاسیرر و هایدگر در سال 1929، از نظر سیاسی قطعا حق با کاسیرر است؛ اما در این مناظره بحث بر سر سیاست نیست. بحث درباره دو نوع تفسیر از کانت است. یکی تفسیر کاسیرر به عنوان یک نوکانتی است که فلسفه کانت را از جنبه فردی به جمعی گسترش داده و به مساله فرهنگ و اسطوره‌ها از دید یک فیلسوف روشنگری که خرد و عقل چراغ‌واره راه او است، نگریسته؛ کاسیرر شخصا هم فردی بسیار دموکرات و مطلوب است. بحث در اینجا بر سر این مساله است که تفسیر کانت آیا هستی‌شناختی است یا معرفت شناختی و به پرسش از چیستی انسان می‌رسد. از اینجاست که دو طرف به بحث درباره مساله آزادی کشیده و دو نوع تفسیر نیز از آزادی عرضه می‌شود. یک تفسیر آزادی تفسیری است که سرچشمه آن به نیمه دوم قرن 19 و جنبش بعد هگلی و از نظر فیلسوفان چون اشتیرنر و نیچه می‌رسد. این تفسیر آزادی را مستلزم فردیت مطلق و رهایی مطلق از فرهنگ، گفتار، سنت، پیشینه‌ها و آزاد شدن ذهن در برابر مسائل می‌داند. هایدگر در کتاب "در باب ذات آزادی" از این نوع آزادی دفاع کرده است. هایدگر تمام کتاب را به مساله آزادی اختصاص داده و در پایان کتاب می‌گوید که پرسش بنیادی فلسفه پرسش از آزادی است هرچند پرسش آزادی ملفوف در پرسش هستی باشد. یعنی اگر فیلسوف بخواهد به درستی فکر کند باید اجازه دهد هستندگان آن‌گونه که هستند سخن بگویند. مفهوم دیگری که با احساس مسئولیت سیاسی بیان می‌شود، مساله فرهنگ به عنوان زادگاه و بالیدن‌گاه آزادی است. یعنی آزادی نمی‌تواند فقط در ساحت نظر به وجود‌ آید. پیشینه مفهوم آزادی هایدگری به رمانتیسیسم نیچه، اشتیرنر و… می‌رسد. در سوی مقابل کاسیرر فیلسوف روشنگری و ملتزم به خردگرایی است و تفسیر روشن و شفافی از کانت دارد اما تفسیر هایدگر قدری پیچیده، تیره و البته با پشتوانه فکری است. فلسفه‌ای که نیچه و هایدگر از آن دفاع می‌کنند با حکومت عام دموکراسی مشکل دارد و این مشکل بسیار بنیادی و اساسی است؛ اما هایدگر واقع‌بینانه می‌گوید که اکنون که تکنولوژی مقدرات ما را تامین می‌کند آیا دموکراسی می‌تواند از پس چنین قدرتی بر‌آید؟ خود او پاسخ می‌دهد که شک دارد. در سال 1933 یکی از موجه‌ترین تفسیرها این است که هایدگر به این اشتباه می‌افتد که نازیسم همان نظامی است که قرار است از پس تکنولوژی سیاره‌ای بیرون بیاید و البته یک نوع سامی‌ستیزی زبانی در همین کتاب دفترهای سیاه هایدگر دیده می‌شود.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

هنر گفت وگو ـ روزنامه فرهیختگان با سیاوش جمادی
مارتین هایدگر و پدیدارشناسی دست
دست و زبانِ هیتلر؛ هستی شناسی دراماتیکِ لویاتانِ زبان در بدن رسانه ای
مارتین هایدگر، قلمرو و قوم گرایی در حوزه زبان به روایت ژان بوفره
مارتین هایدگر و خوانش از تکنولوژی در نظام های سیاسی توتالیتر معاصر به روایت ژان بوفره
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group