معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1329
اکسپو شانگهای 2010   - 33
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1136
معماری دیجیتال   - 33
نظریه معماری   - 949
معماری کانستراکتیویستی   - 33
طراحي داخلي   - 893
معماری پراجکتیو   - 32
سازه های شهری   - 858
طراحی پارامتریک   - 29
تکنولوژی ساخت   - 838
بحران آب   - 28
مرزهای معماری   - 767
هنر روسیه   - 28
معماری حوزه عمومی   - 725
اکسپو میلان 2015   - 27
المان شهری   - 693
پاویون های سرپنتین   - 24
نگاه نو به سكونت   - 682
پداگوژی   - 24
نظریه شهری   - 679
باهاوس   - 22
کلان سازه   - 598
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و سیاست   - 523
جشن نامه اتووود   - 21
معماری پایدار   - 513
معماری مجازی   - 20
منتقدان معماری   - 482
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
معماری تندیس گون   - 448
فیلوکیتکت   - 20
معماری مدرن   - 446
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 432
پردیس ویترا   - 18
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 431
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 18
آرمان شهرگرایی   - 428
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
معماری منظر   - 422
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
معماری شمایل گون   - 418
مدرنیته؛ از نو   - 15
روح مکان   - 415
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
طراحی صنعتی   - 407
معماری ـ موسیقی   - 14
باز زنده سازی   - 370
معماری بایومورفیک   - 14
توسعه پایدار   - 351
شهرهای در حرکت   - 12
معماری یادمانی   - 333
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 11
تراشه های کانسپچوال   - 333
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری سبز   - 304
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماریِ توسعه   - 300
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
هنر مدرنیستی   - 274
درس گفتارهای اتووود   - 9
اتووود کلاسیک   - 263
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
طراحی نئولیبرال   - 260
اقتصادِ فضا   - 9
بدنه سازی شهری   - 251
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 249
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
آینده گرایی   - 247
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 7
معماری ارزان   - 243
معماری تخت جمشید   - 7
معماری محدود   - 243
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
تغییرات اقلیمی   - 241
بی ینال ونیز   - 7
معماری تجربی   - 241
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
محوطه سازی   - 237
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 235
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
بنای محدود   - 220
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 218
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری پست مدرن   - 208
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 204
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 187
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 187
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 160
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 158
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 145
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 142
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 132
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 131
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 127
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
هنر انتزاعی   - 124
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
گرافیک   - 111
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری ژاپن   - 110
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری ایران   - 106
جهان علمیْ تخیلی   - 5
فضای منفی   - 102
معماری مصر   - 5
بلندمرتبه ها   - 101
فرهنگ نفت   - 5
طراحی مبلمان   - 94
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری خوانی   - 4
اتووود ـ ایران معاصر   - 86
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری مذهبی   - 86
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
اکسپو   - 75
بلوپرینت   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری فاشیستی   - 63
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 4
معماری هند   - 62
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 3
معماری چین   - 61
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
ترسیمات معماری   - 57
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
گفت و گو با مرگ   - 49
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
ویرانه ها   - 48
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری و هنر انقلابی   - 44
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
جنبش متابولیسم   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
مدارس معماری   - 39
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
زاغه نشینی   - 39
شهرسازی کوچک مقیاس   - 1
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
ده پرسش از هشت معمار   - 1
درگذشت زاها حدید   - 34
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
شهرْخوانی با اتووود   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ریکاردو بوفیل   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
زاها حدید   - 187
آرشیگرام   - 7
زیگموند فروید   - 10
آرکی زوم   - 4
ژان بودریار   - 3
آلبرت پوپ   - 4
ژان نوول   - 22
آلدو روسی   - 13
ژاک دریدا   - 13
آلوار آلتو   - 19
ژاک لوگوف   - 4
آلوارو سیزا   - 9
ژیل دلوز   - 25
آن تینگ   - 4
سائول باس   - 7
آنتونی گائودی   - 27
ساسکیا ساسن   - 9
آنتونی وایدلر   - 5
سالوادور دالی   - 2
آنتونیو نگری   - 3
سانا   - 5
آنیش کاپور   - 8
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آی وِی وِی   - 34
سدریک پرایس   - 3
اُ ام اِی   - 34
سو فوجیموتو   - 11
اتوره سوتساس   - 7
سوپراستودیو   - 9
ادریان لابوت هرناندز   - 5
سورِ فِهْن   - 6
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 12
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 6
فرانک لوید رایت   - 43
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 9
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 1
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 30
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 23
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 45
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ میس ون دروهه   - 22
ام وی آر دی وی   - 49
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اماندا لِــوِت   - 3
لوسی رای   - 8
اویلر وو   - 9
لویی کان   - 37
ایلین گری   - 7
لوییس بورژوا   - 8
ایوان لئونیدوف   - 4
لُکُربُزیه   - 133
بئاتریس کُلُمینا   - 8
لیام یانگ   - 4
بال کریشنادوشی   - 4
مارتین هایدگر   - 27
باک مینستر فولر   - 11
مارسل بروئر   - 7
برنارد چومی   - 33
مارشال برمن   - 16
برنو زوی   - 7
مانفردو تافوری   - 16
بنیامین برتون   - 6
مانوئل کاستلز   - 2
بوگرتمن   - 1
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 9
بی یارکه اینگلس   - 68
مایکل سورکین   - 1
پائولو سولری   - 4
مایکل گریوز   - 6
پاتریک شوماخر   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مخزن فکر شهر   - 1
پرویز تناولی   - 2
مـَــس استودیو   - 3
پری اندرسون   - 3
معماران مورفسس   - 16
پل ویریلیو   - 19
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر آیزنمن   - 57
موشه سفدی   - 12
پیتر برنس   - 2
میشل سر   - 3
پیتر زُمتُر   - 67
میشل فوکو   - 44
پیتر کوک   - 7
نائومی کلاین   - 4
پیر بوردیو   - 5
نورمن فاستر   - 35
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نیکلای مارکوف   - 1
تئودور آدورنو   - 3
هانا آرنت   - 6
تادو اندو   - 13
هانری لفور   - 23
تام مین   - 13
هانی رشید   - 5
تام ویسکامب   - 10
هرزوگ دی مورن   - 27
توماس پیکتی   - 5
هرنان دیاز آلنسو   - 18
توماس هیترویک   - 30
هنری ژیرو   - 3
تیتوس بورکهارت   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیموتی مورتُن   - 2
هنس هولین   - 4
تیو ایتو   - 23
هوشنگ سیحون   - 14
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هومی بابا   - 2
جان برجر   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 1
جان هیداک   - 4
والتر بنیامین   - 26
جف منن   - 2
والتر گروپیوس   - 16
جفری کیپنس   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 10
جورجو آگامبن   - 4
ولف پریکس   - 1
جوزپه ترانی   - 2
ونگ شو   - 8
جونیا ایشیگامی   - 3
ویتو آکنچی   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ویوین وست وود   - 6
جین جیکوبز   - 1
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز جنکس   - 5
کارلو اسکارپا   - 5
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کازیو سجیما   - 2
چارلز کوریا   - 15
کالین روو   - 1
چاینا میه ویل   - 4
کامران دیبا   - 13
حسن فتحی   - 5
کامرون سینکلر   - 11
حسین امانت   - 3
کریستفر الکساندر   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
داریوش آشوری   - 1
کریم رشید   - 5
داریوش شایگان   - 8
کلر استرلینگ   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کلود پَره   - 3
دنیس اسکات براون   - 10
کنت فرمپتن   - 14
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کنزو تانگه   - 9
دیوید رُی   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنگو کوما   - 47
دیوید هاروی   - 24
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رابرت نوزیک   - 2
کوین لینچ   - 7
رابرت ونتوری   - 20
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رُدولف شیندلر   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رضا دانشمیر   - 5
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رم کولهاس   - 95
یان گِل   - 8
رنزو پیانو   - 30
یو ان استودیو   - 32
ریچارد مِیر   - 8
یورگن هابرماس   - 13
ریموند آبراهام   - 1
یونا فریدمن   - 5
رینر بنهام   - 2
یوهانی پالاسما   - 12
رینهولد مارتین   - 5

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -752
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -339
صنعتی   -100
فرهنگی   -304
گالری   -84
پاویون   -254
هتل   -73
موزه   -247
ورزشی   -64
اداری ـ خدماتی   -228
بهداشتی   -37
مسکونی ـ تجاری   -156
حمل و نقل عمومی   -35
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -129
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی ـ شهريار قرايي
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1397/04/04
مـنـــــــبـع : اتووود
تعداد بازدید : 1687

در عصري كه جهاني شدن با متزلزل كردن هويت‌ها و نسبي‌گرايي از يكسو و تكثير بيشمار از سويي ديگر ، سمبل‌هاي انساني را به اندازه‌اي از درون تهي نموده‌ كه ديگر مجالي براي باز نويسي آنها نمانده و نظام سلطه بارقه‌هاي اميد به اتوپيا و انديشه آزادی را محو ساخته است پرداختن به واژه خير عمومي و رابطه مخاطب با فضاي معماري و ارتقاء سطح كيفي با توجه به گستردگي و تاثير متقابل روابط موجود اين عصر امري بس دشوار و طاقت‌فرسا است. با نظر‌ به ميدان‌هاي گوناگون فعال در اين حوزه در شرايطي كه ساختارهاي شكل دهنده زندگي انساني، قابل تفكيك از مفاهيم و ساختارهايي كه به كمك آنها مي‌انديشيم نيستند، خوانش خطي مسئله امري يكسويه و ناممكن است. لذا ضرورت ايجاب مي‌كند با نگاهي انتقادي بحث حوزه‌هاي مختلفي از "چگونگي مواجهه با مديوم معماري" و "اتمسفر ساختار معاصر" و مخاطب را در بر گرفته و برايند مفصل بندي انجام گرفته اين ميدان‌ها به جهت‌گيري جستار مذكور بينجامد.

جدا از سابقه تاريخی موضوع، زماني كه صحبت از خير جمعي به‌ميان مي‌آيد در برخورد نخست بار مثبتي از معنا در ذهن تداعی می‌گردد فعاليت يا عملي كه پيشرفت و سود اكثريت اجتماع در آن نهفته است. نفع عمومي از طريق فردي و يا از جانب قدرت در جامعه امكان پذير مي‌گردد. از منظر فردي در بيشتر موارد اين كنش امري مثبت است، مانند نوشتاري كه به ارتقاء فرهنگ و ادب ياری مي‌رساند و يا بسياري ديگر از شکل‌ها و روش‌هايی كه به تحقق اين كُنش مي‌انجامد. بحث اين مقاله حول محور دوم و رابطه‌‌ي خير عمومي با قدرت شكل مي‌گيرد. 
خير عمومي، رويكرد دولت‌ها را در پيوند با جامعه نشان مي‌دهد و بدين‌سان فعاليت‌ها و برنامه‌ريزي‌هاي كوتاه مدت و بلند مدتي كه براي پيشبرد اهداف خود اتخاذ مي‌كنند را در بر مي‌گيرد. اما اين واژه به‌ظاهر مثبت از زماني مسئله‌دار مي‌گردد كه بگوييم چه معياري براي سنجش اين خير وجود دارد و چه كسي بايد آنرا تعيين ‌نمايد. در ساختار متداول قدرت، خير عمومي به‌صورت قانون تجلي مي‌كند و جدا از نكات مثبتي كه مي‌توان براي قانون متصور بود طرح پرسش‌هايي از اين دست، روي ديگر سكه قانون را نمايان مي‌سازد و به هويدا نمودن شكاف‌هاي ساختاري و درون ماندگار آن مي‌انجامد. براي حصول اين مهم بايد به وضعيت اضطراري قانون يعني لحظه تعليق تمامي قانون‌ها و تاسيس آن بازگرديم. قانون در بدو پيدايش، براي حمايت از كليه افراد جامعه و با در نظرگرفتن اصل برابري همگاني تاسيس می‌گردد و با سركوب اوليه به وضع بايدها و نبايدها مي‌پردازد. در شرايطي قانون خود را مرجع حمايت عمومي معرفی می‌نمايد که ماهيت خود را از سرکوبی آغازين کسب می‌کند و اين لحظه‌ي آغاز پارادوكس درونی آن است. در اين مورد خاص، قانون با برتري دادن اكثريت به اقليت، آنها را از حقوق قانونی خود تحت عناويني نظير خير جمعي محروم و در نتيجه رسالت ذاتي خود را نفي مي‌نمايد لذا در بهترين وضعيت، به ابزاري در دست قدرت بدل مي‌گردد كه با آن توده را با اكثريت هم مسير نمايد كه براي اين رويكرد پيامدهاي مثبت و منفي مختلفی می توان متصور بود. اين نکته می‌تواند اعتبار قانون‌ را به حالت تعليق در آورد و از سويی به ‌واژه خير عمومی نگاهی توام با شک ببخشد.
هر عصري شيوه‌های خاصی براي انديشيدن به ماهيت و آفرينش هنري اتخاذ مي‌نمايد در اين ميان روابطی زاده می‌گردد که چگونگی مفصل‌بندی آنها به نگرش و جهت‌گيري‌های ما سمت و سو داده و به پرسش‌هاي مطرح گرديده با توجه به ملزومات آن عصر پاسخ می‌دهد. معماری نيز مانند ساير پديده‌ها، در چنين بستری متولد و شروع به زيست مي‌كند. يکی از دغدغه‌هاي بنيادی مطرح گرديده در اين باب، مقوله آفرينش امر تازه در معماريست و رابطه‌ای که ميان امر نو و جامعه پيشامد میگردد. فارق از احساس تعلق، رفاه و آرامش و ساير موارد مطرح شده در روان‌شناسي محيط، معماري ابزاري براي بيان افكار، مروج انديشه و بازتابي از "روح جمعي زمانه" خود است. شايد بتوان معماري معاصر را به ماشيني تشبيه نمود كه بر لبه‌ي باريكِ‌ كوهي بلند در حركت است. اين حركت مستلزم عملكرد منظم بعد تئوريك و توليد در كنار هم و همچنين قرابت و بهره‌گيری از حوزه‌هاي گوناگون هنرهاي تجسمي و انديشه در اتمسفر امروز است. تبيين اين امر معماري را به كنشي فعال، انتقادي و وامدار رسانه‌هاي مختلف بدل مي‌نمايد. پيتر آيزنمن نمود چنين مواجهه‌ای است. در اواخر دهه 80 ميلادي او مي‌كوشد شيوه‌ای در معماري پديد آورد مبتني بر ساختاري هندسي فارق از متن و معنا كه براي حصول آن از تئوري زباني نوام چامسكي در ارتباط با مولد و دگرديسگر و همچنين شبكه شطرنجي مركاتر بهره مي‌جويد و يا در جايي ديگر دانيل ليبسكيند در طراحي موزه يهود، دست آورد‌هاي جوزف بويز در هنر كانسپچوال را در رسانه‌ای ديگر مورد استفاده قرار می‌دهد.
نكته مهم ديگر در حوزه تئوريك جدا از نوآوري، ايجاد يك فضاي تركيبي بينابيني از استتيك تئوري و تئوري اجتماعي است. توازني بين نظريه‌اي كه به مسائل كلي مي‌نگرد و نظريه‌اي كه به امر خاص و مكان‌مند توجه دارد. اين توازن، مرزی دشوار و باريک است که مي‌تواند سبب پيوند لبه پيشرو معماری با جامعه عمومی گردد. در صورتي كه اين توازن محقق نگردد با شيوه‌اي از معماري‌ روبرو مي‌گرديم كه تنها بر ديسيپلين و پيشرفت درون نظامي معماري تمركز دارد و با رد تمام زاويه نگاه‌هاي موجود، تنها بر اصول خود پا‌فشاري مي‌نمايد و از سويي ديگر عدم پيوند ميان تئوري و توليد در بهترين حالت، يا منجر به فعاليتي تئوريك به‌واسطه يك‌سري ايده مجردِ در خلاء مي‌گردد و يا با اخته كردن معماري آنرا تنها به توليد ساختمان تقليل مي‌دهد. عامل دوم پذيرش اين حركت، مخاطبان هستند كه ميزان استقبال و درك آنها به معماري حيات مي‌بخشد بلوغ جمعي افراد جامعه و ارتباطي كه بين معماري و فضاي انساني شكل مي‌گيرد در قبول يك ايده پيشرو غير‌قابل انكار است و آنچه بستر چنين ارتباطي را  فراهم مي‌سازد آموزش و تامل است. بالا بردن اين دو سطح، به ايجاد پايه‌هاي فرهنگي و زيست توام با دغدغه فكري مخاطب مي‌انجامد و در چنين فضايي فرم و ايده جديد هستي‌شناسي خود را مي‌يابد و رابطه متقابل ميان جامعه با انديشه‌ها و نگرش‌هاي جديد شكل مي‌گيرد. فقدان چنين پيوندي خواسته يا ناخواسته به دموكراتيزه شدن فرهنگي مي‌انجامد كه سطحي شدگي و ابتذال را در پي دارد. در چنين فضايي رسانه‌هاي گوناگون- رسانه به‌معناي عام-  با هراس از افت تعداد مخاطب‌هاي خود، به تقليل سطح كيفي توليدات پرداخته و در نتيجه با از دست دادن مخاطبان خاص، در جهت عكس مسير پيشرفت شروع به فعاليت مي‌كنند كه اين امر فضا را براي زيست و سنتز ايده‌هاي جديد باير مي‌سازد. اما آيا براستي هر عملي در اين راستا كنش فرهنگي را پيامد دارد؟ در مقاله‌اي تئودور آدرنو فرهنگ را تنها تا جايي‌که با نظام سلطه و سرکوب همراه نشود و بر‌خلاف زندگی هر روزه پيش رود فرهنگ می‌دانند، اما آن زماني که با نظام سلطه و سرکوب همراه شود ديگر فرهنگ تلقي نمي‌گردد بلکه صنعت فرهنگ است. صنعت فرهنگي باعث باز‌توليد انسان‌هايي با قالب‌هاي مورد نياز سرمايه مي‌گردد و آنان را به استفاده از محصولاتي وا مي‌دارد كه از قبل پيش‌بيني و نياز‌سنجي گرديده است از اين رو كاركرد اصلي صنعت فرهنگي را مي‌توان از ميان برداشتن هرگونه مخالفت با نظام سرمايه‌داري دانست.
ادراكات انساني تجربه ما را از فضا شكل مي‌دهند و حقايق را مي‌سازند. گرچه حقيقت يك افق كلي دارد ولي هميشه در شرايطي خاص رخ مي‌دهد. امر‌ كُلي محصول تجربه‌‌اي خاص است و در اين ميان امر‌جزئي هميشه قرباني بدست آوردن يك كليت انتزاعي مي‌گردد و پرسپشن‌هاي انساني نيز براي برساختن يك معنا نابود مي‌گردند. در تجربه‌هاي انساني، زمان و مكان به‌گونه‌اي در هم بافته و گره خورده‌اند که تميز آنها از يكديگر امكان پذير نبوده و تجربه هر يك منوط به حضور ديگري است. دوفرن در پديدارشناسي خاص خود اين خوانش را دو پاره مي‌نمايد. او از زمان‌مند سازي مكان و مكان‌مند سازي زمان صحبت مي‌نمايد كه اين در‌آميختگي مي‌تواند ما را به درک وجه ديگري از هستي شناسي اثر هنري رهنمون ‌سازد. اما براي ميل به حقيقت بايد به تجربه‌اي مكان‌مند كه در كليتي به‌نام زمان رخ مي‌دهد بازگرديم انتخابي بين امر كلي و امر خاص. در حقيقت با دو پارادايم روبرو هستيم پارادايمي كه در آن زمان چار‌چوب كلي آنرا شكل مي‌دهد و به بستر ديالكتيك امر كلي و جزئي بدل مي‌گردد و پارادايمي كه مكان بستر اصلي است و ديالكتيك در دل آن رخ مي‌دهد. با رجوع به تاريخ حالت نخست در فاصله نيمه قرن نوزدهم تا نيمه قرن بيست رخ مي‌دهد، جرياني غالب كه با ارجحيت گذاشتن به جنبه‌هاي كلي و اتخاذ موضع‌گيري راديكال، به مسئله دولت نمي‌پرداخت. اما سيستمي كه فضاي معاصر را در بر مي‌گيرد درست نقطه عكس پارادايم نخست است. بازگشت به مكان در شرايطي كه مكان ديگر قطبي در برابر زمان نيست. ساختار معاصر بر چنين تجربه‌اي استوار است كلي شدن مكان نام ديگر تجربه‌اي است كه امروزه آنرا تحت عنوان جهاني شدن مي‌شناسيم. در حقيقت اين سرمايه است كه با كليت آفرينی جهاني مي‌گردد و از اين طريق كليه اقسام فضا چه مكان‌مند و چه مجازي از سوي سرمايه اشغال مي‌گردد و در راستاي توليد سرمايه فعاليت مي‌نمايد. اين نگاه مكان را عرصه كليت‌ساز نشان مي‌دهد و از سويي ديگر در كنار اين رويكرد توجه به امر خاص و جزئي در ارتباط با مكان نيز مشاهده مي‌گردد. سرمايه‌داري با تمركز بر خرده فرهنگ‌ها، با برجسته‌كردن موقعيت هاي مكاني به توليد جذابيت ديداري مي‌پردازد و آنان را به ابزاري براي توليد سرمايه بدل مي‌كند. جدا از وجوه مخرب اين سيستم، سرمايه‌داري در سطحي ديگر شيوه‌اي از رفاه و همزيستي را براي انسان معاصر به‌ ارمغان مي‌آورد كه هم سو با ميل اوست و اين در هم‌ تنيدگي موضع‌گيري‌هاي انتقادي و استراتژي‌هاي مقاومت را براي فعاليت‌هاي روشنفكرانه و رهايي‌بخش كم‌رنگ و دشوار مي‌نمايد. اين در شرايطي است كه حتي عمق انتقادات نيز از روح سرمايه داري فاصله نمي‌گيرد وقتي كه سرمايه‌داري، انباشت براي انباشت، توليد براي توليد و اشتغال به ثروت را هدف قرار داده است.‌ در فضايي كه سرمايه با اسارت زندگی و بدن به توليد سود مي‌پردازد انباشت نيروی کار تنها از طريق خشونت بی‌حد و حصر امکان‌پذير خواهد بود. بنابراين در هنر و معماري اين عصر واژه آوانگارد رنگ باخته و كاركرد خود را از دست مي‌دهد زيرا وجه توليد سرمايه‌داري براي بقاء به انقلاب تكنولوژيكي و نوآوري‌هاي علمي محتاج است. از اين رو ديگر پيشرو بودن، كنش و موضع‌گيري انتقاديِ عمل روشنفكرانه شمرده نمي‌شود و واژه آوانگارد از معنا تهي مي‌گردد . وجه توليد سرمايه مي‌تواند جهان را بپيمايد مفهوم فضا و مكان را از طريق پاره‌اي روابط دگرگون سازد فاصله را از بين ببرد و با نزديك نمودن انسان‌ها به‌هم، شكل‌هاي جديدي از فاصله را پديد آورد. در سطح كلي سرمايه با حل‌نمودن تجربه‌هاي خاص و از بين بردن تمامي تفاوت‌ها، كليتي يكپارچه و هموژن را پديد آورده است. اگر در مدرنيسم تاريخي فرم، ساختاري هموژن مي‌گيرد ولي در عصر معاصر اين امر در سطح ديگري اتفاق مي‌افتد. تكثير و كلاژِ پاره‌‌هايي از سبك‌هاي گذشته در قالب‌هايي جديد، ساختاري هتروژن  مي‌سازد و اين نوع مكان‌مندي و برجسته كردن تفاوت‌ها با پوششي تحت عناويني نظير هويت‌سازي و ...، به ابزاري براي جذب سرمايه بدل مي‌گردد. در نگاه نخست از منظر فرمي، ساختارهاي هموژن و هتروژن دو نقطه مقابل هم تلقي مي‌گردند ولي بايد به اين نكته توجه داشت كه قياس فرمي معماري مدرن با معاصر خوانشي مدرنيستي و تصوير محور است و لذا مبناي مناسبي براي مقايسه نيست بلكه اتفاق مهم رخ داده در اين خصوص، تغيير نگاه سرمايه‌داري متاخر است. به بياني ديگر، ساختار هتروژن معاصر، قطب مخالفي در برابر هموژن نيست ليكن اتفاقي است كه در داخل ساختار هموژن معاصر و براي حفظ و بقاء آن رخ مي‌دهد. بازگشت به امر خاص در شرايطي كه مكان از قبل كلي شده خواسته يا ناخواسته نوعي رجعت به شكل‌هايي از فاشيسم است. بدان معنا كه تلقي و استفاده قدرت از سنت در اتمسفر كليت‌ساز مدرنيته، نوعي استفاده‌ي ايدئولوژيك است. مفهوم سنتي كه از دل تجربه مدرنيته زاده مي‌گردد، معنايي امروزي و كليشه‌وار به‌خود ‌گرفته و به چند آيكن و تصوير تقليل پيدا مي‌كند و در حقيقت اين مواجهه، امري جدا از سنت گذشته و واكنشي به مدرنيته است كه راه حل مسائل و تناقضات مدرنيسم را در گذشته جستجو مي‌نمايد. در چنين مواردي، خير عمومي، سطح آشكار سيستمي نهان است و همانند درپوشي براي توجيه نظام سرمايه‌داري عمل مي‌نمايد و قابليت آن‌را دارد كه در هر لحظه، با انتخاب‌هايي نادرست، ايدئولوژيك و به‌دور از تامل، در جهت عكس چشم‌انداز مورد نظر عمل نمايد كه به دموكراتيزه شدن فرهنگي منتهي مي‌گردد. در ساختار چنين جوامعي، خير‌عمومي با گزينش‌هاي اشتباه و شتاب‌زده به معضل‌هاي عمومي بدل ‌گرديده و نفع‌ فردي جاي نفع همگاني را مي‌گيرد. در حقيقت با يك ژست براي منفعت فردي به‌واسطه استفاده ابزاري از واژه نفع عمومي روبرو هستيم كه به‌دنبال چهره‌سازي در بازه‌ي زماني محدود است. لذا بر روي ايده‌هاي جديد، تاملي صورت نپذيرفته و جوانب و عواقب آن در حوزه هاي گوناگون سنجيده نمي‌گردد و به فعاليت‌ها و مكان‌هايي بدل مي‌شوند كه بار منفي تاثيرات آنها چه از لحاظ مالي و چه فرهنگي و اجتماعي تا مدت‌ها بر دوش جامعه سنگيني مي‌كند و از جايي كه اين فعل، رويكرد قالب قدرت است سبب نهادينه شدن فساد و فعاليت‌هاي خلاف جهت خير عمومي در لايه‌هاي پايين‌تر اين جوامع مي‌گردد.
زندگي فرم را مي‌سازد و فرم دريچه‌اي براي مواجهه انسان با جهان است و معماري، ابزار چنين مواجهه‌اي است. اين نگاه، رسالت معماري را به عنوان عملي از جنس تامل، چندين برابر مي‌كند. در وضعيتي كه سرمايه‌داري با نگاهي ابزاري به انسان مي‌نگرد انديشيدن به فضاي طبيعي و انساني و رابطه آنها با هم، برتري قائل نبودن بين انسان‌ها و تن ندادن به نظام سلطه و تلاش براي زنده نگاه داشتن ادراكات و تجربيات بشري، پايه‌هاي مقاومت و كنش انتقادي و خير عمومي معماري معاصر را شكل مي‌دهد. انديشه‌اي كه بارقه‌هاي آن در آثار معماراني نظير الخاندرو آراونا، پيتر زومتور و بسياري ديگر مشاهده مي‌گردد. امروزه سرمايه‌داري متاخر، با آميزش فرهنگ و سرگرمي در هم، فرهنگ توده منحطي را پديد آورده كه مصرف‌كنندگان صنعت فرهنگي هستند و از اين منظر در سطحي كلي‌تر، خير‌عمومي واژه‌اي فريبنده براي توجيه ساختار و سوق دادن توده به مصراف‌گرايي بيشتر است. سرمايه، انسان‌ها را تبديل به ماشين‌‌هايي براي كار مي‌كند و در اين ميان تجربيات آنها را محدود و بي‌ارزش مي‌سازد و امكان هرگونه قوه خيال و كنش رهايي بخش را در آنها منفعل مي‌نمايد. اتمسفري معاصر قابليت توليد اسطوره‌هاي اين قرن را در خود دارا است انسان‌هايي از جنس آسمان، با استراتژي‌هاي رهايي‌بخش براي مقاومت و كوشندگي روشنفكرانه.           

I Like America and America Likes Me. 1974. Joseph Beuys


Cy Twombly. Apollo and the Artist .1975


Peter Zumthor . Sauda, Norway. 2016




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

كاوش هاي تصنعي شهرها؛ نمايشگاه آثار پيتر آيزنمن 1978 _ 1988
تراشه های کانسپچوال ـ پیتر آیزنمن و فروپاشی منوگرافی امر کلاسیک
طرح های پیشنهادی سایت مرکز تجارت جهانی - پیتر آیزنمن و فلدینگ شهری
پیتر آیزنمن و خانه شماره 10؛ خوانش ساختار در روایتی دیکانستراکتیویستی
مجتمع تجاری مکس رینهارد؛ پیتر ایزنمن و فرم نرم در ترکیب با استراتژی حفره
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group