معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1380
پاویون های سرپنتین   - 25
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1305
معماری فضای داخلی   - 23
نظریه معماری   - 1028
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22
طراحي داخلي   - 941
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
سازه های شهری   - 893
جشن نامه اتووود   - 21
تکنولوژی ساخت   - 873
معماری مجازی   - 20
مرزهای معماری   - 806
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 797
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
نظریه شهری   - 731
پردیس ویترا   - 18
المان شهری   - 730
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 721
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 627
جهان علمیْ تخیلی   - 16
معماری و سیاست   - 613
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 549
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 534
معماری و نقاشی   - 15
منتقدان معماری   - 499
معماری بایومورفیک   - 14
آرمان شهرگرایی   - 468
شهرهای در حرکت   - 14
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 464
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
معماری تندیس گون   - 461
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
روح مکان   - 458
معماری و روانشناسی   - 13
طراحی صنعتی   - 458
معماری کوچک مقیاس   - 13
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 451
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 11
معماری منظر   - 444
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری شمایل گون   - 429
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
باز زنده سازی   - 390
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 368
معماری و گیم   - 10
هنر مدرنیستی   - 356
معماری و ادبیات   - 9
آینده گرایی   - 350
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماری یادمانی   - 344
درس گفتارهای اتووود   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
بی ینال ونیز   - 9
معماریِ توسعه   - 327
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری سبز   - 316
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
طراحی نئولیبرال   - 299
معماری و هوش مصنوعی   - 8
معماری پست مدرن   - 276
معماری و رسانه   - 8
اتووود کلاسیک   - 270
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 260
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 254
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 254
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 251
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 250
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 247
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 245
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 240
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 226
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 219
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 214
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 195
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 194
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 193
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 181
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 174
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 170
معماری تخت جمشید   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
هنر انتزاعی   - 161
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
گرافیک   - 149
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 139
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
هنر گفت و گو   - 137
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
مسکن روستایی   - 134
طراحی و پناهجویان   - 7
طراحی مبلمان   - 126
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 124
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 110
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
بلندمرتبه ها   - 108
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
ترسیمات معماری   - 92
منبع شناسی اتووود   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری مذهبی   - 87
معماری بیابانی   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
اکسپو   - 79
معماری مصر   - 5
معماری فاشیستی   - 79
فرهنگ نفت   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماری هند   - 66
معماری خوانی   - 5
معماری چین   - 63
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری و فاجعه   - 63
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 56
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
گفت و گو با مرگ   - 55
بلوپرینت   - 4
ویرانه ها   - 54
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 52
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
مدارس معماری   - 50
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
زاغه نشینی   - 47
معماری جنگلی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 45
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
پداگوژی   - 44
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
معماری دیجیتال   - 42
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری پراجکتیو   - 42
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
اقتصادِ فضا   - 40
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
باهاوس   - 39
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 38
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
معماری کانستراکتیویستی   - 38
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
فیلوکیتکت   - 32
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
هنر روسیه   - 31
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
طراحی پارامتریک   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
بحران آب   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 28
ده پرسش از هشت معمار   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 11
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 3
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 4
ژاک دریدا   - 18
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 13
ژیل دلوز   - 29
آلوار آلتو   - 19
سائول باس   - 7
آلوارو سیزا   - 9
ساسکیا ساسن   - 9
آن تینگ   - 4
سالوادور دالی   - 2
آنتونی گائودی   - 27
سانا   - 5
آنتونی وایدلر   - 5
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونیو نگری   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنیش کاپور   - 8
سو فوجیموتو   - 11
آی وِی وِی   - 34
سوپراستودیو   - 9
اُ ام اِی   - 39
سورِ فِهْن   - 6
اتوره سوتساس   - 7
سوزان سانتاگ   - 8
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شاشونا زوبوف   - 2
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 13
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 8
فرانک لوید رایت   - 45
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 9
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 2
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 30
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 3
لبس وودز   - 24
الیس راستورن   - 94
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لویی کان   - 37
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 11
لُکُربُزیه   - 140
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 29
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پاتریک شوماخر   - 3
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پال گلدبرگر   - 1
مایکل سورکین   - 4
پرویز تناولی   - 2
مایکل گریوز   - 6
پری اندرسون   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پل ویریلیو   - 22
مخزن فکر شهر   - 1
پیتر آیزنمن   - 57
مـَــس استودیو   - 3
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 67
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
میشل فوکو   - 45
تئودور آدورنو   - 4
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 23
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 1
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 5
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 10
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 23
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 100
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 3
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 189
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -765
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -369
صنعتی   -101
فرهنگی   -325
گالری   -84
پاویون   -258
هتل   -75
موزه   -253
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -38
مسکونی ـ تجاری   -159
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -152
ویلا   -6
اموزشی   -132
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
محدودیت های یوتوپیا؛ چاینا میه ویل. قسمت دوم
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1397/02/13
مـنـــــــبـع : http://salvage.zone
تعداد بازدید : 830

آپوکالیپس و یوتوپیا: پایان همه چیز و افق امید. این دو همیشه غیرقابل انکار بوده اند. گاهی اوقات، چنانکه در نگرش لاکتانتیوس، رابطه تصورشده،حتی علت و معلول، کرونولوژیکال است. آپوکالیپس، پایان̊ بخشی به  دوران خرق حجاب، راه را بر دیگران هموار می سازد، زمان فراتر از آن، آغازی نو.

امری محقق شده است: در حال حاضر آپوکالیپس و یوتوپیا بیش از همیشه با هم تداخل دارند. امیل چُران اعلام کرده است: "دنیای امروز، با امر وحشتناک سازگار شده است، ما شاهد آلودگی یوتوپیا به آپوکالیپس هستیم ... دو ژانر ... یکی از آن ها که به نظر می رسید خیلی متفاوت از ما بود، با دیگری در هم آمیخت، همدیگر را از بین بردند، ژانر سومی را پدید آوردند." چنین مصالحه و سازگاری ای با امر وحشتناک، چنین درهم آمیختگی و تداخلی، در این تعهدات ژرف زیست محیطی برای جهان منکسر و سوخته بدست بشریت، واضح است.

این شرایط کاملا دیستوپیایی نیست: شکل سومی پدید آمده: -آپوکاتوپیا، یوتوپالیپس-  وهمهء چیزی ست که در اطراف ما رخ می دهد. ما توسط فرهنگ تباهی، رویاهای شهرهای درحال سقوط، جهانی بدون مردم که آنجا حیوانات در حال کاووش اند، احاطه شده ایم. کلیشه ها را می شناسیم .وین ها، وال استریت را اصلاح می کنند، به شرط تعلق وال استریت به آنها، به جای آنکه دور از دسترس باشد؛ بزرگی زباله ها، تپه های زباله؛ ویرانه های چند پل بزرگ شناخته شده که در حال حاضر شکسته شده اند، سکوی شیرجه ای بدفرجام به سوی امرتهی. و ...

به نظر می رسد که ما هنوز به دنبال چیزی بهتر و فراتر از ویرانه هستیم، لیکن قدرت نداریم. یا به نظر می رشد تلاش های هماهنگی جهت تاکید بر "ما" دوباره در حال انجام است، هر چند منفی- "ما"، مشکل هستیم. و بدین ترتیب، بی-"ما" یی ، راه حلی عالی است. مالیخولیا، دورو و تهی از صمیمیت است. یک اشتیاق، سرمایه گذاریِ مردودی در این هشدارهای مفروض، این فاجعه ها وجود دارد. آپوکالپیس ساز ها کسی را فریب نمی دهند. از مدتها قبل شِلی تصور روزی را کرد که "کلیسای وبی مینستر ایستاده است، خرابه های بی شکل و بی نام، در میان یک باتلاق خالی از سکنه"، اینها  چشم انداز های زیبایی بوده اند.

ما با دهانی باز از طریق تصاویر منطقه چرنوبیل، جزیرهء رها شده گونکانجیما در ژاپن، از ویرانه های دیترویت، از طریق ده ها مکان  رها شدهء به شدت وحشت انگیز، مسیر را پیموده ایم. این نباید یک گناه  موقعیت  محور بشمار آید. وحشت ما بر حسب تراژدی ها و جنایات پشت برخی از این تصاویر، واقعی است: همزیستی با هم، به جای محو و طرد کردن، نفس بریده از ترس. ما چیزی را انتخاب نمی کنیم که نفس مان را به شماره بیاندازد. همچنین تصاویری که ما را دربند خود می سازند، به طور کاهنده ای به سیاست خاصی نمی رسند. اما مطمئنا زیبایی غیر اخلاقی آپوکاتوپیا های ما می تواند با چیزهای وحشیانه و زیان بار، جفت و جور شود: انزجاری طرد گرایانه.

نمیتوانیم چنین امر فرهنگی که علائم آسیب را نشان می دهد به صورت دیاگنوستیکی(تشخیصی) بخوانیم. با موجی از فیلم های سیل آسا، انباشتن، مانند آوارهای تحت شعاعِ فرشته تاریخِ  والتر بنیامین، از متون مربوط به انباشت ویرانه ها، چه کار دیگری می توانیم انجام دهیم؟

علائم آسیب در جهان وجود دارد. یک بلع، با این حال هزینه انجام کار بالا ست و همیشه به یک صورت نیست، اما برای نشان دادن تغییر جهت فرهنگی لازم نیست که یک ژیژک باشیم، در حالی که در فیلم حاشیه اقیانوس آرامِ گی‌یرمو دل تورو، ادریس البا نعره می کشد، "امروز ما آپوکالیپس ها را فسخ می کنیم." شاید ما پر از پایان های  خود بوده باشیم، و با این مسیر  نوع دیگری از پسایند ها را بوجود آوریم -آپوکالیپسی که شکست می خورد. ما عقب هستیم، با امیدی تازه و نیرومند.

تغییر جهتی  مشابه؛ در مهندسی ژئوماتیک قابل رویت است. ایده های یک داستان عامه پسند و خاطرات عجیب و غریب. در حال حاضر، طرح هایی با مقیاس سیاره ای، قصد دارند اسید را به سمت استراتوسفر برای تبدیل مولکول های آینه ای جهت منعکس سازی تابش اسپری کنند، از بین بردن CO2 از اتمسفر، برای آوردن آب های دریا بُنی جهت خنک شدن اقیانوس ها، که توسط برندگان نوبل نوشته شده است و در نیویورکر و مجله تکنولوژی اِم آی تی مورد بحث قرار گرفته است. امیدی تازه، تمایل به اقدام و دستیابی به نتایج جدید، بازگشت نمایندگی های انسان محور، آستین بالا زدن، حل کردن مشکل. با علم.

با این حال، این هک سیاره ای، کاملا فرضی و بحث انگیز است و با توجه به کارهای اخیر در مرکز هلمهولتز آلمان، با بزرگ مقیاس ترین طرح های احتمالی بطور کامل برای توقف هرج و مرج اقلیمی، به شدت ناکافی به شمار می آید. با توجه به استانداردهای منطقی، غیر عقلانی است که چنین طرح هایی منطقی تر از تصویب اقدامات اجتماعی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای بشمار می رود که در حال حاضر کاملا امکان پذیر است. لیکن تحول نظام سیاسی ما ضروری است.

یک کلیشه چپ گرا بطور رسمی اظهار می دارد، این روزها ساده تر آن است که پایان جهان را تصور کنیم تا پایان سرمایه داری را:  آندریاس مالم نویسنده کتاب "سرمایه فسیلی" و استاد اکولوژی انسانی در دانشگاه لوندِ سوئد اشاره می کند، با گرایش مهندسی ژئوماتیک ، تصور دگرگونی ژرفنگرانهء کل سیاره نسبت به تحول اقتصاد سیاسی ما آسان تر است. چیزی که ابتدا به عنوان یک نوپرومتئونیسم (زمین در خدمت سود و منفعت انسانی) به نظر می رسد، نسبتا نوعی کاپیتالیسیون است، تسلیم و سرسپردگی به وضعیت موجود. در اینجا؛ یوتوپیا،  تبرئه ء  قدرت تثبیت شده است، خطوط قرمزی که نمی شود از آن عبور کرد.

در واقع امید به چه قیمتی؟

...

هفتاد درصد کارکنان کارخانهٔ متروکه آمریکایی یونیون کارباید در بهوپال ِ هند، برای امتناع از شکستن دستورالعمل های ایمنی محکوم به پرداخت جریمه شده بودند. میزان کارکنان ناکافی بود، قرائتها نیمی از موارد ذکر شده را در نظر گرفتند. هیچکدام از شش سیستم ایمنی به طور کامل کار نکرده بودند. اتحادیه صنفی اعتراض کرد و نادیده گرفته شد.

در تاریخ 3 دسامبر 1984، بیست و هفت تُن متیل ایزوسیانات با فشار از کارخانه خارج شد. ابر مسموم ناشی از نشت گاز سمی صنعتی بر فراز شهر به حرکت در آمد. در این شب بین 8000 تا 10،000 نفر کشته شده، 25 هزار نفر در معرض مرگ قرار گرفته و  نیم میلیون نفر زخمی شدند، حدود 70،000 نفر به طور دائم و ترسناکی در خطر قرار گرفتند. نقص های مادرزادی در این منطقه بسیار زیاد است. آبهای زیرزمینی هنوز سموم زیادی را در سطحی بالاتر از سطح ایمنی دارند.

در ابتدا، دولت هند خواستار جبران خسارت 3/3 میلیارد دلاری بود ، اتحادیه 50 میلیون دلار صرف مبارزه کرد. پس از فاجعه رسوایی بزرگی بر سر موضوع مصونیت قضایی مدیران شرکت یونیون کارباید مطرح شد و هیچ مسئولیتی متوجه مدیران آن نگردید، گویا فاجعه طبیعی و غیرقابل پیش بینی بوده است و مدیران شرکت نمی‌توانسته‌اند هیچ اقدامی برای جلوگیری از بروز آن انجام دهند. در فوریه ۱۹۸۹ دیوان عالی هند طرف آمریکایی را به پرداخت ۴۷۰ میلیون دلار محکوم کرد، که ۵۰ میلیون دلار آن را دفتر یونیون کارباید در هند و ۴۱۵ میلیون دلار آن را دفتر اصلی شرکت در آمریکا می‌بایست پرداخت کنند. از این مبلغ ۲۵۰ میلیون دلار آن را شرکت‌های بیمه پرداخت کردند. بازماندگان قربانیان این فاجعه تنها  300 تا 500 دلار دریافت کردند. به گفته کتی هانت، افسر امور عمومی کارباید-داو به سال 2002، "500 دلار برای هند بسیار خوب است."

"یونیون کارباید در بهوپال اکنون کارخانه‌ای متروکه است اما هنوز حدود ۲۵ تن مواد سمی در محل باقی‌مانده‌است و شرکت یونیون کاربایدِ مادر از زیر تمیزکاری محل فاجعه شانه خالی می‌کند. افراد زیادی برای حقوق قربانیان این فاجعه شیمیایی تلاش می‌کنند." از ویکی پدیا.

چرا این واقعیت های وحشتناک و آشنا را بازگو می کنم؟ نه تنها به این دلیل که، وارن اندرسون، مدیر اجرایی سابق یونیون کارباید، به خوبی شناخته شده است، و هزگز به دستگاه قضاوت هند تحویل داده نشد ، گرچه حکم دستگیری او صادر شده بود. نه به این دلیل که کارباید وکمپانی مواد شیمیایی داو که آن را در سال 2001 خرید، تمام مسئولیت را رد می کنند و از تمیز کردن منطقه یا واکنش به احضاریه دادگاه هند اجتناب می ورزند. دلیل دیگری وجود دارد.

در سال 1989، وال استریت ژورنال گزارش داد مدیران آمریکایی در مورد اولین آزمون محوری مسئولیت شرکتی ایالات متحده جهت حوادث در کشورهای در حال توسعه بسیار نگران بودند. در نهایت، در اکتبر 1991، لحظه مهم این بحث فرا رسید: دادگاه عالی هند، پیشنهاد کارباید را پذیرفت و تمامی شکایات عمده علیه آن را رد کرد، در نتیجه، حمایتی قانونی را به  شرکت ارائه داد و قیمت سهام آن بلافاصله بالا رفت. چرا که وال استریت می دانست اولویت هایش حاکم شده اند. که، این شرایط امن بود.

یک درهم آمیختگی در دنیای واقعیِ متشکل از آپوکالیپس و یوتوپیا.  آپوکالیپس، برای هزاران نفر که در مشکلات خود غرق شدند. و در حال حاضر قوت قلبی برای برای شرکت ها، که برخلاف سود، فقرا، واقعاً قابل چشم پوشی و دور ریختنی بودند؟ یوتوپیایی روزمره.

این یکی دیگر از محدودیت های یوتوپیا است: "ما"، نه "همه" دریوتوپیا زندگی می کنیم؛ اما فقط "ما" نیستیم که می بایست زندگی کنیم.

بنابراین ما در آپوکالیپس نیز زندگی می کنیم.

...

زمین: تعیین می شود؛ یوتوپیا؟ آپوکالیپس؟ بدتر از این امیدوار یا ناامید بودن است؟ فقط یک پاسخ در جواب این پرسش وجود دارد: بله بدتر ازامیدوار یا ناامید بودن است.

امید بد و ناامیدی بد، متقابلا بنیادی است. سرمایه داری در هر حال شما را گیر می اندازد. "ما" می توانیم مشکل  ی را که "ما" خود ساخته ایم، رفع نماییم. و هنگامی که "ما"، مهندسان ژئوماتیک، شکست می خوریم، "ما" می توانیم از طریق آن زندگی کنیم، وجدان ماندگار بدِ ما نجوا می کند، افردی که معتقد اند فاجعه احتمالا در آینده رخ می دهد، آمادگی فعال برای آن را، به طور معمول، توسط ذخیره مواد غذایی، مهمات و سایر منابع از طریق احتکار آماده می سازند.

خوش بینی بهتر است؟ و راهی مناسب برای از دست دادن امید؟ این بستگی دارد که چه کسی امیدوار است، برای چه، برای آنها - و در برابر آنها .  باید بیآموزیم کاملا امید وار باشیم.

ما با مطالباتی جهت پیشنهادات بوروکراتیک خودمان راضی نخواهیم شد. در واقع، نقص مدل ها در نظر گرفته نمی شود، اما انتقاد رادیکال روزمره حتی در فقدان  یک آلترناتیو، وجود دارد. می توانیم ادامه دهیم: اگر با جدیت به  یوتوپیا به نگاه کنیم، به مثابه یک تجدید وضعیت کلی، مقیاس آن بدین معنی است که ما نمی توانیم از این جنبه ء کلی آن را در نظر بگیریم. این روندِ ساختنِ آن است که به ما این امکان را می دهد.  وفاداری یوتوپیایی است که امکان دارد  امتناع  ما را از توضیح آن، یا هر نقشه راهی پایه ریزی نماید.

باید تا جایی که می توانیم به اندازه یوتوپیا، سخت گیر باشیم. همراه با بشریت تحقق یافته، باید جزایر پرواز کننده، محله های خود سازنده مانند فیلم کورالاین و اتومبیل های فتوسنتز کننده ِ تولید شده از مغز استخوان تقسیم شده زیستی (بیوسپلایسد) را تصور کنیم. کوه های بزرگ آب نباتی راکی. چون ما هرگز آن رویا ها برای طرح ها را درک نمی کنیم ، نه فقط از جنبه پوچی و گزافه نمایی های محض.

چه یوتوپیاهایی، رورس چاک های جدید هستند. ما نگرانی ها و ایده هایمان را دور می ریزیم، و سپس در رویا، کاغذ را باز می کنیم، تا می زنیم، دوباره آن را باز می کنیم و الگوهای شگفت انگیزی را نشان می دهیم. ممکن است تا حدی هدفمند تغییرات مورد نظرمان را اعمال نماییم، اما آنچه که می سازیم فراتر از برنامه ریزی دقیق است. یوتوپیاهای  ما باید لذت بخش و تحسین برانگیز باشد: آنها از نگرانی های ما ساخته شده و در مورد حال حاضر ما، پیشایوتوپیاگرایی ما می گویند. آنها باید تفسیر کننده باشند. و بنابریان اینها همان دشمنان ما هستند.

درک کردن آنچه که  در برابر آن ایستاده ایم، به معنای احترام به آن است. زمین در مراحل اولیه بحران قرار ندارد، زیرا افشا سازان، احمق یا غیر منطقی هستند یا اشتباه میکنند و یا اطلاعات کافی ندارند. باید با فوریت ی که می توانیم مبارزه کنیم و بر مباحث غلبه نماییم، با "ما" مبارزه کنیم، اما نباید خودمان را گول بزنیم: هرچند که خود فریبی، گناه، یا اشک های گاه به گاه یک مدیر عامل، در یک دنیای سودآور، برای وضعیت فعلی موسسات ما منطقی است تا اینکه کاری انجام دهند. افراد و حتی گاهی برخی از سازمانها ممکن است در مواردی خاص مقاومت کنند، اما تنها با رد منطق این سیستم. چیزیکه  البته سیستم خود نمی تواند انجام دهد.

مبارزه برای عدالت زیست محیطی به معنای مبارزه با سیستم موجود است، زیرا سود عظیمی در بی عدالتی وجود دارد. این نبرد همیشه بر تغییرات فاجعه بار آب و هوایی یا سلب مالکیت زمین تأثیر نخواهد گذاشت: در نئولیبرالیسم، حتی مبارزات محلی برای لحظات موقت  و کوتاه مدت زندگی سبز شهری در نهایت مبارزه با قدرت محسوب می شود. تظاهراتی که دولت ترکیه را در سال 2013 تکان داد، با برنامه ای دولتی برای تخریب پارک گزی، یکی از آخرین فضاهای سبز در شهر آغاز گردید.

به جای اینکه با هم بودن را ترویج کنیم، با درک و پذیرش با هم نبودن های مان  بهتر مبارزه می کنیم. واقعیت این است که سپهر های متفاوتی وجود دارد. به قول معروف، ما به نقطه اوج نزدیک می شویم. به جای امید به انسجام، بهترین امیدِ ما تعارض است. هدف ما، جنبه ای از یوتوپیاگرایی ما، باید استراتژی تنش باشد.

بدبینی بد به اندازه خوش بینی بد وجود دارد. علیه تسلیم خست آمیز، جیمز لاو گرو می گوید، دلایل علمی معتبری وجود دارد که نشان می دهد؛ ما هنوز _به هیچ وجه_ در هیچ نقطه ای از بازگشت قرار نداریم. باید به سوی نقطه اوج دیگری جهت  تغییر اجتماعی غیر قابل برگشت سوق یابیم، و این نیاز به بدبینی ای متفاوت دارد، نگاهی نافذ و پایدار بر چگونگی چیزهای بد.

بدبینی در میان کنشگرایان نکوهش شده است. اما  کنشگرایی بدون بدبيني که اين سختگیری را تحريک مي کند، فقط احساسات گرایی است.

امید وجود دارد.  اما برای این که واقعی باشد، و بُرنده، و به حربه ای بدل شود، نمی توانیم به طور پیش فرض به آن بپردازیم. باید آن را بیازماییم ، موضوع آن را در معرض خطرات ناامیدی مناسبی قرار دهیم. ما به یوتوپیا احتیاج داریم، لیکن وقتی سعی داریم به آن فکر کنیم، در این جهان، بدون خشم، بدون آشوب، گزافکاری ای  است که نمی توانیم از عهده آن برآییم. نمی توانیم بدون نفرت به یوتوپیا فکر کنیم.

حتی پایان جهان ما بسیار مهمل به نظر می آید. بیایید به آپوکالیپس یک ملت پایان دهیم. ،اینجا درعوض؛ یوتوپیای آنتینومیایی وجود دارد. امیدی که امید کسانی که در قدرت هستند را از بین می برد.

این منتقدانِ ظاهراً معقول هستند که عمیقا غیر واقعی ترین بشمار می آیند. همانطور که جوئِل کُوِل می گوید: "ما می توانیم انباشت سرمایه و یکپارچگی زیست محیطی را داشته باشیم، اما نمی توانیم هر دوی آنها را با هم داشته باشیم ".

در سال 2003، ویلیام استاو̊روپولوس، مدیر عامل شرکت داو -بدون مسئولیت پذیری در قبال فاجعه شیمیایی بهوپال -، گفت: "داشتن مسئولیت پذیری محیط زیستی باعث حسن نیت تجاری می شود."

و این، در معنای تنزل دهنده ای، پوچ ترین یوتوپیا  است.

قسمت اول را از اینجا بخوانید.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

پل حسن 2 در مراكش از شركت فرانسوي مارك ميمران ؛ نامزد دريافت جايزه آقاخان 2013
همه ما سایبورگ هستیم: مکنزی وارک و مانیفست سایبورگِ دونا هاراوی . قسمت اول
ویترا از نگاه اتووود ـ ایستگاه اتوبوس ـ جاسپر موریسون
مرمت قلعه تولا در یمن؛ نامزد دریافت جایزه آقا خان 2013
فرایند تکامل معماری مدرن هند . قسمت سوم
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group