معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1684
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
منظر شهری   - 1573
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
طراحي داخلي   - 1146
شهرهای در حرکت   - 15
نظریه معماری   - 1127
معماری بایومورفیک   - 15
سازه های شهری   - 1046
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
تکنولوژی ساخت   - 1041
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
معماری حوزه عمومی   - 1013
پداگوژی انتقادی   - 14
مرزهای معماری   - 1004
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
نگاه نو به سكونت   - 908
فرهنگ نفت   - 13
المان شهری   - 858
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
نظریه شهری   - 825
طراحی جزییات   - 13
معماری و سیاست   - 795
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری مدرن   - 749
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
معماری پایدار   - 716
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
کلان سازه   - 714
بی ینال ونیز   - 10
روح مکان   - 642
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
آینده گرایی   - 633
درس گفتارهای اتووود   - 10
معماری منظر   - 605
معماری و غذا   - 10
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 595
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
آرمان شهرگرایی   - 578
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
طراحی صنعتی   - 569
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
منتقدان معماری   - 547
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
توسعه پایدار   - 545
معماری خوانی   - 9
معماری تندیس گون   - 545
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 536
معماری تخت جمشید   - 8
معماری شمایل گون   - 527
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
معماریِ توسعه   - 490
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
باز زنده سازی   - 484
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
هنر مدرنیستی   - 435
تز 1400   - 8
معماری یادمانی   - 389
اینستالیشن های شهری   - 8
طراحی نئولیبرال   - 382
معماری و جنگ   - 7
معماری سبز   - 378
معماری آمریکای جنوبی   - 7
تغییرات اقلیمی   - 363
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
تراشه های کانسپچوال   - 359
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 350
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 350
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 325
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 311
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 308
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
عبور از مرحله جنینی   - 7
معماری محلی   - 303
منبع شناسی اتووود   - 7
محوطه سازی   - 294
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 276
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری تجربی   - 275
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 275
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری ـ سینما   - 268
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 264
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
اقتصادِ فضا   - 254
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 243
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 237
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 236
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 236
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 224
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 212
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 207
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 201
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
معماری و فاجعه   - 192
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
مسکن روستایی   - 176
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 173
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
معماری ژاپن   - 169
معماری مصر   - 6
معماری فضای داخلی   - 168
مسابقه ویلا 1400   - 6
معماری و رسانه   - 165
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
هنر گفت و گو   - 161
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
ترسیمات معماری   - 161
معماری استرالیا   - 6
معماری ایران   - 157
فمینیسم   - 6
بلندمرتبه ها   - 136
ده پرسش از دو معمار   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 122
معماری و آسمان   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 98
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
ویرانه ها   - 97
اکنی استودیو   - 5
معماری چین   - 90
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
معماری فاشیستی   - 89
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری کوچک مقیاس   - 88
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
معماری مذهبی   - 87
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
اکسپو   - 83
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 80
بلوپرینت   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 79
اتووودْ آبزرور   - 4
فیلوکیتکت   - 78
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
معماری جنگلی   - 78
اکسپوی دبی. 2020   - 4
معماری پراجکتیو   - 76
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 74
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری اروپا   - 73
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری هند   - 68
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
معماری دیجیتال   - 66
زنان، آشپزخانه، مقاومت   - 4
مدارس معماری   - 64
معماری و انسان شناسی   - 4
پداگوژی   - 59
معماری و دشت   - 3
معماری آسیا   - 59
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری و نقاشی   - 57
باشگاه مشت زنی   - 3
بحران آب   - 57
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
زاغه نشینی   - 55
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 54
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
طراحی مُد   - 54
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری و روانشناسی   - 53
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 52
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
آنتروپوسین   - 52
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری و ادبیات   - 48
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
هنر روسیه   - 45
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
فیلم های اتووود   - 2
باهاوس   - 44
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری و گیم   - 40
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری بیابانی   - 38
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معماری و رنگ   - 38
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معماری و آب   - 36
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
شهرهای پیشاصنعتی   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
جنتریفیکیشن   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
سایبورگ   - 2
معماری مجازی   - 30
سایبرفمینیسم   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
معماری مدارس   - 2
پاویون های سرپنتین   - 27
مدرنیسم هیپی   - 2
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
ان اف تی   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
متاورس   - 1
معماری آمریکا   - 23
معماری آفریقا   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
معماری پساصنعتی   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
نمایش های مد پرادا   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
سایبرنتیک   - 1
معماری ـ موسیقی   - 19
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری و سلامت   - 19
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری و کوه   - 18
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
پردیس ویترا   - 18
شهرْخوانی با اتووود   - 1
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 11
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 19
آرکی زوم   - 6
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 34
آلدو روسی   - 15
سائول باس   - 7
آلفرد هیچکاک   - 5
ساسکیا ساسن   - 9
آلوار آلتو   - 19
سالوادور دالی   - 2
آلوارو سیزا   - 9
سانا   - 5
آن تینگ   - 4
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی گائودی   - 28
سدریک پرایس   - 3
آنتونی وایدلر   - 5
سو فوجیموتو   - 18
آنتونیو نگری   - 6
سوپراستودیو   - 9
آنسامبل استودیو   - 2
سورِ فِهْن   - 6
آنیش کاپور   - 8
سوزان سانتاگ   - 10
آی وِی وِی   - 34
شاشونا زوبوف   - 4
اُ ام اِی   - 59
شیگرو بان   - 34
اتوره سوتساس   - 8
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادریان لابوت هرناندز   - 5
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد برتینسکی   - 1
فرانک گهری   - 50
ادوارد سعید   - 17
فرانک لوید رایت   - 45
ادوارد سوجا   - 10
فرای اوتو   - 10
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فردا کولاتان   - 2
ادولف لوس   - 9
فردریک جیمسون   - 4
ارو سارینن   - 29
فرشید موسوی   - 3
اریک اوون موس   - 14
فمیهیکو ماکی   - 4
اریک هابسبام   - 2
فیلیپ جنسن   - 7
استن آلن   - 4
گابریل کوکو شنل   - 2
استیون هال   - 32
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسلاوی ژیژک   - 18
گرگ لین   - 7
اسنوهتا   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
لئوپلد بانچینی   - 2
اسوتلانا بویم   - 5
لئون کریر   - 2
اسکار نیمایر   - 37
لبس وودز   - 26
اف او اِی   - 9
لوئیس باراگان   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس مامفورد   - 1
الیس راستورن   - 112
لودویگ لئو   - 3
اِم اِی دی   - 24
لودویگ میس ون دروهه   - 29
ام وی آر دی وی   - 73
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 9
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 36
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 32
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 10
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 5
تئودور آدورنو   - 6
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 6
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلود پَره   - 3
دیوید رُی   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید گیسن   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید هاروی   - 25
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت نوزیک   - 2
کنگو کوما   - 47
رابرت ونتوری   - 31
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رُدولف شیندلر   - 7
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رضا دانشمیر   - 5
کوین لینچ   - 7
رم کولهاس   - 119
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد نویترا   - 7
یان گِل   - 9
ریموند آبراهام   - 1
یو ان استودیو   - 32
رینر بنهام   - 2
یورگن هابرماس   - 15
رینهولد مارتین   - 5
یورن اوتزن   - 1
ریکاردو بوفیل   - 7
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 196
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 19

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -873
گالری   -94
زیرساخت های شهری   -472
هتل   -84
فرهنگی   -369
ورزشی   -68
پاویون   -302
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
موزه   -268
حمل و نقل عمومی   -39
اداری ـ خدماتی   -249
ویلا   -27
تفریحی   -188
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -172
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -155
عناصر یادمانی شهری   -3
صنعتی   -112
تجاری   -2
معماری مذهبی   -108
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
 رسانه ی تخصصی معماری و شهرسازی میم زون
هنر گفت و گوـ ریموند بلور با میشل فوکو درباره ی "الفاظ و اشیا؛ باستان‌شناسی علوم انسانی"
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1399/10/21
مـنـــــــبـع : روزنامه ی شرق با برگردانی از امیررضا گلابی
تعداد بازدید : 830

کتاب "الفاظ و اشیا؛ باستان‌شناسی علوم انسانی" (۱۹۶۶) پنجمین کتاب و اثری ویژه در میان آثار میشل فوکو است که او را به یکی از مطرح‌ترین چهره‌های فکری فرانسه تبدیل کرد. فوکو در این کتاب با تحلیل باستان‌شناختی سه قلمرو دانش (زبان، علوم طبیعی و زیستی، اقتصاد) از عصر رنسانس تا دوران معاصر و با بررسی ارتباط این سه قلمرو با فلسفه، نشان می‌دهد حرکت صورت‌های تفکر و شناخت در فرهنگ غرب نه حرکتی متداوم و خطی بلکه حرکتی گسسته بوده است. این تحقیق باستان‌شناختی دو گسست بزرگ را در اپیستمه فرهنگ غرب نشان می‌دهد: گسستی که درپی آن عصر کلاسیک آغاز می‌شود (میانه قرن هفدهم)‌ و گسستی که در آغاز قرن نوزدهم در آستانه ورود به مدرنیته قرار دارد. 
"الفاظ و اشیا" که در انگلیسی با عنوان "نظم اشیا" ترجمه شد، اثری جنجالی بود و بسیاری از دیدگاه‌های حاکم بر "تاریخ علوم" یا "تاریخ عقاید" متعارف را به چالش می‌کشید. فوکو در گفت‌و‌گوی زیر با ریموند بلور که در سال ۱۹۶۶ انجام شده و ترجمه انگلیسی آن در مجموعه گفت‌و‌گوهای فوکو (۱۹۸۴-۱۹۶۱) آمده رئوس کلی این کتاب را توضیح می‌دهد.

نسبت کتاب الفاظ و اشیا با کتاب جنون و تمدن چیست؟
به بیان کلی "جنون و تمدن" تاریخ یک انشقاق بود، بالاخص تاریخ گسستی معین که هر جامعه لاجرم باید از سر بگذراند. از طرف دیگر، در این کتاب [الفاظ و اشیا] قصدم نوشتن تاریخ نظم بود، می‌خواستم نشان دهم جوامع چگونه بر شباهت‌های اشیا تأمل می‌کنند و چگونه می‌توان مهار تفاوت‌ها را به دست گرفت و در قالب شبکه‌ها سامان داد و مطابق با شاکله‌هایی عقلانی طرحی اجمالی از آنها به دست داد. "جنون و تمدن" تاریخ تفاوت است و "الفاظ و اشیا" تاریخ تشابه و همسانی و این‌همانی.

در عنوان فرعی که برای کتاب آورده‌ای دوباره به عبارت "باستان‌شناسی" برمی‌خوریم، عبارتی که در عنوان فرعی تولد پزشکی بالینی و مجددا در جنون و تمدن نیز به چشم می‌خورد.
منظورم از باستان‌شناسی دقیقا یک رشته نیست، بلکه حوزه‌ای تحقیقاتی است: در هر جامعه، مجموعه‌های مختلفی از شناخت‌ها، اندیشه‌های فلسفی، عقاید هرروزه و نیز نهادها، روال‌های تجاری و عملکردهای پلیسی و آداب‌ورسوم وجود دارد که جملگی بر دانشی ضمنی  savoir   مختص به آن جامعه متکی هستند. این دانش عمیقا تفاوت دارد با مجموعه شناخت‌هایی که می‌توان در کتاب‌های علمی و نظریه‌های فلسفی یافت، اما همین سنخ دانش است که در زمانی معین امکان ظهور یک نظریه و یک عقیده و یک روال را فراهم می‌کند. 
برای مثال، ایجاد مراکز اقامت اجباری در اواخر قرن هفدهم نیازمند آن بود که دانشی خاص درباره جنون در مقابل ناجنون و سلامت عقل قرار بگیرد، دانشی خاص درباره نظم در مقابل بی‌نظمی و همین دانش بود که من می‌خواستم درباره آن پژوهش کنم؛ دانشی که به نظر من شرط امکان شناخت‌ connaissance نهادها و روال‌ها بود. فایده این روش تحقیق آن بود که به من مجال می‌داد تا از مسائل مربوط به تقدم نظریه بر عمل یا برعکس پرهیز کنم. در واقع من به روال‌ها، نهادها و نظریه‌ها بر یک سطح واحد و براساس همْ‌ریختی آنها می‌پردازم و به دنبال دانشی هستم که مبنای آنهاست و آنها را ممکن می‌‌کند، به دنبال آن لایه‌ از دانش که تاریخا برسازنده آنهاست. به جای اینکه تلاش‌کنم این دانش را از منظری "عملی و لخت" شرح دهم، سعی می‌کنم تحلیلی به دست دهم از موضعی که می‌توان اسمش را گذاشت نظری و فعال". 
آن وقت می‌بینی با مشکلی مضاعف مواجهی؛ مشکل تاریخ و مشکل قالب‌بندی صوری. به همین علت من به تمام این نهادها و نظریه‌ها در سطح ردپا می‌نگرم، یعنی تقریبا همواره در سطح ردپاهای زبانی. مجموعه این ردپاها حوزه‌ای به‌وجود می‌آورند که همگن تلقی می‌شود: به نحو پیشین نمی‌توان هیچ تفاوتی در آن قائل شد. مشکل پیداکردن دسته‌ای ویژگی‌های مشترک بین این ردپاهای نظم است که آن‌قدر با هم تفاوت داشته باشند که بتوانند چیزی تشکیل دهند که منطق‌دانان به آن می‌گویند "طبقه"، زیبایی‌شناسان به آن می‌گویند "شکل‌" و جامعه‌شناسان به آن می‌گویند "ساختار"، چیزی که ثابت‌ مشترک تعداد مشخصی از ردپاها باشد.


به مسئله انتخاب و عدم انتخاب چطور پرداختید؟
در واقع می‌خواهم بگویم که هیچ گزینه‌ای نباید امتیازی [پیشین] بر دیگری داشته باشد. باید همه‌چیز خواند، همه نهادها و همه کردارها را شناخت. هیچ‌یک از ارزش‌های تاریخ اندیشه‌ها و فلسفه را نباید به صرف اینکه سنتا پذیرفته شده‌اند، پذیرفت. آدم با میدانی سروکار دارد که به تفاوت‌ها و امور سنتا مهم اعتنایی ندارد. آدم با "دن‌کیشوت"، دکارت و فرمان پومپونه د بلیویر [صدر‌اعظم فرانسه ۱۶۰۵-۱۵۹۹] در باب مراکز اقامت اجباری به یک نحو برخورد می‌کند و متوجه می‌شود که نحوی یون قرن هجدهم به اندازه فلاسفه مهم همان دوره اهمیت دارند.

به این معناست که مثلا می‌گویی کوویه و ریکاردو همان‌قدر به تو آموخته‌اند که کانت و هگل و بلکه هم بیشتر؛ ولی آن‌وقت مسئله اطلاعات اهمیت پیدا می‌کند: چطور همه‌چیز را می‌خوانی؟
می‌توان همه نحوی یون و همه اقتصاددانان را خواند. برای تولد پزشکی بالینی من همه آثار پزشکی مهم در باب روش‌شناسی را از دوره ۱۷۸۰ تا ۱۸۲۰ خواندم. بحث انتخاب بی‌جاست و نباید هم وجود داشته باشد. باید همه‌چیز را خواند، همه‌چیز را مطالعه و بررسی کرد. به بیان دیگر باید آرشیو عمومی هر دوره خاص را همواره در اختیار داشت و باستان‌شناسی به معنای دقیق علم این آرشیو است.


 چه چیز انتخاب یک دوره تاریخی و ارتباطش را با منظر "باستان‌شناسانه‌"‌ای که اتخاذ کرده‌ای تعیین می‌کند (مثلا در این کتاب اخیر هم مثل کتاب "جنون و تمدن" از رنسانس به زمان حال می‌آیی)؟
این نوع تحقیق فقط در هیئت تحلیل بستری که خود ما در آن بالیده‌‌ایم میسر است. اینکه این رشته‌هایی که به گذشته می‌نگرند نقطه عزیمت خود را وضعیت فعلی ما می‌بینند، نشان از ضعفشان ندارد. تردیدی نیست که طرح مسئله انشقاق عقل و بی‌عقلی فقط با نیچه و آرتور میسر شد و قصد من تحقیق درباره بستر آگاهی مدرن ما از جنون بود. اگر گسلی در این بستر وجود نداشت، باستان‌شناسی ممکن یا ضروری نبود. به همین ترتیب، اگر پرسش در باب معنی و رابطه بین معنی و نشانه در فرهنگ اروپایی از جانب فروید و سوسور و هوسرل پدیدار نشده بود، مسلم است که ضرورتی برای تحقیق درباره بستر آگاهی ما از معنی وجود نداشت. هر دوی این‌ پژوهش‌ها تحلیل انتقادی وضعیت خود ماست.

 چه چیز باعث شد این سه محور که کل تحلیلت را جهت می‌دهند برگزینی؟
به‌طور‌کلی ماجرا از این قرار است. علوم انسانی که از اواخر قرن نوزدهم پدیدار شدند، به تعبیری موظف به دو کار بودند، یا دو فرض هم‌زمان داشتند: اول هرمنوتیک، تأویل یا تفسیر- یعنی باید معنای پنهان را فهمید و دوم اینکه باید دست به قالب‌بندی صوری زد و نظام، ثوابت ساختاری و شبکه مقارنت‌ها را کشف کرد؛ اما به نظر می‌رسید این دو مسئله در علوم انسانی به نحوی خاص یکدیگر را تقویت می‌کنند تا آنجا که فرقی نمی‌کند آدم کدام‌یک را برگزیند: تفسیر یا قالب‌بندی صوری. 

کاری که من به عهده گرفتم، دقیقا تحقیقی باستان‌شناسانه بود درباره اینکه چنین ابهامی چگونه ممکن شده است. قصدم یافتن شاخه ‌اصلی بود که این دو شاخه از آن منشعب شده؛ بنابراین باید به این پرسش دوگانه درباره دوره کلاسیک پاسخ می‌دادم- پرسش درباره نظریه نشانه‌ها و پرسش در باب نظم تجربی، درباره شکل‌گیری نظم‌های تجربی.

متوجه شدم عصر کلاسیک که معمولا عصر مکانیکی‌انگاشتن افراطی طبیعت، عصر ریاضیاتی‌انگاشتن حیات تلقی می‌شود، در واقع چیزی است کاملا متفاوت؛ متوجه شدم در این عصر حوزه بسیار مهمی هست شامل دستور زبان عام، تاریخ طبیعی و تحلیل ثروت و نیز اینکه این عرصه تجربی‌ مبتنی بود بر پروژه نظم‌دهی به اشیا ـ و البته این امر وامدار ریاضیات یا هندسه نبود، بلکه به‌واسطه علم نظام‌های نشانه‌ای رخ داد، نوعی رده‌بندی عام و نظام‌مند از اشیا.


بنابراین بازگشت به عصر کلاسیک است که این سه محور را مشخص کرده. آن‌وقت در این سه حوزه گذار از دوران کلاسیک تا قرن نوزدهم چگونه رخ داد؟
چیزی برایم روشن شد که کاملا غافلگیرکننده بود؛ اینکه در دانش کلاسیک انسان وجود ندارد. در جایی‌که امروزه انسان را می‌‌بینیم چیزی دیگر وجود داشت: قدرت مختص به گفتار، به نظم زبانی و بازنمایی نظم اشیا. برای مطالعه دستور زبان یا نظام ثروت نیازی به علوم انسانی نبود، صرف گفتار کفایت می‌کرد.

ولی ظاهرا که اگر ادبیاتی درباره انسان سخنی گفته باشد، ادبیات قرن هفدهم‌ ماست.
اگر آنچه در دانش کلاسیک وجود داشته بازنمودهای نظم‌یافته در قالب یک گفتار بوده، تمام مفاهیم بنیادین ما برای فهم انسان ـ مثل حیات، کار و زبان ـ هیچ مبنا و جایگاهی در آن دوره ندارد.

در اواخر قرن هفدهم گفتار نقش سازمان‌دهنده‌ای را که در دانش کلاسیک داشت از دست داد. دیگر بین نظم اشیا و بازنمودهای آدم از آنها رابطه شفافی وجود نداشت؛ چیزها به نحوی روی خود و روی تقاضایی خارج از بازنمایی تا خورده بودند؛ به‌همین‌دلیل زبان‌ها با تاریخشان، حیات با سازمان‌ و خودآیینی‌اش و کار با ظرفیتش برای تولید پدیدار شدند. در چنین فضایی، در جای خالی گفتار، انسان خود را بنا نهاد، انسانی که همان‌قدر که می‌زیست و سخن می‌گفت و کار می‌کرد، همان‌قدر هم زندگی و زبان و کار را تجربه می‌کرد، انسانی که نهایتا می‌شد او را به میزانی که می‌زید، سخن می‌گوید و کار می‌کند شناخت
.


در این پس‌زمینه‌، وضعیت امروز ما چگونه خود را نشان می‌دهد؟
در حال حاضر در وضعیتی بسیار مبهم قرار داریم. از آغاز قرن نوزدهم انسان صرفا به این سبب وجود داشته که گفتار قدرت قانونی خود را بر جهان تجربی از دست داده است. انسان در جایی وجود داشته که گفتار خاموش بوده است. اما با سوسور و فروید و هگل، مسئله معنا و نشانه از نو، در بطن بنیادی‌ترین عنصر معرفت بشر، ظاهر می‌شود. حال می‌توان پرسید آیا بازگشت این مسئله مهم (یعنی مسئله نشانه و معنا، مسئله نظم نشانه‌ها) در فرهنگ ما لایه‌ای به مسائل مقوم عصر کلاسیک و عصر مدرن اضافه می‌کند یا خبر از ناپدیدشدن تدریجی انسان می‌دهد چراکه تا الان نظم انسانی و نظم نشانه‌ها اموری مانعه‌الجمع در فرهنگ ما بوده‌اند. مرگ انسان به دست نشانه‌هایی که از او زاده می‌شود رقم خواهد خورد- منظور نیچه، اولین کسی که این نکته را دید، همین است.

به نظرم فکر مانعه‌الجمع‌بودن نظم نشانه‌ها و نظم انسان باید پیامدهایی خاص داشته باشد.
بله. مثلا 

تصور علمی در باب انسان را که هم‌زمان تحلیل نشانه‌ها هم باشد از دور خارج می‌کند.  

اولین زوال تاریخ دوره اومانیستی و انسان‌شناسانه اروپایی را که در قرن نوزدهم تجربه کردیم اعلام می‌کند، زمانی که تصور می‌شد علوم ناظر به انسان هم‌زمان به معنی رهایی انسان خواهد بود، زمانی که انسان در اوج بود. تجربه نشان داده که علوم انسانی در سیر تحول خود به جای اعتلای انسان موجب ناپدیدی او شده است. 

3ـ ادبیات که جایگاه آن در قرن نوزدهم تغییر کرد، یعنی وقتی دیگر به نظم گفتار تعلق نداشت و بدل شد به تجلی زبان با تمام فربهی‌اش، بی‌تردید اکنون باید جایگاه دیگری پیدا کند و دارد پیدا می‌کند؛ و تردیدی که بین اومانیسم‌های گنگ و فرمالیسم زبانیِ ناب از خود نشان می‌دهد بدون شک فقط یکی از تجلیات چنین پدیده‌ای است، امری که برای ما اساسی است و باعث می‌شود بین تفسیر و قالب‌بندی‌های صوری، بین انسان و نشانه‌ها، در نوسان باشیم.

به این ترتیب آدم به وضوح می‌بیند که خیز بلند ادبیات فرانسه از عصر کلاسیک تاکنون شکل گرفت- به طور خاص طرحی که از اولین اومانیسم، یعنی اومانیسم رومانتیسیسم، رسید به فلوبر و بعدش به این ادبیات سوژه که در نسل مجله نوول ریوو فرانسیس تجلی پیدا کرده بود، تا به اومانیسم جدید قبل و بعد از جنگ و امروزه هم به شکل‌گیری رمان نو. اما ادبیات آلمان این نوع طرح تکاملی‌ را محدود کرده، البته می‌توان آن را تصور کرد.
احتمالا از آنجا که کلاسیسیسم آلمانی با این عصر از تاریخ و تفسیر هم‌زمان بود، ادبیات آلمان از همان اول خود را در این مواجهه‌ای که ما امروزه تجربه می‌کنیم یافت. این روشن می‌کند چرا نیچه کاری نکرد مگر آگاه‌شدن به این وضعیت؛ و اکنون اوست که راه را برای ما روشن می‌کند.

پس به همین علت است که نیچه در سراسر کتاب‌ تو همچون چهره‌ای مثالی پدیدار می‌شود، سوژه‌ای که تن به باستان‌شناسی نمی‌دهد (یا هنوز نداده)؛ چون خود او بود که فضایی پدید آورد تا این پرسش با همه خشونتی که دارد مطرح شود.
بله او تنها کسی است که در سرتاسر فرهنگ آلمان فهمید کشف مجدد بُعدی که با زبان مرتبط است با انسان مانعه‌الجمع است. از آن نقطه نیچه ارزشی ویژه برای ما پیدا کرد. و بعدش از سوی دیگر ضرورت دارد که با جدیت تمام همه تلاش‌ها برای بی‌رمق‌کردن مسئله را محکوم کنیم. مثلا استفاده از آشناترین مفاهیم قرن هجدهم، طرح مشابهت و مجاورت، همه آنچه در ساختن علوم انسانی به کار رفته‌، در بنیان‌نهادن آن، همه آنچه به نظر من شکلی از جبونی فکری است که مهر تأییدی می‌زند بر آنچه نیچه تقریبا یک قرن پیش به ما اعلام کرده، اینکه: آنجا که نشانه‌ هست، انسان نمی‌تواند باشد و جایی که نشانه را به سخن وامی‌داریم انسان باید سکوت کند.

چیزی که به نظرم در بررسی‌ها و تحلیل‌های نشانه‌ها فریبنده و ساده‌لوحانه می‌رسد این است که آدم فکر کند نشانه‌ها همیشه وجود داشته‌اند، به نحوی در جهان بوده یا به دست انسان شکل ‌گرفته و به این ترتیب هیچ‌کس وجودشان را مورد تحقیق قرار نمی‌دهد. این واقعیت که نشانه‌ها و علائم زبان وجود دارند به چه معناست؟ باید مسئله وجود زبان را همچون یک وظیفه مطرح کنیم تا برنگردیم به سطح تفکری که به قرن هجدهم تعلق دارد، یعنی به سطح تجربه‌گرایی.

چیزی که در کتاب تو به شدت مرا تکان داد- موضع منحصربه‌فردش نسبت به فلسفه، سنت فلسفی و تاریخ فلسفه از یک طرف و نسبت به تاریخ اندیشه‌ها، روش‌ها و مفاهیم از طرف دیگر است.

من از این واقعیت شوکه شدم که از یک طرف تاریخ فلسفه هست که موضع مورد علاقه خود را بناهای عظیمی قرار داده که از نظر سنت اهمیت دارد (که حداکثر به معنای پذیرش این است که قضیه باید ربطی به تولد سرمایه‌داری صنعتی هم داشته باشد، چون به هر حال کمی هم مد بود)؛ و از سوی دیگر با تاریخ اندیشه‌ها مواجهیم یعنی تاریخِ زیرشاخه‌های فلسفه که موضوع مورد علاقه خود را متون مونتسکیو، دیدرو یا فونته‌نل قرار داده بودند.

اگر تاریخ‌های علوم را هم به این بیفزاییم، قطعا از ناتوانی فرهنگ‌مان در طرح مسئله تاریخ تفکر خودش شوکه می‌شویم. به همین دلیل است که من سعی کردم به شیوه‌ای خاص تاریخ را بنویسم، نه تاریخ تفکر به معنای عام بلکه تاریخ هر آنچه در هر فرهنگ "حاوی تفکر" است، هرآنچه در آن فکر وجود دارد. چون اگرچه در فلسفه تفکر هست، در رمان هم هست، در علم حقوق، در قانون، در نظام اجرایی و در زندان هم هست.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

تراشه های کانسپچوال ـ میشل فوکو، پرابلماتیک تاریخ فراگیر و موزه به مثابه هتروتوپیا
تراشه های کانسپچوال ـ گفتمان معماری و مطالعات جنسیت؛ یک برخورد میان رشته ای
تراشه های کانسپچوال ـ ریچارد سِنِت و تاملات فوکویی بر مناسبات میان بدن، درد و شهر
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو – قسمت اول
میشل فوکو؛ نئولیبرال رادیکالِ ناجیِ چپ؟
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group