معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1417
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1388
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 22
نظریه معماری   - 1053
جشن نامه اتووود   - 21
طراحي داخلي   - 973
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
سازه های شهری   - 910
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
تکنولوژی ساخت   - 894
معماری کوچک مقیاس   - 20
معماری حوزه عمومی   - 829
معماری و نقاشی   - 19
مرزهای معماری   - 817
معماری و روانشناسی   - 18
نگاه نو به سكونت   - 755
پردیس ویترا   - 18
نظریه شهری   - 754
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
المان شهری   - 747
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
معماری و سیاست   - 671
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
کلان سازه   - 632
معماری ـ موسیقی   - 15
معماری مدرن   - 576
معماری بایومورفیک   - 15
معماری پایدار   - 546
شهرهای در حرکت   - 14
منتقدان معماری   - 513
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 14
آرمان شهرگرایی   - 498
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 13
روح مکان   - 485
معماری و هوش مصنوعی   - 13
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 482
فیلم پارازیت ساخته بونگْ جونْ هو   - 13
طراحی صنعتی   - 475
معماری و گیم   - 12
معماری تندیس گون   - 471
معماری و ادبیات   - 12
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 466
معماری جنگلی   - 11
معماری منظر   - 465
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری شمایل گون   - 431
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
باز زنده سازی   - 408
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
آینده گرایی   - 395
بی ینال ونیز   - 10
توسعه پایدار   - 388
درس گفتارهای اتووود   - 9
هنر مدرنیستی   - 386
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری یادمانی   - 359
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه دوم   - 9
معماریِ توسعه   - 337
اتوره سوتساس به روایت آلیس راستورن   - 8
تراشه های کانسپچوال   - 334
مسابقه دانشجویی اتووود ـ دوردوم. مسابقه اول   - 8
معماری سبز   - 327
معماری بیابانی   - 8
طراحی نئولیبرال   - 320
گونتا اشتلزل به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 295
مینت د سیلوا به روایت آلیس راستورن   - 7
اتووود کلاسیک   - 275
طراحی و ضایعات به روای آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 273
شارلوت پریاند به روایت آلیس راستورن   - 7
بدنه سازی شهری   - 263
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محلی   - 260
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری ارزان   - 257
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 254
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
محوطه سازی   - 254
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 249
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 244
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 236
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
گرمایش زمین   - 230
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری های تک   - 222
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 211
کارلو اسکارپا به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن حومه شهری   - 205
جنبش "جانِ سیاهان مهم است" و مسئله‌ی طراحی به روایت آلیس راستورن   - 7
زنان و معماری   - 198
ریچارد نویترا به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 196
طراحی در زمانه بحران به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 190
معماری تخت جمشید   - 7
معماری ـ سینما   - 189
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
هنر انتزاعی   - 182
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 165
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
گرافیک   - 165
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
فضای منفی   - 154
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
مسکن روستایی   - 147
طراحی و پناهجویان   - 7
هنر گفت و گو   - 145
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
طراحی مبلمان   - 132
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
معماری ژاپن   - 130
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
معماری ایران   - 115
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
بلندمرتبه ها   - 112
معماری خوانی   - 6
ترسیمات معماری   - 110
منبع شناسی اتووود   - 6
معماری و فاجعه   - 106
ورنر پنتون به روایت آلیس رستورن   - 6
اتووود ـ ایران معاصر   - 89
تناقض هاوپیچیدگی ها:تئوریهای پیچیدگیِ ونتوری وجیکوبز   - 5
معماری مذهبی   - 87
طراحی مُد   - 5
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
معماری مصر   - 5
معماری فاشیستی   - 81
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
اکسپو   - 79
فرهنگ نفت   - 5
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
اقتصادِ فضا   - 68
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
ویروس کرونا و معماری   - 66
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 4
مدرنیته؛ از نو   - 66
شهرسازی کوچک مقیاس   - 4
معماری هند   - 66
بلوپرینت   - 4
معماری چین   - 65
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری و هنر انقلابی   - 65
چالش های اخلاقی ریاضت ورزی در معماری به روایت پیر ویتوریو آئورلی   - 4
گفت و گو با مرگ   - 63
فرهنگ کمپ به روایت سوزان سانتاگ   - 4
ویرانه ها   - 60
چگونه یوتوپیا در روسیه انقلابی مدفون شد   - 4
مدارس معماری   - 54
فرایند خلاقیت چهار پیشگام معماری مدرن   - 4
زاغه نشینی   - 51
همه ما سایبورگ هستیم   - 4
پداگوژی   - 50
اختلال های تشخیصی معماران مدرن   - 4
معماری کانستراکتیویستی   - 46
داریوش شایگان و هنر ایرانی   - 3
معماری دیجیتال   - 45
معماری بلوک شرق ـ جهان در حال محو شدن   - 3
معماری پراجکتیو   - 45
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
طراحی در وضعیت پندمیک به روایت آلیس راستورن   - 45
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
فیلوکیتکت   - 43
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
جنبش متابولیسم   - 42
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 41
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
باهاوس   - 39
تعییرات زیست محیطی ـ انقلاب یا انهدام   - 2
معماری فضای داخلی   - 38
جودیت باتلر مارا به تغییر شکل خشم مان فرا می خواند؛ گفت و گویی با ماشا گِسِن   - 2
هنر روسیه   - 36
یوتوپیاهای سیاره ای . نیکیتا داوان با آنجلا دیویس و گایاتری اسپیواک   - 2
درگذشت زاها حدید   - 34
برج سیگرام چگونه جهانی شد؟   - 2
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
زیستْ ریاضت و همبستگی در فضای اضطراری   - 2
اکسپو شانگهای 2010   - 33
فیس بوک، گوگل و عصر تاریک سرمایه داری نظارتی   - 2
معماری و رسانه   - 32
شهرهای پیشاصنعتی   - 1
طراحی پارامتریک   - 30
فیلمْگفتارهای معماری و پداگوژی معماری   - 1
بحران آب   - 29
پداگوژی انتقادی   - 1
اکسپو میلان 2015   - 28
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
پاویون های سرپنتین   - 27
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
جهان علمیْ تخیلی   - 24
شهرْخوانی با اتووود   - 1
معماری مجازی   - 23
ده پرسش از هشت معمار   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ژان بودریار   - 5
آراتا ایسوزاکی   - 16
ژان نوول   - 22
آرشیگرام   - 7
ژاک دریدا   - 18
آرکی زوم   - 4
ژاک لوگوف   - 4
آلبرت پوپ   - 4
ژیل دلوز   - 30
آلدو روسی   - 13
سائول باس   - 7
آلوار آلتو   - 19
ساسکیا ساسن   - 9
آلوارو سیزا   - 9
سالوادور دالی   - 2
آن تینگ   - 4
سانا   - 5
آنتونی گائودی   - 27
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آنتونی وایدلر   - 5
سدریک پرایس   - 3
آنتونیو نگری   - 5
سو فوجیموتو   - 11
آنیش کاپور   - 8
سوپراستودیو   - 9
آی وِی وِی   - 34
سورِ فِهْن   - 6
اُ ام اِی   - 41
سوزان سانتاگ   - 9
اتوره سوتساس   - 7
شاشونا زوبوف   - 2
ادریان لابوت هرناندز   - 5
شیگرو بان   - 33
ادوارد برتینسکی   - 1
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادوارد سعید   - 14
فدریکو بابینا   - 30
ادوارد سوجا   - 10
فرانک گهری   - 49
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فرانک لوید رایت   - 45
ادولف لوس   - 8
فرای اوتو   - 10
ارو سارینن   - 29
فردا کولاتان   - 2
اریک اوون موس   - 13
فردریک جیمسون   - 4
اریک هابسبام   - 2
فرشید موسوی   - 3
استن آلن   - 4
فمیهیکو ماکی   - 4
استیون هال   - 32
فیلیپ جنسن   - 5
اسلاوی ژیژک   - 17
گابریل کوکو شنل   - 2
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 7
اسوتلانا بویم   - 4
گرگ لین   - 7
اسکار نیمایر   - 33
گونتا اشتلزل   - 1
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 5
لبس وودز   - 25
الیس راستورن   - 112
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 54
لودویگ لئو   - 3
اماندا لِــوِت   - 4
لودویگ میس ون دروهه   - 25
اویلر وو   - 9
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
ایلین گری   - 7
لودویگ هیلبرزیمر   - 1
ایوان لئونیدوف   - 4
لوسی رای   - 15
بئاتریس کُلُمینا   - 10
لویی کان   - 38
بال کریشنادوشی   - 4
لوییس بورژوا   - 8
باک مینستر فولر   - 12
لُکُربُزیه   - 144
برنارد چومی   - 33
لیام یانگ   - 4
برنارد خوری   - 2
مارتین هایدگر   - 29
برنو زوی   - 7
مارسل بروئر   - 7
بنیامین برتون   - 8
مارشال برمن   - 16
بوگرتمن   - 1
مانفردو تافوری   - 16
بی یارکه اینگلس   - 68
مانوئل کاستلز   - 2
پائولو سولری   - 4
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 10
پائولو فریره   - 2
مایکل سورکین   - 4
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 27
معماران آر سی آر   - 4
پیتر آیزنمن   - 58
معماران مورفسس   - 16
پیتر برنس   - 5
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر زُمتُر   - 68
موشه سفدی   - 12
پیتر کوک   - 7
میشل سر   - 3
پیر بوردیو   - 5
میشل فوکو   - 47
پییر ویتوریو آئورلی   - 9
نائومی کلاین   - 4
تئودور آدورنو   - 5
نورمن فاستر   - 35
تادو اندو   - 13
نیکلای مارکوف   - 1
تام مین   - 13
هانا آرنت   - 9
تام ویسکامب   - 10
هانری لفور   - 24
تاکامیتسو آزوما   - 3
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 28
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 25
هنس هولین   - 5
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 2
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 27
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 18
جورجو آگامبن   - 5
ورنر پنتون   - 5
جوزپه ترانی   - 2
ولادیمیر تاتلین   - 12
جونیا ایشیگامی   - 3
ولف پریکس   - 1
جیمز استرلینگ   - 1
ونگ شو   - 8
جین جیکوبز   - 2
ویتو آکنچی   - 12
چارلز جنکس   - 7
ویوین وست وود   - 6
چارلز رنه مکینتاش   - 7
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز کوریا   - 15
کارلو اسکارپا   - 13
چاینا میه ویل   - 4
کازو شینوهارا   - 2
حسن فتحی   - 6
کازیو سجیما   - 2
حسین امانت   - 3
کالین روو   - 1
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کامران دیبا   - 13
داریوش آشوری   - 1
کامرون سینکلر   - 11
داریوش شایگان   - 13
کریستفر الکساندر   - 2
دانیل لیبسکیند   - 24
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
دنیس اسکات براون   - 10
کریم رشید   - 5
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دیوید رُی   - 2
کلود پَره   - 3
دیوید گیسن   - 2
کنت فرمپتن   - 14
دیوید هاروی   - 25
کنزو تانگه   - 9
رابرت نوزیک   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
رابرت ونتوری   - 29
کنگو کوما   - 47
رُدولف شیندلر   - 7
کوپ هیمِلبِلا   - 22
رضا دانشمیر   - 5
کورنلیوس کاستوریادیس   - 3
رم کولهاس   - 101
کوین لینچ   - 7
رنزو پیانو   - 30
کیانوری کیکوتاکه   - 1
ریچارد مِیر   - 8
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
ریچارد نویترا   - 7
کیشو کـُـروکاوا   - 6
ریموند آبراهام   - 1
یان گِل   - 9
رینر بنهام   - 2
یو ان استودیو   - 32
رینهولد مارتین   - 5
یورگن هابرماس   - 15
ریکاردو بوفیل   - 4
یونا فریدمن   - 5
زاها حدید   - 190
یوهانی پالاسما   - 12
زیگموند فروید   - 13

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -789
صنعتی   -103
زیرساخت های شهری   -381
گالری   -86
فرهنگی   -333
هتل   -76
پاویون   -266
ورزشی   -65
موزه   -254
بیمارستان و داروخانه و کلینیک   -40
اداری ـ خدماتی   -232
حمل و نقل عمومی   -39
مسکونی ـ تجاری   -161
ویلا   -7
تفریحی   -156
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -135
عناصر یادمانی شهری   -1
معماری مذهبی   -105
مجموعه های مسکونی   -1
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : م معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
ایران پسا کرونایی به روایت محمدرضا تاجیک
اتووود سرویس خبر:   تيم اتووود
1399/02/10
مـنـــــــبـع : سایت مشق نو
تعداد بازدید : 212

ـ امروز بسیاری از اهالی فضل و دانش ما، ‌به‌جای تقریر تاریخ اکنون خود، با جهشی دیالکتیکی به آینده پرتاب شده‌اند و هر یک از ورای نگاه خیره‌ی خود تصویری از ایرانِ پساکرونایی نقاشی کرده و تلاش دارد آن را بر در و دیوار ذهن و روان و فهم جامعه نصب کنند. طنز تلخ داستان ـ همچون همیشه ـ این است که "آینده" امری متمایز از "حال" و به‌دور از اراده‌ی انسان فرض می‌شود که آن نقش که از آن نقاشی می‌کنیم، نقش خود آن‌ست، نه نقش ما -غافل از این‌که، به‌تعبیر مولانا، "نقش بینی که در آینه‌ای‌ست، نقش توست آن، نقش آن آیینه نیست". بی‌تردید، آينده را جز از رهگذر ردگيری آثار و نشانه‌هايش كه در سرزمين "گذشته" و "حال" باقی گذارده، نمی‌توان شناخت. "آينده" در زمان "گذشته" و "حال" مخفی است، باید آن را یافت و سپس آن را متحقق کرد. یعنی تلاش كرد به‌جای پيش‌بينی تجريدی، تحليلی و ذهنی آن‌چه در آينده رخ خواهد داد، بديل‌های مناسبی ارائه نموده و مناسبت‌ترین آن‌ها را به‌مورد اجرا گذارد. شعار این آزمون این گفته‌ی بودا است که: "ما همان چيزی هستيم كه انجام داده‌ايم و آن‌چيزی خواهيم بود كه اكنون انجام می‌دهيم". در فرایند این آزمون نبايد صرفاً به ادراک چيزهايی همت گماشت كه انتظار ادراک‌شان را داریم. بايد بدانیم كه كليشه‌ی انتظارات به‌طور ناخودآگاه، ما را هدايت می‌كند كه جست‌وجوگر چه باشیم، چه‌چيزی مهم است، و آن‌چه مشاهده می‌شود چگونه تفسير گردد. اين كليشه‌ها يک نظام ذهنی را تشكيل می‌دهند كه ما را مستعد می‌سازند به شكل معينی فكر كنیم، تصميم بگيریم و تدبير كنیم. باید بدانیم که نظم ذهنی ما شبيه يك عدسي يا پرده‌ای است كه از طريق آن، به جهان مي‌نگریم.

ـ دریدا به‌ما می‌گوید، آینده اکنونی است که در خودش آینده است. آینده هم‌اکنون در حال روی دادن است. اکنونِ ما دوران از کوره‌دررفتگی جهان، به بیان هملت، و زمانه‌ای است که در آن تجربه‌کردن و از گذشته آموختن  ـ گذشته را چراغ راه آینده قرار دادن ـ تؤامان منسوخ، و در همان حال، جزئی از آینده‌ی ما شده است. البته، آینده، آینده است، نه صرفا امتدادی از گذشته. از این‌رو، فیلسوفانی نظیر برگسون و هایدگر تلاش کردند زمانمندی‌ای غیر از زمان خطی تدوین کنند. در تفکرِ برگسون هر لحظه از زمان نهفتگی‌ای است که می‌تواند به بی‌نهایت صورت گشوده شود. از نظر هایدگر معنای بودن با زیستن تعیین می‌شود. هیچ‌چیز از پیش معین نیست. آینده، موضوع عدم تعین است. دریدا یکی از معاصرانی است که وجه زمانیِ تفکر او، آینده است. امکان خلق تازه، وجه اساسیِ چنین نگرشی است. آینده همچون گذشته‌ی آشنا و شناخته شده نیست. تفکری که قرار است تفکرِ آینده باشد باید با ناشناخته‌ها سروکار داشته باشد. پرسش‌ها ما را به جاهایی می‌برند که سرشار از شگفتی‌اند. آینده، همواره در حال آمدن است. وجود آن‌ شبح‌وار spectral است. آینده اکنونی نیست که هنوز نیامده باشد؛ اکنون در خودش آینده است. آینده هم‌اکنون در حال روی دادن است. در اینجا آینده با تفاوت قرابت معنایی می‌یابد. آینده بر اکنون اولویت دارد، همان‌طور که تفاوت مقدم بر این‌همانی است. دریدا ساختار زمان را طوری تدوین می‌کند که در آن اکنون به‌جای این‌که امتدادی از گذشته باشد، رنگ و بوی آینده به‌خود می‌گیرد. پس، اگر می‌خواهیم تصویر و ترسیمی از آینده داشته باشیم، ضرورتا می‌باید تصویر و تعریفی از اکنون داشته باشیم و در بطن متن اکنون، آینده را مامایی (به تعبیر سقراط) کنیم.

ـ بگذارید در پرتو این تمهید کوتاه نظری نویسنده‌ی این سطور هم به‌گونه‌ی پارادوکسیکال و خودنفی‌کننده‌ای نوعی پیش‌بینی در مورد ایرانِ پساکرونایی داشته باشد، و سپس تلاش کند در مسیر گریز از آن، باز دوباره به ساحت نظری فوق برگردد. در نگاه معطوف به آینده‌ی این نویسنده، ایرانِ پساکرونایی به‌طور عجیبی شکل پیشاکرونایی خودش است: با همان صورت و سیرت و خویگان و منش و گفتار و رفتار. فردایش شبیه امروز و دیروزش است، از این‌رو، حوالت فردا و پس‌فردا و پسین‌فردایش چندان با حوالت امروز و دیروز و پس‌پریروزش تفاوت نخواهد داشت. کرونا می‌آید و می‌رود، بیمار می‌کند، می‌کشد، اقتصاد را به‌هم می‌ریزد، انبوهی را بیکار می‌کند، بحران‌های اجتماعی و سیاسی موضعی و متوالی و متراکم بسیاری را ایجاد می‌کند، و متعاقبا سبک‌های زندگی، منش و خویگان و شخصیت آدمیان را، و شیوه‌های مدیریتی آنان را، تغییر می‌دهد، اما در مورد ایران و ایرانیان این "متعاقبا" دفعتا غیبش می‌زند و دولت و ملت ایرانی هم‌چنان کپی برابر اصل و دست‌نخورده باقی خواهند ماند. انسانِ ایرانی ممکن است با کرونا به جهان دیگر پرتاب شود، اما از زیست‌جهان ایرانی‌اش هرگز. کرونا ممکن است زورش به جسم او برسد، اما چون به فرهنگ و عادت‌واره‌ها و حال و احوال و… او برسد، کُلَه بر زمین می‌نهد و دو پا داره، دو پا هم قرض می‌کند و فرار را بر قرار ترجیح می‌دهد. در فردای بعد از رفتن کرونا بسیاری از ایرانیان، کماکان هر کدام یک رسانه برای انتقال شایعه باقی خواهند ماند، کماکان عشق سفر درون‌شهری و برون‌شهری خواهند بود، کماکان رغبتی به کتاب‌خواندن نخواهند داشت، کماکان در مصرف آب و برق اول جهان باقی خواهند ماند، کماکان موبایل به‌دست در حال چت‌کردن با دوستان و اهل فامیل و سرک‌کشیدن به این سایت و آن سایت، و گاهی هم ترول‌بازی خواهند بود، ‌کماکان آخرِ تحلیل و تخمین و تجویز خواهند ماند و از هیچ‌چیز چیزی می‌سازند و رنگ می‌کنند و به‌جای واقعیت و حقیقت به خورد دیگران و خودشان می‌دهند، کماکان میان زن‌ها و مردها‌ی‌ خانواده‌شان دوری و دوستی، کماکان از یک بحران از ملالش بیش‌تر نصیب می‌برند تا از پندش، سیاست‌شان همین سیاست، حکومت‌شان همین حکومت، سیاست‌پیشگان‌شان همین سیاست‌پیشگان، مدیریت‌ جامعه‌شان همین مدیریت، باقی خواهد ماند، کماکان بسیاری از آنان دست دولت می‌نالند و دولت از دست این بسیاران، دولت به حرف آنان گوش نمی‌کند و آنان به حرف دولت، کماکان تدبیرگران منزل‌شان وقتی به منزل درمی‌آیند، قبلا دیر شده و خانه را آب برده، کماکان پس از ویران‌شدن منزل همه انگشت اشاره را به‌طرف دیگری می‌گیرند و در این "ویرانه"، عمارت‌های سیاسی و جناحی خود را برپا خواهند کرد، کماکان برخی از مدیران و نهادها و شخصیت‌ها خواهند گفت: "گفتیم، گوش ندادند"، و دیگرانی خواهند گفت: "کسی نگفت و ما بی‌اطلاع بودیم"، کماکان امر اجتماعی تابع امر سیاسی (با سویه‌ی زیستْ‌سیاست) باقی خواهد ماند، کماکان بسیاری از مردم با دست (با زبان) دولت را به عقب می‌کشند، و با پا (در عمل) آن را به پیش می‌کشند و مدیریت مشکلات و تقاضاها و نیازهای ریز و درشت‌شان را از آن طلب می‌کنند، کماکان مثل کیسه‌گردو نق می‌زنند و همه‌چیز را اسیر رنگ سیاسی می‌کنند و نسبت به آن‌ها "آخر تحلیل‌ها و تجویزها" -البته بدون "داده" و استدلال عقلی و علمی- را ارائه می‌دهند، و در یک کلام، جامعه‌ی ایرانی، کماکان یک موزه باقی خواهد ماند ـ که در آن مومیایی‌شده‌ی همه‌چیز و همه‌کس به نمایش گذارده شده است ـ حتی تماشاگران مومیایی.

ـ بی‌تردید، این نوع رویکرد نیز (حتی اگر تمامی موارد پیش‌بینی‌شده راست آید)، مبتنی بر اعتماد به الگوهای ازپیش‌موجود است: واقعیت آن بیرون برقرار است و ما صرفاً باید آن را بشناسیم. شناختن مثل عکس‌گرفتن از چیزی ثابت و برقرار و تشکیل تصویری از آن در پرده‌ی ذهن است. چه بپذیریم و چه نپذیریم، نوعی تاریخی‌گری و نوعی دترمینیسم تاریخی در پس و پشتِ این نوع رویکرد نهفته است. همین سویه‌ی تاریخی‌گری است که به قلم این رویکرد اجازه می‌دهد که بی‌محابا به تابلوی آینده هجوم آورد و آن را اسیر نقش و رنگ خود کند. این رویکرد، همچنین مبتنی بر نوعی "هستی‌شناسی شدنِ ازپیشمتعین/مقرر" است، که روی دیگر "هستی‌شناسی بودن" است. در این‌جا، نویسنده ممکن است برای فرار از اتهام تاریخی‌گری، ادامه‌ی بحث بدهد و بیفزاید:…البته با این بیان نمی‌خواهم بگویم که انسان و جامعه‌ی ایرانی هیچ‌گاه تغییری را تجربه نکرده‌ و نمی‌کنند، بلکه می‌خواهم بگویم که: اولا، این تغییرات بسیار بطئی و موردی بوده‌اند، و ثانیا، این تغییرات لزوما در نتیجه‌ی یک بحران حادث نشده‌اند. انسان ایرانی، به‌گونه‌ای پارادوکسیکال، آن‌گاه که با بحران بن‌شکن و شالوده‌براندازی مواجه شده است، بیش‌تر به خود برگشته و به خود پناه برده ـ یا خود و خودبودگی برایش مسئله شده است. شاید این گفته‌ی هابرماس در مورد ایرانیان صادق باشد که "هویت زمانی مسئله می‌شود که در بحران است". از این‌رو، آن‌گاه که ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کار شده‌اند که تغییری ژرف در حال و احوال ایرانیان ایجاد کنند، خسته و درمانده این وظیفه را به ماه و نسیم و نم‌نم باران واگذار کرده‌اند. تاریخ ایران به‌ما می‌گوید: ایرانیان مردمانی هستند که در مواجهه‌ی با بحران‌ها سرسخت‌تر می‌شوند و به‌جای آن‌که امیدواری‌های ازدست‌رفته‌شان را به شالوده‌ی نقدِ شکل‌های زندگی اجتماعی جدید تبدیل کنند، به‌نوعی بیزاری شبه‌عارفانه از جهان و پدیده‌ها و بحران‌هایش دچار شده‌اند، و تغییر را پس زده‌اند. حتی اگر رخدادی (اعم از انسانی و غیرانسانی) او را لاجرم از تغییر حال و احوال کرده، این تغییر و تغییرپذیری تاکتیکی نیز، جزئی از طبیعت و هویت این انسان بوده است. و نهایتا به‌عنوان سخن آخر (نتیجه) تصریح کند: در پرتو این نگاه می‌خواهم بگویم، تردیدی ندارم که ایرانیان "کرونا_را_شکست_خواهند_داد، اما با ثبات در آن‌چه هستند." کرونا باید بسیار جان‌سخت و پرحوصله و شکیبا باشد تا بتواند در دژ مستحکم شخصیتی، فرهنگی، روانی و… انسانِ ایرانی رسوخ کند و موجد و موجب تغییری شود. در این افزوده نیز، نوعی احکام استعلایی نهفته‌اند که با نخستین حکم خود خط بطلانی بر شرایط درون‌ماندگار و اقتضائات و استلزامات آن می‌کشند. در این‌جا، پرسش از آینده کماکان یک پرسش بازنمایانه و ناظر بر پاسخ و فهم و یا عدم فهم درست از ایرانِ پساکرونایی است. این رویکرد ما را به فرارفتن از آشوب کثرات و احتمالات جامعه‌ی ایرانی و منطق "تعین‌چندجانبه" فرامی‌خواند و نهایتا، ما را در چنبره‌ی نوعی فراروایت‌ و فرانظریه‌ و پیش‌بینی پوزیتیوستی گرفتار می‌کند.


ـ به‌عنوان سخن آخر بگویم که در آن‌چه گفتم اندیشیدن به آینده و ایران پساکرونایی (یا به بیان دریدایی: "ایرانِ در راه") امری کاملا ضروری و غیرقابل اجتناب فرض شده است، اما به سه شرط: نخست، پرهیز از موضع و مقام "دانای کل" و نص‌گون سخن‌گفتن راجع به ایران پساکرونایی، دو دیگر، اندیشیدن به اکنون و تقریر اکنونیت خود. سه دیگر، تلاش برای ساختن و پرداختنِ آینده در اکنون خود. بنابراین، فرزانگان کشورم را دعوت می‌کنم که در این شرایط از- کوره-دررفتگی-شرایط، مقدم بر پرسش "ایران پساکرونایی چگونه ایرانی است؟" به این پرسش بیندیشند (و پاسخ دهند) که "ایران پساکرونایی باید چگونه ایرانی باشد؟" و "مسئولیتِ منِ پرسش‌کننده چیست؟"     


این یادداشت، بازنشری است از این ادرس در سایت مشق نو 



حامی اتووود
نظـــــــر اعضــــــــا
هنوز نظری برای این خبر ثبت نشده است.

ثبــــــــت نظـــــــر

  
جهت ارسال نظر باید وارد سیستم شوید. / عضو جدید
ایـمـــیـل :  
رمز عبـور :  

ژاک درید و تمامیت طلبی زبان عقل در مواجهه معنا
ژاک دریدا و سیاست دوستی
مارک لیلا و پست مدرنیسم در فهم بدبینانه اش
ژاک دریدا و معماری دیکانستراکتیویستی؛ پرسش از معماریِ تحت استیلا
ژاک دریدا، خوانش انتقادیِ مرکز به مثابه نامکان و لحظه سونامی گفتمان
درباره معماران معاصر ایران :
این گروه در سال 1386 با هدف ایجاد پل ارتباطی بین معماران ایرانی معاصر گرد هم آمد.با شروع کار این وب سایت معماران متقاضی در محیطی ساده وکارآمد به تبادل پروژه ها ومقــــالات خود خواهند پرداخت ودر فضای فروم به بحث وگفتگو می پردازند.
خانه | ورود | ثبت نام | درباره ما | تماس با ما | قوانین سایت | راهنما | تبلیغات
© کلیه حقوق این وب سایت متعلق به گروه معماران معاصر می باشد.
Developed by Tryon Software Group