معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1597
معماری مجازی   - 24
منظر شهری   - 1507
جشن نامه اتووود   - 21
نظریه معماری   - 1102
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 21
طراحي داخلي   - 1062
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
سازه های شهری   - 962
شانزده کتاب برای ورود به جهان اِی آی و عصر آنتروپوسین   - 19
تکنولوژی ساخت   - 941
سینما به ترتیب الفبا به روایت هاوارد سوبر   - 18
معماری حوزه عمومی   - 893
پردیس ویترا   - 18
مرزهای معماری   - 869
معماری ـ موسیقی   - 18
نگاه نو به سكونت   - 844
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
المان شهری   - 809
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
نظریه شهری   - 802
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری و سیاست   - 768
شهرهای در حرکت   - 15
کلان سازه   - 674
معماری بایومورفیک   - 15
معماری مدرن   - 652
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 15
معماری پایدار   - 617
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
آرمان شهرگرایی   - 550
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 535
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
روح مکان   - 534
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 10
منتقدان معماری   - 534
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
معماری منظر   - 532
بی ینال ونیز   - 10
آینده گرایی   - 525
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
طراحی صنعتی   - 522
معماری اروپا   - 10
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 504
سینما ـ طراحی صحنه ـ معماری   - 9
معماری تندیس گون   - 487
ده زن برتر تاریخ معماری مدرن   - 9
معماری شمایل گون   - 452
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
توسعه پایدار   - 450
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 9
باز زنده سازی   - 449
درس گفتارهای اتووود   - 9
هنر مدرنیستی   - 427
معماری خوانی   - 9
معماریِ توسعه   - 383
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری یادمانی   - 373
معماری تخت جمشید   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 358
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری سبز   - 356
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
طراحی نئولیبرال   - 351
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 8
معماری پست مدرن   - 334
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 332
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 302
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 285
عبور از مرحله جنینی   - 7
گرمایش زمین   - 281
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 7
معماری محلی   - 277
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 276
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 274
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 274
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 270
منبع شناسی اتووود   - 7
بنای محدود   - 255
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 255
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری ـ سینما   - 254
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 251
فرهنگ نفت   - 7
زنان و معماری   - 233
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری های تک   - 232
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
عکاسی   - 228
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 216
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 202
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 201
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 191
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
فضای منفی   - 185
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 162
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری و فاجعه   - 162
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 156
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 155
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
معماری ژاپن   - 144
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
ترسیمات معماری   - 143
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ایران   - 136
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 6
اقتصادِ فضا   - 125
فرایند تکامل معماری مدرن هند   - 6
بلندمرتبه ها   - 124
پداگوژی انتقادی   - 6
معماری و رسانه   - 118
مسابقه ویلا 1400   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 112
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماری فضای داخلی   - 96
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
مدرنیته؛ از نو   - 89
اکنی استودیو   - 5
معماری فاشیستی   - 87
کتاب هایی در باب یوتوپیا   - 5
معماری مذهبی   - 87
شهرسازی کوچک مقیاس   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 5
اکسپو   - 82
معماری مصر   - 5
فیلوکیتکت   - 75
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 75
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
گفت و گو با مرگ   - 75
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 74
بلوپرینت   - 4
ویرانه ها   - 73
شهر ژنریک و نامکان ها   - 4
معماری چین   - 72
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
معماری هند   - 67
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
معماری پراجکتیو   - 64
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
جهان علمیْ تخیلی   - 60
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 59
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
پداگوژی   - 57
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری دیجیتال   - 55
باشگاه مشت زنی   - 3
زاغه نشینی   - 54
بازپس گیری حریم خصوصی مان به روایت آنا وینر   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 50
ژان بودریار؛ شفافیت، ابتذال و آلودگی رابطه   - 3
معماری و روانشناسی   - 47
اندیشیدن از مجرای پاسخ های کووید 19 با فوکو   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
فیلم پدر ساخته ی فلوریان زلر   - 3
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 45
شش پروژه شاخص معماری پست مدرن   - 3
بحران آب   - 44
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
جنبش متابولیسم   - 44
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری و هوش مصنوعی   - 44
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری و نقاشی   - 43
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
باهاوس   - 43
کودتایی که در مورد ان صحبت نمی کنیم   - 2
هنر روسیه   - 40
اکسپوی دبی. 2020   - 2
معماری جنگلی   - 40
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
آنتروپوسین   - 40
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری و ادبیات   - 39
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معماری کوچک مقیاس   - 39
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
طراحی پارامتریک   - 32
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
طراحی مُد   - 32
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
پیتر آیزنمن و خانه شماره یک به روایت روبرت سومول   - 1
معماری و گیم   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری بیابانی   - 26
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 25
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 24

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
زیگموند فروید   - 19
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان بودریار   - 10
آرشیگرام   - 7
ژان نوول   - 22
آرکی زوم   - 6
ژاک دریدا   - 19
آلبرت پوپ   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلدو روسی   - 15
ژیل دلوز   - 34
آلفرد هیچکاک   - 5
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 28
سانتیاگو کالاتراوا   - 14
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 6
سو فوجیموتو   - 13
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 51
سوزان سانتاگ   - 10
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 4
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 34
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 17
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 50
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 29
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 14
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 7
اسلاوی ژیژک   - 18
گابریل کوکو شنل   - 2
اسنوهتا   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوالد متیوز اونگرز   - 7
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 5
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 37
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 26
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 112
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 69
لودویگ میس ون دروهه   - 29
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 4
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 8
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 39
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لوییجی مورتی   - 1
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 13
لُکُربُزیه   - 150
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
لینا بو باردی   - 4
برنو زوی   - 7
مارتین هایدگر   - 31
بنیامین برتون   - 8
مارسل بروئر   - 7
بوگرتمن   - 1
مارشال برمن   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانفردو تافوری   - 16
پائولو سولری   - 4
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو فریره   - 2
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 28
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 59
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 5
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 69
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 8
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 14
میشل فوکو   - 59
تئودور آدورنو   - 6
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 36
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 31
هرزوگ دی مورن   - 31
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 6
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 29
جورجو آگامبن   - 8
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جولیا کریستوا   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 13
جونیا ایشیگامی   - 4
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 2
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 13
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 2
حسن فتحی   - 6
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 13
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 23
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 10
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 31
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 23
رضا دانشمیر   - 5
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رم کولهاس   - 115
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 34
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 8
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 6
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 194
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -841
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -443
گالری   -94
فرهنگی   -344
هتل   -79
پاویون   -279
ورزشی   -67
موزه   -262
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
اداری ـ خدماتی   -238
حمل و نقل عمومی   -39
تفریحی   -173
ویلا   -23
مسکونی ـ تجاری   -170
مجموعه های مسکونی   -6
اموزشی   -143
زاغه نشینی   -5
صنعتی   -107
عناصر یادمانی شهری   -2
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
معماری به مثابه ابزار سرمایه جهت مقابله با مأموریت اجتماعی خود . رینیر دِ گِراف . قسمت اول
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1397/02/20
مـنـــــــبـع : www.architectural-review.com
تعداد بازدید : 1747

همانطور که املاک مسکونی بزرگ تخریب می شوند و عمر دموکراسی های بزرگ اجتماعی کاهش می یابد، با درنظرگرفتن هر مفهومی از معماری برای عموم، رینیر دِ گراف از گروه معماری OMA پرسشی را مطرح  می سازد: آیا جایگزینی برای سرمایه سازی  وجود دارد؟

توماس پیکتی؛ کتاب "سرمایه در قرن بیست و یکم"  را به سال 2013 منتشر کرده است.(1) اگر پیکتی درست بگوید، می توانیم یک بار و برای همیشه  توهماتی  را که اظهار می دارد سیستم اقتصادی کنونی به نفع همه است و مزایای آن در نهایت به سوی  فقیرترین افراد جامعه سرازیر خواهد شد؛ دفن کنیم. بر خلاف آنچه اقتصاددانان پس از کینز به ما گفته اند، نابرابری تولید شده توسط سرمایه داری ممکن است یک مرحله موقتی نباشد که در نهایت برطرف گردد. این امر، اثر طولانی مدت ساختاری و اجتناب ناپذیرِ خودِ سیستم بشمار می آید.  تجزیه و تحلیل پیکتی تا حد زیادی ساده است. سه رابطه اصلی وجود دارد. در واقع، غیر از این سه رابطه ساده ریاضی، رابطه خاص دیگری وجود ندارد. این روابط عبارتند از رابطه موسوم به نابرابری یا بزرگ بودن نرخ بازگشت سرمایه از نرخ رشد اقتصادی و دو رابطه دیگر موسوم به قواعد بنیادی اول و دوم سرمایه داری. قواعد اول و دوم سرمایه داری به گفته پیکتی بنیان رابطه نابرابری را تشکیل می‌دهند. او دو دستهء اقتصادیِ اساسی را تعیین می کند: درآمد و ثروت. سپس به تعریف اجتماعی (در) برابری به مثابه  تابع رابطه "بین" دو زمانه می پردازد و نتیجه می گیرد که به محض اینکه بازگشت ثروت از بازدهی نیروی کار فراتر رود، نابرابری اجتماعی ناگزیر افزایش می یابد. کسانی که ثروت را از طریق کار بدست می آورند، توسط کسانی که ثروت را با داشتن مالکیت، انباشت می کنند؛ پشت سر گذاشته می شوند. تنها در طول قرن بیستم،تحت فشار دو جنگ جهانی، ناآرامی های اجتماعی، انقلاب ها، اتحادیه های کارگری و حضور دلهره آور جایگزینی جهانی برای نظام سرمایه داری، در شکل یک جهان کمونیستی (پیشین) -تنها در طول این دورهء منحصر به فرد زمان-، سرمایه به طور خلاصه توسط نیروی کار به مثابه وسیله ی محوری انباشت ثروت بوده است.

این که آیا قرن بیستم استثناءی کوتاه مدت در مکانیسم اجتناب ناپذیر یک نظام اقتصادی عمیقا مبهم و چرک بود یا خیر، هنوز محل بحث است. و خیلی به آنچه اتفاق خواهد افتاد بستگی دارد: قرن بیست و یکم میراث قرن بیستم را تعیین می کند. تا کنون نشانه ها دلگرم کننده نبوده اند: از اواخر دهه 1970، پس از انقلاب محافظه کار بزرگ که توسط ریگان و تاچر راه اندازی شد، وعده انباشت ثروت از طریق کار، به طور پیوسته از دست رفته است. سقوط دیوار برلین (به طور کلی به عنوان یک پیروزی از آن انقلاب محافظه کارانه ادعا شده) و در پی آن، سقوط عمده بلوک کمونیست، این روند را تشدید کرد. اگر شاخص های فعلی درست باشند، ما می توانیم با وضعیتی در آینده نزدیک روبرو شویم که در آن، برای اولین بار از پایان قرن نوزدهم، بازده ثروت از طریق مالکیت دوباره از کار آنها فراتر تر خواهد رفت.

در واقع، اگر استدلال پیکتی  درست باشد، قرن بیست و یکم، بیشتر از یک ناهنجاری می باشد: وقفه کوتاه در منطق سیستماتیک سرمایه داری، جایی که رشد پیوستهء ذاتی سرمایه از طریق سرمایه، به شکل یک چرخه شکت ناپذیر باقی می ماند. این نتیجه اقتصادی ساده ممکن است پیامدهای اجتماعی و فرهنگی ای، فراتر از بی رحمانه ترین خیالپردازی های ما داشته باشد. هنگامی که یک عمر کار دیگر نمی تواند با بازدهی ثروت کسب شده مطابقت داشته باشد، ثروت ارثی یک بار دیگر تبدیل به عامل تعیین کننده ی تمایز طبقاتی می گردد و هرگونه مفهومی از تحرک اجتماعی را به احتمال زیاد در بهترین حالت کاهش می دهد.

افزون بر این، اگر قرن بیستم واقعا یک ناهنجاری محسوب بشود، شاید آن ها ایده آل های خود را داشته اند: کل دوره ای که با اعتقاد روشنگرانه به پیشرفت، رستگاری اجتماعی و حقوق مدنی مشخص می شد، می توان به مثابه یک لحظه شتابزده از خود فریبی( نه بیش از) یک پاورقی در طول دوره تاریخی  با عطف به ماسبق و عقب نشینی کنار گذاشته شود. برای نسلِ در حال حاضر که در موقعیت قدرت اند ،و در قرن بیست و یکم مترقی و تحصیل کرده اند، اذعان بر این امر دشوار است. برای آنها، الزامات اخلاقی قرن بیستم، صرف نظر از انتخاب های سیاسی، فراتر از مسئله  ای پرسش برانگیز است. (حتی تندروترین اقتصاد بازار آزاد در حال حاضر احتمالا این کار را تنها به این دلیل انجام می دهد که معتقد است این سیستم در نهایت به نفع همه عمل می کند و نه اینکه به صراحت از مفهوم نابرابری حمایت می کند.) نسل فعلی، چه چپ گرا و چه راست گرا، (هنوز) به ساز و کارهای رهایی بخش بزرگی  که به هیچ وجه متزلزل نشدند، ایمان ندارد. این چیزی است که همه آنها می دانند و همه آنها تا به حال شناخته اند.

 من به سال 1964 متولد شدم، تحصیلات ابتدایی را از 1970 شروع کردم و به سال 1988، یکسال قبل از فروپاشی دیوار برلین از دانشگاه فارغ التحصیل شدم. هجده سال تحصیلات عمومی دریافت کردم، در طی آن مفهوم/عقاید با مطالعه و کار سخت بطوراستواری بتدریج کسب می شدند. شما حق و حقوق خود را به دست می آوردید و امتیازات را به ارث نمی بردید. تحصیلات بر مبنای تناسب با استعدادهای شما، نه به اندازه ثروت تان؛ کسب می شد. ما بر این باور بودیم که تفاوت های فرهنگی و مذهبی، پروتستان و کاتولیک به طور یکسان -هنوز تعداد مسلمانان قابل توجهی وجود نداشت-  در نهایت به یک طبقه متوسط همگن  می پیوندند. به طور کلی  فقدان "طبقه پایین" فقیر به مثابه نتیجه منطقی فقدان (آشکار) "طبقه بالا" تفسیر می شد .از آنجاییکه  از وجود یک طبقه بالا آگاهی داشتیم، هیچ گاه نباید روی آنها حساب باز می کردیم یا حتی آنها را تصدیق می کردیم. مطمئنا، رژیمی سلطنتی داشتیم، اما حتی پسایند های آنها در رسوایی و فساد فزاینده گاه به گاه، به هیچ وجه ایمان ما را در عدم توجه مطلق آنها خدشه دار نساخت. آنها یک ضرورت نمادین بودند، برای نشان دادن وحدت یک ملت با احترام به همه آرای موافق و مخالف موجود. قدرت در دست دولت منتخب بود، مستقل از رئیس دولت سلطنتی ما. (تا چند وقت بعد، زمان آزادی اسرارآمیز اکتیویسم های  هلندی سازمان صلح سبز در روسیه ، من متوجه شدم که همه چیز شاید آنقدر ها هم ساده نباشد.. .) ثروت وجود داشت، اما حق تأمین قدرت را تضمین نمی کرد و نباید هم آن را تأمین کند. رهبران ما، توسط ما، برای ما، از ما انتخاب شده بودند.

اگر پیکتی درست بگوید، این "حقایق"ِ خود آشکار ممکن است به راحتی فروبرنده باشد. بسیاری از امتیازات / نعمتهای زندگی در قرن بیستم، به ویژه در اروپای غربی، نتیجه طبیعی فرآیند تکاملی ترقی خواهی نیستند، بلکه نتیجۀ تعلیق کم دوام و ناپایدار تقدیر واقعی دیکته شده توسط سیستم اقتصاد معاصر آن می باشد، سرمایه تنها تحت فشار شدید (سیاسی) از نشان دادن چهره واقعی خودداری کرد. در این زمینه، اروپای غربی یک معامله خوب انجام داد -که با عدم تعهد آمریكا به تهدید كمونیسم محافظت می شد، اما به اندازه ی كافی برای حفظ یك سیستم رفاه سخاوتمندانه، شهروندان خود را از پذیرفتن هر گونه همدردی حقیقی كمونیستی با خودشان محروم ساخت. با انحلال بلوک کمونیستی، بسیاری از این تهدیدات رفته اند و روند اقتصادی بسیاری از کشورهای اروپایی پس از 1989 نشان از  تهدیدات جایگزین دیگری دارد: کاهش رفاه، فرسایش حقوق بازنشستگی و مستمری، کاهش خدمات عمومی و غیره.

گرچه آموزش من به عنوان یک معمار ممکن است مرا کاملا در زمینه نظر دادن نسبت به  نظریه های اقتصادی پیکتی فاقد صلاحیت بشمار آورد، قطعا نمی توانم کمک کنم اما متوجه همگامی (رزونانس) میان  روایت پیکتی از تاریخ اقتصادی و زمینه حرفه ای خودم هستم. اگر تاریخ معماری را مطالعه کنید و به ویژه در قرن گذشته، پیوستگی قابل توجهی میان آنچه پیکتی به عنوان دوره تحرک اجتماعی بزرگ و ظهور جنبش مدرن در معماری با چشم اندازهای یوتوپیایی معماری برای شهر  می بیند، وجود دارد. از لوکوربوزیه تا  لودویگ هیلبر زایمر، ازاسمیتسن ها تا  جاکوب برند باکما: پس از خوانش پیکتی، در نظر داشتن ایدئولوژی معماری مدرن به مثابه چیزی غیر از (رویای) تحرکات  اجتماعیِ گرفتار آمده  در  بتن، دشوار است.

بیایید نگاه دقیقتری بیاندازیم.  تا سال 1914، برگشت سرمایه از رشد اقتصادی آسان است؛ از 1914 تا 1950، دوران جنگ های بزرگ، این رابطه وارونه می شود. (2)  نه تنها این دوره به لحاظ اقتصادی نقطه عطفی را نشان می دهد، بلکه یک تغییر عمده فرهنگی را نیز به مثابه دوره ای که چشم انداز های بزرگ مدرنیستی در آن شکل می گیرند، نمایان می سازد. اندکی پیش از وقوع جنگ جهانی اول، مانیفیست فوتوریست(3)در لوفیگارو منتشر شد. که درک عمیقاٌ بی پروا و بی قید و شرطی از امر جدید را منعکس می کند. مانیفست؛ سرعت، ماشین آلات و خشونت را به مثابه  آغاز دوران جدید می ستاید. در اعلام جمعیتی که از طریق کار، لذت و آشفتگی هیجان زده شده است (4)(اشاره شده در مانیفست فوتوریست)، "انقلاب روسیه" را قبل از اینکه "رخ  دهد" توصیف می کند. فوتوریست ها تاکید دارند که " انسان از طریق پیشرفت، پیشی نخواهد گرفت، بلکه به جای آن؛ انسان، پیشرفت را  طی روند تکامل خود کسب خواهد کرد ... واکنشی در برابر قدرت قریب الوقوع بالقوهء پیشرفت و فریاد مرکزیت او.(5) این "پیروزی اراده"، بیشتر از ناسیونالیسم تهاجمی می باشد که به طور کلی با آن همراه است، یک قضاوت قطعی با سیاست بازار آزاد  ایتالیائیِ قرن نوزدهم یِ و عدم مداخله دولت در امور اقتصادیی و بی تفاوتی طبقه حاکمه آن، که به نفع باز جوان سازی فرهنگی و مدرنیزاسیون تهاجمی لغو می شود.

اعتقاد به وعده مدرنیزاسیون، در بسیاری از قرن ها نیز همچنان به تسلط خود ادامه می دهد.

این نتایج در یک تناوب عجیب و غریب  میان  جنگ های وحشیانه صنعتی و طرح های یوتوپیایی قرار دارد، که دومی امیدوار است کلان مهلکه توسعه صنعتی در جهت  خیر بزرگتر بکار گرفته شود. در این راستا همگامیِ واضح با کتاب پیکیتی وجود دارد که ارتباط نزدیک بین پیشرفتی که در طول قرن بیستم ساخته شد و تحولاتی که با آن روبرو بود، مشاهده می شود. توجه داشته باشید که به نوعی؛ هیچ  آشکار سازی جدیدی تا کنون بدون مغشوش سازی منافع محرز قدیمی و استقرار روابط قدرت  ظاهر نشده است. بطور حتم به نظر می رسد بازیگران نظری بزرگ در معماری - از فتوریست ها تا کانستراکتیویست ها، از سیام  تا تیم ایکس، از متابولیست ها تا آرکی زوم- همواره  پذیرش خود را از امر جدید  به سمت نیاز به حل مسایل با (بخوانید: نابود کردن) امرقدیمی همراه کرده اند. با وجود غالب ماموریت اجتماعی این سازمان، عنصر بی رحم گستاخانه  در تصویر "شهر فردا"، با بلوک های مسکونی تکراری و صنعتی و سیستم های زیربناییِ بیش از اندازه بلند پروازانه، وجود دارد. نیت های خوب در لباس های خشن و زننده پوشانده می شوند، به شرط آنکه حقیقت بی رحمانه ای را که پیشرفت در قیمت  ایجاد می کند، بیان نماید.

پیکتی به عنوان یک مارکسیست دیده شد. این اشتباه است. جایی که مارکس روابط اجتماعی و مبارزات طبقاتی را دید، پیکتی تنها دسته بندی های اقتصادی را می بیند: ثروت و درآمد. مارکس فرمانروایی پرولتاریا را از طریق انقلاب پیش بینی کرده بود، دیدگاه های پیکتی نسبتا غیر سیاسی است. در واقع، اگر تجزیه و تحلیل پیکتی در کل سیاسی باشد، تنها دلیل آن است که ارتباط انتخابات سیاسی را در زمینه سیگنالینگ گرایش طبیعی سرمایه نسبت به نابرابری،به رسمیت بشناسد  که بهتر است هنگامیکه مخالفت میان طرفهای سیاسی بدون پایان، طولانی مدت دوام می یابد؛ مورد مقابله قرار گیرد. در این دیدگاه، دستاوردهای رهایی بخش قرن بیستم، به طور عمده به رقابت میان مخالفان کمپ های سیاسی منجر می شود و تنها تا زمانی که پیروزی هر یک از طرفین به حالت تعلیق درآمده، ادامه پیدا خواهد کرد.

بنابراین مفهوم مبارزه به سمت مرکز حرکت می کند، نه مبارزه میان طبقات اجتماعی، بلکه به مثابه  شکلی از فشار مجادله طلبانه لازم بر روی سیستم ... . شاید حتی یک بخش ضروری از خود سیستم باشد، که هرگز نمی تواند در صورت ادامه سیستم، تسلیم گردد. در مانیفست فوتوریست نوشته شده  "زیبایی بیشتری ، به غیر از مبارزه وجود ندارد"، و به دنبال آن: "هیچ شاهکاری بدون شخصیت تهاجمی".(6) همچنین در اینجا پژواکی مهیج با جنبش مدرن ظاهر می شود. معماری مدرن به طور مداوم به عنوان امر سیاسی شناخته می شود، اما ثابت شده  که عمدتا امر سیاسی آن بی قاعده و نظم می باشد. فاشیسم ایتالیایی حامی معماری مدرن بود، همانطور که کمونیسم تا استالین اینگونه بود. لوکوربوزیه در خدمت اتحاد سوسیالیستی جماهیر شوروی و رژیم ویشی بود. عمدتاٌ فصل مشترک این سیستم ها،  تمایل به سرنگونی امرقدیمی بوده است: یک باور مشترک که هرچیزی عواقب اقدامات است، عواقب عدم اقدام بزرگ تر خواهد بود. دراین سوگیری پس نگر، تحرک اجتماعی قرن بیستم یک پیروزی از سوی جناح چپ بر جناح راست محسوب نمی شد، اما امر جدیدی فرا تر از امر قدیم بود. پاک سازی نظم اجتماعی موجود به نام هموار سازی زمین بازی. شاید این ایده محوری، هر چند عجیب و غریب، در بیانیه لو کوربوزیه، ایراد شده باشد: "معماری یا انقلاب"،(7) که در آن معماری  به مثابه راهی برای جلوگیری از (خشونت) انقلابی، تجسم انقلابی (ایدئولوژیکی) در خود، ارائه شده است. به نوعی این شعار، علیرغم تمام نشانه های خطابت های چپ گرا، پیشنهاد می کند معماری جایگزین علم سیاست شود، و بدون وابستگی به سیاست باقی بماند.

اپوزیسیون های سیاسی در نبرد میان امر قدیمی و امر جدید فرو می پاشند- در انتخاب میان پیشرفت و پسرفت.

همگامی تحلیل تاریخی پیکتی از سرمایه با پیشرفت تاریخ معماری دربُعد زمان وهم آور است. اولین فصل مشترک (برونداد اقتصادی بیش از نرخ بازگشت سرمایه) درست قبل از جنگ جهانی اول به وضوح با ظهور آوانگارد همخوانی دارد، اما حتی همگامی در یک سطح نا مشهودتری در طول قرن بیستم نیز بکار می رود. از اوایل تا اواسط دهه 1970، برای اولین بار در قرن بیستم، هدایت برونداد اقتصادی متجاوز از نرخ بازگشت سرمایه  روبه کاهش می رود. و تا پایان دهه 1970، یک باد سیاسی مخالف شروع به وزش می کند. انقلاب محافظه کار ابتدا آمريکا و بعدا اروپا را در می نوردد، برنامه ای برای آزاد سازی اقتصادی و کاهش هزینه های دولت ارائه می دهد. اندازه بخش عمومی به طور پیوسته کاهش می یابد و پروژه های بزرگ مسکن عمومی تبدیل به امری در گذشته می شود. این دوره اساسا و همزمان پایان یک اعتقاد بی قید و شرط در شایستگی معماری مدرن را نشان می دهد. در سال 1972، مسکن عمومی پروئیت ایگو در سنت لوئیس تخریب می شود، رویدادی که به طور کلی توسط منتقدان به مثابه "پایان" معماری مدرن مطرح شده است - و در مقیاس وسیع تر، پایان دیدگاه های یوتوپیایی مدرن برای شهر است. پس از تخریب پروئیت ایگو ، اعتماد به نفس در حرفه معماری به شدت تکان می خورد. حال و هوا غم افزا می گردد. آثار اصلی بزرگ معماری دیگر برنامه ریزی نمی شوند، لیکن کتابها دیگر نه حاوی تصورها بلکه نشانی از بازتاب ها هستند. این می گوید که قابل توجه ترین مانیفست معمارانهء 1989 ، سال سقوط دیوار برلین و آغاز یک حکومت جهانیِ بدون تردید سرمایه داری، کتاب دیدگاه بریتانیایی از پرنس چارلز است. عصر مدرن که در مانیفست فوتوریست در انتهای قرن نوزدهم  با هژمونی ارثی شکل داده شده است، به طرز مضحکی با یک مانیفست ضد مدرن نوشته شده توسط یک عضو خانواده سلطنتی بریتانیا خاتمه می یابد.

قسمت دوم را از اینجا بخوانید.

منابع:

1. Capital in the Twenty-First Century, Thomas Piketty, initially published in French (as Le capital au XXIe siècle) in August 2013; trans Arthur Goldhammer, April 2014.


2. Capital in the Twenty-First Century, Thomas Piketty, Figure 10.10, p356.

3. ‘The Futurist Manifesto’, Filippo Tommaso Marinetti, first published in the Italian newspaper Gazzetta dell’Emilia, 5 February 1909, then in French as ‘Manifeste du futurisme’ in Le Figaro, 20 February 1909.

4. ‘The Futurist Manifesto’, Article 11.


5. http://en.wikipedia.org/wiki/Futurist_Manifesto.


6. ‘The Futurist Manifesto’, Article 7.


7. Le Corbusier, Towards a New Architecture, Frederick Etchells trans, Butterworth Architecture, 1989, p269. Architecture ou Révolution was to be the original title of Vers Une Architecture.


آپارتمانهای جاده قرمز گلاسکو توسط سام بنتون و همکاران، ساخته شده در اواسط دهه 1960، برای تخریب در مراسم افتتاحیه بازی های همبستگی 2014  در لیست گذاشته شده بودند، اما این طرح  به علت خشم عمومی متوقف شد.  از هشت بلوک اصلی، دو بلوک  در سال 2012 و 2013 تخریب شدند و سازه های باقی مانده با آینده نامشخصی مواجهند.


شهر بی وقفه. 1970 . از استودیوی طراحی معماران رادیکال آرکی زوم از فلورانس ایتالیا. یکی از اعضای آن، آندره برانزی، "جامعه ای را که از بیگانگی خود آزاد شده و از قید شکل های لفظی سوسیالیسم انسانی و ترقی خواهی رهایی یافته است" توصیف می نماید.


آسایشگاه دوستی، یالتا، اوکراین - طراحی شده توسط معمار روسی ایگور واسیلِوسکی همراه با نُدار کانچلی به سال 1986 تکمیل شد – که به مثابه یک کندانسور اجتماعی در نظر گرفته شده بود.




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

کتابخانه اتووود. آنتروپوسن استعماری: خسارت، بازسازی، و احیاء منابع . ماکارنا گومزـ باریس
کتابخانه اتووود ـ فراکشورداری: قدرت فضای زیرساخت ـ کلر استرلینگ
همه ما سایبورگ هستیم: مکنزی وارک و مانیفست سایبورگِ دانا هاراوی . قسمت دوم
نتایج مسابقه بین المللی طراحی سردرب شهرک ریحان
آنچه می توان از ویروس کرونا آموخت - بیل مک کیبن
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group