معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1401
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1348
معماری مجازی   - 22
نظریه معماری   - 1040
جشن نامه اتووود   - 21
طراحي داخلي   - 955
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
سازه های شهری   - 900
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تکنولوژی ساخت   - 886
پردیس ویترا   - 18
معماری حوزه عمومی   - 814
معماری و رسانه   - 18
مرزهای معماری   - 811
معماری کوچک مقیاس   - 17
نظریه شهری   - 742
معماری و نقاشی   - 17
المان شهری   - 740
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 737
جهان علمیْ تخیلی   - 17
معماری و سیاست   - 640
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 561
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 538
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 505
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 482
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 475
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 474
معماری و روانشناسی   - 13
طراحی صنعتی   - 470
معماری و هوش مصنوعی   - 12
معماری تندیس گون   - 469
معماری و گیم   - 11
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 458
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 11
معماری منظر   - 454
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری شمایل گون   - 431
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
باز زنده سازی   - 397
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 377
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 377
درس گفتارهای اتووود   - 9
آینده گرایی   - 374
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری یادمانی   - 356
معماری و ادبیات   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 332
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 320
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
طراحی نئولیبرال   - 308
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 286
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 273
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 261
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 259
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 253
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 252
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 251
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 248
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 229
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 220
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 219
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 201
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 200
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 191
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 178
معماری تخت جمشید   - 7
هنر انتزاعی   - 176
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
معماری ـ سینما   - 174
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 159
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
فضای منفی   - 147
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
مسکن روستایی   - 141
طراحی و پناهجویان   - 7
هنر گفت و گو   - 140
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 126
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
طراحی مبلمان   - 126
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
معماری ایران   - 114
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
معماری خوانی   - 6
ترسیمات معماری   - 104
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری و فاجعه   - 94
معماری بیابانی   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری مذهبی   - 87
معماری جنگلی   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری فاشیستی   - 80
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ نفت   - 5
معماری هند   - 66
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری چین   - 63
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 63
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 62
بلوپرینت   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 61
اتووودْ آبزرور   - 4
ویرانه ها   - 58
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
اقتصادِ فضا   - 57
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
گفت و گو با مرگ   - 56
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 50
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 48
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پداگوژی   - 44
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 43
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری دیجیتال   - 43
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری پراجکتیو   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
باهاوس   - 39
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
هنر روسیه   - 35
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
فیلوکیتکت   - 33
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معماری فضای داخلی   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 11
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 3
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 4
ژاک دریدا   - 18
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 13
ژیل دلوز   - 29
آلوار آلتو   - 19
سائول باس   - 7
آلوارو سیزا   - 9
ساسکیا ساسن   - 9
آن تینگ   - 4
سالوادور دالی   - 2
آنتونی گائودی   - 27
سانا   - 5
آنتونی وایدلر   - 5
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونیو نگری   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنیش کاپور   - 8
سو فوجیموتو   - 11
آی وِی وِی   - 34
سوپراستودیو   - 9
اُ ام اِی   - 40
سورِ فِهْن   - 6
اتوره سوتساس   - 7
سوزان سانتاگ   - 8
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شاشونا زوبوف   - 2
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 13
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 8
فرانک لوید رایت   - 45
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 10
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 2
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 32
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 25
الیس راستورن   - 111
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لویی کان   - 37
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 11
لُکُربُزیه   - 142
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 29
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پاتریک شوماخر   - 3
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پال گلدبرگر   - 1
مایکل سورکین   - 4
پرویز تناولی   - 2
مایکل گریوز   - 6
پری اندرسون   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پل ویریلیو   - 22
مخزن فکر شهر   - 1
پیتر آیزنمن   - 58
مـَــس استودیو   - 3
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 68
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 8
میشل فوکو   - 46
تئودور آدورنو   - 5
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 12
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 100
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 4
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 190
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -774
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -375
صنعتی   -102
فرهنگی   -329
گالری   -84
پاویون   -264
هتل   -75
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -154
ویلا   -6
اموزشی   -133
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی ـ تِرِسا کالدریا_ برگردانی از سروش خانی
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1397/05/01
مـنـــــــبـع : اختصاصی اتووود
تعداد بازدید : 1228

مقالهء پیش رو تحت عنوان "ساخت و تخریب فضاهای دموکراتیک" از کتاب "انگاشت پراگماتیستی"، توسط انسان شناس و استاد برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشگاه کالیفرنیا ، تِرِسا کال̊دِریا نوشته شده است.

با نگاهی به  پرکتیس های فضایی و اشکال شهروندی در ساخت متروپلیس های معاصر، با گرایشات متناقضی روبرو می شویم. شهرها و به ویژه مناطق بزرگ متروپلیتن، جهت توسعه شکلهای جدید هویت، شهروندی و مطالبه حقوق، به عرصه های استراتژیک بدل گشته اند. با این وجود، فضای شهری یکی از عرصه های محوری می باشد که در آن توسعه شهروندی و حقوق طی سال های اخیر متضرر و تخریب شده است. در بسیاری از شهرهای معاصر، الگوهای جدید جداسازی شهری مبتنی بر محصوریت های مستحکم با اشکال جدیدی از محروم سازی مشخص شده، که منجر به فرسایش فضاهای عمومی و جداسازی  گروه های اجتماعی می شوند و مطالبات جدید جهت ادغام را به چالش می کشند. هر دو فرایند -ایجاد اشکال جدید هویت و شهروندی؛ و ایزولاسیون و محصور سازی طبقات فرادست–  همزمان، بهم پیوسته و جدید اند. بنابراین، تمرکز بر تحولات اخیر در فصل مشترک مکان و شهروندی به معنی تجزیه و تحلیل فرایندهایی است که فضاهای دموکراتیک جدید را می سازند و به طور همزمان، به تخریب این فضاها  می پردازند.

مناطق متروپلیتن نقش مهمی در متن کنونی جهانی شدن به دست آورده اند. آنها نه تنها قطب های مهمی در تولید اقتصاد فراملیتی و سرمایه در گردش مردم می شوند، بلکه سایت های سرنوشت سازی برای تاثیر محوری گفتمان جهانی بر دموکراسی هستند. از جمله مکان های بسیار متفاوت در نظم نوین جهانی، سائو پائولو (با بیش از 17 میلیون نفر، چهارمین منطقه متروپلیتنی بزرگ جهان) و لس آنجلس اند که می توانند  یاری رسان ما باشند در زمینه تفکر بر فرآیندهای متناقض  ادغام و محروم سازی، تصدیق هویت های جدید و جزئيات نژادپرستی جدید، قانونی سازی و مجازات، گسترش شهروندی سیاسی و فرسایش حقوق مدنی که نشانه هایی از  متروپلیس های معاصر در سرتاسر جهان اند.

از نقطه نظر اقتصادی، این رخداد از طریق بازسازی صنعتی و رکود اقتصادی عمیق روی می دهد، چرا که کشور، مدل قبلی رشد بر مبنای مبادلات وارداتی را کنار می گذارد  و سیاست های نئولیبرالی را می پذیرد که ظاهرا جایگاه بهتر در اقتصاد نوین جهانی ایجاد می کنند. این سیاست ها تاکنون موجب رکود اقتصادی شدید شده اند که بیانگر میزان بیکاری در حدود 20 درصد است و همچنین موجب شده اند که کاربرد آنچه  پیش از این یکی از الگوهای ناکارآمد نابرابری در جهان با توجه به توزیع درآمد محسوب می شد، شدت گیرد.

دعاوی و مطالبات جدید در زمینه حقوق و شهروندی به طور معمول از کسانی برآمده است که در حاشیه ها جانمایی شده اند. در متروپلیس های معاصر، آنها همچنین افرادی را شامل می شوند که زندگی شان به نوعی غیر قانونی است. اقدامات آنها برای ارائه دعاوی و مطالبات در زمینه  حقوق در نهایت منجر به تغییر رژیم های قانونی، افزون برموارد سیاسی می شود. توسعه حاشیه ای سائو پائولو به وضوح این مراحل توسعه  شهروندی، قانونی سازی و ادغام و یکپارچگی شهروندان را در نسخه های محلی گفتگو های جهانی و پرکتیس های حقوقی نشان می دهد. در مناطق حاشیه ای سائو پائولو، کارگران فقیر خود را به مثابه بازیگران سیاسی بازتولید کرده اند چراکه زندگی روزمره، خانه ها و محله های خود تغییر داده اند. اشکال جدیدی از سازمان های سیاسیِ محله محور را ایجاد نمودند که از آن طریق، حق به شهر خود را قانونی کرده اند و به رغم فقر و استثمار مداوم شان؛ کرامت و نوگرایی خود را اثبات نموده اند.

آنان؛ خود، خانه های مقرون به صرفهء بهینه ساخته اند و راه های سازماندهی خانواده ها و تصورات جنسیتی و نقش های تثبیت شده نسلی را تغییر داده اند. اکثریت جمعیت سائوپائولو در مناطق حاشیه ای زندگی می کنند. 50 درصد از سرپرستان خانوار، کمتر از حداقل دستمزد ماهانه، یعنی کمتر از 210 دلار در ایالات متحده دریافت می کنند. با این وجود، 70٪ از خانواده ها در خانه هایی زندگی می کنند که مالک آن ها  هستند و توسط خودشان درفرایند "خود ساخت"  ساخته می شوند. کارگراني که به سائو پائولو آمدند و در صنايع خود کار مي کردند؛ دریافتند  تنها جايگزين مسکن که در دسترس آنها قرار دارد، "در وسط هیچ جا" است، مقدار بسيار زيادي از آن زمین ها را ارزان خریدند  و گام به گام خانه ساختند و با منابع در دسترس، اغلب در طول دوران زندگی خود، تجهیزات خانه را تکمیل کردند. بسیاری از این خانه ها غیرقانونی یا بی قاعده هستند نه به این خاطر که کارگران به زمین ها حمله کرده اند بلکه به دلیل اینکه آنها زمین را از توسعه دهندگانی خریدند که یا کلاهبردار بودند  یا زمین ها را خلاف قواعد فروختند؛ یا به این دلیل که بر اساس کد های شهری، ساخت و ساز نکرده اند یا همه مالیات را پرداخت نکردند یا ملک در ثبت املاک درج نشده است.  

غیرقانونی بودن و بی قاعده گی، بهایی است که کارگران برای ماندن در حاشیه متروپلیس صنعتی می بایست پرداخت کنند. با این حال، این موضوع  هرگز آنها را از توسعه خانه های خود متوقف نکرد، خانه ها شرحی از مواد در دسترس و دانش و شخصیت سازندگان هستند. نمای بیرونی خانه؛ بیانیه های عمومی ای در مورد وضعیت مالک، ذوق و سلیقه  و ادغام  آن در متن شهر مدرن اند. نمای داخلی؛ دانش دقیق و ماهرانه ای از مد و سبک و دسترسی قابل توجه به کالاها را به رغم فقیر بودن نشان می دهد. بنابراين، اين خانه ها بيانيه هاي پيچيده ای از تمایز و تعلق  هستند که مي توانند از سوی اعضاء طبقه هاي بالا که همواره علامت هاي مدرنيته و مصرف را در انحصار خود دانسته اند، به تلخی مورد انزجار واقع شوند.

کارگران فقیر، از طریق ترکیبی از روش خود ساخت و غیرقانونی بودن، نه تنها حاشیهء شهر را شهری کردند و الحاقات شان را در شهر مدرن ساختند، بلکه خود را به بازیگران سیاسی مرکزی در فرایند دموکراتیزه سازی تبدیل کرده اند که هم به پایان دیکتاتوری نظامی دامن زدند و از این روند حمایت نمودند.

در ریشه بسیج سیاسیِ آنها، مواردی قابل ملاحظه است همچون  وضعیت بی قانونی/بی قاعده گی اموالشان و موقعیت های متزلزل محله های شان که مقامات دولتی در آنجا به ارائه خدمات و زیرساخت ها نپرداخته اند و کارگران را بدلیل وضعیت بی قاعده شان متهم ساخته اند. بنابراین، الهام بخش محوری این جنبش ها، تجربه ی شهری و جمعی ِ به حاشیه رانده شدن و رها سازی، علی رغم تلاش های فردیِ یکپارچه از طریق کار و مصرف بوده است. حاشیه نشینان، جنبش های اجتماعی را برای مطالبه "حق به شهر" خود سازماندهی کردند، به عنوان نمونه، حقِ داشتن  نظم قانونی، زیر ساخت های شهری و دسترسی خدماتی در محله.

با این حال، این جنبش ها الهام بخش های غیر محلی نیز داشتند و اثرات تحولات آنها به مراتب فراتر از تقاضاهای محلی شان بوده است. یکی از مهمترین تأثیرات غیر محلی، از کلیسای کاتولیک و الهیات آزادی خواه بود که بخشی از گفتگو های خود را به حقوق مورد مطالبه جنبش ها اختصاص دادند و در زمان سرکوب سیاسی شدید، حمایت های نهادی مهمی را ارائه دادند. پشتیبانی های بیشتر، از سوی جنبش اتحادیه های کارگری، احزاب سیاسی مانند احزاب کارگری، سازمان های مردم نهاد گوناگون و جنبش فمینیستی صورت پذیرفت. بیشترین تاثیرگذاری مستقیم کنش های حاشیه نشینان، دامن زدن بر تغییرات در شیوه ها و سیاست های حکومت محلی بود. این تغییرات شامل وام گیری گسترده  از بانک جهانی برای سرمایه گذاری در زیرساخت های شهری و ارائه مجموعه ای از عفو های عمومی بود که بسیاری از املاک حاشیه  ای را به رسمیت شناخت. ترکیب قانونی سازی و بهسازی زیرساخت ها، به طور چشمگیری وضعیت حاشیه را در منظر شهر تغییر داد، تغییری  مشابه وضعیت سیاسی ساکنان آنها که از طریق سازماندهی جنبش های اجتماعی به دست آمده است. یکی دیگر از تاثیرات مهم این جنبش ها، سرعت بخشیدن به روند دموکراتیزه سازی و تغییر کیفیت آن بود. هوشیاری جنبش های مردمی منجر به تشکیل اتحادیه های طبقه کارگری و تثبیت مجموعه ای از حقوق در قانون اساسی 1988 گردید.

در نهایت؛ جنبش های اجتماعی، نقش های جنسیتی را تغییر دادند. اکثر کسانی که در جنبش های اجتماعیِ سائو پائولو حضور داشتند، زنان بودند. آنان آغاز به در خواست مطالبات نمودند و اظهار داشتند که زمان آزاد و مشروعیت خود را بر اساس نقش شان به مثابه مادران مسئول می شناسند و برای بهبود شرایط زندگی فرزندان خود مبارزه می کنند. با این حال، حرکت آنان به سوی زندگی عمومی، مشارکت مداوم در جلسات، غیاب مکرر از خانه، یادگیری در مورد "جهانی خارج از آن"، همانطور که خود می گویند، و برخورد با احزاب سیاسی، سیاستمداران، نمایندگان کلیسا و فمینیست ها؛ تغییرات محسوسی در نحوه تفکر نسبت به خودشان به مثابه زنان بوجود آورند. این تجربه انتقادی از هزاران زن فقیر با فرایندهای دیگر همزمان بود و همچنین وضعیت اجتماعی زنان را تغییر داد. رسانه های جمعی جریان اصلی، نمایندگی های بسیار ترقی خواهانه زنان را به رسمیت شناختند و پذیرفتند و بر خودمختاری و حق انتخاب زنان تاکید کردند؛ به سبب گسترش دسترسی به آموزش و پرورش، در یک نسل، نسبت زنان با آموزش رسمی، بالاتر از نسبت مردان در تمام سطوح قرار گرفت؛ مشارکت  گسترده زنان در نیروی کار (41 درصد از 51 درصد زنان برزیل که در نیروی کار ادغام شده اند) و تصویب باور نکردنی قانون کنترل موالید با پیآیند کاهش باروری از شش کودک در سال 1996 به 2.9 در اواخر دهه 1960 اتفاق افتاد. همه این تغییرات را در پس زمینهء پدرسالارانه  قوی و انقیاد زن در نظر بگیرید، تصور کنید  چگونه نقش رادیکال جنسیتی و روابط خانگی در یک دوره کوتاه مدت تغییر کرد.

در برخی از جنبه ها، حاشیه ساپائولو از مناطق فقیر لس آنجلس، که بسیار بهتر از سائوپائولو شناخته می شوند، متفاوت نیست. نیروی کار ارزان لس آنجلس شامل یک گروه بزرگ از مهاجران فقیر بین المللی است که دسترسی آنها به شهر اغلب امکان دارد از طریق وضعیت غیرقانونی و بی قاعده امکان پذیر باشد هرچند متفاوت از شهر سائوپائولو؛ شهری متشکل از مهاجران ملی. با این حال، مهاجران فقیر در لس آنجلس نیز در مبارزات خود برای ادغام با شهر، از سوی  موسساتی مانند کلیسای کاتولیک با الهام از الهیات آزادی خواهانه و تعداد زیادی از سازمان های غیر دولتی و گروه های حامی حقوق بشر مورد پشتیبانی قرار می گیرند که منجر به دستیابی آنها بر گفتگوهای جهانی حقوق و معانی مشابهی از "حق داشتن حقوق"، ملهم از جنبش های اجتماعی سائوپائولو می شود. بنابراین؛ جنبش هایی جهت سازماندهی مهاجران، پیرامون حق تشکیل اتحادیه و رای دادن وجود دارد. علاوه بر این، مهاجران فقیر شهر داخلی لس آنجلس، خانه های ارزان قیمت را اجاره و حتی گاهی نیز خریداری می کنند و به طرز ماهرانه ای آنها را  تغییر می دهند، تزئین می کنند و به همه کالاهای مورد نیاز یک شهروند مدرن شهری از ویدئو، تلویزیون، بازی های ویدئویی و سوغاتی دیزنی گرفته  تا  تلفن های همراه، کامپیوترها و وسایل  نقلیه فراگیر  مجهز می کنند.

در لس آنجلس مانند سائوپائولو؛ فضای خانگی و مصرف، شیوه ای برای شرح نشانه هایِ تعلق و تمایز هستند.

با این حال، نمادین ترین بازآفرینی هویت ها و حقوق در متروپلیس های جهانی مانند لس آنجلس از تصریح هویت های قومی و فرهنگی می آیند. همانطور که مهاجران غير انگلو از گروه های مختلف قومي به اکثریت تبديل شده اند، لس آنجلس به طور فزاینده ای به مثابه فضایی چند فرهنگی توصيف شده است. این تحول جمعیت شناسی به برخی از ناظران  توسعه، یک سینکسم فرهنگی جدید در لس آنجلس، آمیزش بین فرهنگی، ائتلاف سازی و غیره را پیشنهاد داده است. در اینجا بحث های زیادی در مورد هیبریدی (آمیزش نژادی، قومی و فرهنگی) و فرهنگ مرزی، قلمرزدایی و فرهنگ های دیاسپوریک (دوراز وطنی) وجود دارد. به طور خلاصه، اگر فضای مسکونی محله، منبع مطالبات جدید درباره هویت و تعلق در سائو پائولو باشد، در لس آنجلس؛ جابجا شدگی قومی و اصلاح مجدد چارچوب ها است که فرهنگ و سیاست مدنی جدیدی را تولید می کند.

با این حال؛ در دو دهه گذشته، تحولات قدرتمند در هر دو منطقه متروپلیتنی این جنبش های متنوع برای گسترش شهروندی و هویت های مدنی را به خطر انداخته است. فرایندهایی که مطالبهء  ادغام را تخریب می کنند و بصورت کالبدی درمحیط شهری تجسم یافته اند. مورد سائو پائولو در این زمینه نمونه واضحی است؛ هرچند که در لس آنجلس نیز این امرمشهود است. همانطور که حاشیه، شهری شده بود و به طور نمادین و قانونی در شهر ادغام شد و روند دموکراتیزه سازی ریشه گرفت و فقرای کارگر به مثابه بازیگران سیاسی شناخته شدند؛ نخبگان شروع به عقب نشینی از شهر، به ویژه از فضای عمومی آن کردند. آنها از ترس جرایم خشونت آمیز ـکه در واقع از اواسط دهه 1980 رشد چشمگیری داشته است ـ به عنوان توجیه اصلی خود برای مهاجرت صد ها هزار نفری به حومه شهری برای کنترل بهتر و طرد فقرا استفاده کردند. برای محل اقامت، کار و تفریح خود سرزمین های محصور مستحکم ساختند. دیدگاه جدیدی از فضیلت های ابتکاری خصوصی را پذیرفتند که مخالف سیاست های نئولیبرالی که در مدیریت اقتصاد اتخاذ نمودند؛ نیست. این سیاستها منجر به کناره گیری دولت از حوزه های مختلفی شد که در آن به طور سنتی نقش مرکزی داشت، مانند خدمات شهری، زیرساخت، مخابرات، تولید فولاد و نفت و غیره.

سیاست های نئولیبرالی منجر به بحران اقتصادی شدیدی شده  که ادغام پیوسته فقرا به سوی شهر را از طریق فرایندهای خود ساخت، به خطر انداخته است.

اولویت بخشی به راه حل های خصوصی  به معنای رویکردی جدید نسبت به فضای شهری توسط نخبگان است. این امر عمدتاً مستلزم سوداگری فضاهای شهری و عمومی برای فضاهای خصوصی جدید در برابر کاربری عمومی است. این نوع از تجارت دارای نمودهای گوناگون است. یک کمپین تبلیغاتی برای اجتماع دروازه ای پارک تفریحی مربوط به نخبگان سائوپائولو، راهی کاملا سنتتیک جهت ابراز پیدا کرد. منطقه مسکونی محصوری که میدان وُوژ نامیده می شود به طور عینی، نسخه ای از میدان وُوژ پاریسی است. اما این مکان  درون یک قلعه با دیوارهای بلند  قرار دارد و دستگاه های امنیتی متعددی توسط ارتشی از نگهبانان خصوصی، 24 ساعته در حال فعالیت هستند. یک نسخه برداری بسیار نزدیک به اصل میدان در پاریس: تنها تفاوت در این است که یکی در پاریس، مکانی عمومی است و دیگری در برزیل، مکانی خصوصی. از این دست مکانها به مثابه راه حل های  خصوصی محور در حال  گسترش اند و تبدیل به مطلوب ترین و متمایزترین راه حل ها شده اند. فضاهای خوب شهری پیشین برای افرادی که نمی توانند تحرک مکانی داشته باشند و پشت دیوار ها زندگی می کنند به فضاهای بی مصرفِ رهاشده تبدیل شده اند. امکان دارد در لس آنجلس، دیوارها و دستگاه های امنیتی کمتر آشکار باشند، اما در برزیل اینگونه نیست.  جوامع دروازه ای و فضاهای امن برای تجارت، کار و اوقات فراغت در سراسر متروپلیتن گسترش یافته و نشانه هایی از "واکنش مسلحانه" اعلام شده اند که در زمینه بیان تمایز در محیط شهری جدید مهم بشمار می روند. خصوصی سازی و مرزهای صلب (مادی یا نمادین) فضاهای باز تر را تکه تکه می سازند  و در خدمت  حفظ گروه ها بصورت جدا از هم هستند.

جداسازی ها به طور مداوم  از راه های گوناگونی انجام می شوند: از راه دیوارها، ابزار های طراحی، سوءظن، تعصبات و ترس از جرم.

این ترس مولد است: منجر به انتشار مکالمات روزمره در سراسر جهان می شود که نمادهای جدید تبعیض و جرم انگاری افراد فقیر و اعضای گروه های قومی را نمایان می سازد. افزون بر این؛ ترس، گسترش یک صنعت پررونق از خدمات امنیتی مورد نیاز برای اجرای رژیم جدید فاصله ها و مرزهای فضای شهررا مشروع می سازد. گسترشی که تا حدی یکی از منابع اصلی مشروعیت دولت مدرن را بی ثبات می گرداند: انحصار بر ابزار خشونت.

همانطور که نخبگان به سرزمین محصور مستحکم و خصوصی خود باز می گردند، این فضاها به معتبرترین تجلی از شان و تمایز تبدیل شده است. بدیهی ست پس از آن، ناگزیر این زبان جدید تمایز، به حاشیه سائو پائولو و شهر درونی لس آنجلس می رسد. به مثابه نقطه عطف زیبایی شناختی امنیت؛ سازندگان خانه های "خود ساخت" در سائو پائولو، در حال حاضر نمای ساختمان شان را برای بیان شخصیت شان، از طریق طراحی های ماهرانه ی حصار ها  و دروازه ها تغییر می دهند و در گفت و شنود های جدی خود، افراد فقیری که نمی توانند صاحب خانه شوند را خوار می شمارند و نادیده می انگارند. در لس آنجلس، اقلیت های قومی در فضاهای شهر داخلی، با یکدیگر مبارزه می کنند. فضاها  به کمک نیروهای پلیس نه به ندرت، به مناطق جنگی وحشتناک تبدیل می شوند. جرم و خشونت در سائوپائولو بسیار بیشتر از لس آنجلس است، اما در هر دو متروپلیتن، خشونت در مناطق فقیرتر بیشتر است و به ویژه فقرا را قربانی می سازد. این مورد همچنین در میان  فقرا و اعضای اقلیت های قومی که حقوق مدنی شان به ویژه نادیده انگاشته می شود؛ دیده شده است.

تضاد میان فرآیندهای ترادیسیدن شهرهایی مانند لس آنجلس و سائو پائولو مشهود است. مهاجرت بین المللی و چند فرهنگی گرایی، تجربه هایی است که مرز ها را به چالش می کشند مانند دموکراتیک سازی و مطالبات حقوق. واکنش به آنها؛ نژادپرستی، جداسازی و اقتدارگرایی هستند. گرچه سابق بر این، تجاربِ گشودگی فضا مرسوم بود، اما اخیراً، تجارب غیر دموکراتیکی متشکل ازحصارکشی و عدم تحمل رایج شده است. مناطق متروپولیتنی مانند سائوپائولو و لس آنجلس با هر دو نوع تجربیات مشخص می شوند، که به شدت بهم مرتبط و پیوسته اند. با این حال، واضح است آنچه در سطح محیط ِ ساخته شده، بازتولید می شود، اساساً مرزهایی صلب و غیر قابل تحمل هستند. فضای این شهرها عرصه محوری آشکارسازی تمایلات ضد دموکراتیک است. مشکل اینجاست هنگامی که دیوارها ساخته می شوند، زندگی عمومی را به شیوه متمایزی شکل می دهند.  هنگامی که دیوارها صحنه را برای تعاملات عمومی تنظیم می نمایند، فضاهای مردمی و صمیمی کوچک می شوند. علاوه بر این، گرچه سایر  فرآیندها  ممکن است ساکنان شهرهای بزرگ را از محدودیت های محلی، پرکتیس های محلی سازی فضا؛ آزاد و آنها را جهانی سازند، زمانی که فضاهای موجود بر اساس اصول نابرابری و جداسازی سازمند می شوند، به سختی می توانند آزادی خواهانه باشند یا یکپارچگی را ترویج نمایند مانند آنچه در مورد ساکنین فقیر سائو پائولو و لس آنجلس روی داده است.

از جمله شرایط لازم برای دموکراسی، این است که مردم؛ گروه های اجتماعی مختلف را به مثابه شهروندان یکدیگر، به رسمیت بشناسند؛ یعنی داشتن حقوق مشابه با وجود تفاوت هایشان. با این حال، شهرهایی که توسط دیوارها و مناطق محصور  جدا شده اند، احساس می کنند گروه های مختلف، به جهان های جداگانه ای  متعلق اند و مطالبات غیر قابل مصالحه ای دارند. شهرهای از دیوارها، شهروندی را تقویت نمی کنند، بلکه به تحلیل آن یاری می رسانند. افزون بر این، این اثر به طور مستقیم به نوع رژیم سیاسی و یا قصد کسانی که در قدرت هستند، بستگی ندارد؛ زیرا طراحی اجتماعات محصور و دیوارها به خودی خود یک منطق اجتماعی معین است.

جمعیت شناسی های شهری جدید از ترس؛ فرم های جدید نابرابری و جدا نگاه داشتن گروه ها از یکدیگر را ارائه می دهند و جامعه پذیری جدید ی را ثبت می نمایند که بر خلاف آرمان های جامعه مردمی مدرن و آزادی های دموکراتیک آن است.

هنگامیکه برخی از مردم، دسترسی به مناطق خاصی را از دست می دهند و زمانی که گروه های متفاوت، مجاز به تعامل در فضای عمومی نمی شوند؛ ارجاعات به آرمان های گشودگی، برابری و آزادی به مثابه اصول سازماندهی برای زندگی اجتماعی امکان پذیر نیست،  حتی به مثابه آرمان ها. پی آیند های  جداسازی و محدودیت زندگی عمومی، جدی است: معماری و برنامه ریزی "قابل دفاع" به جای جلوگیری از تعارضات، به طور واضح منجر به ارتقا و گسترش نابرابری های اجتماعی و فقدان مشترکات شوند.  اگر تجربیات جداسازی بیان شده در محیط شهری، هژمونیک شوند؛ مردم با دموکراسی و امکان های  فرم های جدید شهروندی بیگانه می شوند. با این حال، با توجه به جدایی میان انواع مختلف تجربیات در شهرهایی مانند لس آنجلس و سائو پائولو، همچنان امید وجود دارد که این روند باژگونه رخ دهد، بدین معنی که تجربیات چالش برانگیز مرزها  و دموکراتیزه سازی  بتوانند به محیطِ ساخته شده گسترش یابند.

ارتقاء زاغه ها در سائوپائولو


ارتقاء زاغه ها در سائوپائولو


ارتقاء زاغه ها در سائوپائولو


شهر داخلی در لس آنجلس


محله محروم اسکید رَو̊ در متروپلیتن لس آنجلس


میدان ووژ،  میدانی قدیمی در پاریس که شکل اولیه و ساختمان‌های اطرافش حفظ شده است.


میدان ووژ، پاریس


محوطه ساختمان های منطقه مسکونی محصور در سائوپائولو که میدان ووُژ نامیده می شود و از نظر کالبدی،کپی میدان عمومی وُوژ در پاریس است که بر خلاف آن خصوصی می باشد




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

شبح در پوسته؛ از انسانْ پروتزها تا مگاپولیس های هولوگرامی
تراشه های کانسپچوال ـ آرکی زوم؛ نقد محتوایی فوردیسم و شکست ایده ال ادغام کامل
بازسازی تایمز اسکوئر؛ فهمی نوین از نظام بصری شهری
راه آهن کابلی نوردپارک اتریش از زاها حدید؛ سیالیت و انسجام زبان معماری در ایستگاه های جداگانه
هنر گفت و گو ـ سیتی لب با اریک کلایننبرگ پیرامون کتاب "کاخ هایی برای مردم"
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group