معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1387
معماری فضای داخلی   - 25
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1320
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22
نظریه معماری   - 1030
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
طراحي داخلي   - 943
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 895
معماری مجازی   - 20
تکنولوژی ساخت   - 878
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
مرزهای معماری   - 806
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
معماری حوزه عمومی   - 803
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 733
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
المان شهری   - 732
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نگاه نو به سكونت   - 724
معماری و نقاشی   - 16
کلان سازه   - 627
جهان علمیْ تخیلی   - 16
معماری و سیاست   - 621
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 552
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 536
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 499
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 474
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 466
معماری کوچک مقیاس   - 14
طراحی صنعتی   - 464
معماری و روانشناسی   - 13
معماری تندیس گون   - 463
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
روح مکان   - 458
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 453
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 11
معماری منظر   - 446
معماری و گیم   - 10
معماری شمایل گون   - 430
معماری و هوش مصنوعی   - 10
باز زنده سازی   - 393
معماری و رسانه   - 10
توسعه پایدار   - 371
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
هنر مدرنیستی   - 362
بی ینال ونیز   - 10
آینده گرایی   - 358
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری یادمانی   - 346
درس گفتارهای اتووود   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماریِ توسعه   - 327
معماری و ادبیات   - 9
معماری سبز   - 316
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
طراحی نئولیبرال   - 301
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری پست مدرن   - 279
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 270
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 261
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 256
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 256
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری ارزان   - 251
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 250
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 247
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 247
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 242
معماری تخت جمشید   - 7
بنای محدود   - 226
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری های تک   - 219
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
گرمایش زمین   - 216
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 196
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری انتقادی   - 194
طراحی و پناهجویان   - 7
مسکن عمومی   - 193
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 185
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 174
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 171
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 165
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 150
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 140
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 138
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 136
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 126
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
معماری ژاپن   - 124
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 113
منبع شناسی اتووود   - 6
بلندمرتبه ها   - 108
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
ترسیمات معماری   - 96
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
معماری بیابانی   - 5
معماری مذهبی   - 87
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
فرهنگ نفت   - 5
معماری فاشیستی   - 79
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماری و فاجعه   - 73
معماری خوانی   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری هند   - 66
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری چین   - 63
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 58
بلوپرینت   - 4
گفت و گو با مرگ   - 56
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 55
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
ویرانه ها   - 54
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 51
معماری جنگلی   - 4
مدارس معماری   - 50
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
زاغه نشینی   - 47
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
پداگوژی   - 44
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
اقتصادِ فضا   - 43
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری دیجیتال   - 42
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 3
معماری پراجکتیو   - 42
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 40
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 40
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 40
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
باهاوس   - 39
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
هنر روسیه   - 33
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
فیلوکیتکت   - 32
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
ده پرسش از هشت معمار   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 25
شهرْخوانی با اتووود   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 11
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 3
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 4
ژاک دریدا   - 18
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 13
ژیل دلوز   - 29
آلوار آلتو   - 19
سائول باس   - 7
آلوارو سیزا   - 9
ساسکیا ساسن   - 9
آن تینگ   - 4
سالوادور دالی   - 2
آنتونی گائودی   - 27
سانا   - 5
آنتونی وایدلر   - 5
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونیو نگری   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنیش کاپور   - 8
سو فوجیموتو   - 11
آی وِی وِی   - 34
سوپراستودیو   - 9
اُ ام اِی   - 40
سورِ فِهْن   - 6
اتوره سوتساس   - 7
سوزان سانتاگ   - 8
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شاشونا زوبوف   - 2
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 13
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 8
فرانک لوید رایت   - 45
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 9
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 2
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 30
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 24
الیس راستورن   - 99
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لویی کان   - 37
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 11
لُکُربُزیه   - 141
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 29
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پاتریک شوماخر   - 3
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پال گلدبرگر   - 1
مایکل سورکین   - 4
پرویز تناولی   - 2
مایکل گریوز   - 6
پری اندرسون   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پل ویریلیو   - 22
مخزن فکر شهر   - 1
پیتر آیزنمن   - 57
مـَــس استودیو   - 3
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 67
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
میشل فوکو   - 46
تئودور آدورنو   - 4
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 1
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 8
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 23
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 100
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 3
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 190
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -766
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -372
صنعتی   -101
فرهنگی   -327
گالری   -84
پاویون   -258
هتل   -75
موزه   -253
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -38
مسکونی ـ تجاری   -159
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -152
ویلا   -6
اموزشی   -132
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
ادوارد سعید؛ از بیْ در کجاییْ تا فلسطین به مثابه یک غایت، بازتدقیق مرزهای تحلیل مکان
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/05/03
مـنـــــــبـع : صدایی متمایز، خارج از جریان حاکم، گفت و گوی طارق علی با ادوارد سعید، برگردان اکبر افسری
تعداد بازدید : 2852

ادوارد سعید یاری دیرین و رفیقی قدیمی بود. ما برای نخستین بار در 1972 در نیویورک در یک گردهمایی با یکدیگر ملاقات کردیم. حتی در آن زمان پرتلاطم، خصوصیتی که او را از همه ما متمایز می ساخت ظرافت ذوق او در پوشیدن لباس بود: همه چیز به دقت انتخاب شده بود، از سر تا پا. تقریباً دشوار است که بتوان او را جور یگری در نظر مجسم کرد. در کنفرانسی که در بیروت به افتخارش برپا شده بود (1997)، ادوارد اصرار کرد که به اتفاق الیاس خوری و او به شنا رویم. وقتی مایو به پا ظاهر شد، به او گفتم چرا حوله اش با آن مایو نمی خواند، سر به هوا جواب داد: خواهی نشوی رسوا ... اما همان شب هنگامی که بخشی از متن عربی کتاب خاطرات خود خارج از مکان را می خواند، پوشش او بی نقص بود. و این تا انتهای زندگی اش، در سراسر جنگ طولانی اش با سرطان خون، ادامه داشت.

در یازده سال آخر زندگی اش، این انسان چنان با بیماری اش خو کرده بود ـ بستری شدن منظم در بیمارستان، علاقه به آزمایش تازه ترین داروها، سر باز زدن از پذیرش شکست ـ که فکر می کرد نابودنشدنی است. سال پیش، کاملاً بر حسب تصادف، پزشک سعید را در نیویورک ملاقات کردم. در پاسخ به سؤالات من گفت هیچ توجیه پزشکی برای زنده ماندن ادوارد وجود ندارد. این روحیه تزلزل ناپذیر او به عنوان یک رزمنده، اراده معطوف به زندگی بود که او را برای سالهایی چنین طولانی زنده نگاه داشت. سعید به همه جا سفر می کرد. همیشه از فلسطین سخن می گفت، اما در عین حال از ظرفیت اتحاد سه فرهنگ نیز، که تأکید می کرد مشترکات بسیاری با هم دارند، یاد می کرد. هیولا، امعا و احشای او را می جوید، اما آنها که برای دیدنش می آمدند چیزی مشاهده نمی کردند، و ما هم که می دانستیم ترجیح می دادیم فراموش کنیم وقتی سرطان لعنتی دست آخر او را از ما گرفت، ضربه بسیار شدید بود.

مقابله او با اربابان قدرت فرهنگی و سیاسی غرب و صدرنشینان جهان عرب، مهمترین ویژگی زیست نامه سعید است. جنگ 6 روزه 1967 زندگی سعید را تغییر داد ـ پیش از آن واقعه او اصلاً درگیر مسائل سیاسی نبود. پدرش هم فلسطینی مسیحی بود که در 1911، در 16 سالگی، برای پرهیز از افتادن در دام نظام وظیفه اجباری عثمانی ها جهت جنگیدن در بلغارستان، به آمریکا مهاجرت کرده بود. او تبعه آمریکا شد و در عوض، در جنگ جهانی اول در ارتش آمریکا در فرانسه خدمت کرد. پس از آن به بیت المقدس برگشت، جایی که در 1935 ادوارد به دنیا آمد. سعید هرگز ادعا نکرد که یک فلسطینی پناهنده ضربه خورده از ستم و فلاکت است، چیزی که برخی بی اعتبار کنندگانش بعدها دعا کردند.

خانواده به قاهره رفت، جایی که پدرش، ودیع سعید، یک کسب و کار موفق لوازم التحریر فروشی راه انداخت و ادوارد را به یک مدرسه انگلیسی زبان نخبگان فرستاد. سالهای نوجوانی، سالهای تنهایی بود، تحت سلطه پدری ویکتوریایی، که در چشم او پسرش به انضباط و مراقبتی دایمی نیاز داشت؛ ساعتهای فراغت از مدرسه نیز بدون دوست سپری می شد. رمان ها جایگزین دوستان شدند. دفو، اسکات، کیپلینگ، دیکنز، مان. به افتخار شاهزاده ولز بود که ادوارد نامیده شد، اما به رغم سلطنت طلبی پدرش، به جای آن که برای تحصیل به انگلستان فرستاده شود، در 1951 به آمریکا راهی اش کردند. سعید بعدها درباره نفرتش از مدرسه های شبانه رویزی "پیرایشگرانه و ریاکارانه" نیوانگلند [در آمریکا] نوشت: "خرد کننده و گیج کننده." تا آن زمان او فکر می کرد که دقیقاً می داند که کیست، با "نقایص اخلاقی و جسمانی" و همه معایب دیگرش. اما در ایالات متحد می بایست خود را در قالب چیزی که نظام می خواست بازسازی کند.

نقطه عطف 1967

با این همه، سعید در محیط جامعه و دانشگاههای شرق آمریکا شکوفا شد، ابتدا در پرینستن و سپس در هاروارد، جایی که ، همان طور که بعدها می گفت، این امتیاز را داشت که بتواند در سنت ادبیات تطبیقی زبانشناسی تاریخی آلمانی تحصیل کند. سعید تدریس در دانشگاه کلمبیا را در 1963 غاز کردغ اولین کتاب او، درباره کنراد سه سال بعد منتشر شد. هنگامی که در 1994 در نیویورک در گفت و گوی شبکه چهار تلویزیون BBC در این باره از او سؤال کردم، سالهای آغازین کارش را در این دانشگاه بین سالهای 63 و 67، به عنوان "سالهای دوریان گری" توصیف کرد:

طارق: بنابراین یکی از چهره های شما استاد ادبیات تطبیقی بود که کار خودش را می کرد، درس می داد، و با تریلینگ و دیگران کار می کرد؛ اما در همان حال در درون شما آدم دیگری هم در حال شکل گرفتن بود ـ که شما آنها را از هم جدا می داشتید؟

سعید: بله، آن دو را می بایست از هم جدا نگه می داشتم. جایی برای آن دیگری وجود نداشت. من پیوند خود را با مصر به نحوی مرثر جدی می گرفتم. فلسطین هنوز وجود نداشت، بخشی از خانواه من در مصر و بخشی در لبنان زندگی می کردند. من در هر دو کشور بیگانه بودم. علاقه و کار و بار خانوادگی هم نداشتم زیرا این جا بودم. در واقع تا سال 1967 در مورد خودم ذکر و فکری نداشتم، جز آن که آدمی هستم دنبال کار خود. در این راه تنها با چند مسئله کلنجار می رفتم. این حقیقت ذهنم را آزار می داد که قهرمانان فرهنگی ام ـ ادموند ویلسن، آیزایا برلین، رینهولد نیبور ـ جملگی صهیونیست های مرتجعی بودند. نه فقط هوادار اسرائیل بودند، بلکه مهمل¬ترین حرف ها را هم درباره عرب ها می زدند. اما آنچه می توانستم بکنم این بود که این مطالب را به خاطر داشته باشم. از لحاظ سیاسی جایگاهی نبود که به سوی آن بروم. در نیویورک بودم که جنگ 6 روزه در گرفت؛ و کاملاً برایم خرد کننده بود. در آن لحظه، جهانی که می شناختم پایان یافت. سال ها در ایالات متحد بودم اما این نخستین بار بود که شروع کردم با سایر عرب ها تماس بگیرم. تا 1970، کاملاً غرق در سیاست و نهضت مقاومت فلسطین شده بودم!

اثر 1975 او، ـ سرآغازها ـ گونه ای درگیری حماسی با دشواریهای ناشی از این "نقطه عزیمت" بود که با دیدگاه های ویرباخ، ویکو، فروید، و خواندن متفاوت رمان های مدرنیست ها ترکیب یافته بودـ و از همه بالاتر، شرق شناسی، محصول چنین بزنگاهی محسوب می شد. شرق شناسی در 1987، در زمانی که سعید عضو شورای ملی فلسطین بود، منتشر شد. شرق شناسی ترکیبی از بحث جدلی و پرشور یک فعال سیاسی توأم با خشم یک منتقد فرهنگی است. مانند همه آثار جدلی بزرگ، از تعادل پرهیز دارد. زمانی به او گفتم که در نظر بسیاری از مردم جنوب آسیا، مشکل شرق شناسان اولیه بریتانیایی ایدئولوژی امپریالیستی آنها نیست، برعکس، تا حد زیادی از نظر سیاسی منزه به حساب می آیند؛ به علت ترجمه متون سانسکریت احترامی زیاده برای خود پدید آورده اند. سعید خندید و تأکید کرد که شرق شناسی اساساً کوششی بود در جهت بی اعتبار کردن مفروضات بنیادگرایانه غرب نسبت به اعراب خاورمیانه. گفتمان "شرق" ـ اسفا که نفوذ فوکو محسوس بود ـ که از دو قرن پیش در فرانسه و بریتانیا پس از فتح مصر توسط ناپلئون شکل گرفت، به عنوان ابزاری هم برای تسلط و هم برای تقویت هویت فرهنگی اروپا در برابر جهان عرب در نظر امده است. او، به این دلیل، آگاهانه بر عجیب و غریب جلوه دادن، مبتذل سازی، و تحریف خاورمیانه و فرهنگ آن تأکید کرده بود تا نشان دهد که مفروضات امپریالیستی را به عنوان یک حقیقت جهانی تصویر کردن یک دروغ است، چه این امر بر مبنای دیدگاهی ابزاری و یک جانبه برای کمک به سلطه غرب پایه ریزی شده است.

شرق شناسی پیامهای دانشگاهی قارچ گونه ای داشت. در حالی که سعید بی تردید از موفقیت کتاب سرفراز و خرسند بود، از چگونگی سوء استفاده از کتاب هم کاملاً آگاهی داشت و اغلب از مسئولیت اولادان ناخلف اسفبارش برائت می جست: چگونه کسی به خود اجازه می دهد مرا متهم به زدن افترایی چون "مرد سفید پوست مرده است" کند؟ در حالی که همه کس می داند که من عاشق کنراد هستم. سپس به سرغ فهرستی از منتقدان مدرنیست می رود و هر یک از آنها را به نوبت به خاطر تأکید بر هویت و دشمنی با روایت خود مورد حمله قرار می دهد. یک بار به او گفتم: "ردیه ای بر همه اینها بنویس" پاسخ او این بود: "چرا تو نمی نویسی؟" آنچه ضبط کردیم معتدل تر بود

 طارق: چنگ 1967 تو را رادیکالیزه کرد، تو را به طرف سخنگو شدن فلسطینیان راند؟

سعید: در درجه اول، عرب، بعد فلسطینی.

طارق: و شرق شناسی تو از چنین تعهد تازه ای سرچشمه گرفت.

سعید: شروع کردم به صورتی روشمند به مطالعه آنچه درباره خاورمیانه نوشته شده بود. آن نوشته ها با تجربیات من انطباق نداشت. از اوایل دهه هفتاد، شروع به تشخیص این نکته کرم که تحریف ها و بد معرفی کردن ها جنبه سیستماتیک داشته و جزئی از نظام بزرگ اندیشه غرب، از کل کارکرد غرب نسبت به جهان عرب است. این حس در من تقویت شد که مطالعه ادبیات اساساً کاری تاریخی است و تنها یک امر زیباشناختی نیست. من همچنان به نقش زیبایی شناسی معتقدم؛ اما "قلمرو دبیات" به خاطر خود آن یک اشتباه است. یک بررسی جدی تاریخی باید با این واقعیت شروع شود که فرهنگ، متأسفانه، در سیاستی پیچیده شده است. توجه من معطوف به بزرگان ادبیات غرب بود ـ آنها را می خواندم، نه به عنوان شاهکارهایی که باید بزرگشان داشت، بلکه به منزله آثاری که آنها را باید در ژرفای تاریخی شان درک کرد. اما در عین حال فکر می کنم که نمی توانی بدون دوست داشتن این کتاب ها، بدون آنکه خاطرنشان را بخواهی، چنین کنی.

فرهنگ و امپریالیسم، منتشر شده در 1995، مباحث اصلی شرق شناسی را به توصیف الگوهای عمومی تر روابط میان غرب مادر شهر و سرزمین های ماورای بحار آن، فراتر از اروپا و خاورمیانه، گسترش داد. این کتاب که در دوره سیاسی متفاوتی نوشته شده بود برخی حملات نیشدار را متوجه خود کرد. در ضمیمه ادبی تایمز جر و بحث مشهوری با ارنست گلنر در گرفت ـ که فکر می کرد سعید می بایست حداقل نوعی سپاسگزاری به خاطر نقش امپریالیسم به عنوان یک نقاله مدرنیته و تجدد ابراز کند. بعدها که گلنر خواست کج دار و مریز راه آشتی پیش گیرد، سعید بخشندگی نشان نداد؛ برای مؤثر بودن، تنفر باید بی غل و غش باشد، سعید این جا هم مانند جاهای دیگر به همان اندازه که به دست آورده بود از دست داد.

اما در آن زمان بحث درباره فرهنگ در سایه وقایع فلسطین قرار گرفته بود. وقتی از او پرسیدم آیا 1971 برای او هیچ معنایی دارد، بدون هیچ تردید گفت: "بله، اعلامیه بالفور." نوشته های سعید درباره فلسطین کاملاً رنگ و بوی متفاوتی از هر آنچه او نوشته است دارد، در سادگی آنها شوری کتاب مقدس گونه نهفته است. فلسطین، غایت او بود. در پایان فرآیند صلع، سرزنش قربانی ها و تعداد یگری از کتاب هایش، در ستون هایش در الاهرام و مقالات او در آن روزنامه و لندن ریویو آو بوکس، آن شعله ای که در 1967 برافروخته شد پیوسته فروزان تر شد. او یک نسل را یاری کرد تا تاریخ واقعی فلسطین را درک کند و موضع ها به عنوان گزارشگر واقعی مردمش و سرزمین اشغال شده آنهاست که در سراسر هان برایش احترام و ستایش به ارمغان آورد. فلسطینیان قربانیان غیرمستقیم یهودی کشی اروپایی در جهنگ جهانی دوم شده اند؛ اما ظاهراً کمتر سیاستمداری در غرب به این امر توجه دارد. سعید به وجدان جمعی آنها زخمی زد، و آنها بدین خاطر او را دوست نمی داشتند.

ضد اسلو

دو دوست نزدیک ادوارد سعید که اغلب اندرزهایشان را مدنظر داشت ـ ابراهیم ابو لقود و اقبال احمد ـ در فاصله سه سال در 1999 و 2001 درگذشتند. برای سعید مرگ آنها از دست رفتنی بزرگ بود اما فقدان آنها او را در یورش ادبی اش به دشمن مصمم تر ساخت. با آن که چهارده سال عضو مستقل "شورای ملی فلسطین" بود و کمک کرد تا نطق عرفات در مجمع عمومی سازمان ملل در 1984 ویرایش و بازنویسی شود، به صورتی فزاینده از نبود دیدگاهی راهبردی که ویژگی بیشتر رهبران فلسطینی بود انتقاد می کرد، دست دادن رابین و عرفات را در کاخ سفید یک "نمایش مبتذل" نامید و در نوشته ای از توافق اسلو ـ که پس از جنگ 1991 خلیج فارس توسط آمریکا و اسرائیل بر فلسطین مغلوب تحمیل شده بودـ به عنوان "ابزار تسلیم" و "ورسای فلسطین" نام برد؛ حاصل آن توافق، به ازای رشته ای از چشم پوشی های تاریخی، چیزی نبود بجز یک بانتونستان. در عین حال، اسرائیل دلیلی ندارد که تا آن زمانی که واشنگتن با اسلحه و پول تأمین اش می کند، از سرزمین های تصرف شده اش دست بکشد. قائم مقام عرفات، نبیل شعث، صدای مرتجع ترین منتقدان شرق شناسی را بازتاب داد: "او [سعید] می بایست به نقد ادبی اش بچسبد. بالاخره، او نباید بحث درباره شکسپیر را کسر شأن خود بداند."

تاریخ، تحلیل سعید را تأیید کرد. در یکی از ویران کنده ترین حملات سعید به عرفات، که در سال 2001 در صفحات الاهرام چاپ شد، پیمان اسلو صرفاً به عنوان تأییدی تازه بر اشغال که فقط 18 درصد زمین های اشغال شده در 1967 را به دولت فاسد و ویشی وار عرفات واگذار می کند، دولتی که مأموریتش اساساً کنترل و مالیات گیری از مردمش به نمایندگی از جانب اسرائیل است، محکوم کرد:

مردم فلسطین شایستگی وضع بهتری را دارند. ما به روشنی می گوییم که با عرفات و دار و دسته اش در قدرت، امیدی وجود ندارد... آنچه فلسطینی ها بدان نیازمندند رهبرانی اند که به واقع از میان مردم و برای مردم باشند، کسانی که عملاً در عرصه کارزار مقاومت کنند. نه بوروکرات های چاق و چله ای که سیگار برگ بکشند، حواسشان به کسب و کارشان باشد و نو کردن پاسپورت های ویژه شان، کسانی که همه رد پاهای شرافت و اعتبارشان پاک شده است ... ما به یک رهبری یکپارچه و همدل که ظرفیت اندیشیدن، برنامه ریزی و تصمیم گیری داشته باشد نیازمندیم، نه دار و دسته ای که زمانی که اسرائیل بدون ترس از مجازات مردم آنها را به خاک و خون می کشد در برابر پاپ و جورج بوش زانو بزنند ... مبارزه جهت رهایی از اشغال اسرائیل بستگی به لیاقتی دارد که هم اکنون هر فلسطینی در مقاومت خود بروز می دهد.

آیا حماس می تواند یک جایگزینی جدی را تدارک ببیند؟

سعید به من گفت: "این یک جریان اعتراض جدی علیه اشغال است": به عقیده من، ایده های آنان درباره یک حکومت اسلامی هنوز کامل نیست و عده ای از کسانی را که در فلسطین زندگی می کنند قانع نمی کند. این ها این وجه از برنامه ای آنان را جدی تلقی نمی کند. وقتی از آنها، هم در ساحل غربی و هم در جاهای دیگر، سؤال می کنید که سیاست های اقتصادی شما چیست؟ نظر شما در مورد نیروگاه های برق یا خانه سازی کدامست؟ آنها جواب می دهند: «"بله، درباره اینها در حال فکر کردنیم." هیچ برنامه ریزی اجتماعی که بتوان بر آن برچسب اسلامی زد مشاهده نمی شود. من آنها را جماعتی می بینم که اسلام در نظر آنها اعتراض علیه بن بست حاضر است، علیه میانمایگی و ورشکستگی حزب حاکم. دولت فلسطینی اکنون سرخورده و فاقد اعتبار است ـ مانند حاکمان مصری و سعودی؛ دولت های دست آموز آمریکا.

ورای خواسته مکرر اسرائیل که مقامات فلسطینی می بایست حماس و جهاد اسلامی را سرکوب کنند، سعید به صرافت متوجه این "امید" اسرائیلی هاست که "چیزی شبیه جنگ داخلی در فلسطین به راه افتد"، بارقه امیدی در چشم ارتش اسرائیل. با این همه سعید، در ماه های آخر عمرش، همچنان می توانست از رد کردن سرسختانه سخن رئیس ستاد ارتش اسرائی از سوی فلسطینیان، که این مردم را "شکست خورده" نامیده بود، شاد باشد و نشانه هایی از سیاست هایی خلاق تر در گروه "ابتکار سیاسی ملی" به رهبری مصطفی برغوتی مشاهده کند: "در این گروه این دیدگاه وجود ندارد که کشوری موقتی در 40 درصد اراضی فلسطینی به صورت مصنوعی ساخته شود، پناهندگان و آوارگان به حال خود رها شوند، و بیت المقدس در دست اسرائیل باقی بماند، بلکه سرزمینی آزاد شده از اشغال نظامی می خواهند که، در موارد ممکن، با اقدام جمعی عرب ها و یهودی ها برپا شود."

با مرگش، ملت فلسطین رساترین صدای خود را در نیمکره شمالی، دنیایی که کم و بیش رنج مستمر فلسطینیان را نادیده می گیرد، از دست داد. برای مقامات اسرائیلی، آنها انسان های درجه دوم هستند؛ در نظر مقامات آمریکایی، جماعتی تروریست؛ برای رژیم های پولکی عرب، دردسر دائمی. در آخرین نوشته ای سعید، جنگ عراق و مدافعان بسیار آن تقبیح شده اند. او برای آزادی و رهایی از خشونت و دروغ سخن می گفت. می دانست که اشغال دو سرزمین فلسطین و عراق، صلح را در منطقه دوردست تر می کند. صدای او جانشین ناپذیر است. اما میراثش بر جای خواهد ماند. زندگی هایی بسیار پیش روی اوست.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
پوریا فرخی ( 1392/05/21 ) :
امیدوارم که بتونم از مرز بگذرم,امیدوارم دریا همون قدر آبی باشه که توی رویاهای من بود

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

ادوارد سعید و ادبیات؛ در کشاکش سیاست و زیبایی شناسی
شرق شناسی و ادوارد سعید
ادوارد سعید و افسانه برخورد تمدن‌های ساموئل هانتیگتون
تراشه های کانسپچوال ـ ادوارد سعید، خانه فروریخته و صورت بندیِ نوینِ اخلاقیِ تازه ـ مکان ها
ادوارد سعید و شرق به مثابه دیگریِ خیالیِ اروپای سفید
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group