معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1336
معماری کانستراکتیویستی   - 33
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1147
طراحی پارامتریک   - 29
نظریه معماری   - 963
هنر روسیه   - 28
طراحي داخلي   - 902
بحران آب   - 28
سازه های شهری   - 863
اکسپو میلان 2015   - 27
تکنولوژی ساخت   - 843
پداگوژی   - 25
مرزهای معماری   - 771
پاویون های سرپنتین   - 24
معماری حوزه عمومی   - 734
باهاوس   - 23
المان شهری   - 694
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
نظریه شهری   - 688
جشن نامه اتووود   - 21
نگاه نو به سكونت   - 683
معماری مجازی   - 20
کلان سازه   - 600
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری و سیاست   - 527
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
معماری پایدار   - 516
فیلوکیتکت   - 20
منتقدان معماری   - 484
پردیس ویترا   - 18
معماری مدرن   - 468
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 18
معماری تندیس گون   - 452
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 437
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 437
مدرنیته؛ از نو   - 15
آرمان شهرگرایی   - 430
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری منظر   - 425
معماری ـ موسیقی   - 14
روح مکان   - 424
معماری بایومورفیک   - 14
معماری شمایل گون   - 421
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
طراحی صنعتی   - 415
شهرهای در حرکت   - 12
باز زنده سازی   - 377
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 11
توسعه پایدار   - 352
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری یادمانی   - 335
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
تراشه های کانسپچوال   - 333
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
معماری سبز   - 306
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماریِ توسعه   - 301
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
هنر مدرنیستی   - 286
اقتصادِ فضا   - 9
اتووود کلاسیک   - 263
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
طراحی نئولیبرال   - 260
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
آینده گرایی   - 257
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 253
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 249
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 245
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 7
معماری محدود   - 243
معماری تخت جمشید   - 7
معماری تجربی   - 243
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
تغییرات اقلیمی   - 241
بی ینال ونیز   - 7
محوطه سازی   - 238
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 235
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 220
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری پست مدرن   - 219
طراحی و پناهجویان   - 7
معماری های تک   - 218
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 205
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 189
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 187
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 167
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 160
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 152
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 150
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 134
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 133
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر گفت و گو   - 128
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
هنر انتزاعی   - 127
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ژاپن   - 113
منبع شناسی اتووود   - 6
گرافیک   - 112
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری ایران   - 106
جهان علمیْ تخیلی   - 5
طراحی مبلمان   - 103
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
فضای منفی   - 102
معماری مصر   - 5
بلندمرتبه ها   - 101
فرهنگ نفت   - 5
اتووود ـ ایران معاصر   - 86
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماری مذهبی   - 86
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری خوانی   - 4
اکسپو   - 75
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
بلوپرینت   - 4
معماری فاشیستی   - 63
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری هند   - 62
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
معماری چین   - 61
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 3
ترسیمات معماری   - 59
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 3
گفت و گو با مرگ   - 50
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
ویرانه ها   - 49
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری و هنر انقلابی   - 44
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
جنبش متابولیسم   - 41
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
زاغه نشینی   - 40
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
مدارس معماری   - 39
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
درگذشت زاها حدید   - 34
شهرسازی کوچک مقیاس   - 1
معماری پراجکتیو   - 34
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری دیجیتال   - 34
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ریکاردو بوفیل   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
زاها حدید   - 187
آرشیگرام   - 7
زیگموند فروید   - 10
آرکی زوم   - 4
ژان بودریار   - 3
آلبرت پوپ   - 4
ژان نوول   - 22
آلدو روسی   - 13
ژاک دریدا   - 13
آلوار آلتو   - 19
ژاک لوگوف   - 4
آلوارو سیزا   - 9
ژیل دلوز   - 25
آن تینگ   - 4
سائول باس   - 7
آنتونی گائودی   - 27
ساسکیا ساسن   - 9
آنتونی وایدلر   - 5
سالوادور دالی   - 2
آنتونیو نگری   - 3
سانا   - 5
آنیش کاپور   - 8
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آی وِی وِی   - 34
سدریک پرایس   - 3
اُ ام اِی   - 34
سو فوجیموتو   - 11
اتوره سوتساس   - 7
سوپراستودیو   - 9
ادریان لابوت هرناندز   - 5
سورِ فِهْن   - 6
ادوارد برتینسکی   - 1
شیگرو بان   - 33
ادوارد سعید   - 12
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سوجا   - 10
فدریکو بابینا   - 30
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک گهری   - 49
ادولف لوس   - 6
فرانک لوید رایت   - 44
ارو سارینن   - 28
فرای اوتو   - 9
اریک اوون موس   - 13
فردا کولاتان   - 2
اریک هابسبام   - 2
فردریک جیمسون   - 1
استن آلن   - 4
فرشید موسوی   - 3
استیون هال   - 30
فمیهیکو ماکی   - 4
اسلاوی ژیژک   - 17
فیلیپ جنسن   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 23
ال لیسیتسکی   - 3
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 47
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ میس ون دروهه   - 22
ام وی آر دی وی   - 49
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اماندا لِــوِت   - 3
لوسی رای   - 15
اویلر وو   - 9
لویی کان   - 37
ایلین گری   - 7
لوییس بورژوا   - 8
ایوان لئونیدوف   - 4
لُکُربُزیه   - 134
بئاتریس کُلُمینا   - 8
لیام یانگ   - 4
بال کریشنادوشی   - 4
مارتین هایدگر   - 27
باک مینستر فولر   - 11
مارسل بروئر   - 7
برنارد چومی   - 33
مارشال برمن   - 16
برنو زوی   - 7
مانفردو تافوری   - 16
بنیامین برتون   - 6
مانوئل کاستلز   - 2
بوگرتمن   - 1
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
بی یارکه اینگلس   - 68
مایکل سورکین   - 1
پائولو سولری   - 4
مایکل گریوز   - 6
پاتریک شوماخر   - 3
محمدرضا مقتدر   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مخزن فکر شهر   - 1
پرویز تناولی   - 2
مـَــس استودیو   - 3
پری اندرسون   - 3
معماران مورفسس   - 16
پل ویریلیو   - 20
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر آیزنمن   - 57
موشه سفدی   - 12
پیتر برنس   - 2
میشل سر   - 3
پیتر زُمتُر   - 67
میشل فوکو   - 44
پیتر کوک   - 7
نائومی کلاین   - 4
پیر بوردیو   - 5
نورمن فاستر   - 35
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نیکلای مارکوف   - 1
تئودور آدورنو   - 3
هانا آرنت   - 6
تادو اندو   - 13
هانری لفور   - 23
تام مین   - 13
هانی رشید   - 5
تام ویسکامب   - 10
هرزوگ دی مورن   - 27
توماس پیکتی   - 5
هرنان دیاز آلنسو   - 18
توماس هیترویک   - 30
هنری ژیرو   - 3
تیتوس بورکهارت   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیموتی مورتُن   - 2
هنس هولین   - 4
تیو ایتو   - 23
هوشنگ سیحون   - 14
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هومی بابا   - 2
جان برجر   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 1
جان هیداک   - 4
والتر بنیامین   - 26
جف منن   - 2
والتر گروپیوس   - 16
جفری کیپنس   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 10
جورجو آگامبن   - 4
ولف پریکس   - 1
جوزپه ترانی   - 2
ونگ شو   - 8
جونیا ایشیگامی   - 3
ویتو آکنچی   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ویوین وست وود   - 6
جین جیکوبز   - 1
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز جنکس   - 7
کارلو اسکارپا   - 5
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کازیو سجیما   - 2
چارلز کوریا   - 15
کالین روو   - 1
چاینا میه ویل   - 4
کامران دیبا   - 13
حسن فتحی   - 5
کامرون سینکلر   - 11
حسین امانت   - 3
کریستفر الکساندر   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
داریوش آشوری   - 1
کریم رشید   - 5
داریوش شایگان   - 8
کلر استرلینگ   - 2
دانیل لیبسکیند   - 22
کلود پَره   - 3
دنیس اسکات براون   - 10
کنت فرمپتن   - 14
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کنزو تانگه   - 9
دیوید رُی   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنگو کوما   - 47
دیوید هاروی   - 24
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رابرت نوزیک   - 2
کوین لینچ   - 7
رابرت ونتوری   - 27
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رُدولف شیندلر   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رضا دانشمیر   - 5
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رم کولهاس   - 95
یان گِل   - 8
رنزو پیانو   - 30
یو ان استودیو   - 32
ریچارد مِیر   - 8
یورگن هابرماس   - 13
ریموند آبراهام   - 1
یونا فریدمن   - 5
رینر بنهام   - 2
یوهانی پالاسما   - 12
رینهولد مارتین   - 5

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -752
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -340
صنعتی   -101
فرهنگی   -314
گالری   -84
پاویون   -254
هتل   -73
موزه   -247
ورزشی   -64
اداری ـ خدماتی   -228
بهداشتی   -37
مسکونی ـ تجاری   -156
حمل و نقل عمومی   -35
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -129
حامی اتووود
مسابقه دانشجویی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
  مسابقه دانشجویی اتووود
معماری به مثابه ابزار سرمایه جهت مقابله با مأموریت اجتماعی خود . رینیر دِ گِراف . قسمت اول
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1397/02/20
مـنـــــــبـع : www.architectural-review.com
تعداد بازدید : 1000

همانطور که املاک مسکونی بزرگ تخریب می شوند و عمر دموکراسی های بزرگ اجتماعی کاهش می یابد، با درنظرگرفتن هر مفهومی از معماری برای عموم، رینیر دِ گراف از گروه معماری OMA پرسشی را مطرح  می سازد: آیا جایگزینی برای سرمایه سازی  وجود دارد؟

توماس پیکتی؛ کتاب "سرمایه در قرن بیست و یکم"  را به سال 2013 منتشر کرده است.(1) اگر پیکتی درست بگوید، می توانیم یک بار و برای همیشه  توهماتی  را که اظهار می دارد سیستم اقتصادی کنونی به نفع همه است و مزایای آن در نهایت به سوی  فقیرترین افراد جامعه سرازیر خواهد شد؛ دفن کنیم. بر خلاف آنچه اقتصاددانان پس از کینز به ما گفته اند، نابرابری تولید شده توسط سرمایه داری ممکن است یک مرحله موقتی نباشد که در نهایت برطرف گردد. این امر، اثر طولانی مدت ساختاری و اجتناب ناپذیرِ خودِ سیستم بشمار می آید.  تجزیه و تحلیل پیکتی تا حد زیادی ساده است. سه رابطه اصلی وجود دارد. در واقع، غیر از این سه رابطه ساده ریاضی، رابطه خاص دیگری وجود ندارد. این روابط عبارتند از رابطه موسوم به نابرابری یا بزرگ بودن نرخ بازگشت سرمایه از نرخ رشد اقتصادی و دو رابطه دیگر موسوم به قواعد بنیادی اول و دوم سرمایه داری. قواعد اول و دوم سرمایه داری به گفته پیکتی بنیان رابطه نابرابری را تشکیل می‌دهند. او دو دستهء اقتصادیِ اساسی را تعیین می کند: درآمد و ثروت. سپس به تعریف اجتماعی (در) برابری به مثابه  تابع رابطه "بین" دو زمانه می پردازد و نتیجه می گیرد که به محض اینکه بازگشت ثروت از بازدهی نیروی کار فراتر رود، نابرابری اجتماعی ناگزیر افزایش می یابد. کسانی که ثروت را از طریق کار بدست می آورند، توسط کسانی که ثروت را با داشتن مالکیت، انباشت می کنند؛ پشت سر گذاشته می شوند. تنها در طول قرن بیستم،تحت فشار دو جنگ جهانی، ناآرامی های اجتماعی، انقلاب ها، اتحادیه های کارگری و حضور دلهره آور جایگزینی جهانی برای نظام سرمایه داری، در شکل یک جهان کمونیستی (پیشین) -تنها در طول این دورهء منحصر به فرد زمان-، سرمایه به طور خلاصه توسط نیروی کار به مثابه وسیله ی محوری انباشت ثروت بوده است.

این که آیا قرن بیستم استثناءی کوتاه مدت در مکانیسم اجتناب ناپذیر یک نظام اقتصادی عمیقا مبهم و چرک بود یا خیر، هنوز محل بحث است. و خیلی به آنچه اتفاق خواهد افتاد بستگی دارد: قرن بیست و یکم میراث قرن بیستم را تعیین می کند. تا کنون نشانه ها دلگرم کننده نبوده اند: از اواخر دهه 1970، پس از انقلاب محافظه کار بزرگ که توسط ریگان و تاچر راه اندازی شد، وعده انباشت ثروت از طریق کار، به طور پیوسته از دست رفته است. سقوط دیوار برلین (به طور کلی به عنوان یک پیروزی از آن انقلاب محافظه کارانه ادعا شده) و در پی آن، سقوط عمده بلوک کمونیست، این روند را تشدید کرد. اگر شاخص های فعلی درست باشند، ما می توانیم با وضعیتی در آینده نزدیک روبرو شویم که در آن، برای اولین بار از پایان قرن نوزدهم، بازده ثروت از طریق مالکیت دوباره از کار آنها فراتر تر خواهد رفت.

در واقع، اگر استدلال پیکتی  درست باشد، قرن بیست و یکم، بیشتر از یک ناهنجاری می باشد: وقفه کوتاه در منطق سیستماتیک سرمایه داری، جایی که رشد پیوستهء ذاتی سرمایه از طریق سرمایه، به شکل یک چرخه شکت ناپذیر باقی می ماند. این نتیجه اقتصادی ساده ممکن است پیامدهای اجتماعی و فرهنگی ای، فراتر از بی رحمانه ترین خیالپردازی های ما داشته باشد. هنگامی که یک عمر کار دیگر نمی تواند با بازدهی ثروت کسب شده مطابقت داشته باشد، ثروت ارثی یک بار دیگر تبدیل به عامل تعیین کننده ی تمایز طبقاتی می گردد و هرگونه مفهومی از تحرک اجتماعی را به احتمال زیاد در بهترین حالت کاهش می دهد.

افزون بر این، اگر قرن بیستم واقعا یک ناهنجاری محسوب بشود، شاید آن ها ایده آل های خود را داشته اند: کل دوره ای که با اعتقاد روشنگرانه به پیشرفت، رستگاری اجتماعی و حقوق مدنی مشخص می شد، می توان به مثابه یک لحظه شتابزده از خود فریبی( نه بیش از) یک پاورقی در طول دوره تاریخی  با عطف به ماسبق و عقب نشینی کنار گذاشته شود. برای نسلِ در حال حاضر که در موقعیت قدرت اند ،و در قرن بیست و یکم مترقی و تحصیل کرده اند، اذعان بر این امر دشوار است. برای آنها، الزامات اخلاقی قرن بیستم، صرف نظر از انتخاب های سیاسی، فراتر از مسئله  ای پرسش برانگیز است. (حتی تندروترین اقتصاد بازار آزاد در حال حاضر احتمالا این کار را تنها به این دلیل انجام می دهد که معتقد است این سیستم در نهایت به نفع همه عمل می کند و نه اینکه به صراحت از مفهوم نابرابری حمایت می کند.) نسل فعلی، چه چپ گرا و چه راست گرا، (هنوز) به ساز و کارهای رهایی بخش بزرگی  که به هیچ وجه متزلزل نشدند، ایمان ندارد. این چیزی است که همه آنها می دانند و همه آنها تا به حال شناخته اند.

 من به سال 1964 متولد شدم، تحصیلات ابتدایی را از 1970 شروع کردم و به سال 1988، یکسال قبل از فروپاشی دیوار برلین از دانشگاه فارغ التحصیل شدم. هجده سال تحصیلات عمومی دریافت کردم، در طی آن مفهوم/عقاید با مطالعه و کار سخت بطوراستواری بتدریج کسب می شدند. شما حق و حقوق خود را به دست می آوردید و امتیازات را به ارث نمی بردید. تحصیلات بر مبنای تناسب با استعدادهای شما، نه به اندازه ثروت تان؛ کسب می شد. ما بر این باور بودیم که تفاوت های فرهنگی و مذهبی، پروتستان و کاتولیک به طور یکسان -هنوز تعداد مسلمانان قابل توجهی وجود نداشت-  در نهایت به یک طبقه متوسط همگن  می پیوندند. به طور کلی  فقدان "طبقه پایین" فقیر به مثابه نتیجه منطقی فقدان (آشکار) "طبقه بالا" تفسیر می شد .از آنجاییکه  از وجود یک طبقه بالا آگاهی داشتیم، هیچ گاه نباید روی آنها حساب باز می کردیم یا حتی آنها را تصدیق می کردیم. مطمئنا، رژیمی سلطنتی داشتیم، اما حتی پسایند های آنها در رسوایی و فساد فزاینده گاه به گاه، به هیچ وجه ایمان ما را در عدم توجه مطلق آنها خدشه دار نساخت. آنها یک ضرورت نمادین بودند، برای نشان دادن وحدت یک ملت با احترام به همه آرای موافق و مخالف موجود. قدرت در دست دولت منتخب بود، مستقل از رئیس دولت سلطنتی ما. (تا چند وقت بعد، زمان آزادی اسرارآمیز اکتیویسم های  هلندی سازمان صلح سبز در روسیه ، من متوجه شدم که همه چیز شاید آنقدر ها هم ساده نباشد.. .) ثروت وجود داشت، اما حق تأمین قدرت را تضمین نمی کرد و نباید هم آن را تأمین کند. رهبران ما، توسط ما، برای ما، از ما انتخاب شده بودند.

اگر پیکتی درست بگوید، این "حقایق"ِ خود آشکار ممکن است به راحتی فروبرنده باشد. بسیاری از امتیازات / نعمتهای زندگی در قرن بیستم، به ویژه در اروپای غربی، نتیجه طبیعی فرآیند تکاملی ترقی خواهی نیستند، بلکه نتیجۀ تعلیق کم دوام و ناپایدار تقدیر واقعی دیکته شده توسط سیستم اقتصاد معاصر آن می باشد، سرمایه تنها تحت فشار شدید (سیاسی) از نشان دادن چهره واقعی خودداری کرد. در این زمینه، اروپای غربی یک معامله خوب انجام داد -که با عدم تعهد آمریكا به تهدید كمونیسم محافظت می شد، اما به اندازه ی كافی برای حفظ یك سیستم رفاه سخاوتمندانه، شهروندان خود را از پذیرفتن هر گونه همدردی حقیقی كمونیستی با خودشان محروم ساخت. با انحلال بلوک کمونیستی، بسیاری از این تهدیدات رفته اند و روند اقتصادی بسیاری از کشورهای اروپایی پس از 1989 نشان از  تهدیدات جایگزین دیگری دارد: کاهش رفاه، فرسایش حقوق بازنشستگی و مستمری، کاهش خدمات عمومی و غیره.

گرچه آموزش من به عنوان یک معمار ممکن است مرا کاملا در زمینه نظر دادن نسبت به  نظریه های اقتصادی پیکتی فاقد صلاحیت بشمار آورد، قطعا نمی توانم کمک کنم اما متوجه همگامی (رزونانس) میان  روایت پیکتی از تاریخ اقتصادی و زمینه حرفه ای خودم هستم. اگر تاریخ معماری را مطالعه کنید و به ویژه در قرن گذشته، پیوستگی قابل توجهی میان آنچه پیکتی به عنوان دوره تحرک اجتماعی بزرگ و ظهور جنبش مدرن در معماری با چشم اندازهای یوتوپیایی معماری برای شهر  می بیند، وجود دارد. از لوکوربوزیه تا  لودویگ هیلبر زایمر، ازاسمیتسن ها تا  جاکوب برند باکما: پس از خوانش پیکتی، در نظر داشتن ایدئولوژی معماری مدرن به مثابه چیزی غیر از (رویای) تحرکات  اجتماعیِ گرفتار آمده  در  بتن، دشوار است.

بیایید نگاه دقیقتری بیاندازیم.  تا سال 1914، برگشت سرمایه از رشد اقتصادی آسان است؛ از 1914 تا 1950، دوران جنگ های بزرگ، این رابطه وارونه می شود. (2)  نه تنها این دوره به لحاظ اقتصادی نقطه عطفی را نشان می دهد، بلکه یک تغییر عمده فرهنگی را نیز به مثابه دوره ای که چشم انداز های بزرگ مدرنیستی در آن شکل می گیرند، نمایان می سازد. اندکی پیش از وقوع جنگ جهانی اول، مانیفیست فوتوریست(3)در لوفیگارو منتشر شد. که درک عمیقاٌ بی پروا و بی قید و شرطی از امر جدید را منعکس می کند. مانیفست؛ سرعت، ماشین آلات و خشونت را به مثابه  آغاز دوران جدید می ستاید. در اعلام جمعیتی که از طریق کار، لذت و آشفتگی هیجان زده شده است (4)(اشاره شده در مانیفست فوتوریست)، "انقلاب روسیه" را قبل از اینکه "رخ  دهد" توصیف می کند. فوتوریست ها تاکید دارند که " انسان از طریق پیشرفت، پیشی نخواهد گرفت، بلکه به جای آن؛ انسان، پیشرفت را  طی روند تکامل خود کسب خواهد کرد ... واکنشی در برابر قدرت قریب الوقوع بالقوهء پیشرفت و فریاد مرکزیت او.(5) این "پیروزی اراده"، بیشتر از ناسیونالیسم تهاجمی می باشد که به طور کلی با آن همراه است، یک قضاوت قطعی با سیاست بازار آزاد  ایتالیائیِ قرن نوزدهم یِ و عدم مداخله دولت در امور اقتصادیی و بی تفاوتی طبقه حاکمه آن، که به نفع باز جوان سازی فرهنگی و مدرنیزاسیون تهاجمی لغو می شود.

اعتقاد به وعده مدرنیزاسیون، در بسیاری از قرن ها نیز همچنان به تسلط خود ادامه می دهد.

این نتایج در یک تناوب عجیب و غریب  میان  جنگ های وحشیانه صنعتی و طرح های یوتوپیایی قرار دارد، که دومی امیدوار است کلان مهلکه توسعه صنعتی در جهت  خیر بزرگتر بکار گرفته شود. در این راستا همگامیِ واضح با کتاب پیکیتی وجود دارد که ارتباط نزدیک بین پیشرفتی که در طول قرن بیستم ساخته شد و تحولاتی که با آن روبرو بود، مشاهده می شود. توجه داشته باشید که به نوعی؛ هیچ  آشکار سازی جدیدی تا کنون بدون مغشوش سازی منافع محرز قدیمی و استقرار روابط قدرت  ظاهر نشده است. بطور حتم به نظر می رسد بازیگران نظری بزرگ در معماری - از فتوریست ها تا کانستراکتیویست ها، از سیام  تا تیم ایکس، از متابولیست ها تا آرکی زوم- همواره  پذیرش خود را از امر جدید  به سمت نیاز به حل مسایل با (بخوانید: نابود کردن) امرقدیمی همراه کرده اند. با وجود غالب ماموریت اجتماعی این سازمان، عنصر بی رحم گستاخانه  در تصویر "شهر فردا"، با بلوک های مسکونی تکراری و صنعتی و سیستم های زیربناییِ بیش از اندازه بلند پروازانه، وجود دارد. نیت های خوب در لباس های خشن و زننده پوشانده می شوند، به شرط آنکه حقیقت بی رحمانه ای را که پیشرفت در قیمت  ایجاد می کند، بیان نماید.

پیکتی به عنوان یک مارکسیست دیده شد. این اشتباه است. جایی که مارکس روابط اجتماعی و مبارزات طبقاتی را دید، پیکتی تنها دسته بندی های اقتصادی را می بیند: ثروت و درآمد. مارکس فرمانروایی پرولتاریا را از طریق انقلاب پیش بینی کرده بود، دیدگاه های پیکتی نسبتا غیر سیاسی است. در واقع، اگر تجزیه و تحلیل پیکتی در کل سیاسی باشد، تنها دلیل آن است که ارتباط انتخابات سیاسی را در زمینه سیگنالینگ گرایش طبیعی سرمایه نسبت به نابرابری،به رسمیت بشناسد  که بهتر است هنگامیکه مخالفت میان طرفهای سیاسی بدون پایان، طولانی مدت دوام می یابد؛ مورد مقابله قرار گیرد. در این دیدگاه، دستاوردهای رهایی بخش قرن بیستم، به طور عمده به رقابت میان مخالفان کمپ های سیاسی منجر می شود و تنها تا زمانی که پیروزی هر یک از طرفین به حالت تعلیق درآمده، ادامه پیدا خواهد کرد.

بنابراین مفهوم مبارزه به سمت مرکز حرکت می کند، نه مبارزه میان طبقات اجتماعی، بلکه به مثابه  شکلی از فشار مجادله طلبانه لازم بر روی سیستم ... . شاید حتی یک بخش ضروری از خود سیستم باشد، که هرگز نمی تواند در صورت ادامه سیستم، تسلیم گردد. در مانیفست فوتوریست نوشته شده  "زیبایی بیشتری ، به غیر از مبارزه وجود ندارد"، و به دنبال آن: "هیچ شاهکاری بدون شخصیت تهاجمی".(6) همچنین در اینجا پژواکی مهیج با جنبش مدرن ظاهر می شود. معماری مدرن به طور مداوم به عنوان امر سیاسی شناخته می شود، اما ثابت شده  که عمدتا امر سیاسی آن بی قاعده و نظم می باشد. فاشیسم ایتالیایی حامی معماری مدرن بود، همانطور که کمونیسم تا استالین اینگونه بود. لوکوربوزیه در خدمت اتحاد سوسیالیستی جماهیر شوروی و رژیم ویشی بود. عمدتاٌ فصل مشترک این سیستم ها،  تمایل به سرنگونی امرقدیمی بوده است: یک باور مشترک که هرچیزی عواقب اقدامات است، عواقب عدم اقدام بزرگ تر خواهد بود. دراین سوگیری پس نگر، تحرک اجتماعی قرن بیستم یک پیروزی از سوی جناح چپ بر جناح راست محسوب نمی شد، اما امر جدیدی فرا تر از امر قدیم بود. پاک سازی نظم اجتماعی موجود به نام هموار سازی زمین بازی. شاید این ایده محوری، هر چند عجیب و غریب، در بیانیه لو کوربوزیه، ایراد شده باشد: "معماری یا انقلاب"،(7) که در آن معماری  به مثابه راهی برای جلوگیری از (خشونت) انقلابی، تجسم انقلابی (ایدئولوژیکی) در خود، ارائه شده است. به نوعی این شعار، علیرغم تمام نشانه های خطابت های چپ گرا، پیشنهاد می کند معماری جایگزین علم سیاست شود، و بدون وابستگی به سیاست باقی بماند.

اپوزیسیون های سیاسی در نبرد میان امر قدیمی و امر جدید فرو می پاشند- در انتخاب میان پیشرفت و پسرفت.

همگامی تحلیل تاریخی پیکتی از سرمایه با پیشرفت تاریخ معماری دربُعد زمان وهم آور است. اولین فصل مشترک (برونداد اقتصادی بیش از نرخ بازگشت سرمایه) درست قبل از جنگ جهانی اول به وضوح با ظهور آوانگارد همخوانی دارد، اما حتی همگامی در یک سطح نا مشهودتری در طول قرن بیستم نیز بکار می رود. از اوایل تا اواسط دهه 1970، برای اولین بار در قرن بیستم، هدایت برونداد اقتصادی متجاوز از نرخ بازگشت سرمایه  روبه کاهش می رود. و تا پایان دهه 1970، یک باد سیاسی مخالف شروع به وزش می کند. انقلاب محافظه کار ابتدا آمريکا و بعدا اروپا را در می نوردد، برنامه ای برای آزاد سازی اقتصادی و کاهش هزینه های دولت ارائه می دهد. اندازه بخش عمومی به طور پیوسته کاهش می یابد و پروژه های بزرگ مسکن عمومی تبدیل به امری در گذشته می شود. این دوره اساسا و همزمان پایان یک اعتقاد بی قید و شرط در شایستگی معماری مدرن را نشان می دهد. در سال 1972، مسکن عمومی پروئیت ایگو در سنت لوئیس تخریب می شود، رویدادی که به طور کلی توسط منتقدان به مثابه "پایان" معماری مدرن مطرح شده است - و در مقیاس وسیع تر، پایان دیدگاه های یوتوپیایی مدرن برای شهر است. پس از تخریب پروئیت ایگو ، اعتماد به نفس در حرفه معماری به شدت تکان می خورد. حال و هوا غم افزا می گردد. آثار اصلی بزرگ معماری دیگر برنامه ریزی نمی شوند، لیکن کتابها دیگر نه حاوی تصورها بلکه نشانی از بازتاب ها هستند. این می گوید که قابل توجه ترین مانیفست معمارانهء 1989 ، سال سقوط دیوار برلین و آغاز یک حکومت جهانیِ بدون تردید سرمایه داری، کتاب دیدگاه بریتانیایی از پرنس چارلز است. عصر مدرن که در مانیفست فوتوریست در انتهای قرن نوزدهم  با هژمونی ارثی شکل داده شده است، به طرز مضحکی با یک مانیفست ضد مدرن نوشته شده توسط یک عضو خانواده سلطنتی بریتانیا خاتمه می یابد.

قسمت دوم را از اینجا بخوانید.

منابع:

1. Capital in the Twenty-First Century, Thomas Piketty, initially published in French (as Le capital au XXIe siècle) in August 2013; trans Arthur Goldhammer, April 2014.


2. Capital in the Twenty-First Century, Thomas Piketty, Figure 10.10, p356.

3. ‘The Futurist Manifesto’, Filippo Tommaso Marinetti, first published in the Italian newspaper Gazzetta dell’Emilia, 5 February 1909, then in French as ‘Manifeste du futurisme’ in Le Figaro, 20 February 1909.

4. ‘The Futurist Manifesto’, Article 11.


5. http://en.wikipedia.org/wiki/Futurist_Manifesto.


6. ‘The Futurist Manifesto’, Article 7.


7. Le Corbusier, Towards a New Architecture, Frederick Etchells trans, Butterworth Architecture, 1989, p269. Architecture ou Révolution was to be the original title of Vers Une Architecture.


آپارتمانهای جاده قرمز گلاسکو توسط سام بنتون و همکاران، ساخته شده در اواسط دهه 1960، برای تخریب در مراسم افتتاحیه بازی های همبستگی 2014  در لیست گذاشته شده بودند، اما این طرح  به علت خشم عمومی متوقف شد.  از هشت بلوک اصلی، دو بلوک  در سال 2012 و 2013 تخریب شدند و سازه های باقی مانده با آینده نامشخصی مواجهند.


شهر بی وقفه. 1970 . از استودیوی طراحی معماران رادیکال آرکی زوم از فلورانس ایتالیا. یکی از اعضای آن، آندره برانزی، "جامعه ای را که از بیگانگی خود آزاد شده و از قید شکل های لفظی سوسیالیسم انسانی و ترقی خواهی رهایی یافته است" توصیف می نماید.


آسایشگاه دوستی، یالتا، اوکراین - طراحی شده توسط معمار روسی ایگور واسیلِوسکی همراه با نُدار کانچلی به سال 1986 تکمیل شد – که به مثابه یک کندانسور اجتماعی در نظر گرفته شده بود.




حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

کتابخانه اتووود ـ سیاست های فضای عمومی ـ نیل اسمیت و سِتا لو
اینستالیشن شهری غول اسا از ام وی ار دی وی؛ یک پلکان شهری در کنار مونومان تاریخی روتردام
مرکز حمل و نقل مسافری واستراس از معماران بیگ
میدان دس فِررز- شارون ؛ تبیین ادراک نوین محیطی از طریق بسط گفت و گوی فرمی
محو مرز امريكا- مكزيك؛ پاتريك كوردل
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group