معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1401
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1348
جشن نامه اتووود   - 21
نظریه معماری   - 1040
معماری مجازی   - 21
طراحي داخلي   - 954
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
سازه های شهری   - 900
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تکنولوژی ساخت   - 886
پردیس ویترا   - 18
معماری حوزه عمومی   - 814
معماری و رسانه   - 18
مرزهای معماری   - 811
معماری کوچک مقیاس   - 17
نظریه شهری   - 742
معماری و نقاشی   - 17
المان شهری   - 740
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 736
جهان علمیْ تخیلی   - 17
معماری و سیاست   - 640
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 561
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 538
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 505
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 482
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 474
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 474
معماری و روانشناسی   - 13
طراحی صنعتی   - 470
معماری و هوش مصنوعی   - 12
معماری تندیس گون   - 469
معماری و گیم   - 11
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 458
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 11
معماری منظر   - 454
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری شمایل گون   - 431
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
باز زنده سازی   - 397
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 377
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 377
درس گفتارهای اتووود   - 9
آینده گرایی   - 373
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری یادمانی   - 356
معماری و ادبیات   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 332
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 320
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
طراحی نئولیبرال   - 308
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 286
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 273
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 261
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 259
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 253
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 252
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 251
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 248
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 229
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 220
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 219
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 200
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 200
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 191
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 178
معماری تخت جمشید   - 7
هنر انتزاعی   - 176
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
معماری ـ سینما   - 174
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 159
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
فضای منفی   - 147
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
مسکن روستایی   - 141
طراحی و پناهجویان   - 7
هنر گفت و گو   - 140
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 126
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
طراحی مبلمان   - 126
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
معماری ایران   - 114
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
معماری خوانی   - 6
ترسیمات معماری   - 104
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری و فاجعه   - 94
معماری بیابانی   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری مذهبی   - 87
معماری جنگلی   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری فاشیستی   - 80
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ نفت   - 5
معماری هند   - 66
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری چین   - 63
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 62
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 62
بلوپرینت   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 61
اتووودْ آبزرور   - 4
ویرانه ها   - 58
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
اقتصادِ فضا   - 57
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
گفت و گو با مرگ   - 56
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 50
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 48
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پداگوژی   - 44
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 43
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری دیجیتال   - 43
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری پراجکتیو   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
باهاوس   - 39
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
هنر روسیه   - 35
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
فیلوکیتکت   - 33
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معماری فضای داخلی   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 11
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 3
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 4
ژاک دریدا   - 18
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 13
ژیل دلوز   - 29
آلوار آلتو   - 19
سائول باس   - 7
آلوارو سیزا   - 9
ساسکیا ساسن   - 9
آن تینگ   - 4
سالوادور دالی   - 2
آنتونی گائودی   - 27
سانا   - 5
آنتونی وایدلر   - 5
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونیو نگری   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنیش کاپور   - 8
سو فوجیموتو   - 11
آی وِی وِی   - 34
سوپراستودیو   - 9
اُ ام اِی   - 40
سورِ فِهْن   - 6
اتوره سوتساس   - 7
سوزان سانتاگ   - 8
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شاشونا زوبوف   - 2
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 13
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 8
فرانک لوید رایت   - 45
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 10
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 2
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 32
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 25
الیس راستورن   - 111
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لویی کان   - 37
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 11
لُکُربُزیه   - 142
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 29
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پاتریک شوماخر   - 3
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پال گلدبرگر   - 1
مایکل سورکین   - 4
پرویز تناولی   - 2
مایکل گریوز   - 6
پری اندرسون   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پل ویریلیو   - 22
مخزن فکر شهر   - 1
پیتر آیزنمن   - 58
مـَــس استودیو   - 3
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 68
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 8
میشل فوکو   - 46
تئودور آدورنو   - 5
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 12
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 100
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 4
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 190
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -773
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -375
صنعتی   -102
فرهنگی   -329
گالری   -84
پاویون   -264
هتل   -75
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -154
ویلا   -6
اموزشی   -133
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
برنده نخست مسابقه گورستان عمودی در مرکز شهر مکزیکوسیتی ـ هرمنوتیک مرگ؛ یک پرداخت رو زمینی
اتووود سرویس خبر:   سوده نادری
1390/06/17
مـنـــــــبـع : گروه طراحی معماری و کانسپت: روزبه تابنده، هاله ودادی نژاد
تعداد بازدید : 10127

گروه طراحی معماری و کانسپت: روزبه تابنده، هاله ودادی نژاد

3dmax & Rendering: فرخ تابنده

طراحی گرافیک، photoshop, postproduction: روزبه تابنده

documentaion & essay: غزل تابنده

وب سایت مسابقه برای دیدن نتایج نهایی: www.arquitectum.com

موضوع مسابقه، طراحی گورستان عمودی در یک پارک توریستی در مرکز شهر مکزیکوسیتی بوده به نحوی که بتونه به عنوان یک المان شهری عمل کنه و همچنین یاد و خاطره رفتگان رو (که البته مکزیکی ها اعتقاد دارن بین زنده ها هستن) زنده نگه داره. جالبه که دید فرهنگ های امریکای لاتین به مرگ با تصور بین النهرینی ما خیلی تفاوت داره.

اونها دیدگاه معادی ندارن و مرگ رو شکل دیگه ای از زندگی میدونن. نگاهشون از یه نظرهایی به دیدگاه تناسخ در فرهنگ های بودایی بیشتر نزدیکه. اما این نگاه حاصل درهم جوشی دو فرهنگ عجیب آزتک و مایا با فرهنگ کاتولیکی اسپانیایی هایی هست که امریکا رو کشف کردند و امروز نگاه عجیب و زیبایی رو به مرگ در امریکای لاتین شکل داده. در تصویر، توضیحات طرح رو میتونید کامل بخونید ولی یکی از مهمترین اونها نگاهی متفاوت به مرگ بوده. نگاهی که کمتر جدی و خشکه و بیشتر به یه شوخی شباهت داره. مکزیکی ها مرگ رو جدی نمیدونن. طرح این پروژه هم کاملا با گورستانهای خشک و سردی که مرده ها زنجیر میکنن تفاوت داره. اینجا مرده ها و زنده ها هم ارز با هم و در کنار هم حضور دارن و شاید همون تیتر کانسپت اصلی بهترین توضیح این کار باشه : Being Face to Face with death

در اینجا می توانید طرح الترناتیو این طرح را مشاهده فرمایید؛ برج مرگ در پرداختی زیرزمینی

اینجا نیز می توانید یادداشتی را مشاهده فرمایید که بر مرگ و معمار موکد است

مقام اول مسابقه طراحی گورستان عمودی در یک پارک توریستی در مرکز شهر مکزیکوسیتی


مقام اول مسابقه طراحی گورستان عمودی در یک پارک توریستی در مرکز شهر مکزیکوسیتی


مقام اول مسابقه طراحی گورستان عمودی در یک پارک توریستی در مرکز شهر مکزیکوسیتی


مقام اول مسابقه طراحی گورستان عمودی در یک پارک توریستی در مرکز شهر مکزیکوسیتی




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
حمید حسینی ( 1390/06/19 ) :
عالی بود بهتومن خیلی تبریک میگم.خوشحالمون کردید....
زهرا ابراهیمی تنها ( 1390/06/19 ) :
خیلی خوبه من هم بهتون تبریک می گم. به امید موفقییت های آینده شما
احسان کاویانی ( 1390/06/26 ) :
بسيار عالي بود و خوشحام از اين كه يكي از دانشجويان دانشگاه حافظ در اين پروزه همكاري داشته است.
موفق باشيد...
فرخ تابنده ( 1390/07/05 ) :
از طرف خودم و اعضای گروه از لطف دوستان ممنونم
نازنین کاوه ( 1390/07/19 ) :
از آقای فرخ تابنده جهت کار های 3dعالیشون تشکر میکنم و خیلی خشحالم که از دانشجویان حافظ هستند.امیدوارم بتونیم از تجربیات ایشون در پروژه هامون استفاده کنیم...
مهشید معتمد ( 1390/07/29 ) :
آقای تابنده
با تبریک
امیدوارم که از تجربیات موضوع مشابه کلاس آقای مهندس دهقانی در پروژه تان استفاده کرده باشید.
پویا و مانا باشید
رضا خالقی راد ( 1390/07/30 ) :
سلام استاد خیلی کاراتون عالی بود باورم نمی شد امیدوارم موفق باشید و من بتونم از شما استفاده کنم
خیلی عالی بود
سیروس اباذرنژاد ( 1390/09/01 ) :
آقای تابنده شما یک بار دیگه باعث سر بلندی ما ایرانی ها شدید وقتی به این پروژه نگاه کردم به ایرانی بودنم بالیدم و شما حس توانستن رو در من زنده کردید یک دنیا براتون آرزوی موفقیت در کارهای بعدی رو دارم ئ امیدوارم ما هم بتونیم از تجربیات شما استفاده بهینه را ببریم
سامان زارعی ( 1390/09/02 ) :
ضمن عرض سلام وخسته نباشید به جناب آقاب مهندس تابنده.بنده به عنوان یکی از معماران آینده به شمااز طرف خودم ودیگر دانشجویان دانشگاه مرودشت بخاطر این موفقیت بزرگ شما تبریک عرض میکنم.
محمد ابراهیم کرمی ( 1390/09/03 ) :
بسیار خوشحالم و به خودم میبالم که چنان استاد هایی و همچنیین چنان دانشجویان در ایران بزرگ و شهر شیراز وجود دارند.تبریک میگم و به شما ها افتخار میکنم.
شیوا گل دعایی ( 1390/09/03 ) :
من هم به عنوان 1ایرانی و یک هم شهری به شما تبریک می گم و امیدوارم شاهد موفقعیت های بعدی شما باشم.
شیوا گل دعایی ( 1390/09/03 ) :
بیشترین توضیح ها را در اثر قبلی گذاشتم اما نظر تحلیلی من راجب کار:
با توجه به اینکه مردم مکزیک به انجام آداب و سنتهای فرهنگی خود بسیار پایبند می‌باشند این المان شهری بسیار موفق است زیرا:
مردم مکزیک جشنی را دارن به نام: روز درگذشتگان

در این روز در واقع باور و سنتی است که مکزیکی‌ها آن را از اجداد سرخ‌پوست خود به یادگار نگه داشته اند . بعد از ورود اسپانیایی در قرن شانزدهم به مکزیک، این سنت با باورهای مسیحی آمیخته شد و اکنون در روزهای اول و دوم نوامبر و همزمان با روز گرامیداشت قدیسان کاتولیک برگزار می‌شود . در روز درگذشتگان، مکزیکی‌ها بر مزار عزیزان از دست رفتهٔ خود گرد می آیند و برایشان شمع روشن کرده و گل نثارشان می کنند.
دقیقا یکی از آیتم های طراحی این است که: یاد و خاطره رفتگان رو زنده نگه داره.
من این طرح را از این نظر تحسین می کنم که یاد مرگ را از حالت بد و ترسناک جدا کرده و به این که این 1 المان است خوب پاسخ داده و سبز بودن آن به این موضوع که زندگی حتی بعد از مرگ ادامه داره کمک کرده چرا که گیاهان بعد از زمستان دوباره سبزی خود را به دست می آورند.از نظر حجمی هم خوب بوده چرا که المان 1نشانه است و شاید انتظار استفاده را نمی توان از آن زیاد داشت.
من معمار قابل قیاسی با روزبه تابنده، هاله ودادی نژاد نیستم اما شاید اگر من میخواستم طراحی کنم از نظر حجمی دقیقا رو به بالا توی ذهنم می آمد زیرا از نظر احساسی فکر می کنم روح خیلی آزاد است و به آسمان نزدیک تر پس شاید اینجوری توی ذهنم می آمد.
سامان زارع ( 1390/09/03 ) :
با مطالعه بر تاریخ منطقه این پروژه ما به مفهوم مرگ و نحوه جالب برخورد مکزیکی ها با مرگ پی می بریم که ممکن است در نقطه دیگری در دنیا به این شکل صورت نگیرد.
با توجه به فرهنگ و آیین این اقوام از چند هزار سال پیش تا کنون و بوجود آمدن بنا هایی با محوریت مرگ و با نگاه به بافت و اقلیم شهر مکزیکوسیتی بنایی سبز می تواند بهترین گزینه برای مکان مرگ در این شهر باشد " اما این پروژه از نظر من دارای ابهاماتی می باشد:
دلیل طبقات چیست؟ آیا تفاوتی بین طبقه اول و آخر وجود دارد ؟ این طبقات شبیه هم هستند یا نه ؟ اگر هستند چرا؟ اگر نیستند چرا؟
ما چطور می توانیم جایگاه شخص را در این قبرستان مشخص کنیم ؟
این را تقریبا همه ما قبول داریم که" بالاتر بودن یعنی بهتر بودن " .
در بالای این برج مفهوم نزدیک شدن به خدا نشان داده شده است که یکی از دلایل سوالات من را بیان می کند .
مردمی که در این مکان قرار دارند چرا به این شکل هستند ، مگه اینجا موزه هست ؟
طرح داخلی این بنا بیشتر یک موزه را تداعی می کند تا یک قبرستان .
مرضیه جمالی ( 1390/09/03 ) :
میکزیکی ها به علت عقاید خاصی که دارند در کشان از مرگ متفاوت است چون دوست ندارند عزیزانشان را از یاد ببرند ,مرده و زنده را برابر میدانند و مرگ را شوخی. به علت جمعیت زیاد و کمبود زمین قبرستانهایشان را عمودی که مانند دیوار است میسازند که خودش نمادی از زنده نگه داشتن است. وجود نمادی از مرگ باعث خوشحالی و احساس نزدیک تر شدن به عزیزانشان میشود. پروژه اقای تابنده به مرگ نزدیک تر است , تیرگی بنا , اغاز بنا کلی و پایان بنا جزیی که به خاتمه دادن میرسد گیاهان در این پروژه نماد رشد و زندگی را میدهند , هر 2 طرح از نظر فرم و حجم عمودی کار شده به سمت اسمان که تداعیه زنده نگه داشتن است حرکت میکند. اگر از نظر رنگ بندی روشن تر باشد با شوخی و روحیه شاد و زنده نگه داشتن ارتباط بیشتری برقرار میکند.
شیوا گل دعایی ( 1390/09/03 ) :
سلام
در جواب آقای زارع باید بگم که:
شاید طبقات بودن به دلیل همون 5مرحله ای است که مردم مکزیک به اون باور دارن.
به نظر شما چرا بالا بودن نشانه بهتر بودن است؟
1 مطالعه را جب اهرام ثلاثه کنید با وجودی که خودشون را از همه بهتر می دونستن اما قبرشون کجا قرار داشت؟
این دلیل محکمی واسه برتری نیست.
موزه بودنش را یکمی قبول دارم اما با توجه به مکان و کارکرد به نظر شما در 1پارک توریستی می تونن 1 قبرستان طراحی کنن؟
خب اگر اینجوری بود که اصلا توریست اونجا پا نمی ذاشت.
سامان زارعی ( 1390/09/03 ) :
تدوین درک از مرگ در شهر مکزیکو سیتی:
روز مردگان:
مردم این شهرمرگ رامقدس میدانند.تاحدودی که 3روز از سال رابه آن اختصاص داده اندکه روز ملی آنهامیباشداین 3روز(روز3اکتبرو1و2نوامبر)میباشد.
آنها اعتقاد دارند که در روز اول مردگان کودک روز دوم مردگانی که تصادفی هستندوروز سوم دیگرمردگان به دیدار خانودهایشان می آیند.
مردم مکزیک در این 3روزخیلی شادی می کنند که توجه همه رابه خودشان جلب کرده اند.انهامیگویند که انسان هنگام مرگ فقط از دایره طبیعت خارج میشود
درک دیگر آنها از مردگان این است که انگار یکی از نزدیکانشان به صفر رفته ودارن به استقبالش میروند.

تحلیل مکزیکوسیتی:
شهر مکزیکو سیتی در مختصات 99.8غربی و19.26شمالی قرار دارد.
ارتفاعش از سطح دریا:2237هزار مترمربع.
ومساحت کل آن1485کیلومتر مربع میباشد.
شهر مکزیکو سیتی یکی از بزرگترین شهرهای جهان که پس از تخریب تنوچتیتدان مرکز امپراتوری آزتک شکل گرفت.
طبق آمارگرفته شده در سال 2010جمعیت شهربرابربا8851080بوده است.
فرمی که استفاده شده دایره استوانه. که استفاده شده نشانه حرکت،گردش زندگی ،وجاودانگی رانشان میدهد.

اثرطراحی شده تاچه حد به ایده مرگ نزدیک میباشد.
این اثر طرح خوبی برای.این موضوع میباشد.به این دلیل که این طرح برای مکزیکیها طراحی شده نه برای کشور یاادیان دیگر.اعتقاد مکزیکیها درباره مرگ کاملا متفاوت میباشد که خود بیانگراین امر میباشد.
نظربنده درنگاه اول کاملامتفاوت بودولی پس از تحقیقاتی که انجام دادم،درباره مکزیکیهاواعتقادات آنهانظرم کاملا برگشت.که باید برای مکزیکیهاطراحی کرد نه جایی دیگر.به نظرم این طرح دروسط شهر مکزیکو سیتی وبه عنوان یک المان شهری کاملامنطقی میباشد.وخیلی خوب میتواندنقش خود رابازی کند،مردم میتوانند روزهای جشن رادر این فضا واطراف آن سپری کنند.

اگر این طرح دست بندهم بود(البته اینجا اضافه کنم که به آقای تابنده جسارت نشود)بنده هم همچنین کاری انجام میدادم.

افشین شناوری ( 1390/09/03 ) :
باسلام و خسته نباشید و تبریک خدمت آقای تابنده
من به هیچ وجه علاقه مند به نظر دهی در مورد پروژه نیستم ولی مجبورم !!!!!!!
به نظر من باید مکزیکی باشیم تا برای مکزیکی ها طراحی کنیم مخصوصا طراحی یک گورستان که ریشه در فرهنگ و اعتقادات یک ملت دارد و ما هر چقدر هم در مورد فرهنگ و اداب و رسوم یک ملت مطالعه کنیم نمی توانیم احساس درونی انها را درک کنیم و برای طراحی این فضا این احساس لازم است.
جدا ازاین موضوع خود این المان یک المان مرگ است و سایه ی مرگ(سایه برج) بر کل شهر اثر می گذارد و با دیدن این برج در هر کجا از این شهر ناخداگاه احساس غم و اندوه زنده می شود و این شهر را تبدیل به شهر مرگ می کند.
من به شخصه هیچ گاه قبول نمی کنم که یک مکزیکی برای ایران گورستان طراحی کند.
با نهایت احترام برای شما و طرح شما.
محمد سکاک ( 1390/09/03 ) :
من هم خدمت آقای تابنده تبریک میگم.منتظر موفقیت های بزرگتری از شما هستیم.
نیلوفر کشاورز ( 1390/09/03 ) :
جا داره که به شما تبریک بگم جناب تابنده.واقعا طرحتون حس خوب وعجیبی به ادم میده.متفاوت فکر شما جای تحسین داره.
مردم شهر مکزیکوسیتی برای مرگ ارزش بسیاری قائل هستند.در حدی که چند روزسال را روز مرگ نامگذاری کردند و در این روز به زیارت قبور رفته .قبر رفتگانشان را تمیز کرده روی آنها گل گذاشته و با روشن کردن شمع یاد آنها را زنده می کنند.

همچنین در خانه هایشان محراب هایی را بر پا می کنند که در آنها غذاها و نوشیدنی های مورد علاقه رفتگان را قرار می دهند، حتی برای کودکان از دست رفته نیز محراب می سازند و اسباب بازی هایشان را در آن محراب می گذارند.برگزاری این جشن ریشه در باورها و سنن پیش از ورود اسپانیایی هادارد. در تمدن های باستانی این سرزمین از قبیل تمدن: مایا، اولمِکا و مکسیکا، مرگ جایگاه بسیار مهمی داشته است. بومی های مکزیکی مانند اروپاییان و فرهنگ های شرقی به جاودانگی روح ایمان دارند و می پندارند که ارواح پس از مرگ به مکانی به نام میکتلان (MCTLÁN) می روند، گذشته از شباهت های زیاد میان اعتقادات بومی های مکزیک و اروپاییان ولی تفاوت های بارزی نیز وجود داشته است. طبق باورهای بومی های مکزیک، تمامی ارواح بدون توجه به اعمال دنیوی اشان به میکتلان می رفتند و آنجا به خدایان تبدیل می شدند. جنگجویانی که در صحنه ی نبرد جان خود را از دست می دادند، در دنیای دیگر به پرندگانی با پرهای رنگارنگ تبدیل می شدند و وظیفه داشتند تا خورشید را در طی مسیر روزانه اش همراهی کنند.
جمعیت شهر مکزیکوسیتی8605239نفر وجمعیت کلانشهر21163226نفر درسال 2009 بوده است.تراکم ان 59603کیلومترمربع میباشد.
به نظر من طراح توانسته از نظر حجمی موضوع را برساند.ان هم در شهری مثل مکزیکوسیتی.شاید از نظر فرم شبیه قبرستان نباشد.اما اینکه متفاوت طراحی شده .باعث شده است به چشم نیاید.من این طرح را انتخاب کردم چون مرگ در چنین محیطی ارامش بهتری را دارد.یکی از حسن این برج این است که وسط شهر میباشد.باعث میشود هر روز به مرگ فکر کنیم.حداقل 10٪بهتر و با انسانیت زندگی کنیم.اگه من جای طراح بودم شاید 2 طبقه هم زیر زمین طراحی میکردم.

محمدرضا نامداری ( 1390/09/03 ) :
شهر مکزیکیو سیتی نزدیک به 9 میلیون نفر جمعیت دارد اما منطقه کلان شهری مکزیکو سیتی نزدیک به 21 میلیون نفر جمعیت دارد این به این معناست که بخش مهمی از جمعیت در حواشی شهر سکونت دارند.مساحت این شهر بسیار زیاد است و جمعیت قریب به 9 میلیون نفری آن در مساحتی دو برابر تهران سکنی گزیده اند.از همین رو بر خلاف تهران بلند مرتبه سازی در آن زیاد به چشم نمی خورد و فشردگی فضاها بسیار کمتر است.در بخش عمده ای از شهر فضا ها عمدتا به خانه های کم ارتفاع پوشانده شده اند.
در این کشور مردم حساسیت زیادی به مراسم خاکسپاری اجساد خود دارند تا آنجا که چند روزی را در این کشور به اجرای مراسمی برای مردگان خود اختصاص داده اند و در این روز برای مردگان خویش شمع روشن میکنند.
و اما در مورد این طرح با شنیدن نام نام برج مرگ انسان با حراس مواجه می شود اما من با دیدن این طرح این حس نداشتم و فکر میکنم این پیوند خوبی را با بیننده برقرار میکند و من با دیدن ناخوداگاه یاد بهشت افتادم تا گورستان و رنگ سبز و نور افشانی هر کدام نشانه های حیات و امید است.
به نظر من زیبایی شهر را دو چندان می کند و یک جازبه ی توریستی زیبا ایجاد می کند
من قبل از دیدن این طرح این حس را داشتم که اگر من طراح باشم مکانی طراحی میکنم که شباهت به قبرستان داشته باشد اما با دیدن این طوح نظرم عوض شد.
جناب مهندس تابنده واقعا تبریک عرض میکنم
کیمیا ستودگان ( 1390/09/04 ) :
مکزیکو سیتی یا شهرمکزیکو یک کلانشهر واقع در دره مکزیکو در مرکز کشور مکزیک است.

«مکزیکو سیتی» پایتخت کشور مکزیک است و در ارتفاع ۲٬۲۴۰ متر بالای سطح دریا قرار دارد.
جمعیت خود شهر ۸٬۶۰۵٬۲۳۹ نفر و جمعیت کلانشهر برابر با ۲۱،۱۶۳،۲۲۶ نفر است.
نژاد مردم این کشور هندی و اسپانیایی است
عمده ساختمانهای این شهر کم ارتفاع و هستند.
حجم ارتفاعی این طرح زیبایی آن را دو چندان کرده است و رنگ سبز آن را بیشتر شبیه به دیدن یک رویا تشبیه کرده است و فکر میکنم با حساسیت مردم مکزیک نسبت به مردگان و حساسیت آنها به روزهای مراسم که در روز ملی این کشور است را این طرح برآورده کرده باشد
معصومه مردانی ( 1390/09/04 ) :
در مذهب مایاها، جهان دو بعد خدایی و انسانی داشت که در سه حوزه ضرب می‌شدند و آن سه حوزه جهان آسمانی، جهان زمینی و جهان زیرزمینی را شامل می‌شد. دنیای زیرزمینی مکان استقرار روان‌های درگذشتگان بود. قلمرو آسمانی سیزده طبقه و قلمرو زیرزمینی نه طبقه داشت. ارتباط اصلی خدایان با یکدیگر از راه درخت مرکزی بنام واکاه چان امکان‌پذیر بود. این درخت که ریشه‌اش در دنیای زیرزمینی، تنه‌اش در دنیای زمینی و شاخه‌هایش به دنیای آسمانی می‌رسید.
همینطور رنگ سرخ برای مشرق، رنگ سفید برای شمال، رنگ سیاه برای مغرب، و رنگ زرد برای جنوب، و رنگ سبز هم برای مرکز همه انها.از سوی دیگر اسمان را در ان بالا چهار درخت نگه می داشتند،یک درخت در مرکز قرار گرفته بود که رنگ ویژه ابریشم سبز داشت.
این که در بافت شهر قرار گرفته میتونه خوب باشه تا یاداوری کنه که به کجا میرسیم چون مکزیکیها مرگ را پایان زندگی نمیدانند. از طرفی هم اگه در حاشیه قرار میگرفت مزیتهای خودش را داشت.
هر دو کار به نظر من به نوعی به باورهای مایاها بر میگردد.یکی داخل زمین میرود یکی متصل به اسمان است.از لحاظ حجمی کار اقای تابنده با این که فرم وشکل جدیدی با مواجه با مرگ دارد اما با کمی فکر میفهمیم زیاد دور از ذهنیت (عروج روح به اسمان) نیست.حجم دیگه هم شبیه قبرهای معمول و رایج به نظر من با عمق بیشترو ترس از مرگی که در همه ما وجود دارد.
اگر طراحی این کار با من بود حتما این دو حجم را با هم ترکیب میکردم.چون مرگ در ظاهر ترسناک و ناشناخته است اما در باطن شاید (تا حالا نمردم که میگم شاید) جور دیگر باشد سبزو زیبا....
آیسان استوار ( 1390/09/04 ) :
مكزیكوسیتی كه در قرن شانزدهم میلادی به دست اسپانیایی‌ها بر ویرانه‌های تنوكتیتلان، پایتخت قدیمی آزتك‌ها، ساخته شد، امروز یكی از بزرگترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای جهان است. این شهر پنج معبد آزتك كه بقایایشان شناسائی شده‌اند، یك كلیسای جامع (كه بزرگترین كلیسای قاره است) و شماری بناهای عمومی قرن نوزدهمی و بیستمی چون كاخ هنرهای زیبا را در خود جای داده است.
مردم تئوتی هیچ نوشته ای از خود بر جا نگذاشتند و از این رو روشن نیست که زبان آنان چه بود یا خود و شهرشان را چه می نامند نام تئوتی هوآکان از زبان آزتکها گرفته شده که چند سده بعد در دره ساکن شدند و می توان آن را چنین بیان کرد.

سالها پیش از فتح اسپانیاییها افسانه هایی بیشمار از تئوتی هوآکان گفته شده و آزتکها بر این باور بودند که جهانی که آنان میشناختند از تئوتی هوآکان آغاز شده بود آنان ویرانه های رها شده ای را که گمان می کردند تمدن دیرین و از میان رفته غول ها پدید آورده است گاهواره زندگی جایی که خورشید و ماه در آن پدید آ,ده می پنداشتند از اینرو دو هرم تئوتی هوآکان را که گاه در آن آیین قربانی انجام میدادند پرستشکده های کهن دو خدای اصلی کیهان دانسته دو گذرگاه اصلی قدیمی را راه مردگان می نامیدند زیرا بر این باور بودند که ویرانه هایی که در راستای دو محور مرکزی شهر به دارازی دو مایل و پهنای چهل یارد است باید گور کاهنان و شاهان باشد در واقع اینها بقایای پرستشگاهها هستند.

بر خلاف تصورات رازآمیز آزتکها زیستگاههای بیشماری که تئوتی هوآکان را ساخت باید در دوران اوج خوشبختی آنان سرشار از فعالیت و کار بوده باشد. این شهر که در جاده های بازرگانی از سرزمینهای بلند تا ساحل خلیج جا داشت و از آب فراوان بهره مند بود بازاری بزرگ و کارگاههای بیشمار داشت هنر و اخترگویی به شکلی بی سابقه رواج داشت و زمان به شکل تقویم تنظیم شده بود. نگاره های درخشان دیوارهای خانه ها را می آراست و تئوتی هوآکان کلان شهری برجسته پر تنوع و شلوغ و چنان نیرومند بود که به دژ و برج و بارو نیاز نداشت توجه آنان بیشتر به هرم خورشید بود.

به نظر من ارتفاع اصلی ترین مبحث ایده بوده و به نوعی در هر 2 طرح دیده می شود ولی در این طرح بیشتر خود را نشان می دهد. مکزیکی ها هم از گذشته به قرار دادن مردهایشان در ارتفاع اهمیت خاصی می دادند ..
پوریا فرخی ( 1390/09/04 ) :
-درک از مرگ در جغرافیای مکزیک:
در ادامه سخنان آقای تابنده در مورد مکزیکی ها ذکرشده که آن ها نه تنها از مرگ نمی هراسند و بلکه به استقبال آن می روند باید چند نکته را همین راستا بیاورم:
آنها مرگ را قسمتی از چرخه زندگی می دانند , نقطه عطف آن ها درک غنی در مواجه با مرگ است.
آنها معتقدند که زندگی، مرگ، و دوبازه زائی مراحلی از یک روند کیهانی بود که بشکلی بی انتها تکرار می شد." نباید از این گفته به اشتباه این برداشت شود که آنها نیز به جهانی دیگر اعتقاد داشتند که روح انسان پس از مرگ در آن به زندگی ادامه می دهد بلکه آنها مرگ را بکلی از زندگی جدا نمی دانستند.
نکته جالب که از شاخص ترین آن هر ساله جشن ملی خود را به جشن مردگان اختصاص می دهند که 3 روز آن را برگزار می کنند و به شادی می پردازند ودعا می خوانند و حضور آنها در گورستان همراه با غذاهای و نوشیدنی های متنوع می باشد.
درک اینکه چرا در این سه روز که مردم مکزیک از مردگانشان یاد می کنند این چنین شادمانه به خیابان می ریزند و می نوشند و می رقصند در این است که معتقدند مردگان آنها مثل نزدیکانشان به سفر رفته در این روزها به دیدار بازماندگانشان می آیند، با آنها می نوشند و می خورند و در پایان این دیدار شاد، برای یک سال دیگر به سفر می روند.
-تحلیل سایت.مباحث جغرفیایی و جمعیت مکزیکوسیتی:
مکزیکوسیتی,پایتخت مکزیک با ۸٬۸۵۱٬۰۸۰ نفر یکی از پرجمعیت ترین مناطق در مکزیک است و رشد جمعیت نسبت به دیگر شهر ها بیشتر بوده.
از قرن 20 تا به امروز رشد فوق العاده ای در شهر ایجاد شده و پیامدهای زیست محیطی و سیاسی خود را را به خوبی انعکاس داده.
از سوی دیگر، مکزیکو سیتی به اجتماعات بزرگی از مهاجر و مهاجران از سراسر دنیا به ویژه آمریکای لاتین است.
اکثریت اهالی (90.5%) مذهب کاتولیک دارند و بقیه از دین های مختلفی مثل پروتستان و... تبعیت می کنند.
موقعیت جغرافیایی:
شهر مکزیک در دره مکزیک واقع شده است
این دره در کمربند آتشفشانی مکزیک ترانس در مناطق مرتفع جنوبی و مرکزی مکزیک واقع شده است
این ارتفاع حداقل 2200 متر بالاتر از سطح دریاست که توسط کوه ها و آتشفشان ها احاطه شده است.
، ساخت این شهر در معرض سیل است و این شهر هیچ زهکشی طبیعی ندارد که آب را به طور طبیعی خارج کند.
در اینجا لینک یک سری عکس از توپوگرافی و موقعیت اقلیمی شهر قرار دادم شاید به دردتون بخوره
http://en.wikipedia.org/wiki/File:MX-DF-clima.png
http://en.wikipedia.org/wiki/File:MX-DF-hidro.png
http://en.wikipedia.org/wiki/File:MX-DF-Relieve.png
اقلیم:
مکزیکوسیتی دارای آب و هوایی که نیمی گرمسیری و کوهستانی است
متوسط درجه حرارت سالانه متفاوت از 12 تا 16 درجه سانتیگراد است که به ارتفاع محله بستگی دارد.
این منطقه دارای دو فصل اصلی است
دوره سرما از نوامبر تا فوریه زمانی که توده های هوا از شمال و هوای نسبتا خشکی دارد
دوره گرم و گسترش از مارس تا ماه مه هنگامی که بادهای استوایی به همراه دارد و حمل رطوبت به اندازه کافی برای بارش باران است
-بررسی ایده های طرح(حجم و فرم)
در نگاه اول به عنوان یک ایرانی با همان فرهنگ و روحیه خودمان و با خواندن مختصر توضیحاتی که آقای تابنده در مورد پروژه نوشتند ترجیح دادم که پروژه پرداخت زیر زمینی را به عنوان پروژه برتر انتخاب کنم اما به واقع می توان گفت که زمانی این پروژه برج عمودی را انتخاب می کنید که به طور کامل در مورد آن و مردمان مکزیک مطالعه کرده باشد.
از نکات مثبت این برج می توان به نکاتی اشاره کرد از جمله:
با مشاهده چنین حجمی هراس از مرگ در انسان از بین می رود و نا خودآگاه آن تصوری که از مرگ دارد از بین می رود و آن را به راحتی در سرنوشت خود متصور می شود.
تضاد در این گورستان به وضوح با دیگر گورستان های سرد و بی روح و یکنواخت به چشم می خورد.
استفاده از گیاهان و به طور کلی فضای سبز بسیار جالب بوده و گونه ای نا خودآگاه انسان را به یاد معبود خود خدای یگانه و بهشت می اندازد.
ترکیب سازه ای آن که مراحل آن در عکس ها می باشد همان طور که آقای تابنده گفتند ایده ای از تنه و ریشه درختان است و این ترکیب سازه ای جدایی ناپذیری مرگ و زندگی را می رساند.
از دیگر نکات مثبت این پروژه بدون شک در این مسابقه بیان شده سطح محیطی کمی که از زمین اشغال کرده می باشد که با توجه به آینده مکزیکوسیتی و افزایش جمعیت قابل تحسین است.
آثار نهایی این پروژه بسیار به ایده آن نزدیک می باشد چرا که هم نحوه مواجه با مرگ را به خوبی نشان داده و تصور درستی از مرگ را بیان کرده
-جمع بندی
ابتدا باید بگویم که تحقیق بر روی این پروژه بسیار عالی بود چرا که برای اولین بار بود این احساس به من دست داد که بررسی بر روی مردم یک اجتماع بسیار مهم و حائز اهمیت است.تجربه ای که هیچ وقت در طراحی های خود با آن مواجح نشده بودم و دوم این که همیشه لازم نیست از یک ایده یا کار خاصی تبعیت کنیم.
اجرای این پروژه علاوه بر حسن هایی که قبلا اشاره کردم می تواند نمادی از فرهنگ مکزیکی ها شود و بر جذب توریست نیز بیافزاید.
شخصا اگر طراح چنین طرحی بودم باز هم برای چنین مکانی گورستانی همانند برج عمودی طراحی می کردم.
اما کمی در فضای داخلی تجدید نظر می کردم.به طور مثال طراحی قبرها را به همان شیوه سنتی و به خاک سپردن انجام می دادم.
و به جای یک دسترسی پیاده دو دسترسی قرار میدادم چراکه برای انبوه جمعیتی و توریست هایی که وارد این برج می شوند یک دسترسی کم است.

در آخر سوالی که از یک سری دوستان داشتم
می خواستم بدونم در مواجه با کدام پروژه احساس ترس بیشتری دست می دهد و ترجیحا برای خاک سپاری و اینکه بخواهید به مزار یکی از نزدیکان بروید کدام را ترجیح می دهید؟؟؟
نیلوفر کشاورز ( 1390/09/04 ) :
با سلام خدمت دوست عزیزم:اقای فرخی.یکی از دلایل انتخاب این طراحی .ارامش دادن برج سبز است.من شخصا تا حالا دارالرحمه نرفتم.اما مطمئنا اگه همچین برج مرگی در شیراز بود.حتما واسه دیدنش میرفتم.خدا رو چه دیدی شایدم پنج شنبه هامون رو اوکی میکردیم برج مرگ..
روزبه تابنده ( 1390/09/04 ) :
به نظرم آقای بصیرت با تعریف کامنت های شما به عنوان تحویل کار ابتکار جالبی به کار بردن. چون هم باید به اندازه کافی بخونید و هم اینکه فکر کنید و عادت کنید که راجع به یک موضوع مشخص، دیدگاه شخصی داشته باشید. کار ایشون از این لحاظ جای تقدیر داره. در مورد کامنت هاتون نظری نمیدم شاید بهتر باشه خودتون با هم در موردش بحث کنید.
اما یه موضوع را یادآوری میکنم که به نظرم کمتر در نظر گرفته شده. اون هم اینه که این پروژه به صورت گروهی انجام شده و باید عادت کنیم کار گروهی رو حاصل فعالیت جمع بدونیم نه فرد. در این پروژه من و خانم مهندس ودادی نژاد (کارشناسی ارشد معماری) تدقیق کانسپت و طراحی معماری کار رو به عهده داشتیم. آقای فرخ تابنده (دانشجوی معماری) کار 3dmax رو انجام دادن. بعد از 3d، مراحل post production، ترکیب بندی شیت و photoshop رو من انجام دادم. در زمینه مطالعات و برگردان انگلیسی متن ها و کانسپت ها هم خانم مهندس سحر تابنده (کارشناسی ارشد معماری) با ما همکاری کردن. مدیریت تیم هم به عهده من بوده.
البته کاملا قابل درک هست که موضوع پروژه شما بیشتر به من و خانم مهندس ودادی نژاد مربوط میشه. ولی تمرین جمعی فکر کردن هم شاید بتونه بخشی از پروژه شما باشه. شاید با این کار بتونید در آینده کارهای گروهی رو مدیریت کنید و به دنبال کسب جایگاه کاریزماتیک فردی نباشید و شک نداشته باشید که پروژه های موفق معماری هم فطعا حاصل کار یک نفر نیستند.
با آرزوی موفقیت برای همگی و ممنون از کامنت ها.
پدرام وحیدی نژاد ( 1390/09/04 ) :
با سلام و تبریک به آقای مهندس تابنده به خاطره دریافت این جایزه.به عنوان یک دانشجوی معماری خیلی خوشحالم که یک معمار ایرانی برنده نخست مسابقه گورستان عمودی شده...
به نظر خودم لازم نیست که من دوباره سخنان همکلاسیان محترم خودم رو درباره جشنی که مکزیکیها برای مردگان خود میگیرند و یا تعداد جمعیت و تحلیل مکزیکوسیتی رو تکرار کنم چون برای خوانندگان تکراری و خسته کننده می شود.ولی دوستانی که علاقه مند هستند به طور جامعتری مطالبی در باره مکزیکوسیتی بدانند به لینک زیر مراجعه کنند:
http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%DA%A9%D8%B2%DB%8C%DA%A9

و اما نظریه من به عنوان یک دانشجوی معماری:
من ابتدا که اسم برج مرگ راشنیدم به نظرم یک ایده پوچ و بی ارزشی آمد چون یک همچین چیزی با افکار و اعتقادات یک ایرانی برای به خاک سپردن مردگان خود به هیچ وجه مناسب نیست.ولی وقتی که درباره افکار مردم مکزیک مطالعه کردم متوجه شدم که دیدگاه انها درباره مرگ با ما بسیار متفاوت است البته در این باره که دنیای دیگری در پس این دنیا وجود دارد یا هم مشترک هستیم...
این برج کاملا نقش یک المان را در درون شهر ایفا می کند.و به خاطر اینکه در مکزیک ما ساختمانهای با ارتفاع بلند زیاد نداریم این بنا بسیار خود نمایی میکند.
ایده این طرح بسیار عالی است زیرا با دیدن این بنا این احساس به ما دست دادخواهد داد که روح پس از مردن به سوی آسمان و خداوند می رود و به خاطر پوشش گیاهی و رنگ سبز آن تاکید بر دوباره زنده شدن و زندگی دوباره را دارد.همچنین شکل حجمی این بنا بسیارعالی است زیرا با دیدن این استوانه پایداری را به بیننده القا میکند.
من وقتی آن یکی طرح را مشاهده کردم یک احساس ترس و وحشت به من دست داد و این اصلا با عقاید مکزیکی درباره مرگ جور نبود.و دقیقا بر عکس این طرح که وقتی به آن مشاهده می کنیم یک احساس خوبی به انسان دست می دهد و دقیقا همان عقیده ای است که مکزیکی ها درباره مرگ دارند.
این بنا می تواند محل مناسبی برای جشن سالیانه آنها باشد و در آنجا برای مردگان خود شمع روشن کنند و گل نثارشان کنند.
من هم اگر قرار بود یک همچین بنایی اجرا کنم مثل اکثر دوستان که گفتند از یک همچین طرحی استفاده می کردم ولی در فضای داخلی آن کارهای دیگری انجام می دادم و مانند قبرستان های معمولی فضا را جوری خلق می کردم که مردگان را بتوان به خاک سپرد.زیرا من هم این اعتقاد رو دارم که ما از خاک به وجود آمده ایم و باید به خاک برگردیم.
من با نظر دوست خویم آقای شناوری مخالفم که گفتند سایه این برج مانند سایه مرگ بر روی شهر می افتد.درست است که این برج ممکن است از تمام نقاط شهر قابل دیدن باشد ولی اولا به نظر من وقتی این برج را می بینیم همیشه این یادمان می ماند که روزی می میریم و شاید کمی بیشتر به خوبی و بدیه کارهایی که می کنیم فکر کنیم و به غیر از آن با دیدن این برج از هرجای شهر همیشه یاد عزیزانمان که در خواب ابدی توی این برج به سر می برند می افتیم.(البته اینها نظر شخصی بنده بود)
من هم مثل آقای زارعی ابهاماتی در مورد طبقات این برج برای پیش آمده است و این سوال را مثل ایشان دارم که واقعا ملاک به خاک سپردن در این قبرستان به چه صورتی است؟
یعنی هر فرد را با توجه به پست و مقام و یا جایگاهش در جامعه در طبقات مختلف دفن می کنند؟یعنی کسی که در طبقه آخر قرار دارد از همه بهتر بوده؟به نطر من هم هر چقدر به بالا تر می رویم در این برج احساس نزدیکی بیشتری به خداوند می کنیم پس قاعدتن کسی که از نطر مردم در این دنیا بهتر بوده پس لیاقت طبقات بالاتر را دارد.خوشحال می شوم که اگر دوستان دیگر هم نظر خود را در این باره بدهند....
البته با عرض احترام به خانوم گل دعایی باید بگم جوابی که به آقای زارعی داده بودند من رو قانع نتونست بکنه.
ولی نطری که هر دوی این عزیزان در باره موزه بودن داخل این برج را قبول دارم و من پیشنهاد خودم رو در متن بالا در این باره گفتم....
همینطور با نظر دوستم آقای شناوری موافق هستم
که گفتند(من به شخصه هیچ گاه قبول نمی کنم که یک مکزیکی برای ایران گورستان طراحی کند.) و یه نظر من هم یعضی از طراحی ها بهتره که توسط مردم همون کشور طراحی بشود.
از نوع تفکری هم که خانوم امیری نسب در زیر آن یکی کار گذاشته بودند خوشم آمده بود و به نظر جالب میومد.


من خیلی خوشحالم که موضوع این هفته ما در باره این برج بود و همونطور که اول گفتم قبل از اینکه در باره این طرح مطالعه ای بکنم کاملا مخالف یک همچین چیزی بودم.البته الانم اگر موافقم فقط به خاطر این هست که این پروژه در مکزیک و برای مردم مکزیک بوده....
موفق و پیروز باشید...

نگار چاپی ( 1390/09/04 ) :
در جواب آقای فرخی من حس ترس را از گورستان زیر زمینی می گرفتم ام ترجیح می دم که قبرستانی که می روم مثل همین دارالحمه خودمان باشد....قرار گرفتن ان در پارک هم دلیل شادی از مرگ در انهاست شاید به همین علت آقای زارع به نظرتون موزه مانند آمد چون دیدگاه آنها از مرگ با ما کاملا متفاوت است.....اما سوال دیگه شما من هم موافقم ...تفاوت بین طبقه ی اول و آخر در چیست؟؟؟
عليرضا فصحتي ( 1390/09/04 ) :
با عرض سلام خدمت تمامی دوستان و خوشحالم از اینکه یک معمار ایرانی توانسته است برنده این مسابقه معماری شود
با توجه به اینکه مطالعاتی در فرهنگ کشور مکزیک که دوستان هم دانشگاهیم در این رابطه گفته بودند در نظرات قبلی دیدم من سعی کردم مطالباتی که در این موضوع مشاهده کردم به دوستان ارائه دهم
ایده یک نتیجه از مفهوم طبیعی از گورستان بازسازی شده در جهت عمودی است ، علاوه بر این برای ایجاد یک رابطه عمیق بین داخل گورستان به سمت شهر مکزیکوسیتی وهمچنین پارک و بالعکس ، یک نشانه حافظه و هویت می باشد. ساختمان جدید برای همه شهروندان شهر برای نشان دادن حافظه ای از بستگان خود و شهر خود را به عنوان بخشی تصویری از معماری جدید را به عنوان نمایشی از مالکیت گورستان ارائه شده است. از جبهه های اصلی از آسمان خراش ترکیب سه عنصر اصلی : شیشه با گیاهان ، سوله و بخشی از قبور. عنصر چهارم در ارتباط فضاهای داخلی با هر دو شهر و پارک فکر ارتباط فضاهای داخلی با هر دو شهر. مکزیکو سیتی و از معماری باستانی آمریکای جنوبی : گیاهان پیچک به نظر می رسد
به طوری که مراسم باستانی سوزاندن ، دفن و بازدیدکننده داشته است به فانی باقی مانده از مرحوم ، ممکن است همچنان به مراسم داخلی ، خانوادگی و روزمره -- به عنوان باستان فرهنگ -- به عنوان بخشی از بافت شهری گنجانده شده است
وحيد (مسعود) حسنلی ( 1390/09/04 ) :
مکزیکو سیتی یا شهرمکزیکو که به اسپانیایی Ciudad de México یک کلانشهر واقع در دره مکزیکو Valle de México در مرکز کشور مکزیک هستش.مکزیکو سیتی پایتخت کشور مکزیک و در ارتفاع ۲٬۲۴۰ متر بالای سطح دریا با مختصات جغرافیایی‏۰″ ۸′ ۹۹°غربی ‏۰″ ۲۶′ ۱۹°شمالی
جمعیت خود شهر ۸٬۶۰۵٬۲۳۹ نفر و جمعیت کلانشهر برابر با ۲۱،۱۶۳،۲۲۶ نفر است (طبق آمار سال ۲۰۰۹).
«مکزیکو سیتی» پس از تخریب شهر تنوچتیتلان، مرکز امپراتوری آزتک، که در ۱۳۲۵ بنا شده بود شکل گرفت و هم اکنون یکی از بزرگترین شهرهای جهان است.
از نظر بنده طرح آقای روزبه تابنده میتونه بیشتر به فورم و موضوع طرح نزدیک باشد.چون انسان رو پس از مرگ بیشتر به سمت یکتایی هدایت کرده.و همچنین در ظاهر هم آرامش بیشتری نسبت به طرح برج زیر زمینی به مخاطب تزریق میکنه.از آنجایی که به انسانها پس از مرگ نیز باید احترام گذاشت پس مکان دفن آنها نیز باید همخوان با این تفکر باشد.اما لازم به ذکر میباشد که امروزه اکثریت فرهنگها جهت دفن اجساد از شیوه خاکسپاری استفاده میکنند که مکزیکوسیتی نیز از این قضیه جدا نمیباشد. اگر من طراح این برج میبودم طرح را به گونه ای اجرا میکردم که از لحاظ ارتفاعی، نصف برج، در زمین و نصف دیگر، از سطح زمین به بالا.چون از لحاظ اعتقادی، مذهبی ما نیز در آیین زرتشتی برجی به نام برج مرگ داشته ایم جهت دفن اجساد(با این تفکر که اجساد مردگان خاک،که یکی از سه عنصر اصلی میباشد را کثیف میکند و...). برای مطالعه درباره این مطلب میتوانید به لینک مراجعه کنید
http://www.tahoordanesh.com/page.php?pid=13543
فرهاد سلظانی ( 1390/09/04 ) :
به نظر من درک مکزیکی از مرگ با درکی که ما از مرگ داریم تفاوت چندانی ندارد ما مرگ را پلی ارتباطی بین این دنیا و دنیای دیگر میدانیم و انها مرگ را دنیای دیگر برای زندگی بهتر میدانند و مرگ فیلتری است که باید از ان عبور کنیم پاک شویم تا به معبود خود برسیم .مکزیک کشوری کوچک است و جمعیت زیادی را در خود جا داده است که این امر باعث شده شهر فشرده باشد و با کمبود زمین در انجا مواجه باشیم ولی مکزیکی ها تا حدی با ان کنار امده اند.من کاملا با حجم این برج موافق هستم جرا که در ان تمام اعتقادات و فرهنگهای مردم مکزیک امده است از طرف دیگر انان مرگ را زندگی دوباره نزد معبود خود میدانند و این که معمار در طراحی ان از طرحی مدرن استفاده کرده من خیلی دوست دارم جرا که جرعت ان را داشته و این ریسک را کرده و یک تضادی را ایجاد کند که این تضاد باعث زیباتر شدن هر چه بیشتر طرح شده است اگر معمار از طرحی دیگر استفاده میکرد شاید طرفدار بیشتری داشت ولی به نظر من طرحی موفق است که منتقد زیادی داشته باشد مثل برج ایفل که در اوایل ساخت ان از ان هیچ استقبالی نشد حتی مرد خواستار تخریب ان بودند ولی در این زمان نمادی از یک کشور شد و شاید این طرح هم همین روزی نماد مکزیک شود در کل من با فرم و حجم ان موافق هستم ولی شاید اگر من بودم همین فرم و حجم را کار میکردم ولی مفهوم این که همه بعد از مرگ به معبود خود میرسند را اشکار تر میکردم و از پایین هر چه به بالا و نوک برج میرسیدم از مقطع ان کم شده و نازکتر میشد تا حدی که به یک نقطه برسد مثل اهرام مصر و یا طرحی که در گنبدها ایران مشاهده میکنیم البته این نظر من است و خیلی کار اقای تابنده را دوست دارم امیدوارم همیشه در هر کجا که باشند موفق و پاینده باشند
فرهاد سلظانی ( 1390/09/04 ) :
در جواب اقای شناوری .حتما نباید مکزیکی باشی تا بتوانی طراحی کنی در هر کاری که خلاقیت داشته باشی موفقی هم نیست کجا یا برای که طراحی میکنی.
محمد سجادیان ( 1390/09/04 ) :
درک از مرگ در جغرافیای امریکای مرکزی:مرگ=شادی
زندگی در مرگ گسترش می یافت.مرگ نه پایان طبیعی زندگی که نه تنها پایان یک مرحله از دایره ای طبیعی.زندگی.مرگ و دوباره زایی مراحلی از یک روند کیهانی بود که به شکلی بی انتها تکرار می شود.
به قدری مرگ دا مهم میدانند که در اواخر اکتبر هر سال جشن با شکو هی در مکزیکوسیتی بر پا میشود.این جشن یکی از قدیمی ترین جشنهای امریکای لاتین است.که ان روز دا جشن مرگ می نامند.که قدمت ان به350سال قبل از میلاد میدانند.که هر ساله3روز(31اکتبرو1و2نامبر)شاهد برگذاری مراسم جشن ملی روز مردگان است.
تحلیل جغرافیای شهروجمعیت وبافت شهری
مکزیکو سیتی پایتخت مکزیک در سال1521تاسیس گشت موقع جغرافیادر امریکادر حوضه معروف دره مکزیکودر یک بستر خشک دریاچه تکزکو کو کوههای اطراف شهر با17877 پا بلندی با اتشفشان فعال پویو کیت پتی(کوه دود کش)در نزدیکی ان در بلندی2240 متری از سطح دریا فرا گرفته است.که اب هوایی سرد با فصل کوتاه متغییر دارد.وزلزله خیز می باشد.
مساحت1/485کیلو متر مربع وارتفاع12/894مترو42/303ftوجمعیت8/851/080یکی از کلان شهر هاست.
نحوه مواجه طراح با مرگ:در نگاه اول وبدون هیچ مطالعاتی وبا در نظر گرفتن فرهنگ اسلامی وشاید قبرستان مسلمانان میتوان گفت برج مرگ زیر زمین.ولی با مطالعات و فرهنگ ودرک مردم از مرگ برج عمودی بهترین وخلاقانه ترین طراحی واجرا برای مکزیک میتوان باشد.که شاخص بودن برج از لحاظ حجم وفرم طراحی واز بین بردن ترس مرگ از دل مردم ان شهر ودیگر بازدید کنندگان .واستفاده ازطبیعت میتواند مردگان را به ادامه زندگی در حیاطی دیگر تصور کرد.اجرای برج عمودی علاوه بر شاخص بودن (المان)میتواند مردم را با یک نگاه به معرفی فرهنگ مردم مکزیک ودرک انها از مرگ باشد.
ایده طراح همان طور که اقای تابنده گفتند ایده از تنه درخت وریشه درختان است.میتواند مرگ را ادامه زندگی بشر دانست.یا زنده ومردگان در یک سطح دید.
جمع بندی:واقعا فوق العاده بود.البته اول مخالف بودم وبعد از مطالعات فرهنگ مردم مکزیکو سیتی با چنین طراحی فوق العاده که هم به فرهنگ انها (مرگ=شادی) موافق شدم.وضمن اینکه این برج میتواند یک ایکیو پانچر هم باشد.شاید اگر من طراح بودم ان دا افقی طراحی میکردم مگر اینکه محدود می شدم.
نگار چاپی ( 1390/09/04 ) :
تبریک فراوان به شما آقای تابنده خانم ودادی نژاد که مایه سر بلندی ما ایرانی ها و به خصوص ما شیرازی ها شده اید ...... به امید اینکه شاهد موفقیت های بعدی شما باشیم....

جغرافیای مکزیک

ایالات متحده ی مکزیک در آمریکای مرکزی واقع و از شما با ایالات متحده ی آمریکا و از جنوب به گواتمالابلیز و از شرق به خلیج مکزیک و دریای کارائیب و از طرف غرب به اقیانوس کبی و خلیج کالیفورنیا ...
دو میلیون کیلو متر مربع وسعت و جزء 14 کشور وسیع دنیا و با حدود 109 ملیون نفر جزء 11 کشور پر جمعیت دنیا محسوب می شودو 76.5 مردم مسیحی و 3.6 درصد پروتسان هستند و زبان رسمی آنها اسپانیایی است....
عقاید مکزیکی ها در مورد مرگ با گذشت حضور شش قرن از مسحیت در این کشور هنور هم عقاید اجداد سرخ پوست یا همان مایاها را در فرهنگ و آداب و رسوم این مردم به وضوح می بینیم, عرفان سرخ پوستان از نوع طبیعت گراست و فرد می آموزد که چگونه به اسرار طبیعت آشنا شود و در آن ذوب و فانی گردد و از آن سود خود بهره ببرد. ....
برای مایا ها جهان در دو بعد خدایی و انسانی وجود داشت که در سه حوزه ی جهان بینی زمینی و زیر زمینی و آسمانی... دنیای زیر زمینی زیبا لبا نامیده می شد و مکان استقرار روان گذشتگان بود و قلمرو آسمانی سیزده طبقه داشت و زیر زمینی نه طبقه و ارتباط اصلی خدایان از را درختی بنام واکاه چان امکان پذیر بود و ریشه اش در دنیای زیر زمینی و شاخه اش با دنیای آسمانی می رسید.
در حال حاضر دیدگاه مردم مکزیک از مرگ نسبت به ما بسیار متفاوت و از نظر ما شاید غیر طبیعی باشد آنها از مرگ هراسی ندارند و به خود نزدیک می بینند و آنها فکر میکنند مرگ چرخه ی زندگی دوباره است و مردگان همچنان به زندگی خود ادمه می دهند و همانند انسان های طبیعی دارای همان نیاز ها هستند مراسمی به نام روز مردگان در این کشور برپا است که آنها برای مردگان خود ظرف های خوراک و نوشیدنی و گل و نواختن موسیقی مردگان خود و وسایل مورد علاقه اش را در محراب هایی که در خانه یشان است به نام آلتار می گذراند و در پایان روز معتقدند که مردگان از ان غذاها خورده و به شادی و رقص می پردازند و پس از این دیدار مردگان برای یک سال دیگر سفر می کنند...
بررسی ایده و فرم طرح
ازلحاظ فرمی می توان گفت طرح آقای تابنده به فرهنگ و رسوم و عقاید مردم آنجا نزدیک تر است چون آنها مرگ را غیر ترسناک و نزدیک می بینند و فکر می کنند این طرح از این لحاظ بسیار موفق بوده و ایجاد فضای سبز در آن و ساختاری که مانند درخت است عقاید سرخ پوستان مایا خیلی نزدیک است که آنها ارتباط خدا از شاخ و برگ درخت واکاه چان می دانستند و در این پردازش حجمی می خواسته با این فرمی که دارد نزدیک شدن به آسمان و خدا را نشان دهد .....
نتیجه گیری
من قبل از مطالعه در مورد فرهنگ مردم آن منطقه فکر می کردم قبرستان عمودی جالب به نظر نمی آید و قبرستان زیر زمینی را
ترجیح می دادم اما بعد از مشاهداتم کاملا نظرم عوض شد و کانسبت مرگ در این طرح برای منطقه ی مکزیک که مرگ را همراه با شادی می بینند می تواند ایده ی خوبی باشد.....اما اتفاقات داخل برج برایم مبهم بود....قبرها بر چه اساسی انجا قرا رمی گیرند؟

اگر من طراحی می کردم.....
من با ساختار عمودی ان کاملا موافق هستم و فضای سبزش....اما فکر نکنم که قبرها را اینطور طراحی می کردم با ارتفاع دادن موافقم ولی نه به این صورت کمی در کنار شادی حس معنویت هم وارد کار می کردم....و فضای هم در کنار هر قبر برای مراسم هایشان در نظر می گرفتم مثل روز مردگان....
امیر خلیلی ( 1390/09/04 ) :
با سلام خدمت اقای سامان زارع عزیز......دوست عزیز خود را درگیر با (بالاتر بهتر )نکن چون شخصیت انسان هاست که بزرگی انها را می سازد نه اینکه طبقه 10000000000000برج مرگ باشند.پس از اعداد ارقام زیر زمین روی زمین روی دریا زیر دریا خودت را رها کن و به فکر انسانیت باش..............
امیر خلیلی ( 1390/09/04 ) :
بعد از بررسی اماری ومفهومی مرگ در مکزیکوسیتی به این نتیجه می رسیم که اگر بخواهیم ارتفاع دادن به برج را به این دلیل ایجاد کردیم که ارتباط میان مردگان وزندگان را قوی کنیم این بیان دچار چالش می شود زیرا این شهر پر جمعیت وفشرده به سمبلی از مرگ در دنیاتبدیل می شود وجذابیت توریستی خود را از دست می دهد وبه شهر مردگان تبدیل می شود .به نظر من ایجاد پوسته گیاهی در بدنه برج دلیل بر این دارد که نگاهی تازه را به مرگ وخشکی وترس ایجاد کندواین کار بیشتر به برج گیاه شناسی تبدیل شده است نه گورستان.اگر من طراح این پروژه بودم به این برج ارتفاع نمی دادم و برج را در دل زمین قرار می دادم...
.تشکر فراوان از طراحان این پروژه با ارزوی موفقیت.........
امیر خلیلی ( 1390/09/04 ) :
اگر از دیدگاه شخصیت انسان ها این را بررسی کنیم این ارتفاع باعث غرور زندگان می شود وما شاید پوچی جسم را درک نکنیم وخود را دگیر با جسم کنیم.اما اگر این برج در عمق زمین بود پوچی جسم قوی تر ،و پرورش روح برای زندگان بیشتر قابل درک بود. وشاید افراد به این نتیجه شاید می رسیدند که دین=انسانیت می باشد......
رسول رضایی ( 1390/09/04 ) :
با سلام.
به نظر من معار با خلق این این اثر تاثیرات منفی در بعد روانشناسی مخاطبین و به صورت مستقیم در روحیات مردم شهر میگذارد.
زیرا با ارتفاع دادن به این برج ناخوداگاه دید و ذهنیت مردم شهر را به سمت مرگ و یا دیدگاه انسانی افراد نسبت به مرگ با این تصور که در نهایت جایگاه آنها نیز آنجا است میکشاند و این دیدگاه به هیچ عنوان جلوه انسانی زیبایی را در بر ندارد.
ولی از جهاتی فرم،طرح پوسته و خصوصا به انتها نرسیدن و پوشش گیاهی بکار رفته در نما میتواند احساس بی پایان بودن زندگی یا حیات و پوچی زندگانی بشریت را از تفکرات مردمی پاک کند.
یه نظر من اگر این پروژه در کشوری دارای دین اسلام مانند ایران اجرا می شد،توضیحات ارائه شده در بالا پررنگ تر جلوه میکرد.
اگر من معمار این پروژه بودم به نوعی آرامش را در پس مرگ به مخاطبانم انتقال میدادم.
با آرزوی موفقیت برای تمام معماران ایرانی......
حمیدرضا کریمی ( 1390/09/04 ) :
با سلام
و عرض تبریک خدمت آقای تابنده که این افتخار رو کسب کردن.
به نظر من چون مکزیکی ها بر این باورند که بین مرده ها هستند این طرح به خوبی در دل شهر جای گرفته است. و موضوع بعدی این که با این باور که در بین مرده ها هستند قرار گیری تابوت ها در فضای اصلی ساختمان و حرکت کردن مردم در اطراف آن این اعتقاد مکزیکی ها رعایت گردیده.
و بازهم با این که مکزیکی ها بر این باور بودند که خود کشی ادامه ی زندگی است این طرح در ارتفاع نمادی به چشم آمد از اکثر نقاط است و اعتقاد دوم مردم شهر را نگهداری می کند.
بافت سبز بنا باعث هم خوانی آن با محیط سبز اطراف گردیده ولی خود بنا یک تضاد خواص و کامل را با بنا ایجاد کرده است.
و اگر من این طرح را اتود میزدم از ارتفاع آن می کاستم و به عرض بنا اضافه می کردم چون مرکپگ پهنای زیادی دارا است.
زهرا علي شاهي ( 1390/09/04 ) :
درک مکزیکیها از مرگ؟
طی تحقیقهایی که کردم اواخر اکتبر هر سال جشن باشکوهی در مکزیکو سیتی برپا میشود . این جشن یکی از قدیمی ترین جشنهای امریکای لاتین است که قدمت انرا به 350 سال قبل از میلاد میدانند ، پایتخت 22 میلیونی مکزیک، هر ساله به مدت سه روز (31 اکتبر و اول و دوم نوامبر)شاهد برگزاری مراسم جشن ملی " روز مردگان " است . گفتم "جشن ملی" چرا که علیرغم نام و موضوع مراسم که به مردگان تعلق دارد تمامی مردم مکزیک شادمانه در آن شرکت می کنند . به اعتقاد تاریخ دانان ریشه این مراسم به 350سال قبل میلاد بر می گردد وقتی که تمدنهای "آزتک" و "مایا" در این بخش از آمریکای لاتین می بالیدند. گرچه تاریخ برگزاری آن که در ماه اگوست بود به اوائل ماه نوامبر تغییر یافت تا با جشن مسیحی "روز مقدسین" همزمان نگردد آنچه در این مراسم سه روزه توجه همه را جلب می کند نگاهی است که مردم مکزیک به مردگان و از این طریق به مسئله مرگ و زندگی دارند که به کلی متفاوت از نگاه انسان غربی (مسیحی) و نیز نگاه مسلمانان است. اوکتاویو پاز شاعر و نویسنده مکزیکی، برنده نوبل ادبیات در سال 1990، در کتاب "هزارتوی تنهائی" به رابطه مرگ و زندگی در فرهنگ "آزتکها" اینگونه اشاره می کند: "زندگی در مرگ گسترش می یافت و بالعکس. مرگ نه پایان طبیعی زندگی که تنها پایان یک مرحله از دایره ای طبیعی بود. زندگی، مرگ، و دوباره زائی مراحلی از یک روند کیهانی بود که بشکلی بی انتها تکرار می شد." نباید از این گفته به اشتباه این برداشت شود که آنها نیز به جهانی دیگر اعتقاد داشتند که روح انسان پس از مرگ در آن به زندگی ادامه می دهد بلکه آنها مرگ را بکلی از زندگی جدا نمی دانستند. درک اینکه چرا در این سه روز که مردم مکزیک از مردگانشان یاد می کنند این چنین شادمانه به خیابان می ریزند و می نوشند و می رقصند در این است که مردگان آنها مثل نزدیکان سفر رفته در این روزها به دیداربازماندگانشان می آیند، با آنها می نوشند و می خورند و در پایان این دیدار شاد، برای یک سال دیگر به سفر می روند در اعتقاد مکزیکی ها مردگان کم سن و سال (نوزادان و بچه ها) روز اول به دیدار خانواده شان می آیند. خانه والدین بچه از دست داده در این روز مملو از شکلات و اسباب بازی به شکل تابوت و جمجمه و اسکلت است تا میهمانان کوچک از دیدار یک روزه شان با والدین و برادر و خواهرشان لذت ببرند روز دوم کسانی که در تصادف اتومبیل کشته شده اند و یا در یک ماجرای جنائی به قتل رسیده اند به دیدار دوستان و خانواده می آیند. برای آنها هم غذائی که دوست می داشته اند آماده می کنند و تا دلشان بخواهد آبجو و تکیلا روی میز است! مردگان دیگر روز سوم می آیند روزی که گورستانهای سراسر مکزیک برای خوشامد گوئی به آنها مملو از جمعیت می شود. شهرداری ها در برگزاری "روزهای مردگان" سنگ تمام می گذارند. این عکسی که می بینید را نه در یک گورستان که در اصلی ترین میدان شهر انداخته اند. شهرداری با گورها و سنگ قبرهای قلابی و گلهای فراوانی که روی آنها گذاشته میدان شهر را به صورت یک گورستان بزرگ "تزئین" کرده است همچنین سایت اطراف که سبز رنگ هست یک حس بسیار خوبی به انسان میدهد این احساس غم و اندوه را کمی کمرنگ میکند.و چون مردم مکزیک مرگ را پایان راه نمیدانند و مرده های خود را با این امید به خاک میسپارند که به جای بهتری میروندپس این طرح با وجود چنین رنگی وچنین ساختاری با عقاید مردم این کشور هم خوانی زیادی دارد. این شهردر مختصات 99.8غربی و19.2شمالی واقع استطرح دیگر که قبرستان در زیر زمین طراحی شده میتوانیم گفت بسیار حس دلهره را به انسان دست میدهد و با توجه به درک مکزیکیها که نگاهی متفاوت به مرگ دارند و عقایدشون طرح گورستان عمودی بهتر است. اگر من میخواستم طراحی کنم قبرستان عمودی را ترجیح میدادم
مخمد رضا کرمی ( 1390/09/04 ) :
باسلام.

..تدوین درک از مرگ:
معناى لغوى مرگ عبارت است از «مردن»، «فناشدن» و «زوال حیات»، اما در حقیقت، ماهیت و مفهوم مرگ نیستى و زوال حیات نیست،

بلكه انتقال است، آن هم انتقال از حیاتى (دنیا) به حیات دیگر (آخرت). در حقیقت مرگ براى انسان سرآغاز حیاتى نو است.
گر مرگ را به معناى تعطیل شدن تحریكات قواى ادراكى و حسّى بدانیم، مرگ چیزى جز «فقدان» نخواهد بود; چرا كه با مرگ تمام اندام و

اعضاى بدنِ آدمى از جنبش و حركت بازمى ایستد و دیگر قدرتى براى حركت دادن دست و پا و چشم و... براى او نمى ماند و این چیزى جز

عدم و فنا نخواهد بود; پس موت و مرگ از این مَنظر، امرى عدمى است و پایان حیات انسان محسوب مى شود.
مردم مکزیکو سیتی مرگ را زیاد جدی نمیگیرند و دیدگاه متفاوتی دارند.

تحلیل مکزیکوسیتی.

مکزیکو سیتی یا شهرمکزیکو (به اسپانیایی: Ciudad de México) یک کلانشهر واقع در دره مکزیکو (Valle de México) در مرکز کشور مکزیک است.
«مکزیکو سیتی» پایتخت کشور مکزیک است و در ارتفاع ۲٬۲۴۰ متر بالای سطح دریا قرار دارد.


جمعیت (۲۰۱۰)- کل ۸٬۸۵۱٬۰۸۰..- تراکم ۵٬۹۶۰٫۳/کیلومترمربع و جمعیت کلانشهر برابر با ۲۱،۱۶۳،۲۲۶ نفر است (برآورد سال 2010).

«مکزیکو سیتی» پس از تخریب شهر تنوچتیتلان، مرکز امپراتوری آزتک، که در ۱۳۲۵ بنا شده بود شکل گرفت و هم اکنون یکی از بزرگترین شهرهای جهان است.

مساحت
- جمعاً ۱٬۴۸۵ کیلومترمربع

در حدود یک پنجم از مردم مکزیک در نواحی کلانشهری زندگی می کنند. بیشتر ساکنین مکزیک دو رکه هایی ترکیبی از نژاد اروپایی و هندی (mestizos) و مکزیکی های اروپایی تبار (Criollos) هستند.

مردم برای قرن های طولانی و تا قبل از ورود آزتک ها در قرن 13 و پس از آن غلبه ی اسپانیایی ها، ساکن دره ی مکزیک بوده اند. آبگیر،

خروجی طبیعی نداشت و چندین دریاچه ای که اطراف دره بودند ساکنین بسیاری را به سواحل خود جذب کردند. سالهای زیادی از آن زمان نمی گذرد که بیش از 100 هزار نفر در Teotihuacan ،"جایگاه خدایان"، زندگی می کردند پیش از اینکه این مکان به شکل غیر قابل توضیحی در حدود سالهای 750 میلادی به متروکه ای بدل شود.

.نحوه مواحهه طراح با مرگ:
طراح باتوجه به نیاز شهر ای اثر بسیار زیبارو خلق کرده است تا مردم بتوانند با برفرار کردن ارتباط درک بهتری از مرگ داشته باشن .

تدوین فرم: فرم که بنا دارد وترکیب ان با یک معماری سبز بسیار جالب است که میتواند به عنوان یک جاذبه توریستس هم عمل کند.

..جمع بندی:
کلا طرح ایجاد شده همراه خود بار مثبتی به همراه دارد نحوه طراخی ودرواقع ایده که طراخ باعث شده این اثر را ایجاد کنه همه نشان دهنده قابلیتهای این پ