معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1706
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
منظر شهری   - 1591
پداگوژی انتقادی   - 17
طراحي داخلي   - 1166
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نظریه معماری   - 1131
شهرهای در حرکت   - 15
سازه های شهری   - 1080
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
تکنولوژی ساخت   - 1072
معماری بایومورفیک   - 15
معماری حوزه عمومی   - 1062
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 15
مرزهای معماری   - 1047
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
نگاه نو به سكونت   - 915
اینستالیشن های شهری   - 14
المان شهری   - 868
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 14
نظریه شهری   - 835
معماری و غذا   - 13
معماری و سیاست   - 802
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
معماری مدرن   - 776
معماری و دشت   - 12
معماری پایدار   - 744
معماری خاورمیانه   - 11
کلان سازه   - 731
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
روح مکان   - 670
معماری خوانی   - 10
آینده گرایی   - 660
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
معماری منظر   - 628
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 624
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
آرمان شهرگرایی   - 587
بی ینال ونیز   - 10
طراحی صنعتی   - 575
درس گفتارهای اتووود   - 10
معماری تندیس گون   - 570
معماری و انسان شناسی   - 10
توسعه پایدار   - 566
فمینیسم   - 9
معماری شمایل گون   - 556
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
منتقدان معماری   - 556
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 9
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 545
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 517
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
باز زنده سازی   - 494
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
هنر مدرنیستی   - 437
معماری تخت جمشید   - 8
معماری یادمانی   - 390
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 8
طراحی نئولیبرال   - 387
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری سبز   - 385
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
تغییرات اقلیمی   - 371
تز 1400   - 8
معماری ارزان   - 363
معماری آمریکای جنوبی   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 359
معماری و جنگ   - 7
معماری پست مدرن   - 352
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 333
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 323
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 317
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 308
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 304
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 295
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 285
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 277
عبور از مرحله جنینی   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 276
معماری مصر   - 7
اقتصادِ فضا   - 274
منبع شناسی اتووود   - 7
معماری انتقادی   - 272
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
معماری ـ سینما   - 268
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
زنان و معماری   - 250
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 247
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
عکاسی   - 241
طراحی و پناهجویان   - 7
مسکن حومه شهری   - 237
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 235
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 229
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 215
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 209
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 208
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 199
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری فضای داخلی   - 185
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و رسانه   - 180
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 178
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 178
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ژاپن   - 174
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 169
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
ترسیمات معماری   - 166
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
هنر گفت و گو   - 165
مسابقه ویلا 1400   - 6
بلندمرتبه ها   - 138
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 123
ده پرسش از دو معمار   - 6
معماری کوچک مقیاس   - 106
جنتریفیکیشن   - 6
ویرانه ها   - 104
معماری استرالیا   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 98
زنان، آشپزخانه، مقاومت   - 5
معماری چین   - 97
گزارش فرانسویِ وس اندرسون   - 5
معماری آسیا   - 93
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری اروپا   - 91
اکنی استودیو   - 5
معماری مذهبی   - 90
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری فاشیستی   - 89
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 87
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
معماری جنگلی   - 84
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
اکسپو   - 83
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 80
بلوپرینت   - 4
فیلوکیتکت   - 79
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 79
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
گفت و گو با مرگ   - 79
اکسپوی دبی. 2020   - 4
معماری پراجکتیو   - 78
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 74
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری هند   - 70
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری دیجیتال   - 68
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
بحران آب   - 65
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 65
معمای حبابی   - 4
معماری و نقاشی   - 61
معماری پساصنعتی   - 4
پداگوژی   - 60
معماری آفریقا   - 3
زاغه نشینی   - 57
اتووودْ باکسْ آفیس   - 3
معماری و روانشناسی   - 57
مدرنیسم هیپی   - 3
طراحی مُد   - 56
معماری مدارس   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 54
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 53
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری و رنگ   - 53
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و ادبیات   - 52
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
آنتروپوسین   - 52
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
معماری بیابانی   - 50
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
معماری و آب   - 50
باشگاه مشت زنی   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 47
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
هنر روسیه   - 45
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
باهاوس   - 44
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
جنبش متابولیسم   - 44
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
معماری و گیم   - 40
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری و سلامت   - 37
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
درگذشت زاها حدید   - 35
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 34
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
طراحی پارامتریک   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری آمریکا   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 2
معماری مجازی   - 31
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
اکسپو میلان 2015   - 28
فیلم های اتووود   - 2
پاویون های سرپنتین   - 28
سایبرفمینیسم   - 2
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
معماری و کودک   - 2
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24
سایبورگ   - 2
معماری و کوه   - 23
سایبرنتیک   - 1
طراحی جزییات   - 23
نمایش های مد پرادا   - 1
معماری و آسمان   - 21
ان اف تی   - 1
جشن نامه اتووود   - 21
متاورس   - 1
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری ـ موسیقی   - 19
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
ده پرسش از هشت معمار   - 1
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
فرهنگ نفت   - 18
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پردیس ویترا   - 18

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 11
آرشیگرام   - 8
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 18
آنسامبل استودیو   - 2
سوپراستودیو   - 9
آنیش کاپور   - 8
سورِ فِهْن   - 6
آی وِی وِی   - 34
سوزان سانتاگ   - 10
آی/ تری   - 2
شاشونا زوبوف   - 4
اُ ام اِی   - 59
شیبیک و کریستوف   - 2
اتوره سوتساس   - 8
شیگرو بان   - 34
ادریان لابوت هرناندز   - 5
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد برتینسکی   - 1
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سعید   - 17
فرانک گهری   - 50
ادوارد سوجا   - 10
فرانک لوید رایت   - 45
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرای اوتو   - 10
ادولف لوس   - 9
فردا کولاتان   - 2
ارو سارینن   - 30
فردریک جیمسون   - 4
اریک اوون موس   - 14
فرشید موسوی   - 3
اریک هابسبام   - 2
فمیهیکو ماکی   - 4
استن آلن   - 4
فیلیپ جنسن   - 7
استیون هال   - 32
گابریل کوکو شنل   - 2
اسلاوی ژیژک   - 18
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسنوهتا   - 7
گرگ لین   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گونتا اشتلزل   - 1
اسوتلانا بویم   - 5
لئوپلد بانچینی   - 2
اسکار نیمایر   - 38
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 26
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 112
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 25
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 74
لودویگ میس ون دروهه   - 29
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اورهان پاموک   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 15
ایلین گری   - 9
لویی کان   - 39
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییجی مورتی   - 1
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 153
باک مینستر فولر   - 13
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 36
لینا بو باردی   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 32
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 69
مانوئل کاستلز   - 3
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 28
معماران آر سی آر   - 5
پیتر آیزنمن   - 59
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 69
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 10
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 59
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
نائومی کلاین   - 5
تئودور آدورنو   - 7
نورمن فاستر   - 36
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 10
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 31
توماس هیترویک   - 31
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 7
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 30
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 8
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جولیا کریستوا   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 7
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 2
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 13
چارلز کوریا   - 15
کازو شینوهارا   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کازیو سجیما   - 2
حسن فتحی   - 6
کالین روو   - 1
حسین امانت   - 3
کامران دیبا   - 13
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامرون سینکلر   - 11
داریوش آشوری   - 1
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش شایگان   - 13
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دانیل لیبسکیند   - 24
کریم رشید   - 5
دنیس اسکات براون   - 10
کلر استرلینگ   - 2
دورته مندروپ   - 3
کلود پَره   - 3
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کنت فرمپتن   - 14
دیوید رُی   - 2
کنزو تانگه   - 10
دیوید گیسن   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنگو کوما   - 47
رابرت نوزیک   - 2
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رابرت ونتوری   - 31
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کوین لینچ   - 7
رضا دانشمیر   - 5
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رم کولهاس   - 119
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رنزو پیانو   - 34
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریچارد مِیر   - 8
یان گِل   - 9
ریچارد نویترا   - 7
یو ان استودیو   - 32
ریموند آبراهام   - 1
یورگن هابرماس   - 15
رینر بنهام   - 2
یورن اوتزن   - 1
رینهولد مارتین   - 5
یونا فریدمن   - 5
ریکاردو بوفیل   - 7
یوهانی پالاسما   - 12
زاها حدید   - 196

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -877
گالری   -95
زیرساخت های شهری   -477
هتل   -84
فرهنگی   -383
ورزشی   -68
پاویون   -303
حمل و نقل عمومی   -39
موزه   -273
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -38
اداری ـ خدماتی   -255
ویلا   -27
تفریحی   -192
مجموعه های مسکونی   -8
مسکونی ـ تجاری   -173
زاغه نشینی   -6
اموزشی   -158
سرویس بهداشتی عمومی   -5
صنعتی   -114
عناصر یادمانی شهری   -5
معماری مذهبی   -108
تجاری   -3
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
 رسانه ی تخصصی معماری و شهرسازی میم زون
ادوارد سعید و افسانه برخورد تمدن‌های ساموئل هانتیگتون
اتووود سرویس خبر:   گروه ترجمه و تحقيقات اتووود
1392/05/28
مـنـــــــبـع : اعتماد ملي ، ترجمه زهرا فيضي آزاد
تعداد بازدید : 3593

جوهره بينش ‌هانتينگتون، تصوري از مفهوم درگيري و برخورد بي‌وقفه است، که به سهو دوست دارم سخنم را درباره کتابي آغاز کنم که آقاي ساموئل هانتينگتون، تحت عنوان “برخورد تمدن‌ها و ظهور نظام جهان” نوشته است. جمله نخست كتاب گفته است كه “سياست جهان وارد مرحله جديدي مي‌شود.”

منظور‌ هانتينگتون از بيان اينکه در دنياي کنوني سياست پا به عرصه جديدي گذاشته، آن بوده که به رغم اينکه در روزگار اخير، مناقشات دنياي معاصر غالبا ميان مکاتب ايدئولوژيک صورت گرفته است، دسته‌بندي خطرآفرين دنيا به جهان اول، دوم و سوم، نوع جديدي از سياست است که به تشخيص او منجر به بروز مناقشه ميان تمدن‌هاي مختلف و ظاهرا در حال تعارض خواهد شد.

‌هانتينگتون مي‌گويد که “مسأله فرهنگي، موجب تعارض شديد ميان انسان‌ها و نيز منشأ اصلي اختلافات خواهد بود و برخورد تمد‌ن‌هاست كه بر سياست جهاني تسلط خواهد داشت.” هانتينگتون، بيشتر وقتش را صرف انجام دو کار مي‌کند: گفت‌وگو پيرامون اختلافات پنهاني يا آشکار و گفت‌وگو ميان آن چيزي که از يک طرف جهان غرب و از سوي ديگر تمدن‌هاي اسلامي و کنفسيوسي مي‌نامد. هانتينگتون، نگاه بسيارخصمانه‌اي نسبت به اسلام در مقايسه با ديگر تمدن‌ها دارد.

همچنانکه در كتاب خود مي‌نويسد؛ از زمان پايان جنگ سرد، تلاش‌هاي متعدد خردمندانه و سياسي به منظور ترسيم موقعيت جهان صورت گرفته است. در همين چارچوب است نظريه فرانسيس فوکوياما، که درباره پايان تاريخ ارائه شده است. پايان تاريخي که به واقع هيچکس درباره آن سخني نگفت تا آنجا که حقيقتا به پايان کار فوکوياما تبديل شد. اما جوهره بينش ‌هانتينگتون، تصوري از مفهوم درگيري و برخورد بي‌وقفه است، که به سهولت در فضاي سياسي فرو مي‌رود. آن هم فضايي سياسي که توسط جنگ بي‌وقفه عقايد و نيز ارزش‌هاي مجسم شده در جنگ سرد تهي شده است. بنابراين نادرست نيست كه بگويم آنچه که هانتينگتون بر آن تاكيد مي‌كند گزارشي بازيابي شده از مفهوم جنگ سرد است.

جنگ سردي که به صورت ماهيتي ايدئولوژيک باقي خواهد ماند نه به صورت ماهيت اجتماعي و يا اقتصادي. از اين‌رو، تعجبي ندارد که‌ هانتينگتون کتابش را با آنچه که جهان غرب بايد براي نيرومند ماندن و ضعيف و جدا از هم نگاه داشتن مخالفانش انجام دهد به پايان رسانده است. او مي‌نويسد: “جهان غرب بايد از اختلافات و تعارضات ميان کشورهاي کنفسيوسي و اسلامي به منظور حمايت از ديگر گروه‌هاي تمدني که علايق و ارزش‌هاي غربي را مي‌پذيرند، سود ببرد و موقعيت‌هاي بين‌المللي که منافع و ارزش‌هاي غربي را مشروع نشان مي‌دهد، استحکام بخشد و نيز از نقش کشورهاي غيرغربي در آن موقعيت‌ها حمايت کند.”

اين ديدگاه بسيار مداخله‌گرايانه و کاملا تعرض‌آميز نسبت به ديگر تمدن‌ها و به منزله ترغيب آنها براي غربي شدن است. از ديدگاه ‌هانتينگتون، ايدئولوژي بر اين است که جهان غرب در جايگاه و نقطه‌اي است که ديگر تمدن‌ها پيرامون آن در گردشند. حقيقتا در چنين وضعيتي است که جنگ سياسي ادامه مي‌يابد اما در همين زمان است كه تعداد بسيار زيادي از ارزش‌هاي اساسي و مهم و نيز ادياني نظير اسلام براي استيلا بر جهان غرب مبارزه مي‌کنند.

به عقيده هانتينگتون تمدن‌هاي ديگر به ناچار با جهان غرب تعارض دارند، و بنابراين پيشنهاد او اين است كه جهان غرب بايد براي پيروزي،تجاوزي بي‌رحمانه و افراطي انجام دهد. از اين رو خواننده كتاب هانتينگتون وادار به اين نتيجه‌گيري مي‌شود که نويسنده به جاي اظهار عقايدي که احتمالا ما را در فهم عقايد و يا صحنه کنوني جهان (که در تلاش براي برقراري صلح ميان فرهنگ‌هاست) ياري دهد، علاقه‌مند به ادامه و گسترش جنگ سرد با ابزاري ديگر است. بدين‌ترتيب با نظرگاه هانتينگتون نه تنها تعارض ادامه مي‌يابد بلکه اختلاف ميان تمدن‌ها، آخرين مرحله در گسترش اختلافات جهان کنوني است.

شايد به دليل علاقه‌مندي وافر ‌هانتينگتون نسبت به رهنمودهاي سياسي در قياس با تجزيه و تحليل فرهنگ‌ها و يا تاريخ است که به عقيده من، ‌هانتينگتون در بيان و چگونگي تفهيم مسائل کاملا گمراه‌کننده عمل مي‌كند. اين درحالي است كه بخش عمده استدلال او به عقايد دست دوم و سومي وابسته است که از پيشرفت‌هاي بسياري در زمينه فهم واقعي و برداشت نظري از چگونگي کارکرد، تغيير، درک و فهم فرهنگ‌ها، مي‌کاهد. نگاهي کوتاه به افراد و عقايد نقل شده توسط او، حاکي از آن است که منابع اصلي او، به جاي اينکه نظريه و يا تحقيقي جدي باشند روزنامه‌نگاري و عوام‌فريبي رايج است. زماني که از محققين و روزنامه نگاران متعصب کمک مي‌گيريم به جاي اينکه از فهم صحيح و همکاري ميان افراد حمايت کنيم، مباحثه را با گرايش به اختلاف و مناقشه تحت تاثير قرار مي‌دهيم.

به نظرمن فقط عنوان کتاب ‌هانتينگتون - برخورد تمدن‌ها- حائز اهميت است. عنوان “برخورد تمدن‌ها” سخن او نيست، بلکه اصطلاح برنارد لوئيس است. لوئيس در آخرين صفحه مقاله خويش که با نام “اساس شورش مسلمانان” در سپتامبر 1990 توسط ماهنامه آتلانتيک منتشر شده درباره مشکلات کنوني جهان اسلام سخن گفته و مي‌نويسد: “تاکنون بايد مشخص مي‌شد که با فضا و جنبشي در اسلام مواجهيم که به مراتب فراتر از سطح موضوعات، سياست‌ها، و دولت‌هايي است که به آنها مي‌پردازيم، اين همان برخورد تمدن‌هاست و مهم اين است که نبايد از واکنش‌هاي تاريخي به اندازه واکنش‌هاي نامعقول عليه رقيب، خشمگين شويم و يا به عبارت ديگر، نبايد به اندازه آنها ديوانه باشيم.

البته مجمع روابط خارجي، نقد کتاب نيويورکر و نظاير اينها، به حرف‌هاي لوئيس گوش مي‌دهند اما امروزه تعداد کمي از مردم با هر هدفي مايلند تا براي چنين شخصيت‌پردازي جامعي داوطلب شوند؛همانگونه که پيشتر نيز، چنين موضوعي توسط لوئيس راجع به ميلياردها مسلماني عنوان شد که در سراسر 5 قاره، با ده‌ها زبان، سنت و تاريخ ‌پراکنده شده‌اند. لوئيس راجع به مسلمانان مي‌گويد: همه آنها در مورد تجدد غربي خشمگين هستند. اما چيزي که در وهله اول، بر آن دارم اين است که هانتينگتون چگونه توانسته ژست قديمي يک شرق‌شناس را از لوئيس اقتباس کند؟ نکته ديگر اينکه، طرز تلقي هانتينگتون از دوگانگي ثابت ميان آمريکا وآنها چگونه است؟

به عبارت ديگر، به عقيده من ضروري است بر اين نکته تاکيد کنم كه ‌هانتينگتون نيز همانند لوئيس با نثري بي‌طرفانه، توصيفي و عادي نمي‌نويسد، بلکه خود او فردي اهل مجادله است و فن بيانش نه تنها به شدت بر مباحثه قبلي درباره جنگ مبتني است بلکه عملا آنها را تداوم مي‌بخشد. ‌هانتينگتون نه تنها ميانجي ميان تمدن‌ها نيست بلکه احتمال مي‌رود آنچه را که مي‌گويد انجام دهد. ‌هانتينگتون حامي سرسخت تمدني مافوق، بر ديگر تمدن‌هاست. هانتينگتون نيز همانند لوئيس از تمدن اسلامي با تقليل سخن مي‌گويد چنانکه گويي تصور مي‌شود بيشتر موضوعات پيرامون اسلام، مساله ضد غربي است. منظور اين است که هانتينگتون به اين نکته اهميت نمي‌دهد که مسلمانان به جاي اينکه تصوري خصمانه نسبت به غرب داشته باشند، کارهاي ديگري براي انجام دادن دارند و تنها تصورمي کند تمام چيزهايي که مسلمانان در موردش مي‌انديشند اين است که چگونه جهان غرب را نابود و بمباران کنند. لوئيس به سهم خود، درصدد است تا براي توصيف خويش، دلايل بي‌شماري را همچون عدم مدرنيت اسلام، عدم جدايي دين از سياست در دين اسلام و نيز ناتواني اسلام در شناخت ديگر تمدن‌ها، ارائه دهد که همه اينها کذب محض است.

من اما در پاسخ مي‌گويم كه مسلما اعراب و مسلمانان، پيش از اروپاييان به شرق، آفريقا و اروپا مسافرت كرده‌اند و بزرگترين کاشفان تمدن‌هاي ديگر قبل از مارکوپلو و کريستف کلمب بوده‌اند. اما ‌هانتينگتون به هيچ يک از اينها اهميتي نمي‌دهد. از ديدگاه او اسلام، کنفسيوس و 5 يا 6 تمدن ديگر يعني هندو، ژاپني، اسلاو، ارتدوکس، آمريکاي لاتين و آفريقا که هنوز هم وجود دارند از يکديگر جدا و متعاقبا به‌طور پنهاني در تعارضند و از اين‌رو‌ هانتينگتون درصدد پيش بردن آن است نه اينکه به آن فيصله دهد.

بنابراين هانتينگتون به عنوان يك مدير بحران مي‌نويسند نه به عنوان محقق فرهنگ و تمدن و نه به عنوان برقرارکننده صلح. اين همان مساله‌اي است که باعث شده نوشته‌هاي او اينچنين در ميان سياستگذاران پس از جنگ سرد تاثيرگذار باشد و اين همان هدفي است که براي پيشبرد بحران در طول جنگ ويتنام مشاهده کرديم. همان هدفي که بسياري از جزئيات غير ضروري را تقليل مي‌دهد.

اما مهم‌ترين بخش از سخنانم راجع به سوالاتي چند است: آيا اين مساله، بهترين طريق درک جهاني است که در آن زندگي مي‌کنيم؟ آيا عاقلانه است که نقشه ساده‌اي از جهان را ايجاد کنيم و سپس آن را به عنوان رهنمودي براي درک نخستين و نيز عملياتي در اختيار ژنرال‌ها و قانونگذاران کشوري قرار دهيم؟ آيا اين مساله عملا اختلافات را طولاني و بيشتر نمي‌کند؟ چه کاري را بايد براي به حداقل رساندن برخوردهاي تمدني انجام دهيم؟ آيا ما خواستار برخورد تمدن‌ها هستيم؟ آيا اين قضيه عصبانيت ملي‌گرايان و در نتيجه خصومتشان را موجب نمي‌شود؟ نبايد اين سوال را بپرسيم که چرا فردي چنين کاري را مرتکب مي‌شود؟ بفهميم يا عمل کنيم؟ از احتمال چنين تعارضي بکاهيم و يا آن را تشديد کنيم؟ مايلم به بررسي بر اين نکته بپردازم که برچسب‌هايي که مذاهب، نژادها و قوم‌هاي مشخصي را در ايدئولوژي‌ها مضمحل مي‌کنند، بسيار ناخوشايندتر و ناراحت‌کننده‌تر از کاري است که گابينو و رنان 150، سال پيش مرتکب شدند. براي روشن شدن منظورم چند مثال مي‌زنم: هنگامي که نقطه اوج رقابت بين‌المللي ميان قدرت‌هاي بزرگ آمريکايي و اروپايي بر سر اراضي آسيا و آفريقايي بود، در کشاکش بر سر فضاي خالي آفريقا يا به اصطلاح قاره سياه، کشورهايي نظير: فرانسه، بريتانيا، آلمان، بلژيک و پرتغال نه تنها به زور، بلکه به انبوهي از اصول و مفاهيم براي توجيه چپاولشان متوسل شدند.

شايد يکي از مشهورترين شيوه‌ها، عقيده فرانسوي مبني بر “ماموريت متمدن کردن” است. عقيده‌اي که زيربناي اين تفکر را كه “بعضي از نژادها و فرهنگ‌ها در مقايسه با ديگران اهداف والاتري را در زندگي دارند”، تشکيل مي‌دهد. اين عقيده به آن معناست که دولت‌هاي قدرتمندتر، توسعه‌يافته‌تر، متمدن تر حق مستعمره کردن ديگران را دارند، البته نه به خاطرچپاول و خشونت بي‌رحمانه‌شان بلکه به خاطر ايده‌آلي باشکوه. براي پاسخ به چنين منطقي دو نكته را مي‌توان يادآوري كرد. يکي رقابت حکومت‌هاي سرمايه‌داري است که نظريه مربوط به تقدير فرهنگي را به منظور توجيه اعمالشان در ممالک بيگانه عنوان مي‌کنند. بريتانيا، آلمان و بلژيک چنين نظريه‌اي داشتند و البته با توجه به مفهوم تقدير،ايالات متحده نيز چنين فرضيه‌اي را داشت. چنين عقايدي، رقابت وتعارض را بزرگ جلوه مي‌دهند. رقابت وتعارضي که هدف واقعي آن نفوذ، قدرت، استيلا، بها و مباهات بي‌حد و حصر به خود است.

امروزه هر آنچه را که توسط اعضاي گروه‌هاي اخلاقي، مذهبي، ملي ويا فرهنگي با نام “سياست و يا ادبيات هويت” مي‌خوانيم، از دوره رقابت سرمايه داري اواخر قرن گذشته ناشي مي‌شود و همان گروه را در مرکز جهان قرار مي‌دهد. چنين انگاره‌اي به كرات مفهوم “جهان در جنگ” را يادآوري مي‌كند که در عمق مقاله هانتينگتون به آن پرداخته شده است.

ديگر اينكه عقيده مبتني بر اينکه “هرجهاني محصور به خود است و حدود و قلمرو خاص خويش را دارد” مربوط به نقشه جهان، ساختار تمدن‌ها، و اين باور مي‌شود که هر نژادي تقدير، خصوصيات روحي و ويژگي‌هاي خاص خود را دارد. به عنوان مثال رنان مي‌گويد که تقديرنژاد چيني کارکردن است، آنها افراد مطيعي هستند و بايد کار کنند. نژاد سياهپوست به دليل اينکه به لحاظ فيزيکي قوي است و مي‌تواند به شدت کار کند، بايد خدمتکار و کارگر يکسري از انسان‌ها باشد. تقريبا تمامي اين عقايد، بدون استثنا مبتني بر توافق نيست بلکه مبتني بر برخورد و تعارض است.

در حال حاضر مي‌دانيم که مقاومت فعال در برابر سفيدپوستان زماني شروع شد که سفيد‌پوستان پايشان را در سرزمين‌هايي نظير الجزاير، آفريقاي شرقي، هند و هرجاي ديگري گذاشتند. بعدها مقاومت نخستين، توسط مقاومت ثانوي به پيروزي دست يافت. جنبش‌هاي سياسي- فرهنگي برآنند تا از سيطره حکومت سرمايه‌داري به استقلال و آزادي دست يابند. دقيقا همان زمان که در قرن نوزدهم مفهوم خود توجيهي فرهنگي در ميان قدرت‌هاي آمريکايي و اروپايي گسترش يافت، مفهوم واکنش نيز در ميان مستعمره‌نشينان گسترده شد.

به عنوان مثال در کشور هند، حزب کنگره در سال 1880 سازمان يافت و تا شروع قرن جديد، سرآمدان هند را متقاعد کرده بود که آزادي سياسي تنها با حمايت از زبان، صنعت و تجارت هندي فرا مي‌رسد. چنين منطق مشابهي را در دوره ميجي، در ژاپن کنوني مي‌يابيم. اغلب اوقات موضوعي نظير مفهوم وابستگي، در عمق هر حرکت استقلال‌طلبانه و ملي‌گرايانه جاي گرفته است.

هند، اندونزي، بسياري از کشورهاي غرب، هند و چين، الجزاير، کنيا و... از اين دسته از کشورها هستند كه گاهي اوقات در صحنه جهاني ظهوري صلح‌آميز دارند و گاهي نيز به علت تاثيرات توسعه داخلي يا جنگ‌هاي استعماري مهيب و يا جنگ‌هاي آزاديخواهانه به گونه‌اي ديگر ظاهر مي‌شوند. از اين رو در هر دو قرارداد مستعمراتي و پس از مستعمراتي، به وضوح مفاهيم عمومي، فرهنگي، يا تمدني وارد دو مسير احتمالي مي‌شوند.

نخست مسير آرمان‌گرايانه است که بر طرح کلي ائتلاف و هماهنگي ميان همه انسان‌ها پافشاري مي‌کند. و ديگري، مسيري است که راجع به استثنايي و دفاعي بودن فرهنگ‌ها، و نيز درباره بي‌اعتنايي و جنگ عليه “ديگران” سخن مي‌گويد. در بين مواردي که از خط مشي آرمانگرايانه حمايت مي‌كند مي‌توان به نهادهاي سازمان ملل که پس از جنگ جهاني دوم تاسيس شدند، اشاره نمود. دومين مساله، نظريه و تجربه جنگ سرد و اخيرا نيز نظريه برخورد تمدن‌هاست که به نظر مي‌رسد ضرورتي براي اكثر قسمت‌هاي جهان باشد. با توجه به اين مطلب، فرهنگ و تمدن‌ها اساسا از يکديگر جدايند و مي‌توان گفت که اصل اسلام نيز مي‌بايستي از هرچيز ديگري مجزا باشد. اصل جهان غرب نيز بايد از همه چيزهاي ديگر جدا شود.

هدف من برخورد ناعادلانه نيست، در جهان اسلام، جنبش‌ها و مفاهيمي وجود دارد که بر تقابل هميشگي ميان اسلام و جهان غرب تاکيد مي‌کند. درست همانطوري که در آفريقا، اروپا، آسيا و ساير نقاط جهان جنبش‌هايي پديدار شده‌اند که بر لزوم طرد و نابودي افراد خارجي به مثابه عناصر نامطلوب تاکيد مي‌کنند، نظير آنچه در بوسني نيز اتفاق افتاد. آپارتايد سفيدپوستان در آفريقاي جنوبي مصداق چنين جنبشي بود، همانگونه که عقيده رژيم صهيونيستي بر اين است که کشور فلسطين مي‌بايستي تنها براي يهوديان باشد و مردم فلسطين با نام غير يهودي، بايد جايگاه پايين‌تري داشته باشند.

مي‌دانيم كه در نهادهاي تمدن‌سازي نمايندگان رسمي آن فرهنگ وجود دارند که خودشان را به شکل سخنگوي آن تمدن ظاهر مي‌سازند يعني کساني که براي خودشان اين نقش را قائل مي‌شوند تا خودشان را “ما” بنامند و يا اساس “ديگران” را تعيين کنند. از اين‌رو، هرکس که درک مختصري از چگونگي کارکرد فرهنگ‌ها دارد، بر اين نکته واقف است که در جوامع غير دموکراتيك تعريف فرهنگ و بيان هر آنچه که مربوط به فرهنگ است، کشمکشي اساسي و يا حتي کشمکشي در حال تکوين است.

مقامات سلسله‌وار انتخاب مي‌شوند، مرتبا زير ذره‌بين قرار مي‌گيرند، مورد انتقاد واقع مي‌شوند و کنار گذاشته مي‌شوند. عقايد خوب و بد، تعلق يا عدم تعلق و همچنين سلسله‌مراتبي از ارزش‌ها وجود دارند که مي‌بايد مشخص شده و مورد بحث و بررسي قرار گيرند. علاوه برآن، هر فرهنگي دشمنانش را يعني هرچه که خارج از اوست و او را تهديد مي‌كند، تعريف مي‌كند. اما فرهنگ‌ها يکسان نيستند، انواع متفاوتي از فرهنگ‌ها از قبيل: فرهنگ رسمي، فرهنگ کشيشان، فرهنگ دانشگاهي و فرهنگ حکومتي وجود دارد. فرهنگ، تعاريفي مربوط به وطن‌پرستي، وفاداري، خطوط مرزي و هر آنچه که بر آن، نام متعلقات مي‌نهيم را شامل مي‌شود.

اين فرهنگ رسمي است که زبان کل جامعه محسوب مي‌شود. اين مساله که علاوه بر روند کلي يا فرهنگ رسمي، شيوه‌هايي مخالف و جايگزين نيز هستند که نامتعارف و بدعت‌آميز مي‌باشند، صحيح است اما از بحث مربوط به برخورد تمدن‌ها در مقاله هانتينگتون کاملا کم شده است. اين شيوه‌ها، مضامين ضد حکومتي بسياري را دربردارند که با فرهنگ رسمي در تعارضند. چنين پديده‌هايي را مي‌توان فرهنگ‌ستيزي خواند، در واقع مجموعه‌اي از فعاليت‌هايي که به طيف وسيعي از بيگانگان، قشر ضعيف، مهاجران، هنرمنداني که درزندگى ياکارخود به رسم وقانون ديگران کارى ندارد، کارگران و شورشيان مربوط مي‌شود.

اين فرهنگ‌ستيزي است که منشأ نقد حکومت و حمله بر آنچه که رسمي و سنتي‌است، محسوب مي‌شود. هيچ فرهنگي بدون داشتن چنين منشا‌ئي مي‌قابل درک نيست. اگر در هر فرهنگي، مفاهيم مربوط به ناآرامي‌ها در جهان غرب، اسلام و جوامع کنفسيوس را ناديده بگيريم و فرض کنيم که ميان فرهنگ و هويت رابطه کاملا همسان و همگوني وجود دارد، مي‌توان به اين نتيجه رسيد که هرآنچه در فرهنگ حياتي و سودمند است، را ناديده گرفته‌ايم.

دو سال پيش آرتور شل سينگر کتابي را با نام “جدايي آمريکا” نوشت. اين کتاب راجع به روشي است که تاريخ آمريکا در آن به صورتي کاملا متفاوت ظاهر مي‌شود. او مي‌گويد كه گروه‌هاي جديدي در آمريکا خواستار نگارش تاريخ به منظور بازتاب کشور آمريکا مي‌باشد. آن هم آمريکايي که در آن نه تنها توسط اشراف‌زادگان و زمينداران شناخته شده بلکه برده‌ها، خدمتکاران، کارگران و مهاجران مستمند، نقش مهمي را ايفا نموده‌اند. گزارش درباره چنين افرادي اما توسط خطابه‌هاي زيادي سرکوب شد.

چنين بحث مشابهي پيرامون جهان اسلام هم وجود دارد. در اغلب اعتراضات جنون‌آميز راجع به تهديد اسلام و بنيادگرايي اسلامي غالبا ديدگاه کلي، از بين رفته است. مشابه با ديگر فرهنگ‌هاي مهم جهان، اسلام نيز در چارچوب خود، با انواع حيرت انگيزي از جريانات و ضد جريانات مواجه است. به اين خاطر است که ‌هانتينگتون نمي‌تواند مشکلات برخورد فرهنگ‌ها و يا تعارض تمدن‌ها را کنترل کند از اين‌رو به آنها دامن مي‌زند. از ديدگاه نظريه‌پردازان اين نوع انديشه، هويت تمدن، مساله‌اي ثابت و بدون تغيير است. آنچه را که هانتينگتون به عنوان نوعي از حقيقت هستي‌شناختي در موجوديت سياسي در نظر مي‌گيرد، همان برخورد تمدن‌هاست.

امروزه بيشتر فرهنگ‌ها خواه ژاپني، عرب، اروپايي، کره‌اي، چيني، هندي و. . . روابطي بسيار عميق و فوق‌العاده ارزشمندي با ديگر فرهنگ‌ها داشته‌اند. در اينگونه تبادلات هيچگونه استثنايي وجود ندارد همانطور که بيشترين مصداق اين مساله در حوزه ادبيات است. چراكه خوانندگان کتاب‌هاي نويسندگاني همچون گارسيا مارکز و نجيب محفوظ فراتر از مرزهاي تحميل شده توسط زبان و مليت، زندگي مي‌کنند. در حوزه تخصصي من که ادبيات تطبيقي است به رغم حاكم بودن يك ايدئولوژي محکم، تعهدي نسبت به روابط ميان ادبيات‌ها، در رابطه با تطابق و تلفيقشان وجود دارد. اين نوع کار گروهي مشترک همان چيزي است که يک فرد در بيانيه‌هاي مربوط به اختلافات ابدي، ميان‌فرهنگ‌ها از دست مي‌دهد.

در تمامي جوامع پيشين و کنوني، تعهدي ديرين در ميان پژوهشگران، هنرمندان، موسيقيدانان، دورانديشان و نيز پيامبران وجود دارد که براي دستيابي به واژگاني همچون “با ديگران”، “با ديگر جوامع” و يا “با ديگر فرهنگ‌ها” تلاش مي‌كنند. واژگاني که در حال حاظر بسيار ناآشنا و مبهم به نظر مي‌رسند. به عقيده من جدا از اينکه بايد بر روحيه تعاون و تبادلات بشردوستانه تاکيد کنيم، بايد آنها را نيز به سر حد اعلي برسانيم. من در اينجا صرفا به طرفداري از مسايل غير بومي، از سرور و شادي نسنجيده و يا هواخواهي ناشيانه سخن نمي‌گويم بلکه عمده سخنانم، راجع به نيروي انساني و تعهد وجودي عميق به خاطر ديگران است. تا زماني که اين کار را انجام ندهيم، براي حمايت از فرهنگ‌مان در مقابل همه “ديگران”، به طور ظاهري و گوش‌خراشانه بر طبلمان مي‌کوبيم.

همچنين در بررسي بسيار مهم ديگري که راجع به طريقه کارکرد فرهنگ‌هاست (در کتابي که با همکاري ترنس رنجر و اريک‌هابس بام نوشته و ويرايش شده است)، نيز متوجه مي‌شويم که سنت‌ها نيز مي‌توانند ساخته شوند. منظورم اين است که عقيده مبتني بر ثابت و پايدار بودن تمدن و فرهنگ نيز کاملا به وسيله مفهوم چگونگي ضرورت ساخت و توليد سنت‌ها، رد شده است.

بنابراين آنگونه که تصور مي‌کرديم سنت‌ها حقيقتا مسائل بسيار پايداري نيستند، بلکه مفاهيم انتزاعي‌اند که به سادگي مي‌توانند ايجاد و يا نابود شوند و يا اينکه مورد دخل و تصرف قرار گيرند. همانطور که پيشتر نوشته‌ام در اروپا و آمريکاي کنوني آن چيزي که با نام “اسلام” تعريف مي‌شود، به گفتمان شرق‌شناسي وابسته است، و در واقع نوعي تعبير ساختگي به منظور برانگيختن احساسات خصمانه و نفرت‌انگيزي عليه بخشي از جهان است که به خاطر نفت، تهديد جانبي مسيحيت و تاريخ با شکوه رقابت و برابري با غرب داراي اهميت استراتژيک است. با اين حال تفاوت بسيار زيادي ميان اسلام موجود در اندونزي و اسلام موجود در مصر، وجود دارد و بر همين اساس، کشمکش ناپايدار کنوني بر سر معنا و مفهوم اسلام، بسيار مبرهن است. در مصر، قدرت‌هاي سکولار جامعه در کشمکش با اصلاح‌طلبان هستند. از اين‌رو، ضعيف‌ترين بخش نظريه برخورد فرهنگ‌ها و تمدن‌ها جدايي انعطاف‌ناپذيري است که ميان فرهنگ و تمدن، تصور شده است. يکي از مهم‌ترين بحران‌هاي تاثيرگذار بر کشورهايي نظير فرانسه، بريتانيا و ايالات متحده آمريکا، گسترش اين آگاهي فراگير است كه “هيچ فرهنگ و جامعه‌اي مطلقا يک چيز نيست”.

هرگونه کوششي که توسط‌ هانتينگتون و عملکردهاي او، به منظور جدا نمودن آنها به بخش‌هاي مجزا صورت گرفت، منجر به آسيب، تعدد، تمايز، پيچيدگي‌هاي مطلق عناصر فرهنگ و تمدن و نيز آميختگي بنيادينشان مي‌شود. هرچه بيشتر برجدايي و تفکيک فرهنگ‌ها، اصرار ورزيم، به همان نسبت نيز، نسبت به خود و ديگران با دقت کمتري برخورد خواهيم کرد. سوال واقعي اين است که آيا تلاشمان بر آن است تا روي تمدن‌هايي مجزا کار کنيم و يا مسيري را در پيش بگيريم که از انسجام‌بخشي بيشتري برخوردار است و در عين حال دشوار مي‌نمايد؛ مسيري که در آن تلاش داريم شکاف عظيمي را نشان دهيم، شکافي که جنبه‌هاي دقيقش براي کسي قابل شناسايي نيست اما جنبه شهودي‌اش، درک، احساس و مطالعه را برايمان ممکن مي‌سازد.

با توجه به واقعيات يأس‌آور پيرامونمان و نيز وجود تعارضات نژادي و فرهنگي، به نظر من به دور از واقعيت است که بگويم همه ما، در اروپا و آمريکا، بايد تمدن خود را با سد راه ديگران شدن حفظ كنيم و نيز سيطره خود را با افزايش اختلاف ميان انسان‌ها تداوم بخشيم. نگرش و يا هوشياري جهان نوين بسيار ارزشمند و سازنده است چراکه متوجه خطراتي مي‌شود که ما، از نقطه نظر تمامي نژادهاي انساني با آن مواجه مي‌شويم.

اين خطرات، فقر بسياري از جمعيت‌هاي جهاني و نيز پيدايش عقايد مذهبي، قومي، ملي، و داخلي خصمانه را در بوسني، روآندا، لبنان، چچن و هرجاي ديگري در برمي‌گيرد. گرانبها‌ترين سرمايه مان در برابر چنين دگرگوني شديد تاريخ، پيدايش مفهوم تعارض نيست بلکه ظهور مفاهيمي همچون وحدت، تفاهم، توافق، و اميد است که دقيقا در نقطه مقابل آن چيزي است که ‌هانتينگتون به آن دامن مي‌زند. مايلم چند مصرع از شعراي بزرگي همچون مارتين کوئين و امي سيزار، نقل کنم که هرگز از نقل اين مصراع‌ها خسته نمي‌شوم چرا که در اينجا به جانبداري از انسان سخن مي‌گويد: “اما کار انسان تنها يک شروع است و به قوت خود باقي مي‌ماند تا بر همه خشونت‌هايي غلبه کند که در زواياي اميالمان سکني گزيده است.

هيچ نژادي حق استفاده انحصاري از جمال، ادراک و اقتدار را در اختيار ندارد و نيز مکاني براي همه ميعادگاه‌هاي پيروزي و هرآنچه که آنها مي‌گويند، وجود دارد. “همه اين احساسات راهي را براي فروپاشي موانع فرهنگي فراهم مي‌کنند، موانع فرهنگي که نه تنها همچون سدي ميان فرهنگ‌هاست بلکه همچون نخوتي است که از وجود جهاني آرام جلوگيري مي‌كند. جهاني که تاکنون در جنبش‌هاي محيطي، همکاري‌هاي علمي، جنبش‌هاي زنان و نگراني درباره حقوق بشر، يافت شده است و در نهايت مفاهيم مربوط به انديشه‌هاي جهاني که بر وحدت جنسيتي و يا طبقه‌اي تاکيد مي‌کنند. به عقيده من تلاش‌هايي که به منظور ظهور مجدد جوامع متمدن به مرحله نخستين کشمکش‌هاي خودپسندانه صورت گرفته است، بايد فهميده شوند نه اينکه همچون توصيفي پيرامون چگونگي رفتار تمدن‌ها تلقي گردند. اين تلقي‌ها بايد همانند تحريکاتي در جهت کشمکش‌هاي افراطي و شووينيسم مشمئزکننده محاسبه شوند.

ساموئل هانتیگتون




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

تراشه های کانسپچوال ـ ادوارد سعید، مکان در قامت امر نامحقق و هستی شناسی آوارگی
ادوارد سعید و شرق به مثابه دیگریِ خیالیِ اروپای سفید
ادوارد سعید، زیبایی زمستانی تبعید و رابطه مضطرب انسان و مکان
تراشه های کانسپچوال ـ لِیْت استایل از ادوارد سعید تا پیتر آیزنمن؛ فربه گی فکر و امتناع کنش
شرق شناسی و ادوارد سعید
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group