معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1329
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1136
اکسپو شانگهای 2010   - 33
نظریه معماری   - 949
معماری کانستراکتیویستی   - 33
طراحي داخلي   - 893
معماری پراجکتیو   - 32
سازه های شهری   - 858
طراحی پارامتریک   - 29
تکنولوژی ساخت   - 839
بحران آب   - 28
مرزهای معماری   - 767
هنر روسیه   - 28
معماری حوزه عمومی   - 725
اکسپو میلان 2015   - 27
المان شهری   - 693
پاویون های سرپنتین   - 24
نگاه نو به سكونت   - 682
پداگوژی   - 24
نظریه شهری   - 679
باهاوس   - 22
کلان سازه   - 598
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و سیاست   - 523
جشن نامه اتووود   - 21
معماری پایدار   - 513
معماری مجازی   - 20
منتقدان معماری   - 482
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
معماری تندیس گون   - 448
فیلوکیتکت   - 20
معماری مدرن   - 447
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 432
پردیس ویترا   - 18
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 431
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 18
آرمان شهرگرایی   - 428
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
معماری منظر   - 422
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
معماری شمایل گون   - 418
مدرنیته؛ از نو   - 15
روح مکان   - 415
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
طراحی صنعتی   - 408
معماری ـ موسیقی   - 14
باز زنده سازی   - 370
معماری بایومورفیک   - 14
توسعه پایدار   - 351
شهرهای در حرکت   - 12
معماری یادمانی   - 333
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 11
تراشه های کانسپچوال   - 333
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری سبز   - 304
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماریِ توسعه   - 300
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
هنر مدرنیستی   - 275
درس گفتارهای اتووود   - 9
اتووود کلاسیک   - 263
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
طراحی نئولیبرال   - 260
اقتصادِ فضا   - 9
بدنه سازی شهری   - 251
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 249
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
آینده گرایی   - 248
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 7
معماری ارزان   - 243
معماری تخت جمشید   - 7
معماری محدود   - 243
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
تغییرات اقلیمی   - 241
بی ینال ونیز   - 7
معماری تجربی   - 241
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
محوطه سازی   - 237
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 235
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
بنای محدود   - 220
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 218
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری پست مدرن   - 208
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 204
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 187
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 187
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 160
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 158
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 146
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 142
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 132
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 131
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 128
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
هنر انتزاعی   - 124
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
گرافیک   - 111
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری ژاپن   - 110
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری ایران   - 106
جهان علمیْ تخیلی   - 5
فضای منفی   - 102
معماری مصر   - 5
بلندمرتبه ها   - 101
فرهنگ نفت   - 5
طراحی مبلمان   - 95
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری خوانی   - 4
اتووود ـ ایران معاصر   - 86
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری مذهبی   - 86
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
اکسپو   - 75
بلوپرینت   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری فاشیستی   - 63
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 4
معماری هند   - 62
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 3
معماری چین   - 61
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
ترسیمات معماری   - 58
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
گفت و گو با مرگ   - 49
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
ویرانه ها   - 48
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری و هنر انقلابی   - 44
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
جنبش متابولیسم   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
مدارس معماری   - 39
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
زاغه نشینی   - 39
شهرسازی کوچک مقیاس   - 1
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری دیجیتال   - 34
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
درگذشت زاها حدید   - 34
شهرْخوانی با اتووود   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ریکاردو بوفیل   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
زاها حدید   - 187
آرشیگرام   - 7
زیگموند فروید   - 10
آرکی زوم   - 4
ژان بودریار   - 3
آلبرت پوپ   - 4
ژان نوول   - 22
آلدو روسی   - 13
ژاک دریدا   - 13
آلوار آلتو   - 19
ژاک لوگوف   - 4
آلوارو سیزا   - 9
ژیل دلوز   - 25
آن تینگ   - 4
سائول باس   - 7
آنتونی گائودی   - 27
ساسکیا ساسن   - 9
آنتونی وایدلر   - 5
سالوادور دالی   - 2
آنتونیو نگری   - 3
سانا   - 5
آنیش کاپور   - 8
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آی وِی وِی   - 34
سدریک پرایس   - 3
اُ ام اِی   - 34
سو فوجیموتو   - 11
اتوره سوتساس   - 7
سوپراستودیو   - 9
ادریان لابوت هرناندز   - 5
سورِ فِهْن   - 6
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 12
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 6
فرانک لوید رایت   - 43
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 9
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 1
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 30
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 23
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 45
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ میس ون دروهه   - 22
ام وی آر دی وی   - 49
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اماندا لِــوِت   - 3
لوسی رای   - 8
اویلر وو   - 9
لویی کان   - 37
ایلین گری   - 7
لوییس بورژوا   - 8
ایوان لئونیدوف   - 4
لُکُربُزیه   - 133
بئاتریس کُلُمینا   - 8
لیام یانگ   - 4
بال کریشنادوشی   - 4
مارتین هایدگر   - 27
باک مینستر فولر   - 11
مارسل بروئر   - 7
برنارد چومی   - 33
مارشال برمن   - 16
برنو زوی   - 7
مانفردو تافوری   - 16
بنیامین برتون   - 6
مانوئل کاستلز   - 2
بوگرتمن   - 1
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
بی یارکه اینگلس   - 68
مایکل سورکین   - 1
پائولو سولری   - 4
مایکل گریوز   - 6
پاتریک شوماخر   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مخزن فکر شهر   - 1
پرویز تناولی   - 2
مـَــس استودیو   - 3
پری اندرسون   - 3
معماران مورفسس   - 16
پل ویریلیو   - 19
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر آیزنمن   - 57
موشه سفدی   - 12
پیتر برنس   - 2
میشل سر   - 3
پیتر زُمتُر   - 67
میشل فوکو   - 44
پیتر کوک   - 7
نائومی کلاین   - 4
پیر بوردیو   - 5
نورمن فاستر   - 35
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نیکلای مارکوف   - 1
تئودور آدورنو   - 3
هانا آرنت   - 6
تادو اندو   - 13
هانری لفور   - 23
تام مین   - 13
هانی رشید   - 5
تام ویسکامب   - 10
هرزوگ دی مورن   - 27
توماس پیکتی   - 5
هرنان دیاز آلنسو   - 18
توماس هیترویک   - 30
هنری ژیرو   - 3
تیتوس بورکهارت   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیموتی مورتُن   - 2
هنس هولین   - 4
تیو ایتو   - 23
هوشنگ سیحون   - 14
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هومی بابا   - 2
جان برجر   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 1
جان هیداک   - 4
والتر بنیامین   - 26
جف منن   - 2
والتر گروپیوس   - 16
جفری کیپنس   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 10
جورجو آگامبن   - 4
ولف پریکس   - 1
جوزپه ترانی   - 2
ونگ شو   - 8
جونیا ایشیگامی   - 3
ویتو آکنچی   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ویوین وست وود   - 6
جین جیکوبز   - 1
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز جنکس   - 5
کارلو اسکارپا   - 5
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کازیو سجیما   - 2
چارلز کوریا   - 15
کالین روو   - 1
چاینا میه ویل   - 4
کامران دیبا   - 13
حسن فتحی   - 5
کامرون سینکلر   - 11
حسین امانت   - 3
کریستفر الکساندر   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
داریوش آشوری   - 1
کریم رشید   - 5
داریوش شایگان   - 8
کلر استرلینگ   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کلود پَره   - 3
دنیس اسکات براون   - 10
کنت فرمپتن   - 14
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کنزو تانگه   - 9
دیوید رُی   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنگو کوما   - 47
دیوید هاروی   - 24
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رابرت نوزیک   - 2
کوین لینچ   - 7
رابرت ونتوری   - 20
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رُدولف شیندلر   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رضا دانشمیر   - 5
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رم کولهاس   - 95
یان گِل   - 8
رنزو پیانو   - 30
یو ان استودیو   - 32
ریچارد مِیر   - 8
یورگن هابرماس   - 13
ریموند آبراهام   - 1
یونا فریدمن   - 5
رینر بنهام   - 2
یوهانی پالاسما   - 12
رینهولد مارتین   - 5

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -752
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -339
صنعتی   -101
فرهنگی   -304
گالری   -84
پاویون   -254
هتل   -73
موزه   -247
ورزشی   -64
اداری ـ خدماتی   -228
بهداشتی   -37
مسکونی ـ تجاری   -156
حمل و نقل عمومی   -35
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -129
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
هانا آرنت به مصاف آدولف آیشمن می‌رود
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1394/04/01
مـنـــــــبـع : www.tarjomaan.com به قلم جودیت باتلر و ترجمه رضا جاسکی
تعداد بازدید : 2090

پنجاه سال پیش هانا آرنت، نویسنده و فیلسوف، شاهد پایان محاکمۀ آدولف آیشمن، یکی از چهره‌های اصلی برپایی هولوکاست بود. آرنت برای پوششِ محاکمه، اصطلاح “ابتذال شر” را سکه زد، اصطلاحی که از آن پس به چیزی شبیه یک کلیشۀ روشنفکری بدل شد. اما واقعاً منظور او چه بود؟ چیزی که مطمئناً منظور آرنت نبود، “عادی شدن شر” بود، یا اینکه آیشمن و دارودستۀ نازی‌اش جرمی عادی مرتکب شده بودند. در واقع، می‌پنداشت که آن جرم و جنایت استثنایی بود، هر چند بی‌سابقه نبود؛ و در نتیجه قضاوت حقوقی دربارۀ آن، به رویکرد جدیدی نیاز داشت.

چنانکه او تأکید ‌می‌کرد، حداقل دو چالش در قضاوت حقوقی دربارۀ این موضوع وجود داشت و در پس آن دو، بطور کلی چالشی در فلسفه اخلاق بود. اولین مشکل مربوط به قصد و نیت قانونی است. آیا برای گناهکار شناختن آیشمن، دادگاه می‌بایست ثابت کند که قصدِ نسل کشی داشته است؟ استدلال او این بود که آیشمن می‌توانست “قصد” نداشته باشد، از آن رو که او نمی‌توانست دربارۀ جنایتی که به دوش گرفته بود، فکر کند. آرنت فکر نمی‌کرد که آیشمن بدونِ شعور اقدام به عمل کرده باشد، اما اصرار داشت که اصطلاح “تفکر” باید برای حالتِ فکورانۀ خردمندی اختصاص داده شود.

او کنجکاو بود بداند آیا نوع جدیدی از “ذهنیت تاریخی” با “ناسیونال سوسیالیسم” امکان‌پذیر شده بود که در آن، انسان‌ها سیاست را اجرا می‌کردند، اما دیگر “نیتی” به معنای عادی کلمه نداشتند؟ از نظر او داشتن “نیت”، تأمل دربارۀ عمل خویش به عنوان یک موجود سیاسی است، موجودی که زندگی و تفکرش وابسته به زندگی و تفکر دیگران است. بنابراین، در درجه اول، ترس آرنت از این بود که آنچه که مبتذل و “پیش پاافتاده” شده بود، خودِ فکر نکردن بود. این حقیقت به هیچ‌وجه مبتذل و پیش پاافتاده نبود، بلکه بی‌سابقه، تکان‌دهنده و اشتباه بود.

آرنت با نوشتن دربارۀ آیشمن، در تلاش بود تا آنچه که مایۀ بی‌سابقگی نسل‌کشیِ نازی‌ها بود را درک کند؛ آنهم نه برای آنکه موضوعی استثنایی برای اسرائیل ایجاد کند، بلکه برای آن‌که بتواند جنایت علیه انسانیت را بفهمد، انسانی که می‌بایست به نابودی یهودیان، کولی‌ها، همجنس‌گرایان، کمونیست‌ها، معلولین و بیماران اعتراف کند. دقیقاً قصور در تفکر بود، قصور در توجه به اهمیت و ارزشی که فکرکردن را ممکن می‌کرد؛ بنابراین تخریب و جابجایی کل جمعیت، نه فقط حمله به آن گروه‌های مشخص، بلکه خودِ انسانیت بود. در نتیجه، آرنت به این موضوع اعتراض داشت که ملت-دولتی مشخص [اسرائیل-یهودیت]، بطور اختصاصی محاکمۀ آیشمن را به نام مردم خود انجام می‌دهد.

برای آرنت در این برهه تاریخی، عقلانی کردن و آمادگی برای جنایات ضد بشری ضرورت یافت، و این بطور ضمنی تعهد به ایجاد ساختارهای جدید قانون بین‌المللی بود. بنابراین اگر جنایت علیه بشریت “پیش پاافتاده” بود، دقیقاً به این خاطر بود که جنایت بطور روزمره و سیستماتیک صورت می‌گرفت، بدون آنکه بقدر کافی از آن نامی برده شود و یا مخالفتی با آن صورت گیرد. به عبارتی وی با اطلاقِ “پیش پاافتاده” به جنایت علیه بشریت، تلاش می‌کرد این نکته را خاطر نشان سازد که چگونه جنایت برای جنایتکاران، بدون نفرت اخلاقی و خشم و مقاومت سیاسی، پذیرفته و عادی شده و به اجرا در می‌آمد.

اگر چه آرنت معتقد بود که درک موجود از قصد و نیت قانونی و دادگاه‌های جنایی ملی، برای قضاوت دربارۀ جنایات نازی‌ها نامناسب بود، اما مضاف بر آن، می‌پنداشت که نازیسم به اندیشیدن و تفکر هجوم برده. دیدگاه‌های او بلافاصله بر جایگاه و نقشِ فلسفه در قضاوت دربارۀ نسل‌کشی افزود؛ وی خواهان شکل جدیدی از اندیشۀ سیاسی و قضایی بود که به اعتقادش می‌توانست هم تفکر را تضمین کند و هم حقوقِ جامعه متنوع و بی‌انتهای جهانی را برای حفاظت مقابل تخریب تأمین نماید.

آنچه مبتذل و پیش پاافتاده شد -و البته به صورتی حیرت‌انگیز- فقدان تفکر بود. البته در یک نقطه فقدان تفکر دقیقاً نام جنایتی است که آیشمن مرتکب می‌شود. ممکن است لحظۀ اول فکر کنیم که این روشی پرجنجال برای توصیف جرم و جنایت هولناک اوست، اما از نظر آرنت، نسل‌کشی نتیجۀ فقدان تفکر است و یا مطمئناً می‌تواند باشد.

البته واکنش اولیه به چنین ادعای ساده و بی‌تکلفی می‌تواند این باشد که آرنت قدر تفکر را دست بالا می‌گرفت یا اینکه درجه بالایی از تفکر را مدنظر داشت که با حالت‌های مختلف تأمل، مِن مِن کردن، یا پچ‌پچ آرام که همان نام را دارند، مطابقت ندارد.

در واقع، کیفرخواست او علیه آیشمن، فراتر از آدمی در جهانی تاریخی، جائی که تفکر واقعی محو شده بود، می‌رود و در نتیجه جنایت علیه بشریت به طور فزاینده‌ای “فکر کردنی” شد. تخریب تفکر دست در دست تخریب سیستماتیک مردم عمل می‌کرد.

از آنجا که آرنت بر ناتوانی آیشمن در فکر کردن به عنوان روشی برای اسم گذاشتن روی بزرگترین جنایت او تمرکز می‌کند، کاملاً روشن است که معتقد باشد دادگاه‌های اسرائیلی به اندازه کافی فکر نمی‌کنند؛ و به همین خاطر، به دنبال یافتن راهی برای اصلاح اقدامات قانونی آن‌ها بود. هر چند آرنت با حکم نهایی دادگاه موافقت کرد، یعنی اینکه آیشمن باید به مرگ محکوم شود، اما او با استدلال‌هایی که در دادگاه مطرح می‌شد و با نمایش مضحک خود دادگاه مخالف بود. او معتقد بود دادگاه می‌بایستی بر اعمالی که او مرتکب شده است متمرکز شود، اعمالی که منجر به ایجاد سیاست نسل‌کشی شده بود.

آرنت مانند یوسال روگات، فیلسوف حقوق قبل از خود، فکر نمی‌کرد که تاریخ ضدیت با یهودیان و یا حتی بطور مشخص این ضدیت در آلمان، می‌تواند محاکمه شود. او مخالف آن بود که آیشمن بُز بلاگردان شود؛ او به بعضی از روش‌هایی که اسرائیل برای تحکیم و مشروعیت اختیارات قانونی و آرمان‌های ملی خود، در محاکمه استفاده می‌کرد، انتقاد داشت. چنین می‌انگاشت که دادگاه در فهم و درک انسان و اعمالش شکست خورده. هر انسانی [یا باید] برای مقابله با نازیسم و اقدامات آن‌ها ایستادگی می‌کرد، و یا در نهایت انسانی بیمار در نظر گرفته می‌شد. چنین به نظر می‌رسید که برای دادستان مهم نبود که این دو تفسیر در اصل با هم در تضاد بودند. آرنت اعتقاد داشت که دادگاه مستلزم “انتقاد از ایدۀ گناه جمعی” بود، همچنین، مستلزم تأمل و غور گسترده‌تری دربارۀ چالش‌های مشخص تاریخی‌ای که مسئولیتِ اخلاقی تحت شرایط دیکتاتوری فراپیش می‌نهاد. البته او آیشمن را بخاطر ناتوانی در انتقاد از قانون جاری و مرسوم سرزنش می‌کرد، یعنی ناتوانی از فاصله گرفتن از الزاماتی که قانون و سیاست بر او تحمیل کرده بود؛ یا به عبارتی او آیشمن را بخاطر اطاعتش، ناتوانی در انتقاد و نقصان تفکر مقصر می‌دانست.

اما بیش از این، او آیشمن را بخاطر ناتوانی در تشخیص این موضوع نیز محکوم می‌کرد که تفکر، آمیزش موضوع در یک گروه یا جمع است و نمی‌توان آن را به هدف نسل‌کشی پیوند زد. به نظر او موجود بدون فکر، می‌تواند به سمت نسل‌کشی کشیده شده یا مرتکب بدان گردد. البته، آن‌ها می‌توانند چنین افکاری داشته، یا نسل‌کشی را تدوین و اجرا نمایند، همان‌طور که آیشمن بوضوح چنین کرد، اما از نظر آرنت، چنین محاسباتی را نمی‌توان “فکر کردن” نامید. ما ممکن است سؤال کنیم، چگونه فکر کردنِ هر فکری، “من” را به عنوان بخشی از “ما” در هم می‌آمیزد، به گونه‌ای که نابودی بخشی از کثرت زندگی انسانی، نه فقط به معنی نابودی خود فرد، که اساساً به مثابۀ پیوندی با آن کثرت درک می‌شد، بلکه همچنین منجر به نابودی همه شرایط خود اندیشه می‌گردد.

سؤالات بسیارند: آیا فکر کردن بایستی به مثابه یک فرایند روانی درک شود یا، واقعاً چیزی که بتوان آن را بدرستی توصیف کرد، یا فکر کردن به معنای آرنتی، همیشه نوعی تمرین در قضاوت کردن است، و در یک عمل هنجاری و قاعده‌ای در هم امیخته می‌شود. اگر “من” که فکر می‌کند بخشی از یک “ما”ست و اگر “من” فکر می‌کند که متعهد به حفظ “ما” است، چگونه رابطه بین “من” و “ما” را درک می‌کنیم و فکر کردن، چه پیامدهای مشخصی برای قواعد حاکم بر سیاست -به ویژه رابطه انتقادی با قانون جاری- دارد؟ کتاب آرنت دربارۀ آیشمن، بسیار ستیزه‌جویانه است. اما ارزش دارد یادآوری کنیم که وی فقط مسأله دادگاه‌های اسرائیل را مطرح نمی‌کند و روشی که آن‌ها آیشمن را به مجازات مرگ محکوم نمودند. او همچنین خودِ آیشمن را بخاطر فرموله‌کردن و اطاعت از مجموعه‌ای از قوانین مضر نیز سرزنش می‌نماید. یکی از ویژگی‌های بلاغی کتاب وی دربارۀ آیشمن این است که مکرراً، به نزاع با خود او ختم می‌شود. در اکثر موارد، آرنت از دادگاه و او به عنوان شخص سوم گزارش می‌دهد، اما لحظاتی وجود دارند که آرنت وی را مستقیماً مورد خطاب قرار می‌دهد، البته نه در دادگاه بلکه در متن خود. یکی از چنین مواردی وقتی است که آیشمن ادعا می‌کند که او در اجرای راه حل نهایی فقط به عنوان فرمانبردار عمل کرده است، و اینکه او چنین حکم اخلاقی را از خواندن کانت استنتاج کرده بود.

ما می‌توانیم تصور کنیم که چنین لحظه‌ای برای آرنت چقدر تکان دهنده بوده است. اینکه آیشمن احکام هولوکاست را فرموله و اجرا کرده بود، قطعاً به اندازۀ کافی بد بود، اما گفتن اینکه، همچنان که او گفت، که در تمام طول عمر خود بر اساس احکام کانتی زندگی کرده است، ازجمله اطاعتش از اقتدار نازی‌ها، دیگر بیش از حد بود. او در تلاش برای توضیح نسخۀ کانتی خود به “وظیفه” متوسل شد. آرنت نوشت: “آشکارا، این تکان‌دهنده و شنیع و غیرقابل‌درک بود، چرا که فلسفۀ اخلاق کانت چنان بدقت به قضاوت آدمی وابسته است که اطاعت کورکورانه را غیرممکن می‌سازد.”

آیشمن در توضیح تعهدات کانتی خود حرف‌های متناقضی زد. او از یک طرف، توضیح می‌دهد که: “منظور من از تذکر دربارۀ کانت این بود که اصل ارادۀ من، همیشه باید به گونه‌ای باشد که بتواند به اصل قوانین کلی تبدیل شود.” و با این وجود، او خود اذعان می‌کند که وقتی او مسئول اجرای هولوکاست شده بود، از زندگی بر اساس اصول اخلاقی کانت دست کشید. آرنت توضیح خود آیشمن را نقل می‌کند: “او دیگر ”آقای اعمال خود“ نبود، و… ”قادر نبود هیچ چیز را تغییر دهد“".

هنگامی که آیشمن در میان توضیح مبهم خود، امر مطلق را چنین فرموله می‌کند که فرد باید طوری عمل کند که پیشوا آن را تائید نماید، یا به گونه‌ای که خود پیشوا بدان عمل می‌نماید، آرنت جواب سریعی می‌دهد درست مثل اینکه بخواهد صدایش را به او برساند: “مطمئن باشید، کانت هرگز قصد گفتن چنین چیزی را نداشته است، بر عکس، برای او هر کسی، از لحظه‌ای که شروع به عمل می‌کند، یک قانون‌گذار محسوب می‌شود؛ فرد با استفاده از “عقل عملی” خود اصولی را می‌یابد که می‌توانند و می‌باید اصول قانونی باشند.”

آرنت این تمایز بین عقل عملی و اطاعت را در آیشمن در اورشلیم به سال ۱۹۶۳ مطرح می‌کند و هفت سال بعد، مجموعه سخنرانی‌های تأثیرگذارِ خود دربارۀ فلسفه سیاسی کانت را در مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی در شهر نیویورک آغاز می‌کند. به گونه‌ای، ما می‌توانیم بسیاری از کارهای بعدی آرنت، از جمله کار وی دربارۀ رضایت، قضاوت و مسئولیت را به شکل بحث مطولی با آیشمن درک کنیم، دربارۀ قرائت صحیح کانت، تلاشی مشتاقانه برای اصلاح کانت از تفسیر نازیستی آیشمن و جمع‌آوری متون کانت، درست علیه مفهومِ ”اطاعت بی قید و شرط“ در پشتیبانی از یک قانون جنایی و رژیم فاشیستی.

از بسیاری جهات، رویکرد آرنت بخودی خود بسیار شگفت انگیز است، چرا که او در میان بسیاری از چیزهای دیگر، تلاش می‌کند تا از رابطۀ بین یهودیان و فلسفۀ آلمانی در برابر آن‌هایی دفاع کند که در فرهنگ و اندیشه آلمانی، بذر ناسیونالیست سوسیالیسم را می‌یابند. در این راه، دیدگاه او یاد آور هرمان کوهن است که در اوایل قرن بیستم، به شکل غم‌انگیزی استدلال می‌کرد که یهودیان در آلمان امنیت و تعلقات فرهنگی بیشتری نسبت به هر پروژه صهیونیستی که آن‌ها را به فلسطین ببرد، خواهند یافت.

جهان شمولی اندیشه کوهن متعلق به فلسفه آلمانی بود، تا اینکه بفکر مدلهای بین‌المللی و جهانی باشد که ممکن بود بتواند آلترناتیوی برای هر دو ملت-دولت فراهم کند. آرنت ساده‌لوحیِ کوهن را نداشت و حافظ انتقاد مهمی از ملت-دولت بود. او پروژه کوهن را در فلسفه سیاسی و اجتماعی جدیدی، و به گونۀ تازه‌ای فرمول‌بندی کرد: صادقانه ماندن با کانت یا دقیقتر، او را در شکل تازه‌ای برای یک فلسفه سیاسی و اجتماعی معاصر فرمول‌بندی کردن، واقعاً می‌توانست آیشمن و دارودسته‌اش را متوقف کند، و این می‌توانست نوع جدیدی از دادگاه نسبت به آنچه که وی در اورشلیم شاهدش بود را ایجاد کند، و نیز این می‌توانست رهایی‌بخشِ رسالت فلسفیِ آلمانی-یهودی باشد، آنچه که او تلاش کرد با خود به نیویورک بیاورد.

آنچه که پیش پا افتاده و مبتذل شده بود، حمله به تفکر بود، و این بخودی خود، برای او ویرانگر و مهم بود. برای ما قابل توجه است که بدون شک آرنت اعتقاد داشت که فقط فلسفه می‌توانست جان میلیون‌ها انسان را نجات دهد.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

تراشه های کانسپچوال ـ هانا آرنت ؛ نقش طراحی و توانایی داوری کردن
اندیشیدن در نه روایت؛ از هانا آرنت تا موریس مرلوـ پنتی
حوزه عمومی به روایت نانسی فریزر، هانا آرنت، یورگن هابرماس و چارلز تیلور
ابتذال شر و کشتار بشر؛ هانا آرنت روی پردۀ سینما
هانا آرنت به روایت مارگارته فون تروتا ؛ برشي از زندگي يك فيلسوف سياسي
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group