معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1663
معماری ـ موسیقی   - 19
منظر شهری   - 1560
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
طراحي داخلي   - 1123
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
نظریه معماری   - 1116
پردیس ویترا   - 18
سازه های شهری   - 1021
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
تکنولوژی ساخت   - 1007
معماری آمریکا   - 17
معماری حوزه عمومی   - 977
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
مرزهای معماری   - 959
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
نگاه نو به سكونت   - 895
شهرهای در حرکت   - 15
المان شهری   - 849
معماری بایومورفیک   - 15
نظریه شهری   - 817
معماری و کوه   - 15
معماری و سیاست   - 789
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
معماری مدرن   - 711
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
کلان سازه   - 706
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
معماری پایدار   - 689
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
روح مکان   - 615
معماری و سلامت   - 13
آینده گرایی   - 603
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری منظر   - 587
فرهنگ نفت   - 11
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 574
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
آرمان شهرگرایی   - 574
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
طراحی صنعتی   - 562
بی ینال ونیز   - 10
منتقدان معماری   - 538
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 531
درس گفتارهای اتووود   - 10
معماری تندیس گون   - 522
معماری خوانی   - 9
توسعه پایدار   - 521
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری شمایل گون   - 497
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
باز زنده سازی   - 477
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 460
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
هنر مدرنیستی   - 434
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماری یادمانی   - 381
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماری سبز   - 375
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 374
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تغییرات اقلیمی   - 361
تز 1400   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 358
معماری تخت جمشید   - 8
معماری پست مدرن   - 343
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری ارزان   - 328
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 308
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
گرمایش زمین   - 306
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری محلی   - 297
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 294
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 293
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 272
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 267
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 256
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 240
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 234
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 232
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
فضای منفی   - 227
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
اقتصادِ فضا   - 225
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 215
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 211
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 206
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 190
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 187
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 175
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 173
پداگوژی انتقادی   - 7
هنر گفت و گو   - 161
عبور از مرحله جنینی   - 7
معماری ژاپن   - 160
مسابقه ویلا 1400   - 6
ترسیمات معماری   - 156
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
معماری ایران   - 154
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری و رسانه   - 152
معماری آمریکای جنوبی   - 6
معماری فضای داخلی   - 142
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 134
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 121
معماری مصر   - 6
مدرنیته؛ از نو   - 96
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
ویرانه ها   - 94
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری فاشیستی   - 89
معماری و غذا   - 5
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
اکنی استودیو   - 5
معماری چین   - 84
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
اکسپو   - 83
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
فیلوکیتکت   - 76
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری کوچک مقیاس   - 73
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 72
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری پراجکتیو   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
معماری جنگلی   - 69
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
معماری و جنگ   - 4
معماری هند   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری دیجیتال   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدارس معماری   - 61
بلوپرینت   - 4
پداگوژی   - 58
اتووودْ آبزرور   - 4
زاغه نشینی   - 55
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری و نقاشی   - 55
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری اروپا   - 54
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 53
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 52
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
آنتروپوسین   - 52
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 51
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و روانشناسی   - 49
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری و ادبیات   - 46
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
طراحی مُد   - 46
فیلم های اتووود   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
هنر روسیه   - 45
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
باهاوس   - 44
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری و گیم   - 40
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری آسیا   - 38
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری بیابانی   - 36
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
مدرنیسم هیپی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
معماری مدارس   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری مجازی   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
ان اف تی   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
متاورس   - 1
معماری و آب   - 24
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری و رنگ   - 21
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 17
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
اُ ام اِی   - 55
شاشونا زوبوف   - 4
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 29
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 6
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 23
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 8
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 9
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 4
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 116
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -864
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -468
هتل   -81
فرهنگی   -365
ورزشی   -68
پاویون   -296
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -267
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -242
ویلا   -27
تفریحی   -183
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -150
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -110
تجاری   -1
معماری مذهبی   -107
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
سلول نرم: سکونت حداقل ـ پیر ویتوریو اورلی و مارتینو تاتارا
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1400/04/08
مـنـــــــبـع : www.architectural-review.com/essays/soft-cell-the-minimum-dwelling
تعداد بازدید : 763

کو اپ اینتریورِ Co-op Interieur\ co-operative Interieur _ هانس مایر، با نوید زیستی عاری از بار فضای خانگی، موقعیت منحصر به فردی را در تاریخچه اتاق بخود اختصاص داده است.

کو اپ اینتریورِ هانس مایر؛ عکسی از یک اتاق است که توسط خود مایر بر روی صحنه رفته است، با استفاده از مبلمان و اشیایی که پیدا کرده: چند تکه تاشو -یک تخت، یک میز با یک گرامافون بالای آن، دو صندلی، یک عدد آویز دیواری و و یک قفسه که شیشه هایی حاوی محتوایی ناشناخته را در خود جای داده است. مایر برای شرح مقاله خود «Die Neue Welt» (جهان نوین) که در مجله داس وِرک  _Das Werk_  به سال 1926 منتشر شد، از نسخه کراپ شده این عکس استفاده کرد. یک سال پیش از آن؛ آدولف بهنه، منتقد آلمانی، در مقاله ای که برای ماهنامه برلین اوهو _ Uhu_ نوشت، از این عکس برای تفسیر متن خود استفاده نمود. بهنه در آن عنوان کرد که اتاق؛ "اکستریم" _واجد دیدگاهی افراطی و ویژه_است و مطابق ذائقه همگانی نیست.

با این وجود؛ برای مایر، طراحی کو اپ اینتریور سلیقه ای نبوده بلکه صرفاً اقتصادی بوده است. لازم به ذکر است که مایر، کو آپ اینتریور را در یک دوره حیاتی از زندگی خود  ارائه داد که بتدریج از مشارکت در جنبش تعاونی سوئیس _که شهرک فریدورف در بازل (21-1919) را برای آنها طراحی کرده بود، به سمت موضع گیری مارکسیستی آشکارتری حرکت کرده بود. در واقع؛ کو اپ اینتریور به مثابه اتاق، به مجموعه ای از پروژه ها، آثار هنری، نمایشگاه ها و اجرا های تئاتری اشاره دارد که مایر از سال 1923 تا 1926 به مثابه شعارهای آموزشی برای جنبش تعاونی در نظر گرفته بود. به نظر می رسد تئاتری بودن ظاهری کو اپ اینتریور امتداد آن صحنه پردازی است که مایر برای تئاتر "تعاونی" -کو اُپ- خود در اولین نمایشگاه تعاونی بین المللی در گنت که به سال 1926 روی صحنه برد؛ طراحی کرده بود. مایر با تئاتر کو آپ خود، مجموعه ای از صحنه های کوتاه را در رابطه با زیست خانگی و مزایای تعاونی در برابر فردگرایی طبقه متوسط به صحنه برد. همانند تئاتر برتولت برشت، مایر نمی خواست تماشاگران مقهور ایده تعاون گرایی شوند، بلکه این شیوهء زیست را ارزیابی و در قبال آن موضع گیری نمایند. در حقیقت؛ مقاله "جهان نوین" را، که تصویر کلیدی آن کو آپ اینتریور بود، شاید بتوان به مثابه انکار هنر و معماری توسط مایر به مثابه ایده آل سازی جهان تلقی نمود.

در این مقاله؛ كه به مثابه مانیفستی تسریع گرایانه است، مایر تجربه جهان مدرن را توصیف می نمایدكه ناشی از توسعه بی وقفه فن آوری، کثرت روابط اجتماعی و یكنواختی فزاینده عادات انسانی است. همانطور که مایر می نویسد: "استاندارد سازیِ خوراک ذهنی توسط جمعیتی که به دیدن هارولد لوید، داگلاس فربنکس و جکی کوگان می روند نشان داده شده است (…) اتحادیه های صنفی، تعاونی ها، شرکت ها با مسئولیت محدود، موسسات، كارتل، تراست و جامعه ملل اَشکالي اند که خوشه های اجتماعي همکاری امروزي در قالب آن ظهور می یابند. رادیو و مطبوعاتِ چرخشی، رسانه ارتباطی آنها هستند. همکاری بر جهان حاکم است و  اجتماع بر فرد حکومت می کند.

از نظر مایر؛ منشأ این تجربیات، سلطه شیوه های تولید بود که در آن، همکاری - تبادل اجتماعی - نه فقط در مورد اشیا و ابزارها، بلکه در مورد خود مقوله زیستن نیز نیازمند استاندارد سازی است. جنبه اساسی این ذهنیت در حال ظهور، از ریشه کندن و کوچ گریِ –نومادیسم- روزافزون زیست و معیشت کلان شهری -متروپولیتن- برای مایر بود، جاییکه؛ کارگران از مکانی به مکان دیگر، از شهری به شهری دیگر، از جامعه ای به جامعه ای دیگر در حال گذار بودند. جالب است بدانید که خود مایر نیز چنین می زیست، زیرا طی سالها،  مدام در کشورهای مختلف اروپایی مانند بلژیک، فرانسه و آلمان در سفر بود و اغلب در اتاقهای هتل زندگی می کرد.

کو اپ اینتریور مظهر نوعی شیوهء زیست "از ریشه کندن" است و به بدین ترتیب آنچه باقی می ماند یک تصویر مرموز و مبهمِ به یاد ماندنی ست. مشخص نیست که میزانسن مایر نوید زیستی بهتر را می دهد، یا توصیف بیرحمانه هستی ناپایدار و اتمی شده فزاینده. مایر در مقاله خود استدلال کرد حتی اگر هنوز جهان تحت سلطه سرمایه باشد، استاندارد سازی و یکنواختی اشکال زندگی شواهدی بر این مدعاست که "همکاری بر جهان حاکم است". علاوه بر این ادعاهای صریح، می توان کو اپ اینتریورِ مایر را به مثابه انتقادی از فضای خانگی  نیز درک نمود. مایر به جای آنکه مانیفست خود را با طراحی یک شهر جدید نشان دهد، به صمیمی ترین و در عین حال رایج ترین فضای کلان شهر مدرن می پردازد: اتاق خصوصی.

بر خلاف معماران دیگر مانند لو کوربوزیه، والتر گروپیوس و لودویگ هیلبرزیمر، که همیشه فضای خانگی خود را به مثابه بخشی از گونه های مسکن- housing - ارائه می دادند، مایر پیشنهاد کو اپ اینتریور را به مثابه یک فضای جهانی –یونیورسال- برای یک کارگر نوعی –ژنریک- ارائه داد. علاوه بر این، نام این اتاق نشان می دهد که بخشی از یک تعاونی است که در آن، احتمالاً سایر وظایف خانگی مانند نظافت، مراقبت از کودکان و آشپزی دیگر به خانواده اختصاص داده نمی شود، بلکه؛ در عوض تخصصی شده و توسط سازمان های اجتماعی انجام می شوند.

بنابراین کو اپ اینتریور  نه تنها نمایانگر هستی ناپایدار کارگر انبوه معاصر؛ بلکه نوید زندگی آزاد از بار فضای خانگی است. برای درک اهمیت پروژه مایر، قرار دادن این اتاق در چارچوب وسیع تری از تاریخچه اتاق خصوصی به مثابه هسته اصلی تاریخچه خود فضای خانگی ضروری است.

اتاق ها هرگز فضایی مستقل نبوده اند، اما نتیجه تقسیم فضای داخلی خانه ها هستند. جنبه مهم اشکال مسکونی ماقبل تاریخ، گذار از پلان های دایره ای به مستطیل شکل است. در حال حرکت از اشکال زیست کم تحرک به حالت بی تحرک، خانه ها نه تنها به فضایی برای سکونت بلکه به مکانی برای انباشت و مدیریت خانگی بدل شدند. در نتیجه، خانه به فضاهای متفاوتی تقسیم می شود، بعضی از آنها عمومی تر  هستند. می توان ادعا کرد که معماری یک خانه به مثابه یک مجموعه چند اتاقه منجر به خلق روابط نامتقارن در میان اهالی خانه می گردد. اینها حاکی از موقعیت غالب صاحب خانه است. به عنوان مثال؛ معماری دموس رومی، با توالی منظم و پشت سر هم اتاق های آن از آتریوم تا تبلینوم تا تریکلینیوم، به منظور بزرگداشت نقش پدرسالارانه صاحب خانه به مثابه خدای خانه بود.

با افزایش سرمایه و کار مزدی، فضای "خصوصی" خانه نه تنها به نماد مالکیت خانه، بلکه به "محل مخفی" بازتولید اجتماعی بدل شد. فقط کسانی که خارج از خانه کار می کردند (عمدتاً مرد) حقوق دریافت می کردند و بنابراین "کارگر" محسوب می شدند. کسانی که در خانه کار می کردند (عمدتاً زن) کارگر محسوب نمی شدند، کار آنها در خانه به مثابه "کار از روی عشق و علاقه (نه برای پول)" در نظر گرفته شده و بنابراین اجرتی دریافت نمی شد.

تمایز فاحش ایجاد شده بین فضای عمومی و خصوصی در شهر سرمایه داری مدرن به این دلیل بود که وظیفه این بازتولید به مثابه یک امر خصوصی خانوادگی معرفی شد. با این حال، این موضع از دوره رنسانس مورد توجه بود، معماری خانه و سازمان فضایی آن به دغدغه مبرم معماران بدل شد. نویسندگان و نظریه پردازانی مانند لئون باتیستا آلبرتی و سباستینو سرلیو توجه بی سابقه ای به خانه، به مثابه مکانی داشتند که معماری آن توسط سازمان اجتماعی خانواده تعریف می شود.

این برداشت از خانواده در سازماندهی خانه به مثابه مجموعه ای از اتاق ها منعکس شد، از اتاقهای دسترس پذیر تر برای اعضای خانواده و میهمانان، تا اتاق های دنج تر، ویژه ی "حریم خصوصی" صاحب خانه.  خانه شخص ثروتمند از طریق یک رشته اتاق سازمان یافته، بدل به یک درجه اعتبار اجتماعی می گردد و از آن طریق، وضعیت مهمانان مورد ارزیابی قرار می گیرد: هرچه مهمان مهمتر باشد، صاحب خانه بیشتر در اتاق های خصوصی تر خود او را به حضور می پذیرد.

با ظهور مسکن به مثابه یک پدیده انبوه، اتاق خصوصی دیگر نمادی از اعتبار نیست بلکه ابزاری برای کنترل است. مسکن اجتماعی ناشی از تمایل سرمایه داران و دولت برای کنترل بازتولید اجتماعی طبقه کارگر است. از قرن نوزدهم، قرار بود خانه ایده آل برای طبقات فرودست به وضوح هر یک از اعضای خانواده هسته ای را از یکدیگر جدا سازد. این وضعیت در نقشه طبقات خانه های طبقه کارگری که توسط معمار و اصلاح طلب هنری رابرتز پیشنهاد شد؛ مشهود بوده است. در "الگوی مهم و تاثیر گذار خانه ای برای خانواده چهار نفره" (1850) ، رابرتز زیركانه خانه را به اتاقهای تخصصی مانند اتاق نشیمن، اتاق کنار آشپزخانه (ویژه ی شستن و نگهداری دیگ و ظرف و تهیه ی مقدمات آشپزی)، اتاق خواب اصلی و اتاق خواب کودکان اختصاص می دهد. اتاقهای خصوصی بیشتری مانند اتاقهای خواب فقط از طریق یک درب قابل دسترسی بوده اند، بنابراین می توان آنها را از بقیه خانه به راحتی جدا کرد، درست مانند خانه خانوادگی که از یک ورودی قابل دسترسی بود و کاملاً از سایر خانه های خانوادگی جدا می شد. به این ترتیب؛ برای جلوگیری از روابط خارج از خانواده در میان صاحبان خانه و تحریک غرور خرده بورژوازی در میان آنها، به طبقات پایین، حریم خصوصی اعطا شد.

یک نیروی مخرب در تاریخچه زیست خانگی، افزایش "سکونت حداقل / Minimum Dwelling" ­_نوعی اقامتگاه که فراتر از خانوار _ بود. به دنبال نمودار معروف این نوع شناسی کارل تیگه، ما می توانیم سکونت حداقل را به مثابه شکلی از فضای داخلی سازمان یافته پیرامون دو قطب فهم کنیم: سلول فردی و امکانات جمعی. حتی اگر - همانطور که تیگه استدلال کرد - گسترش سکونت حداقل با ظهور طبقات کارگری همزمان باشد، می توان ادعا نمود که شجره نامه گسترده تر این نوع شناسی ما را به ظهور جوامع ابتدایی رهبانی باز می گرداند.

راهبان متقدم هرمسی با اصرار بر جستجوی خلوت، خانهء _Home_ خود را در سلول _Cell_ یافتند. ریشه شناسی کلمه "سلول" از کلمه لاتین cella گرفته شده است که به معنی اتاق کوچک یا انبار است. رهبانیت را می توان در ابتدای تاریخ خود به مثابه تلاشی برای خلق تعادل در خلوت و زیست اشتراکی به گونه ای درک کرد که این دو شرط با یکدیگر در تعارض نباشند.

رولان بارت در کتاب خود «چگونه با همدیگر زندگی کنیم»، از جامعه رهبانی به مثابه الگویی برای یک زیست اشتراکی مطلوب استفاده کرد. راهبان متقدم که تصمیم به زیست اشتراکی گرفتند در کلبه های تک نفره حول یک فضای مرکزی –غالباً کلیسا، ساکن شدند. همانطور که بارت اظهار داشت، این شرایط به راهبان اجازه می داد تا با همدیگر زندگی كنند اما از یکدیگر جدا باشند و هر كسی بتواند، به گفته خود، "ایدیوریتمیک" خود را حفظ كنند. در این شرایط آنها توأمان در خوشه های ایدیوریتمیک از یکدیگر جدا شده و با همدیگر در تماس هستند. در درون خوشه ها، زیست اشتراکی امکان خلوت گزینی را بطور کامل انکار نمی کند.

بارت مجذوب این شیوهء زیستن بود و اشاره کرد که دقیقاً این شکل از رهبانیت بستری ست برای آنچه بعدها به گونه شناسی بنیادی جهان مدرن بدل خواهد شد: سکونت در سلول ها یا اتاق های تک نفره. یکی از مظاهر اولیه سکونت در اتاق های تک نفره فراتر از زیست رهبانی، زندان اصلاح شده قرن نوزدهمی بود. همانطور که رابین ایوانز در مطالعه مهم خود پیرامون حبس در کتاب «ساختن فضیلت» خاطرنشان کرد، در پایان قرن هجدهم میلادی تمایل نخبگان به بهبود شرایط حبس با تأمین سلولهایی برای هر زندانی وجود داشت. بهترین تصویر از این شکل و از اشغال اتاق های تک نفره، مدل جرمی بنتام برای "سراسربین" (1843) است. در کنار به حداکثر رسانی کنترل زندانیان و کاهش تعداد زندانبانان، سراسربینِ بنتام قصد داشت "فضیلت" زندانیان را از طریق منزوی سازی افراد، در مقابل وظایف و مسئولیت هایشان، که به راحتی توسط مدیر زندان قابل کنترل است؛ بهبود بخشد. چنین منطق اتاق سلولی همچنین در اشکال اولیه سکونت حداقل برای طبقات کارگری مانند خانه های اسکان باغ هاتون (1851) که توسط هنری رابرتز طراحی شده بود، کار می کرد. در اینجا کارگر -چه مرد و چه زن - توسط سلول خودش به فردی جدا از سایرین بدل می شد، همانطور که سیستم مزدی؛ کارگر را به مثابه یک فردِ نوعی، "عاری" از هرگونه پیوند اجتماعی مانند خانواده، خویشاوندی یا صنفی فرض می کند. علاوه بر این، منطق یک راهرو که به اتاقک ها سرویس می دهد نه تنها به کارایی توزیع، بلکه؛ به کنترل ساکنان اتاق توسط مدیر کمک می رساند.

با ظهور زیست کلانشهری (متروپولیتنی) در قرن نوزدهم، اتاق های تک نفره به صورت خانه های شبانه روزی، بیش از پیش به روشی گسترده برای زیستن بدل شدند. این شکل از زیستن، علی رغم هدف تجاری خود، ساکنان زن و مرد را از قید بار زیست خانگی رها ساخت، در حالیکه؛ کار خانگی را تخصصی می کرد، زیرا صاحبخانه  همه خدمات خانگی را نیز ارائه می داد (غالباً زن). هتل های مسکونی که اغلب به رستوران، لابی و سایر امکانات مجهز بودند، مانند هتل هایی که در نیویورک و سانفرانسیسکو ساخته شده بودند، نوعی زیست جمعی را فراهم می کردند که به طور حتم خانه _House_ را به مثابه منبع طبیعی روابط خانوادگی زیر سوال می برد. به همین دلیل بود که زیستن در هتل اغلب به مثابه کاری غیراخلاقی مورد انتقاد قرار گرفت و عملاً در دهه 1970 فروکش کرد، درست در زمانی که صاحبخانه ها توسط سیاست های مسکن نئولیبرال بشدت مورد حمایت قرار گرفتند. به دلیل نقش مخرب آن در برابر زیست سنتی خانوادگی؛ پانسیون ها و هتل های مسکونی نمونه ای اساسی از تلاش معماران شوروی در اصلاح بنیادی معماری مسکن به سمت برابری و زیست اشتراکی بودند.

در بحران امروز مسکن، ناشی از کالایی شدن مسکن و زمین، سکونت حداقلی در شهرهایی مانند نیویورک، لندن و سانفرانسیسکو در حال بازگشت است. با این حال این شکل جدید از سکونت حداقل، که اغلب "میکرو فلت" _ microflat _ نامیده می شود؛ هم به لحاظ مقرون به صرفه گی و هم از نظر ویژگی جمعی در پیشینه تاریخی آنها تقلیل افراطی فلت مرسوم بورژوازی است.

کارل تیگه، شاعر و منتقد فوق الذکر، که به بهترین وجه پتانسیل سکونت حداقل را به مثابه نوعی زیست در برابر اشکال سنتی خانه گرایی _Domesticity_ درک کرده بود، در سال 1932 کتابی را در حمایت از روشی برای زیستن منتشر کرد که در آن تقلیل فضای زیست فردی از طریق تجمیع خدمات خانگی و کارگری، مانند رزرواسیون، خانه داری، استحمام، غذا خوری تکمیل می گردد. از نظر تیگه، ساماندهی زیستن به شکل سکونت حداقل این توانایی را دارد که توامان بر ایدئولوژی زیست بورژوازی و تقاضای مدرن فزاینده برای "حداقل معیشت" غلبه نماید.

شاید؛ والتر بنیامین متفکری بود که بیش از هر کس به فضای خانگی بورژوازی به مثابه شکل پارادایمی جامعه سرمایه داری توجه داشت. در حالیکه؛ مارکس تکامل مالکیت خصوصی را به مثابه یک فرایند تاریخی سیاسی و اقتصادی نوشته شده در «در نامه های خون و آتش» شرح داد، بنیامین مشاهده کرد که مالکیت خصوصی با ظرافت بیشتری، اما نه کم ضرر تر، در ایدئولوژی دکوراسیون بورژوایی تکامل می یابد. بنیامین؛ فضای خانگی قرن نوزدهم را نوعی هدف برای سکونت می دانست، هنگامیکه سکونت بواسطه زیست در کلانشهرهای صنعتی تهی و انتزاعی شده بود. همانطور که وی در مقاله معروف خود، «پاریس عهد امپراتوری دوم در زمان بودلر» خاطرنشان کرد، از زمان شهروند-پادشاه، لوئیس-فیلیپ، بورژوازی با افراط در طراحی داخلی آپارتمان شخصی، به شدت در پی جبران خسارت در برابر ماهیت بی نتیجه زیست خصوصی در شهر بزرگ بود. به این ترتیب؛ فضای خانگی برای ساکن به فضایی جهت خلق توهم واجد هویت بودن در برابر گمنامی در شهر بدل گشت.

دقیقاً بر خلاف این شکل از زیستن؛ بنیامین روشی برای آن تصور می کند که "بی نام و نشان" خواهد بود و بنابراین می تواند ساکنان شهر را نه تنها از نظر اقتصادی و سیاسی، بلکه بالاتر از همه از لحاظ انسان شناختی، از دام خانه گرایی برهاند. وی در یکی از ظریف ترین و رادیکال ترین تصاویر فکری خود که در سال 1931 (سالی که زندگی اش به طور فزاینده ای دستخوش خطر شد) نگاشته شده است، احتمال "یک شخصیت ویرانگر" را مورد استناد قرار داد: "شخصیت ویرانگر فقط یک شعار دارد: جا باز کردن _ جایی برای خود بیابد. و فقط یک فعالیت: پاکسازی و از نظر محو شدن و رفتن. نیاز او به هوای تازه و فضای آزاد بیش از هرگونه نفرتی است."

در واقع؛ برای هانس مایر، کو اپ اینتریور، یک خانه نیست، بلکه یک سلول ژنریک انفرادی است که متعلق به تمامیت کلان شهرها است. در این فضا، همه ویژگی هایی که در فرد سازی موضوع کارگر مدرن -مرد، زن، بزرگسال، کودک، زن و شوهر، والدین،و خواهران و برادران، ارباب و خدمتگزاران- نقش داشته اند از بین رفته اند. بنابراین کو اپ اینتریور مایر مخالف حداقل وجودی است که توسط معماران سیام ارتقا یافته است- آنان سعی داشتند آپارتمان خانوادگی را به حداقل ممکن برسانند. همانطور که از محصور شدگی شکننده اتاق می توان فهمید، اصل ساکن تک نفره حاکی از آن است که او همیشه در برابر اشکال جدیدی از اتحاد جمعی قرار دارد که ممکن است به مراتب از چارچوب قضایی که تجمعات انسانی طبق آن  در قانون ثبت شده اند؛ نیز فراتر رود. در میزانسن اتاق مایر مشخص نیست که موقعیت اتاق در ساختمانی که بخشی از آن است، چیست.

همانطور که دیدیم، بنیادی ترین جنبه کو اپ اینتریور بی نام و نشان بودنِ مبلمان و خلوتی است که ماهیت صنعتی آن را پنهان نمی سازد. به نظر می رسد این گمنامی صنعتی که وضعیت کالایی آن مشهود است، ارزش دارایی این شیء ها را از بین می برد و برای استفاده مجدد عرضه می نماید. در طراحی مایر، اشیاء (بلکه همچنین معماری) نه عمومی هستند و نه خصوصی، بلکه صرفاً سازه هایی هستند شاید خام، اما به همین دلیل؛ محدود به گزاره هایی برای مصرف اند. در حالیکه؛ مالکیت، مصرف جمعی را در نظر نمی گیرد؛ خواستار شخصی سازی فضاها است با توجه به هویت مفروض مالک یا ساکن که فضا به او اجاره می شود، معماری کاربرد عاری از هویت است، دقیقاً مانند سلول راهب یا یک اقامتگاه موقتی اجاره ای گمنام اما راحت.

شاید؛ مایر قصد داشت با کو اپ اینتریور نسخه معاصر اتاق راهب را طراحی کند که در آن  فقدان مالکیت، تحقق امکان خوشبختی توسط ساکنین در نظر گرفته می شود. اتاق او نشان می دهد که معماری مصرف در برابر معماری مالکیت چه می تواند باشد. در حالیکه؛ دومی باید همیشه هویت و وضعیت صاحب آن را منعکس سازد، اتاق مایر کاملاً عمومی و ناشناس است. اما دقیقاً به همین دلیل این امکان را برای ساکنان خود فراهم می کند که زیستی رها از درد و رنج و فشار سنگین الزام جامعه نسبت به احساس مالکیت را داشته باشند. به همین دلیل؛ ما می توانیم کو اپ اینتریور را به صورت دیالکتیکی تصور نماییم، هم به منزله ارائه زیست خانگیِ بطور فزاینده ناپایدار و هم به مثابه منادی فضا برای هر شخص مانند یک حق اساسی جهانی.


منبع: The Architectural Review

 

نقشه کو اُپ اینریورِ مایر