معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1452
جشن نامه اتووود   - 21
منظر شهری   - 1439
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
نظریه معماری   - 1079
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
طراحي داخلي   - 998
معماری و هوش مصنوعی   - 20
سازه های شهری   - 925
معماری و گیم   - 20
تکنولوژی ساخت   - 909
پردیس ویترا   - 18
معماری حوزه عمومی   - 852
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
مرزهای معماری   - 832
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نگاه نو به سكونت   - 780
شهرهای در حرکت   - 15
نظریه شهری   - 774
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
المان شهری   - 765
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری و سیاست   - 704
معماری بایومورفیک   - 15
کلان سازه   - 641
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
معماری مدرن   - 615
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
معماری پایدار   - 559
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
منتقدان معماری   - 530
معماری جنگلی   - 12
آرمان شهرگرایی   - 513
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
روح مکان   - 499
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 497
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
طراحی صنعتی   - 484
بی ینال ونیز   - 10
معماری تندیس گون   - 477
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماری منظر   - 475
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 473
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری شمایل گون   - 438
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
آینده گرایی   - 426
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 9
باز زنده سازی   - 414
آنتروپوسین   - 8
هنر مدرنیستی   - 410
طراحی مُد   - 8
توسعه پایدار   - 396
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری یادمانی   - 362
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 345
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماریِ توسعه   - 339
معماری بیابانی   - 8
معماری سبز   - 333
معماری خوانی   - 8
طراحی نئولیبرال   - 323
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 319
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
اتووود کلاسیک   - 288
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
تغییرات اقلیمی   - 277
طراحی و پناهجویان   - 7
بدنه سازی شهری   - 268
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 264
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 264
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
معماری ارزان   - 259
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری محدود   - 255
معماری تخت جمشید   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 251
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 240
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 233
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 233
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 223
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 209
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 208
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 205
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 200
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 198
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 193
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 170
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 166
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 151
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 147
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 139
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 133
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
ترسیمات معماری   - 129
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری ایران   - 119
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری و فاجعه   - 119
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 113
فرهنگ نفت   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 92
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماری مذهبی   - 87
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری مصر   - 5
معماری فاشیستی   - 83
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 81
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 5
اکسپو   - 79
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
اقتصادِ فضا   - 79
عبور از مرحله جنینی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 70
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 68
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
فیلوکیتکت   - 67
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
گفت و گو با مرگ   - 67
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری هند   - 66
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
معماری چین   - 66
اتووودْ آبزرور   - 4
ویرانه ها   - 62
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
مدارس معماری   - 55
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری پراجکتیو   - 53
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
زاغه نشینی   - 52
بلوپرینت   - 4
معماری فضای داخلی   - 52
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
پداگوژی   - 51
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری دیجیتال   - 48
پداگوژی انتقادی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 47
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری و رسانه   - 47
شهر ژنریک و نامکان ها   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
باشگاه مشت زنی   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 43
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
باهاوس   - 41
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
هنر روسیه   - 38
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
جهان علمیْ تخیلی   - 34
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری و روانشناسی   - 33
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
طراحی پارامتریک   - 30
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
بحران آب   - 29
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
معماری و نقاشی   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 24
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری مجازی   - 23
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
معماری و ادبیات   - 22
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
معماری کوچک مقیاس   - 21

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 10
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 6
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 32
آلدو روسی   - 14
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 42
سوزان سانتاگ   - 9
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 15
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 50
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 46
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 29
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 14
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 6
اسلاوی ژیژک   - 18
گابریل کوکو شنل   - 2
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 37
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 26
الیس راستورن   - 112
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 56
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 26
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 8
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لویی کان   - 39
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 12
لُکُربُزیه   - 147
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 31
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 8
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 54
پییر ویتوریو آئورلی   - 12
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 35
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 9
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 30
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 6
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 29
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 6
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 2
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 13
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 2
حسن فتحی   - 6
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 13
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 29
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رضا دانشمیر   - 5
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رم کولهاس   - 103
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 31
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 5
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 191
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 18

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -810
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -396
گالری   -87
فرهنگی   -336
هتل   -77
پاویون   -268
ورزشی   -65
موزه   -255
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
اداری ـ خدماتی   -232
حمل و نقل عمومی   -39
تفریحی   -163
ویلا   -8
مسکونی ـ تجاری   -163
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -138
مجموعه های مسکونی   -4
صنعتی   -106
عناصر یادمانی شهری   -1
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
هانا آرنت به مصاف آدولف آیشمن می‌رود
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1394/04/01
مـنـــــــبـع : www.tarjomaan.com به قلم جودیت باتلر و ترجمه رضا جاسکی
تعداد بازدید : 2372

پنجاه سال پیش هانا آرنت، نویسنده و فیلسوف، شاهد پایان محاکمۀ آدولف آیشمن، یکی از چهره‌های اصلی برپایی هولوکاست بود. آرنت برای پوششِ محاکمه، اصطلاح “ابتذال شر” را سکه زد، اصطلاحی که از آن پس به چیزی شبیه یک کلیشۀ روشنفکری بدل شد. اما واقعاً منظور او چه بود؟ چیزی که مطمئناً منظور آرنت نبود، “عادی شدن شر” بود، یا اینکه آیشمن و دارودستۀ نازی‌اش جرمی عادی مرتکب شده بودند. در واقع، می‌پنداشت که آن جرم و جنایت استثنایی بود، هر چند بی‌سابقه نبود؛ و در نتیجه قضاوت حقوقی دربارۀ آن، به رویکرد جدیدی نیاز داشت.

چنانکه او تأکید ‌می‌کرد، حداقل دو چالش در قضاوت حقوقی دربارۀ این موضوع وجود داشت و در پس آن دو، بطور کلی چالشی در فلسفه اخلاق بود. اولین مشکل مربوط به قصد و نیت قانونی است. آیا برای گناهکار شناختن آیشمن، دادگاه می‌بایست ثابت کند که قصدِ نسل کشی داشته است؟ استدلال او این بود که آیشمن می‌توانست “قصد” نداشته باشد، از آن رو که او نمی‌توانست دربارۀ جنایتی که به دوش گرفته بود، فکر کند. آرنت فکر نمی‌کرد که آیشمن بدونِ شعور اقدام به عمل کرده باشد، اما اصرار داشت که اصطلاح “تفکر” باید برای حالتِ فکورانۀ خردمندی اختصاص داده شود.

او کنجکاو بود بداند آیا نوع جدیدی از “ذهنیت تاریخی” با “ناسیونال سوسیالیسم” امکان‌پذیر شده بود که در آن، انسان‌ها سیاست را اجرا می‌کردند، اما دیگر “نیتی” به معنای عادی کلمه نداشتند؟ از نظر او داشتن “نیت”، تأمل دربارۀ عمل خویش به عنوان یک موجود سیاسی است، موجودی که زندگی و تفکرش وابسته به زندگی و تفکر دیگران است. بنابراین، در درجه اول، ترس آرنت از این بود که آنچه که مبتذل و “پیش پاافتاده” شده بود، خودِ فکر نکردن بود. این حقیقت به هیچ‌وجه مبتذل و پیش پاافتاده نبود، بلکه بی‌سابقه، تکان‌دهنده و اشتباه بود.

آرنت با نوشتن دربارۀ آیشمن، در تلاش بود تا آنچه که مایۀ بی‌سابقگی نسل‌کشیِ نازی‌ها بود را درک کند؛ آنهم نه برای آنکه موضوعی استثنایی برای اسرائیل ایجاد کند، بلکه برای آن‌که بتواند جنایت علیه انسانیت را بفهمد، انسانی که می‌بایست به نابودی یهودیان، کولی‌ها، همجنس‌گرایان، کمونیست‌ها، معلولین و بیماران اعتراف کند. دقیقاً قصور در تفکر بود، قصور در توجه به اهمیت و ارزشی که فکرکردن را ممکن می‌کرد؛ بنابراین تخریب و جابجایی کل جمعیت، نه فقط حمله به آن گروه‌های مشخص، بلکه خودِ انسانیت بود. در نتیجه، آرنت به این موضوع اعتراض داشت که ملت-دولتی مشخص [اسرائیل-یهودیت]، بطور اختصاصی محاکمۀ آیشمن را به نام مردم خود انجام می‌دهد.

برای آرنت در این برهه تاریخی، عقلانی کردن و آمادگی برای جنایات ضد بشری ضرورت یافت، و این بطور ضمنی تعهد به ایجاد ساختارهای جدید قانون بین‌المللی بود. بنابراین اگر جنایت علیه بشریت “پیش پاافتاده” بود، دقیقاً به این خاطر بود که جنایت بطور روزمره و سیستماتیک صورت می‌گرفت، بدون آنکه بقدر کافی از آن نامی برده شود و یا مخالفتی با آن صورت گیرد. به عبارتی وی با اطلاقِ “پیش پاافتاده” به جنایت علیه بشریت، تلاش می‌کرد این نکته را خاطر نشان سازد که چگونه جنایت برای جنایتکاران، بدون نفرت اخلاقی و خشم و مقاومت سیاسی، پذیرفته و عادی شده و به اجرا در می‌آمد.

اگر چه آرنت معتقد بود که درک موجود از قصد و نیت قانونی و دادگاه‌های جنایی ملی، برای قضاوت دربارۀ جنایات نازی‌ها نامناسب بود، اما مضاف بر آن، می‌پنداشت که نازیسم به اندیشیدن و تفکر هجوم برده. دیدگاه‌های او بلافاصله بر جایگاه و نقشِ فلسفه در قضاوت دربارۀ نسل‌کشی افزود؛ وی خواهان شکل جدیدی از اندیشۀ سیاسی و قضایی بود که به اعتقادش می‌توانست هم تفکر را تضمین کند و هم حقوقِ جامعه متنوع و بی‌انتهای جهانی را برای حفاظت مقابل تخریب تأمین نماید.

آنچه مبتذل و پیش پاافتاده شد -و البته به صورتی حیرت‌انگیز- فقدان تفکر بود. البته در یک نقطه فقدان تفکر دقیقاً نام جنایتی است که آیشمن مرتکب می‌شود. ممکن است لحظۀ اول فکر کنیم که این روشی پرجنجال برای توصیف جرم و جنایت هولناک اوست، اما از نظر آرنت، نسل‌کشی نتیجۀ فقدان تفکر است و یا مطمئناً می‌تواند باشد.

البته واکنش اولیه به چنین ادعای ساده و بی‌تکلفی می‌تواند این باشد که آرنت قدر تفکر را دست بالا می‌گرفت یا اینکه درجه بالایی از تفکر را مدنظر داشت که با حالت‌های مختلف تأمل، مِن مِن کردن، یا پچ‌پچ آرام که همان نام را دارند، مطابقت ندارد.

در واقع، کیفرخواست او علیه آیشمن، فراتر از آدمی در جهانی تاریخی، جائی که تفکر واقعی محو شده بود، می‌رود و در نتیجه جنایت علیه بشریت به طور فزاینده‌ای “فکر کردنی” شد. تخریب تفکر دست در دست تخریب سیستماتیک مردم عمل می‌کرد.

از آنجا که آرنت بر ناتوانی آیشمن در فکر کردن به عنوان روشی برای اسم گذاشتن روی بزرگترین جنایت او تمرکز می‌کند، کاملاً روشن است که معتقد باشد دادگاه‌های اسرائیلی به اندازه کافی فکر نمی‌کنند؛ و به همین خاطر، به دنبال یافتن راهی برای اصلاح اقدامات قانونی آن‌ها بود. هر چند آرنت با حکم نهایی دادگاه موافقت کرد، یعنی اینکه آیشمن باید به مرگ محکوم شود، اما او با استدلال‌هایی که در دادگاه مطرح می‌شد و با نمایش مضحک خود دادگاه مخالف بود. او معتقد بود دادگاه می‌بایستی بر اعمالی که او مرتکب شده است متمرکز شود، اعمالی که منجر به ایجاد سیاست نسل‌کشی شده بود.

آرنت مانند یوسال روگات، فیلسوف حقوق قبل از خود، فکر نمی‌کرد که تاریخ ضدیت با یهودیان و یا حتی بطور مشخص این ضدیت در آلمان، می‌تواند محاکمه شود. او مخالف آن بود که آیشمن بُز بلاگردان شود؛ او به بعضی از روش‌هایی که اسرائیل برای تحکیم و مشروعیت اختیارات قانونی و آرمان‌های ملی خود، در محاکمه استفاده می‌کرد، انتقاد داشت. چنین می‌انگاشت که دادگاه در فهم و درک انسان و اعمالش شکست خورده. هر انسانی [یا باید] برای مقابله با نازیسم و اقدامات آن‌ها ایستادگی می‌کرد، و یا در نهایت انسانی بیمار در نظر گرفته می‌شد. چنین به نظر می‌رسید که برای دادستان مهم نبود که این دو تفسیر در اصل با هم در تضاد بودند. آرنت اعتقاد داشت که دادگاه مستلزم “انتقاد از ایدۀ گناه جمعی” بود، همچنین، مستلزم تأمل و غور گسترده‌تری دربارۀ چالش‌های مشخص تاریخی‌ای که مسئولیتِ اخلاقی تحت شرایط دیکتاتوری فراپیش می‌نهاد. البته او آیشمن را بخاطر ناتوانی در انتقاد از قانون جاری و مرسوم سرزنش می‌کرد، یعنی ناتوانی از فاصله گرفتن از الزاماتی که قانون و سیاست بر او تحمیل کرده بود؛ یا به عبارتی او آیشمن را بخاطر اطاعتش، ناتوانی در انتقاد و نقصان تفکر مقصر می‌دانست.

اما بیش از این، او آیشمن را بخاطر ناتوانی در تشخیص این موضوع نیز محکوم می‌کرد که تفکر، آمیزش موضوع در یک گروه یا جمع است و نمی‌توان آن را به هدف نسل‌کشی پیوند زد. به نظر او موجود بدون فکر، می‌تواند به سمت نسل‌کشی کشیده شده یا مرتکب بدان گردد. البته، آن‌ها می‌توانند چنین افکاری داشته، یا نسل‌کشی را تدوین و اجرا نمایند، همان‌طور که آیشمن بوضوح چنین کرد، اما از نظر آرنت، چنین محاسباتی را نمی‌توان “فکر کردن” نامید. ما ممکن است سؤال کنیم، چگونه فکر کردنِ هر فکری، “من” را به عنوان بخشی از “ما” در هم می‌آمیزد، به گونه‌ای که نابودی بخشی از کثرت زندگی انسانی، نه فقط به معنی نابودی خود فرد، که اساساً به مثابۀ پیوندی با آن کثرت درک می‌شد، بلکه همچنین منجر به نابودی همه شرایط خود اندیشه می‌گردد.

سؤالات بسیارند: آیا فکر کردن بایستی به مثابه یک فرایند روانی درک شود یا، واقعاً چیزی که بتوان آن را بدرستی توصیف کرد، یا فکر کردن به معنای آرنتی، همیشه نوعی تمرین در قضاوت کردن است، و در یک عمل هنجاری و قاعده‌ای در هم امیخته می‌شود. اگر “من” که فکر می‌کند بخشی از یک “ما”ست و اگر “من” فکر می‌کند که متعهد به حفظ “ما” است، چگونه رابطه بین “من” و “ما” را درک می‌کنیم و فکر کردن، چه پیامدهای مشخصی برای قواعد حاکم بر سیاست -به ویژه رابطه انتقادی با قانون جاری- دارد؟ کتاب آرنت دربارۀ آیشمن، بسیار ستیزه‌جویانه است. اما ارزش دارد یادآوری کنیم که وی فقط مسأله دادگاه‌های اسرائیل را مطرح نمی‌کند و روشی که آن‌ها آیشمن را به مجازات مرگ محکوم نمودند. او همچنین خودِ آیشمن را بخاطر فرموله‌کردن و اطاعت از مجموعه‌ای از قوانین مضر نیز سرزنش می‌نماید. یکی از ویژگی‌های بلاغی کتاب وی دربارۀ آیشمن این است که مکرراً، به نزاع با خود او ختم می‌شود. در اکثر موارد، آرنت از دادگاه و او به عنوان شخص سوم گزارش می‌دهد، اما لحظاتی وجود دارند که آرنت وی را مستقیماً مورد خطاب قرار می‌دهد، البته نه در دادگاه بلکه در متن خود. یکی از چنین مواردی وقتی است که آیشمن ادعا می‌کند که او در اجرای راه حل نهایی فقط به عنوان فرمانبردار عمل کرده است، و اینکه او چنین حکم اخلاقی را از خواندن کانت استنتاج کرده بود.

ما می‌توانیم تصور کنیم که چنین لحظه‌ای برای آرنت چقدر تکان دهنده بوده است. اینکه آیشمن احکام هولوکاست را فرموله و اجرا کرده بود، قطعاً به اندازۀ کافی بد بود، اما گفتن اینکه، همچنان که او گفت، که در تمام طول عمر خود بر اساس احکام کانتی زندگی کرده است، ازجمله اطاعتش از اقتدار نازی‌ها، دیگر بیش از حد بود. او در تلاش برای توضیح نسخۀ کانتی خود به “وظیفه” متوسل شد. آرنت نوشت: “آشکارا، این تکان‌دهنده و شنیع و غیرقابل‌درک بود، چرا که فلسفۀ اخلاق کانت چنان بدقت به قضاوت آدمی وابسته است که اطاعت کورکورانه را غیرممکن می‌سازد.”

آیشمن در توضیح تعهدات کانتی خود حرف‌های متناقضی زد. او از یک طرف، توضیح می‌دهد که: “منظور من از تذکر دربارۀ کانت این بود که اصل ارادۀ من، همیشه باید به گونه‌ای باشد که بتواند به اصل قوانین کلی تبدیل شود.” و با این وجود، او خود اذعان می‌کند که وقتی او مسئول اجرای هولوکاست شده بود، از زندگی بر اساس اصول اخلاقی کانت دست کشید. آرنت توضیح خود آیشمن را نقل می‌کند: “او دیگر ”آقای اعمال خود“ نبود، و… ”قادر نبود هیچ چیز را تغییر دهد“".

هنگامی که آیشمن در میان توضیح مبهم خود، امر مطلق را چنین فرموله می‌کند که فرد باید طوری عمل کند که پیشوا آن را تائید نماید، یا به گونه‌ای که خود پیشوا بدان عمل می‌نماید، آرنت جواب سریعی می‌دهد درست مثل اینکه بخواهد صدایش را به او برساند: “مطمئن باشید، کانت هرگز قصد گفتن چنین چیزی را نداشته است، بر عکس، برای او هر کسی، از لحظه‌ای که شروع به عمل می‌کند، یک قانون‌گذار محسوب می‌شود؛ فرد با استفاده از “عقل عملی” خود اصولی را می‌یابد که می‌توانند و می‌باید اصول قانونی باشند.”

آرنت این تمایز بین عقل عملی و اطاعت را در آیشمن در اورشلیم به سال ۱۹۶۳ مطرح می‌کند و هفت سال بعد، مجموعه سخنرانی‌های تأثیرگذارِ خود دربارۀ فلسفه سیاسی کانت را در مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی در شهر نیویورک آغاز می‌کند. به گونه‌ای، ما می‌توانیم بسیاری از کارهای بعدی آرنت، از جمله کار وی دربارۀ رضایت، قضاوت و مسئولیت را به شکل بحث مطولی با آیشمن درک کنیم، دربارۀ قرائت صحیح کانت، تلاشی مشتاقانه برای اصلاح کانت از تفسیر نازیستی آیشمن و جمع‌آوری متون کانت، درست علیه مفهومِ ”اطاعت بی قید و شرط“ در پشتیبانی از یک قانون جنایی و رژیم فاشیستی.

از بسیاری جهات، رویکرد آرنت بخودی خود بسیار شگفت انگیز است، چرا که او در میان بسیاری از چیزهای دیگر، تلاش می‌کند تا از رابطۀ بین یهودیان و فلسفۀ آلمانی در برابر آن‌هایی دفاع کند که در فرهنگ و اندیشه آلمانی، بذر ناسیونالیست سوسیالیسم را می‌یابند. در این راه، دیدگاه او یاد آور هرمان کوهن است که در اوایل قرن بیستم، به شکل غم‌انگیزی استدلال می‌کرد که یهودیان در آلمان امنیت و تعلقات فرهنگی بیشتری نسبت به هر پروژه صهیونیستی که آن‌ها را به فلسطین ببرد، خواهند یافت.

جهان شمولی اندیشه کوهن متعلق به فلسفه آلمانی بود، تا اینکه بفکر مدلهای بین‌المللی و جهانی باشد که ممکن بود بتواند آلترناتیوی برای هر دو ملت-دولت فراهم کند. آرنت ساده‌لوحیِ کوهن را نداشت و حافظ انتقاد مهمی از ملت-دولت بود. او پروژه کوهن را در فلسفه سیاسی و اجتماعی جدیدی، و به گونۀ تازه‌ای فرمول‌بندی کرد: صادقانه ماندن با کانت یا دقیقتر، او را در شکل تازه‌ای برای یک فلسفه سیاسی و اجتماعی معاصر فرمول‌بندی کردن، واقعاً می‌توانست آیشمن و دارودسته‌اش را متوقف کند، و این می‌توانست نوع جدیدی از دادگاه نسبت به آنچه که وی در اورشلیم شاهدش بود را ایجاد کند، و نیز این می‌توانست رهایی‌بخشِ رسالت فلسفیِ آلمانی-یهودی باشد، آنچه که او تلاش کرد با خود به نیویورک بیاورد.

آنچه که پیش پا افتاده و مبتذل شده بود، حمله به تفکر بود، و این بخودی خود، برای او ویرانگر و مهم بود. برای ما قابل توجه است که بدون شک آرنت اعتقاد داشت که فقط فلسفه می‌توانست جان میلیون‌ها انسان را نجات دهد.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

هانا آرنت؛ فهم نوْآیین از پولیس یونانی، خوانش مجدد مدرنیته و عبور از سنت به نفع گذشته
حوزه عمومی به روایت نانسی فریزر، هانا آرنت، یورگن هابرماس و چارلز تیلور
اندیشیدن در نه روایت؛ از هانا آرنت تا موریس مرلوـ پنتی
هانا آرنت به روایت مارگارته فون تروتا ؛ برشي از زندگي يك فيلسوف سياسي
ابتذال شر و کشتار بشر؛ هانا آرنت روی پردۀ سینما
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group