معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1401
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1359
معماری مجازی   - 22
نظریه معماری   - 1046
معماری و رسانه   - 22
طراحي داخلي   - 958
جشن نامه اتووود   - 21
سازه های شهری   - 900
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
تکنولوژی ساخت   - 886
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
معماری حوزه عمومی   - 817
جهان علمیْ تخیلی   - 18
مرزهای معماری   - 812
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 745
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
نگاه نو به سكونت   - 744
معماری کوچک مقیاس   - 17
المان شهری   - 740
معماری و نقاشی   - 17
معماری و سیاست   - 647
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
کلان سازه   - 632
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
معماری مدرن   - 567
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری پایدار   - 540
معماری بایومورفیک   - 15
منتقدان معماری   - 509
شهرهای در حرکت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 488
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
روح مکان   - 480
معماری و روانشناسی   - 14
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 474
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
طراحی صنعتی   - 472
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
معماری تندیس گون   - 469
معماری و گیم   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 459
معماری و هوش مصنوعی   - 12
معماری منظر   - 458
معماری و ادبیات   - 11
معماری شمایل گون   - 431
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
باز زنده سازی   - 399
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
آینده گرایی   - 383
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
توسعه پایدار   - 381
بی ینال ونیز   - 10
هنر مدرنیستی   - 379
معماری جنگلی   - 10
معماری یادمانی   - 357
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
تراشه های کانسپچوال   - 334
درس گفتارهای اتووود   - 9
معماریِ توسعه   - 333
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری سبز   - 323
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
طراحی نئولیبرال   - 312
معماری بیابانی   - 8
معماری پست مدرن   - 289
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 273
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 265
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 262
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 259
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 253
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 252
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 252
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 230
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 223
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 221
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 205
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 201
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 194
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 191
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ـ سینما   - 180
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
هنر انتزاعی   - 180
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 179
معماری تخت جمشید   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
گرافیک   - 161
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
فضای منفی   - 148
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن روستایی   - 145
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
هنر گفت و گو   - 141
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری ژاپن   - 127
طراحی و پناهجویان   - 7
طراحی مبلمان   - 127
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
معماری ایران   - 114
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
ترسیمات معماری   - 107
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری و فاجعه   - 97
معماری خوانی   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 88
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری مذهبی   - 87
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری فاشیستی   - 80
معماری مصر   - 5
اکسپو   - 79
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
فرهنگ نفت   - 5
معماری هند   - 66
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماری چین   - 64
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 64
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 62
بلوپرینت   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 62
اتووودْ آبزرور   - 4
اقتصادِ فضا   - 60
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
ویرانه ها   - 58
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
گفت و گو با مرگ   - 57
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
مدارس معماری   - 51
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
زاغه نشینی   - 48
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
پداگوژی   - 47
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
معماری پراجکتیو   - 45
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری کانستراکتیویستی   - 44
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
معماری دیجیتال   - 43
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
جنبش متابولیسم   - 42
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
باهاوس   - 39
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
فیلوکیتکت   - 37
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
هنر روسیه   - 35
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری فضای داخلی   - 29
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
شهرْخوانی با اتووود   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
ده پرسش از هشت معمار   - 1
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 4
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 29
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 40
سوزان سانتاگ   - 8
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 13
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 28
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 3
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گرگ لین   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گونتا اشتلزل   - 1
اسکار نیمایر   - 33
لئون کریر   - 2
اف او اِی   - 9
لبس وودز   - 25
ال لیسیتسکی   - 5
لوئیس باراگان   - 2
الیس راستورن   - 111
لوئیس مامفورد   - 1
اِم اِی دی   - 22
لودویگ لئو   - 3
ام وی آر دی وی   - 53
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایلین گری   - 7
لوسی رای   - 15
ایوان لئونیدوف   - 4
لویی کان   - 37
بئاتریس کُلُمینا   - 9
لوییس بورژوا   - 8
بال کریشنادوشی   - 4
لُکُربُزیه   - 142
باک مینستر فولر   - 12
لیام یانگ   - 4
برنارد چومی   - 33
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل سورکین   - 4
پال گلدبرگر   - 1
مایکل گریوز   - 6
پرویز تناولی   - 2
محمدرضا مقتدر   - 4
پری اندرسون   - 3
مخزن فکر شهر   - 1
پل ویریلیو   - 22
مـَــس استودیو   - 3
پیتر آیزنمن   - 58
معماران آر سی آر   - 4
پیتر برنس   - 3
معماران مورفسس   - 16
پیتر زُمتُر   - 68
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر کوک   - 7
موشه سفدی   - 12
پیر بوردیو   - 5
میشل سر   - 3
پییر ویتوریو آئورلی   - 9
میشل فوکو   - 47
تئودور آدورنو   - 5
نائومی کلاین   - 4
تادو اندو   - 13
نورمن فاستر   - 35
تام مین   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام ویسکامب   - 10
هانا آرنت   - 9
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانری لفور   - 24
توماس پیکتی   - 5
هانی رشید   - 5
توماس هیترویک   - 30
هرزوگ دی مورن   - 28
تیتوس بورکهارت   - 2
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیموتی مورتُن   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیو ایتو   - 25
هنریک وایدولد   - 1
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هنس هولین   - 5
جان برجر   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان هیداک   - 4
هومی بابا   - 2
جف منن   - 2
واسیلی کاندینسکی   - 2
جفری کیپنس   - 3
والتر بنیامین   - 27
جورجو آگامبن   - 5
والتر گروپیوس   - 18
جوزپه ترانی   - 2
ورنر پنتون   - 5
جونیا ایشیگامی   - 3
ولادیمیر تاتلین   - 12
جیمز استرلینگ   - 1
ولف پریکس   - 1
جین جیکوبز   - 2
ونگ شو   - 8
چارلز جنکس   - 7
ویتو آکنچی   - 12
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز کوریا   - 15
ک. مایکل هیز   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کارلو اسکارپا   - 13
حسن فتحی   - 5
کازو شینوهارا   - 1
حسین امانت   - 3
کازیو سجیما   - 2
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کالین روو   - 1
داریوش آشوری   - 1
کامران دیبا   - 13
داریوش شایگان   - 13
کامرون سینکلر   - 11
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستفر الکساندر   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کریم رشید   - 5
دیوید رُی   - 2
کلر استرلینگ   - 2
دیوید گیسن   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید هاروی   - 25
کنت فرمپتن   - 14
رابرت نوزیک   - 2
کنزو تانگه   - 9
رابرت ونتوری   - 29
کنستانتین ملنیکف   - 3
رُدولف شیندلر   - 7
کنگو کوما   - 47
رضا دانشمیر   - 5
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رم کولهاس   - 101
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رنزو پیانو   - 30
کوین لینچ   - 7
ریچارد مِیر   - 8
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریموند آبراهام   - 1
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رینر بنهام   - 2
یان گِل   - 9
رینهولد مارتین   - 5
یو ان استودیو   - 32
ریکاردو بوفیل   - 4
یورگن هابرماس   - 15
زاها حدید   - 190
یونا فریدمن   - 5
زیگموند فروید   - 11
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -780
معماری مذهبی   -105
زیرساخت های شهری   -375
صنعتی   -102
فرهنگی   -329
گالری   -84
پاویون   -264
هتل   -76
موزه   -254
ورزشی   -65
اداری ـ خدماتی   -232
بهداشتی   -40
مسکونی ـ تجاری   -161
حمل و نقل عمومی   -37
تفریحی   -154
ویلا   -6
اموزشی   -133
زاغه نشینی   -5
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
ترسیمات معماری؛ مداخله انتقادی در تصویر و تلاش برای تغییر واقعیت
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1399/02/04
مـنـــــــبـع : اختصاصی اتووود. فرزان شاماسب لو
تعداد بازدید : 338

1- در وضعیتی که ضرورت خانه‌نشینی برای معماری به محرک بازاندیشی پیرامون موضوعِ خانه بدل شده، بیرون از خانه به شدت در حال دگرگونی است و حیات شهری در آستانۀ تجربۀ محتمل یک پارادایم شیفت قرار دارد. این بار نه به واسطۀ پیشرفت انقلابی علوم و جامعه مدنی بلکه به شکلی وارونه و در اثر مواجهه با شکنندگی و ناتوانی آن‌ از شناخت و تفسیر بسندۀ واقعیت و نحوه مواجهه با آن. در این شرایط اندیشیدن به معماریِ خانه، تنها اندیشیدن به درون است؛ فضایی داخلی با مرزی قطعی‌‌تر از هر زمان دیگر که حتی کنترلی بر پوستۀ خارجی جداره‌های تعریف کننده‌اش ندارد. در چنین فضای مجزایی، این مسئله که ادراک ما از شهر بیش از هرچیز به واسطۀ تصاویر فرافکنی شده بر این منطقه امن شکل می‌گیرد از بعد استعاری خالی شده و به عینیت محض رسیده است. کلیت پیچیده‌ای که متعاقب بحران پاندمی کنونی خلق شده به رغم تولید نشانه‌های متکثر و به فراخور آن تمایل مضاعفی که هم در گستره‌های متفاوت دانش و هم در عرصه عمومی برای تفسیر متنی منسجم از این نشانه ها ایجاد می‌کند، پیوسته از قلمرو زبان می‌گریزد و تن به نمادین شدن نمی‌دهد. استیصال دولت‌ها در مدیریت، اعتراف علم به محدودیت‌هایش در مواجهه با حفره‌های شناختی دانش تجربی، و ارائه انواع روایت‌های متضاد و کم‌وبیش تقلیل‌گرایانه‌ از جانب متفکران گستره‌های متنوع دانش پیرامون نظم ‌اجتماعی، اقتصاد، محیط زیست، روانشناسی و ...، شاهدی بر این مدعاست.

از سویی با وجود چنین سطحی از تعین ناپذیری، قرینه‌سازی‌هایی مبتنی بر آشناپنداری نیز  نسبت به این کل پیچیده قابل مشاهده است که به روایت‌هایی آشنا و از پیش حاضر ارجاع می‌دهد؛ روایت هایی مملو از تصاویر ذهنی انباشت شده در حافظه جمعی که در انتظار رخدادی برای احضار شدن به سطح تفسیر، مصادرۀ امر واقع و ریختن آن در یک قالب انتظام دهنده خیالی اند. در میان این تمایل به نمادین‌سازی و مواجهۀ تصویری عام، آن‌چه بیش از هر چیز قطعیت یافته گزاره‌هایی ساده و صریح در باب فضاست: ضرورت فاصله فیزیکی و تغییر رابطه با اشیاء که هر دو از مقولاتی است که به نحوی معماری را متأثر می‌کند. ‌گزاره‌هایی منطقی و ظاهراً علمی، اما در واقع ناشی از فقدان علمِ متناسب با زمان و تنها متکی بر عقل سلیم. آن‌جا که گستره‌هایی از دانش که در این وضعیت مرجع اصلی روایت محسوب می‌شوند (از پزشکی و علوم آزمایشگاهی تا مدیریت و اقتصاد)، راه حل متناسب را در چارچوب خود نمی‌یابند، پاسخ‌های بدوی حول کنترل فضا و شهر به همگرایی می‌رسد، تا پرسش‌های اساسی برای مدتی نامعلوم به تعلیق درآید. در شرایطی که اصطلاح
فاصله‌گذاری اجتماعی انگ محسوب می‌شود، فاصله‌گذاری فیزیکی از چنان بداهتی برخوردار است که گویا فضای فیزیکال و به تبع آن بدن‌ها از آغاز از امر اجتماعی جدا بوده و قابلیت تبدیل شدن به مسئله را ندارند. به نظر نمی‌رسد این با اندیشه معماری دست‌کم تا آن‌جا که به فضای عمومی گره خورده ‌است سازگار باشد. با این حال دانش معماری همچون کالبد محتضر شهر، خاموش و ناظر بر تحدید کرانه‌هایش توسط جریان مداومی است که پیش‌تر آن را تحت سیطرۀ عملکرد و برنامه‌ریزی و ذیل گرایش‌های تخصصی دیزاین و شهرسازی به انقیاد کشانده بود و اکنون با پذیرش عمیق‌تر روابط غیرحضوری در جامعه، هر آن‌چه از وجه عمومی فضا باقی مانده تا حد مشاعات ساختمان را به محدوده‌ای غیر ضروری برای اندیشه معماری بدل کرده است.

تاریخ رابطۀ درون و بیرون و به یک معنا تاریخ معماری به پایان رسیده است و آن‌چه باقی مانده، عبارت است از روایتی از ردّ یک قلمروی ناموجود که بنا بر قراردادی نانوشته به عنوان واقعیت بیرونی پذیرفته شده است: معماری فضای عمومی. این تفسیری اغراق آمیز از یک وضعیت اضطراری موقت نیست، بلکه برای معماری گزارشی عام از وضعیت استثنایی مستمری است که تنها با شرایط اضطراری کوتاه مدت تحکیم و به عقل‌سلیم بدل می‌شود. عدم رابطه معماری فضای عمومی در کالبد شهر با ماهیت امر عمومی در جامعه شهری، کمابیش به قاعده‌ای بدل شده که از دو افق متفاوت قابل صورت‌بندی است: نخست این‌که فضاهای فیزیکال عمومی به عنوان محصول معماری غالباً متضمن کردار عمومی نبوده و بیشتر با مصرف جمعیِ برنامه‌ریزی شده مرتبط است؛ و دیگر آن‌که نه تنها معماری خود مسئله‌ای عمومی نیست بلکه در شرایطی که موضوعی به مسئله عمومی بدل می‌شود، دانش معماری سهمی ناچیز در تبیین یا اثر‌گذاری بر آن دارد و خودبه‌خود از عرصۀ عمومی خارج می‌شود. آیا می‌بایست این دوگانه را واقعیتی طبیعی تلقی و گستره عمومی را از معماری حذف شده دانست، و یا در برابر انکار واقعیتی به عنوان نقش معماری در تولید فضای عمومی، مقاومت کرد؟ فضای عمومی بیرون از قلمروی معماری و کالبد شهر کجا تعریف می‌شود؟

این مسئله که اکنون رسانه‌های جمعی و انواع شبکه‌های اجتماعیِ برخط به عنوان گستره‌هایی غیرمادی و بر پایه روایت و تصویر، [شبحِ] حوزۀ عمومی را نمایندگی‌ می‌کنند، خود نشان از پذیرش جمعیِ بازنماییِ واقعیت به عنوان خودِ واقعیت دارد. در این عرصه روایت‌ها از طریق زنجیرۀ دلالت در بافتاری مشخص تصاویر ذهنی را می‌سازند و تصاویر عینی به شیوه‌ای مشابه روایت‌ها را نقل می‌کنند. از سوی دیگر افزایش روزافزون حجم و سرعت انتقال اطلاعات و در نتیجه مواجهه سریع و سطحی با رویدادها، با غلبۀ تصویر بر متن همراه است که نمود آن را می‌توان در گسترش فراگیر پلتفرم‌های اجتماعی مبتنی بر تصویر مشاهده کرد.

تصویر که پیش‌تر نقش بازتاب و تکمیل روایت متن را داشت، اکنون به راوی اصلی بدل شده است. حتی انتزاعی‌ترین تصویر که از هرگونه عنصر روایی تهی شده است باز هم حامل روایتی ضمنی از ذهنیت تقلیل‌گرای پدیدآورده اش خواهد بود. با این حال عمده تصاویری که در حافظه جمعی تثبیت شده و بر نحوه داوری عمومی پدیده ها اثر می‌گذارند، نه تنها روایت نسبتاً منسجمی از یک پدیده یا ایده را فارغ از صحت و اعتبارش ارائه می‌دهند بلکه غالباً آن روایت را در قالب واقعیت یا نحوه‌ای که چیزها به واقع هستند عرضه می‌کنند؛ چرا که ماهیت تصویر (ذهنی یا عینی)، ثانوی و انعکاسی است و در چارچوب زبان این پیش‌فرض دیرینه را به همراه دارد که برای انعکاس تصویر یک چیز، نخست خود آن چیز می‌بایست موجود باشد. واقعیت چیزی جز نظم نمادین نیست و امر نمادین محصور در قلمروی زبان است. ایده‌هایی که در گستره زبان ساختارمند می‌شوند مستقیماً واقعیت اجتماعی را متأثر می‌کنند.

این مسئله در وضعیتی که دانش عمومی با حفره‌های شناختی مواجه می‌شود و تصویر از وقوع رویداد یا برقراری شرایطی در آینده خبر می‌دهد، بحرانی شده و مستعد پذیرش اَشکال ایدئولوژیک است. با قرارگیری مخاطب در یک موقعیت ایدئولوژیک به مثابه سوژۀ تابع، که خود از پیش به کمک آپاراتوس‌های تصویرسازِ دانش ساخته و پرداخته شده است، زمینه پذیرش ایده‌ها به مثابه واقعیت فراهم شده و به تدریج به واقعیتی بدیهی و طبیعی تبدیل می‌شوند. جای شگفتی نیست که بسیاری از داستان‌ها و تصاویر خیالی آینده‌نگر، همین امروز چهره‌ای واقعی به خود گرفته‌اند و به موازات آن بسیاری از واقعیت‌های انکار ناپذیر گذشته نفی شده و در زندگی کنونی‌ما جایی ندارند. این فرایند همیشه بر یک پیش
بینی عالمانه و مبتنی بر شناخت تحولات طبیعی استوار نیست بلکه در وضعیت هژمونیِ تصویر، خودِ تصویر که اکنون واجد مرجعیت شده چشم‌انداز‌ واقعیت را ترسیم می‌کند و پس از آن تمامی ابزارها در فرایندی کاملاً عقلانی به کار گرفته می‌شوند تا وضوح بیشتری به این واقعیت و نفی جایگزین های محتمل دهند. معیار عقلانیت در این فرایند، فهم چیستی و چرایی واقعیت نیست، بلکه تنها چگونگی کاربرد وسیله‌ها برای رسیدن به هدفی از پیش واقع شده است. در این فرایند کنش معطوف به هدف جایگزینِ کنش ارتباطی‌ای می‌شود که انتظار می‌رفت در عرصه عمومی جاری باشد و در فرایندی جمعی و هدفمند که خود را در قالب طبیعت عرضه می‌کند، جامعه (متشکل از سوژه های تابع) جایگزینِ حوزه عمومی می‌شود. در چنین وضعیتی مداخله انتقادی در تصویر را می‌توان کنشی در راستای نقد وضع موجود و تغییر واقعیت تلقی کرد.

رابطه پارادوکسیکال تصویرسازی با حوزه عمومی از یک سو و با معماری از سوی دیگر افقی را برای ارتباط مستقیم این دو با تمرکز بر مسئلۀ مشترک فضامندی ترسیم می‌کند. بر خلاف ترسیمات معماری، تصویر نمی‌تواند خودارجاع باشد؛ اما می‌تواند چیزی را که به آن ارجاع می‌دهد از روایتی خارج از خود جعل کند. به تبع آن تصویرسازی همواره در قلمرویی میان هنر و دیزاین شناور بوده و به علت پیوستِ همیشگی به اندیشه‌ای خارج از خود، دشوار می‌توان آن را یک دیسیپلین مستقل تلقی کرد. تصویرسازی illustration  در تمایز با رندرینگ (که از ریشۀ عرضه، ارائه و ترجمه است) از آغاز ریشه در تنویر illumination  و روشنگری داشت و با توجه به ماهیت رسانه‌ایِ فراورده‌اش، در ارتباط تنگاتنگی با صنعت چاپ و نشر به هنری تکنیکال و انضمامی تبدیل شد که در آشکارسازی متون، مفاهیم و فرایندهایی که در گفتمان‌های خارج از خود، از جمله در قلمرو معماری تولید شده، ایفای نقش کرده است. از آن جمله می‌توان به نمونه های شاخص کاربرد تکنیک‌های روایی تصویرسازی در بیان معماری و ترسیمات معمارانۀ سده هجدهم (هم‌زمان با توسعه صنعتِ تصویرسازی) نظیر ترسیمات زندان‌های پیرانزی و آثار لویی بوله و نیکلاس لودو نظیر یادبود نیوتون و شهر آرمانی شو اشاره کرد که وجه مشترکشان در نوعی نگاه رادیکال نسبت به متن معماری زمانه خود است.

تفاوت این آثار با عمده آثار هم عصر خود را می‌توان در همان کنش ریشه‌ای تصویرسازی جست‌وجو کرد که نه بازنمایی یک ساختمان به عنوان محصول نهایی، بلکه خود عمل و اندیشۀ معماری است. با این حال در سده نوزدهم که نگاه تکنیکی و فنی در همه عرصه‌ها جاری بود و رابطۀ اندیشه معماری با شهر ذیل همین نگاه ایدئولوژیکِ فنی تضعیف می‌شد، بازار رقابت نشریات برای استخدام تصویرسازان حرفه‌ای داغ بود. تصویرسازی بر پایه ویژگی الصاقی و تکنیک‌های رو به توسعه‌اش به حرفه‌ای تجاری و صنعتی بدل شد که متضمن تبلیغات گسترده کالاها، افزایش فروش مجلات اختصاصی برای گروه‌های مختلف جامعه، و به عبارتی همراهی تمام‌عیار با روح زمانه بود. این دوره از لحاظ تاریخی بر دوران ظهور و افول حوزۀ عمومی بورژوایی منطبق است که طی آن گفت‌وگوی مبتنی بر اندیشه انتقادی در حوزۀ عمومی ادبی که به موازات مصرف فرهنگی در حوزه خصوصی جریان داشت به تدریج تا اواخر سده نوزدهم و با افزایش تیراژ نشریات و تمرکز بر فروش بیشتر به مصرف فرهنگی جمعی تقلیل پیدا کرد و به زعم هابرماس خبرنامه‌ها و مجلات که خود از عوامل مهم تکوین حوزه عمومی در بستر مدرنیته بود، همراه با دگرگونی ساختاری آن تبدیل به مصادیق مصرف شد.

از آن زمان تا امروز که حوزه عمومی فرم جدیدی را برای استقرار خود جست‌وجو می‌کند و معماری در حال آزمایش بسترهای فضایی برای بروز کردار عمومی است، تصویرسازی مولد گستره‌های متعددی از کارتون و کتاب‌های مصور تا گیمینگ و واقعیت مجازی و... بوده که از یک‌سو همگی با نفوذ گسترده در فرهنگ عامه به روایت واقعیت در اشکال گوناگون اشتغال دارند، و از سوی دیگر بیش از پیش به مناسبات بازار آمیخته‌اند. در اوایل قرن بیستم، رابطه ترسیم معماری و تصویرسازیِ روایی یا به کلی ذیل نگاه انتزاعیِ جنبش‌های آوانگارد قطع شد و یا تحت همان مناسبات ایدئولوژیکِ ساختِ تصویر که پیش‌تر مورد اشاره قرار گرفت در آثاری نظیر تصویرسازی‌ فوتوریست‌ها پدیدار گردید. اگرچه گرایش به بیان تصویری معماری در ترسیمات و اسکیس‌های معماران مدرنیست قابل پیگیری است، اما چیزی که قطعاً در معماری این دوره فاقد اهمیت تلقی ‌می‌شد مفهوم نقد در حوزه عمومی بود؛ امر اجتماعی به مثابه ساختِ جمعیت جایگزینِ امر عمومی شده و این بار ایدئولوژی‌های فراگیر در اشکال گوناگون و با تمرکز بر جامعه (به مثابه توده‌ای شکل پذیر) روح غالب زمانه بودند. پیوند دوباره اندیشۀ معماری انتقادی و تصویرسازی را می‌توان در گروه‌های معماری رادیکال دهه شصت پیگیری کرد. آرکیگرم از اساس حول انتشار مجله‌ای که عموم را مخاطب قرار داده بود شکل گرفت.

در ترسیمات سوپراستودیو و آرکیزوم نقد درون دیسیپلین معماری با نقد اجتماعی پیوند خورد و از طریق مجلات و نمایشگاه‌ها عمومی شد. این را می‌توان تلاشی برای انطباق مسئله معماری با امر عمومی تلقی کرد بدون آن‌که سودای تحمیل تصویر به واقعیت عمومی را با اتکا به ابزار خارج از این عرصه در سر بپروراند. آن‌چه در این فرایند به واسطۀ تصویر محقق می‌شود، تهیه یک قاب تصویری از آینده‌ای مبتنی بر جبر زمانه و بیان لزوم سازگاری با آن نیست، بلکه ورود نشانه‌ها و روابط نحوی جدید به گسترۀ زبانی عمومی است که می‌کوشد نسبت به آینده‌های محتمل زیست کالبد شهر آگاهی و حتی مقاومت ایجاد کند و به عبارتی فهم فضامند از شهر را به مسئله عمومی بدل کند. دو نکته حائز اهمیت در این دسته از آثار به چشم می‌خورد. نخست آن‌که با وجود جاری بودن نگاه میان رشته‌ای تا حد قراردادن معماری در لبۀ پرتگاه، مسئله تصویر از خود معماری و فهم فضامند شهر منحرف نمی‌شود؛ و دیگری زنجیرۀ دلالتی است که در زبان تصویری معماری از گذشته تا کنون جاری است. تصویرسازی دید پرنده جوزف گندی (1830) از پروژه بانک انگلیس جان سُون به صورتی آشکار یادآور ویرانه‌های روم پیرانزی بود. یادبود نیوتون فارغ از محتوای درونی اش، پس از دو سده منبع الهام لبیوس وودز برای طراحی یادبود اینشتین می‌شود. ماشین/ساختمان‌های متحرک آرکیگرم به نوعی دنباله و توسعۀ ایدۀ خانه/ماشین لوکوربوزیه در زمینه‌ای کلانشهری‌اند. شبکۀ خنثی و بی‌انتهای شهر بدون توقف آرکیزوم و مونومان ممتد
سوپراستودیو کماکان دستمایۀ ترسیم‌های انتقادی متاخرتر قرارگرفته است؛ و رد همین دست از آثار تصویری را می‌توان در پروژه‌های پرکتیکال معماران دیگر نیز پیگیری کرد که مؤید این گزاره است که زبان معماری در خلاء تولید نمی‌شود.

حتی آن‌جا که معماری به ساختمان متنهی می‌شود تصویرسازی ابزار بازنمایی ساختمان نیست، بلکه بیانیه‌ایست برای آن‌چه در ساختمان پنهان شده است. معماری از طریق ارجاعات نشانه‌شناسانه و نقد درون دیسیپلین و به فراخور آن درونی کردن مسائل خارج از دیسیپلین، از یک سو به خودآگاهی‌ای دست می‌یابد که مانع مصادره قدرت‌اش توسط سایر قلمروهای دانش می‌شود و از سوی دیگر گفتمان درونی خود را برای اثر گذاری بر عرصه عمومی بارور می‌کند. این وجه درونی مانع از امتزاج و استحاله معماری در گستره‌های بیرونی می‌شود و هم‌زمان با اتکا به زبان، امکان گفت‌وگو را باز می‌گذارد. در چنین سازمانی تصویرسازی می‌تواند به قلمروی کنش ترسیمِ معماری بدل شود. در این تفسیر رابطه معماری با تصویرسازی فی نفسه رابطه‌ای بینا رشته‌ای نیست بلکه تصویرسازی را می‌توان مدیومی برای اندیشه معماری در یک گستره زبانی دانست که از انحصار واژگان و قواعد محدود زبان فنی خارج شده و با میسر کردن امکان فهم مولفه‌های بیرونی، معماری را در عرصه عمومی به سخن آورد.

4_ معماری می‌تواند با تسخیر نیروی تصویر توسط ترسیم، از نقش تاریخی‌ای که زمانی در تعین بخشیدن به نظم اجتماعی و سازماندهی اقتدارگرای فضای عمومی داشته خارج شده و به جای صرف ساختن ظرفی برای خیر جمعی و سناریو پردازی خوش‌بینانه درباره تعاملاتی که احتمالاً [هرگز] در آن روی [نـَ]خواهد داد، خود به عنوان کنش‌گر وارد عرصۀ عمومی‌ای شود که بستر آن اکنون بیرون از فیزیک شهر و در نتیجه بیرون از ناحیه امن معماری تعریف شده، و در عین‌حال مسئله اش را پیرامون خود فضا و روابطی که سایر گستره‌های دانش با این قلمرو برقرار می‌کنند حفظ کند. این بستر اگر چه نابسنده است، اما از یک سو انکار و نادیده گرفتن آن تا کنون دستاوردی جز انزوا و حذف دیسیپلین معماری از حوزۀ تاثیر بر مسائل همگانی نداشته، و از سوی دیگر چنان‌چه نظام دانش معماری را واجد نوعی از سوژگی مستقل در نظر آوریم، به سهم خود می‌تواند عاملی در گشایش نوع جدیدی از عرصه عمومی باشد که مناسبات فضایی آزاد در آن تحقق یابد. چیزی که دست کم در اشکال غیر فضامند کنونی تحقق نیافته است.

بر این اساس اگر رابطه معماری با تصویرسازی  را نخست روشی برای اندیشیدن و سپس وسیله‌ای برای بیان معماری در عرصه عمومی تلقی کنیم، حفظ خودآیینی معماری در ترسیم در عین پذیرش خودگشودگی نسبت به زبان عمومی تصویر، معماری را در وضعیتی تکین قرار خواهد داد که فی‌نفسه انتقادی است و در برابر برخوردهای تلفیقی و اغوا شدن دربرابر تصویری غیر واقعی از خود که قادر است آن را به مثابه تبلیغات کالای پشت جلد مجلات زرد، به ورطه ابتذال سوق دهد، مقاومت خواهد کرد. این خودگشودگی عملی از روی ناگزیری و پذیرش اجباری وضعیت نیست، چرا که اساساَ تاریخ معماری به عنوان یک دیسیپلین، تاریخ ترسیمِ معماری است. معماری کماکان به واسطۀ کنش ترسیم که زبان خود را در متن تاریخ و نظریه معماری بارور می‌کند و توانایی ذاتی‌اش در نمادین‌سازی یوتوپیا (به مثابه روشی برای ابطال ایده‌ها)، از قدرتی برخوردار است که به اتکای آن می‌تواند به مداخلۀ انتقادی در روایت‌های کلان نهادینه شده در جهان تصویری پرداخته، در برابر آن‌چه که به واسطۀ هژمونی تصویر به عنوان واقعیت عرضه می‌شود مقاومت کند و به تغییرش امیدوار باشد.



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
ثمین سردارنژاد ( 1399/02/09 ) :
باتشکر از موضوع بسیار جالب ومفید منتشر شده ، متاسفانه درک ادبیات این متن برای کسی که سررشته ی چندانی از ادبیات فارسی ندارد وصرفا یک دانشجوی رشته معماری است سخت بوده وفکرمی کنم بخشی از ذهن خواننده هنگام خواندن مطلب نباید درگیر فهم معانی واژه ها و جملات پیچیده و طولانی ادبی شود. البته امیدوارم جسارت بنده رو ببخشید.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

موج زمین؛ تجربه حضور انسان در اولین اثر ساخته شده لبوس وودز پس از درگذشتش
تراشه های کانسپچوال ـ لِـبُـس وودز، معماری، سامانه ی زمان و فرم های اقتدار
لبس وودز از زبان اریک اوون موس؛ اصالت معمار خیال پرور
لبس وودز و تلاش برای تکوین جهان آشفته
لبوس وودز و تلاش برای معماری انگاره هایِ نامحققِ ناممکنِ ناملموس
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group