معماران معاصر ایران, اتووود - بزرگترین سایت معماری
ثبت نام عضو جدید ایمیل آدرس: رمز عبور : رمز عبور را فراموش کردم

به جامعترین سامانه ارتباطی و اطلاع رسانی معماران معاصر ایران خوش آمدید خانه |  ثبت نام |  تماس با ما |  درباره ما |  قوانین سایت |  راهنما |  تبلیغات




موضوعـات مــعـماری
منظر شهری   - 1322
معماری اوایل قرن بیستم روسیه   - 34
معماری و دیگر حوزه های فکر   - 1115
اکسپو شانگهای 2010   - 33
نظریه معماری   - 939
معمارْستاره ها به روايت اتووود   - 33
طراحي داخلي   - 881
معماری دیجیتال   - 32
سازه های شهری   - 850
معماری کانستراکتیویستی   - 32
تکنولوژی ساخت   - 831
معماری پراجکتیو   - 32
مرزهای معماری   - 763
طراحی پارامتریک   - 29
معماری حوزه عمومی   - 717
بحران آب   - 28
المان شهری   - 689
هنر روسیه   - 27
نگاه نو به سكونت   - 680
اکسپو میلان 2015   - 27
نظریه شهری   - 672
پاویون های سرپنتین   - 23
کلان سازه   - 593
معماری؛ خیر مشترک و امید اجتماعی   - 22
معماری و سیاست   - 514
باهاوس   - 21
معماری پایدار   - 503
جشن نامه اتووود   - 21
منتقدان معماری   - 477
معماری مجازی   - 20
معماری تندیس گون   - 446
زاها حدید از نگاه معماران ایرانی   - 20
برنامه ریزی شهری و منطقه ایی   - 429
زنانِ معمارِ ایرانی و سقف شیشه ای در نوزده روایت   - 20
نوسازی و بهسازی بافت های شهری   - 428
پداگوژی   - 19
آرمان شهرگرایی   - 423
پردیس ویترا   - 18
معماری منظر   - 421
معماری پس از یازدهم سپتامبر   - 17
معماری مدرن   - 421
20 بنا که هرگز ساخته نشد   - 17
معماری شمایل گون   - 415
کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی   - 16
روح مکان   - 414
فیلوکیتکت   - 15
طراحی صنعتی   - 396
مسابقه مرکز اجتماعی شهر صدرا   - 15
باز زنده سازی   - 366
معماری ـ موسیقی   - 14
توسعه پایدار   - 349
معماری بایومورفیک   - 14
تراشه های کانسپچوال   - 333
شهرهای در حرکت   - 12
معماری یادمانی   - 330
ده کتاب که هر معمار باید بخواند   - 11
معماری سبز   - 302
ویلا ساوا ـ لوکوربوزیه   - 11
معماریِ توسعه   - 298
مدرنیته؛ از نو   - 11
اتووود کلاسیک   - 263
کنگو کوما ـ استادیوم ملی توکیو   - 10
طراحی نئولیبرال   - 260
کلیسای رونشان ـ لوکوربوزیه   - 10
هنر مدرنیستی   - 259
درس گفتارهای اتووود   - 9
بدنه سازی شهری   - 251
لیوینگ آرکیتکچر   - 9
معماری محلی   - 247
سائول باس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری محدود   - 243
هشت کوتاه نوشته در مورد پوپولیسم   - 7
معماری ارزان   - 241
باوهاوس به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری تجربی   - 241
باکمینستر فولر به روایت آلیس راستورن   - 7
تغییرات اقلیمی   - 241
بی ینال ونیز   - 7
محوطه سازی   - 236
چارلز رنه مکینتاش به روایت آلیس راستورن   - 7
کتابخانه ی اتووود   - 235
ردلف شیندلر به روایت الیس راستورن   - 7
آینده گرایی   - 228
لوسی رای به روایت آلیس راستورن   - 7
بنای محدود   - 220
ده پروژه کمتر شناخته شده لوکوربوزیه متقدم   - 7
معماری های تک   - 217
طراحی و پناهجویان   - 7
گرمایش زمین   - 203
میس ون در روهه به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری پست مدرن   - 196
مارسل بروئر به روایت آلیس راستورن   - 7
مسکن عمومی   - 186
رقابت مجتمع چندعملکردی شهید کاظمی قم   - 7
مسکن حومه شهری   - 185
معماری تخت جمشید   - 7
پروژه های دانشجویی از سراسر جهان   - 157
آلوار و آینو آلتو به روایت آلیس راستورن   - 7
معماری انتقادی   - 148
طراحی در بازی و تاج و تخت به روایت آلیس راستورن   - 7
عکاسی   - 140
پاویون ایران ـ بی ینال ونیز 2016   - 7
زنان و معماری   - 139
آیلین گری به روایت آلیس راستورن   - 6
مسکن روستایی   - 131
صد و بیست و یک تعریف معماری   - 6
هنر گفت و گو   - 127
معماری و فضای زیرساخت های نرم   - 6
معماری ـ سینما   - 125
جهان علمیْ تخیلی   - 5
هنر انتزاعی   - 120
فرهنگ نفت   - 5
گرافیک   - 111
معماری مصر   - 5
معماری ژاپن   - 109
پنج پروژه لوکوربوزیه متاخر که هیچگاه ساخته نشدند   - 5
معماری ایران   - 106
چهار یادداشت برای علی اکبر صارمی   - 4
فضای منفی   - 101
بلوپرینت   - 4
بلندمرتبه ها   - 100
معماری خوانی   - 4
طراحی مبلمان   - 87
اتومبیل در چهار روایت کوتاه از بری ریچاردز   - 4
معماران و چالش انتخاب معماری   - 86
منبع شناسی اتووود   - 4
اتووود ـ ایران معاصر   - 86
اتووودْ آبزرور   - 4
معماری مذهبی   - 86
معماری و عکاسی به روایت آلیس راستورن   - 4
اکسپو   - 75
رادایکالیسم ایتالیایی در سیزده روایت   - 3
پالپ نیوز ِ اتووود   - 68
آینده کجاست؟ روایتی از رولینگ استون   - 3
معماری هند   - 62
رقابت آسمانخراش ایوُلو 2016   - 3
معماری چین   - 61
رابرت نوزیک، یوتوپیا و دولت حداقلی   - 2
معماری فاشیستی   - 60
لویی کان به روایت آلیس راستورن   - 2
ترسیمات معماری   - 49
اسمیتسن‌ ـ رابین هود گاردنز   - 2
گفت و گو با مرگ   - 47
ده پرسش از هشت معمار   - 1
ویرانه ها   - 45
تابْ آوری دفاتر نوپای معماری   - 1
معماری و هنر انقلابی   - 41
چهل نکته در باب هایدگرْخوانی   - 1
جنبش متابولیسم   - 41
شهرْخوانی با اتووود   - 1
مدارس معماری   - 39
طراحی روی بام به روایت آلیس راستورن   - 1
زاغه نشینی   - 38
شهرسازی کوچک مقیاس   - 1
درگذشت زاها حدید   - 34
رابرت ونتوری در بیست و پنج روایت   - 1

طــراحــــــــــــــان
آر ای ایکس   - 3
ریکاردو بوفیل   - 3
آراتا ایسوزاکی   - 16
زاها حدید   - 187
آرشیگرام   - 7
زیگموند فروید   - 9
آرکی زوم   - 4
ژان بودریار   - 3
آلبرت پوپ   - 4
ژان نوول   - 22
آلدو روسی   - 13
ژاک دریدا   - 13
آلوار آلتو   - 19
ژاک لوگوف   - 4
آلوارو سیزا   - 9
ژیل دلوز   - 18
آن تینگ   - 4
سائول باس   - 7
آنتونی گائودی   - 27
ساسکیا ساسن   - 9
آنتونی وایدلر   - 5
سالوادور دالی   - 2
آنتونیو نگری   - 3
سانا   - 5
آنیش کاپور   - 8
سانتیاگو کالاتراوا   - 13
آی وِی وِی   - 34
سدریک پرایس   - 3
اُ ام اِی   - 34
سو فوجیموتو   - 11
ادریان لابوت هرناندز   - 5
سوپراستودیو   - 9
ادوارد برتینسکی   - 1
سورِ فِهْن   - 6
ادوارد سعید   - 12
شیگرو بان   - 33
ادوارد سوجا   - 9
عبدالعزیز فرمانفرمایان   - 4
ادواردو سوتو دی مُرِ   - 18
فدریکو بابینا   - 30
ادولف لوس   - 6
فرانک گهری   - 49
ارو سارینن   - 28
فرانک لوید رایت   - 43
اریک اوون موس   - 13
فرای اوتو   - 9
اریک هابسبام   - 2
فردا کولاتان   - 2
استن آلن   - 4
فردریک جیمسون   - 1
استیون هال   - 30
فرشید موسوی   - 3
اسلاوی ژیژک   - 17
فمیهیکو ماکی   - 4
اسوالد متیوز اونگرز   - 5
فیلیپ جنسن   - 5
اسوتلانا بویم   - 4
گایاتری چاکراوارتی اسپیواک   - 5
اسکار نیمایر   - 33
گرگ لین   - 7
اف او اِی   - 9
لئون کریر   - 2
ال لیسیتسکی   - 3
لبس وودز   - 23
الیس راستورن   - 32
لوئیس باراگان   - 2
اِم اِی دی   - 22
لوئیس مامفورد   - 1
ام وی آر دی وی   - 49
لودویگ میس ون دروهه   - 22
اماندا لِــوِت   - 3
لودویگ هیلبرزیمر   - 3
اویلر وو   - 9
لوسی رای   - 8
ایلین گری   - 7
لویی کان   - 37
ایوان لئونیدوف   - 4
لوییس بورژوا   - 8
بئاتریس کُلُمینا   - 8
لُکُربُزیه   - 133
بال کریشنادوشی   - 4
لیام یانگ   - 4
باک مینستر فولر   - 11
مارتین هایدگر   - 27
برنارد چومی   - 33
مارسل بروئر   - 7
برنو زوی   - 7
مارشال برمن   - 16
بنیامین برتون   - 6
مانفردو تافوری   - 16
بوگرتمن   - 1
مانوئل کاستلز   - 2
بی یارکه اینگلس   - 68
ماکسیمیلیانو فوکسِس   - 9
پائولو سولری   - 4
مایکل سورکین   - 1
پاتریک شوماخر   - 3
مایکل گریوز   - 6
پال گلدبرگر   - 1
محمدرضا مقتدر   - 4
پرویز تناولی   - 2
مخزن فکر شهر   - 1
پری اندرسون   - 3
مـَــس استودیو   - 3
پل ویریلیو   - 19
معماران مورفسس   - 16
پیتر آیزنمن   - 57
موریس مرلوپنتی   - 2
پیتر برنس   - 2
موشه سفدی   - 12
پیتر زُمتُر   - 67
میشل سر   - 3
پیتر کوک   - 7
میشل فوکو   - 44
پیر بوردیو   - 5
نائومی کلاین   - 4
پییر ویتوریو آئورلی   - 4
نورمن فاستر   - 35
تئودور آدورنو   - 3
نیکلای مارکوف   - 1
تادو اندو   - 13
هانا آرنت   - 6
تام مین   - 13
هانری لفور   - 23
تام ویسکامب   - 10
هانی رشید   - 5
توماس پیکتی   - 5
هرزوگ دی مورن   - 27
توماس هیترویک   - 30
هرنان دیاز آلنسو   - 18
تیتوس بورکهارت   - 2
هنری ژیرو   - 3
تیموتی مورتُن   - 2
هنریک وایدولد   - 1
تیو ایتو   - 23
هنس هولین   - 4
جاشوا پرینس ـ رامس   - 2
هوشنگ سیحون   - 14
جان برجر   - 2
هومی بابا   - 2
جان هیداک   - 4
واسیلی کاندینسکی   - 1
جف منن   - 2
والتر بنیامین   - 25
جفری کیپنس   - 3
والتر گروپیوس   - 16
جورجو آگامبن   - 4
ولادیمیر تاتلین   - 10
جوزپه ترانی   - 2
ولف پریکس   - 1
جونیا ایشیگامی   - 3
ونگ شو   - 8
جیمز استرلینگ   - 1
ویتو آکنچی   - 12
جین جیکوبز   - 1
ویوین وست وود   - 6
چارلز جنکس   - 5
ک. مایکل هیز   - 2
چارلز رنه مکینتاش   - 7
کارلو اسکارپا   - 5
چارلز کوریا   - 15
کازیو سجیما   - 2
چاینا میه ویل   - 4
کالین روو   - 1
حسن فتحی   - 5
کامران دیبا   - 13
حسین امانت   - 3
کامرون سینکلر   - 11
خورخه لوئیس بورخس   - 2
کریستفر الکساندر   - 2
داریوش آشوری   - 1
کریستین نوربرگ ـ شولتز   - 15
داریوش شایگان   - 8
کریم رشید   - 5
دانیل لیبسکیند   - 22
کلر استرلینگ   - 2
دنیس اسکات براون   - 10
کلود پَره   - 3
دیلرـ اِسکـُـفیدیو+رِنفرو   - 22
کنت فرمپتن   - 14
دیوید رُی   - 2
کنزو تانگه   - 9
دیوید گیسن   - 2
کنستانتین ملنیکف   - 3
دیوید هاروی   - 24
کنگو کوما   - 47
رابرت نوزیک   - 2
کوپ هیمِلبِلا   - 21
رابرت ونتوری   - 13
کوین لینچ   - 7
رُدولف شیندلر   - 7
کیانوری کیکوتاکه   - 1
رضا دانشمیر   - 5
کیتیو آرتم لئونیدویچ   - 1
رم کولهاس   - 95
کیشو کـُـروکاوا   - 6
رنزو پیانو   - 30
یان گِل   - 8
ریچارد مِیر   - 8
یو ان استودیو   - 32
ریموند آبراهام   - 1
یورگن هابرماس   - 13
رینر بنهام   - 2
یونا فریدمن   - 5
رینهولد مارتین   - 5
یوهانی پالاسما   - 12

کـاربـــــــری هـا
مسکونی   -750
معماری مذهبی   -104
زیرساخت های شهری   -335
صنعتی   -98
فرهنگی   -294
گالری   -84
پاویون   -254
هتل   -73
موزه   -247
ورزشی   -64
اداری ـ خدماتی   -228
بهداشتی   -37
مسکونی ـ تجاری   -156
حمل و نقل عمومی   -35
تفریحی   -150
زاغه نشینی   -5
اموزشی   -129
حامی اتووود
مقـــــــــــالات
    دیوید هاروی و شهر در قامت فهمی انسانْ تولید
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    پهنه ی معلق تهران؛ شاه عبدالعظیم یا شهر ری
        علی رنجی پور
    دیوید هاروی و شهرســــــــــــــــــــــــــــــــــازی آلترناتیو
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
    هنر گفت و گو ـ جان بریسندن و اد لوییس با دیوید هاروی
        آرش بصیرت "سردبیر اتووود"
چنـــــد پــــروژه
مجموعه مسکونی شاه پریان
طراح : علیرضا امتیاز "مدیر اتووود"
منزل شخصی دکتر دلیر - خیابان ولیعصر کوچه 8
طراح : محمود امیدبخش
مجموعه ي تجاري و پاركينگ طبقاتي شقايق
طراح : امين حشمتی
خانه شعر ، پايان نامه معماري كارشناسي ارشد
طراح : مهدي معيت
گذرگاه همیابی
طراح : محمود امیدبخش
کاریــــــــــــابی
   کاریابی
   لیست درخواست ها ی قبلی شما
   لیست کاندیدها به تفکیک استان
   لیست فرصت های کاری به تفکیک استان
وبـــــلـاگ هـــــا
آرشیتکت نمونه
مدیر : مسعود زمانیها
معماری به مثابه ساخت-سجاد نازی
مدیر : سجاد نازی
فتوت نامه معماران
مدیر : اخوان الصفا
مجله معماری Architecture Foolad City
مدیر : مسعود پریوز
معــــرفی کتــــــاب
رهیافت پدیدارشناسی در اندیشه پیتر زومتور
نویسنده :  .
انتشارات : علم معمار

حامی اتووود
کانال تلگرامی اتووود
هنر گفت و گو ـ متالوکس با بئاتریس کلومینا . قسمت اول
اتووود سرویس خبر:   سروش خانی
1397/10/13
مـنـــــــبـع : www.metalocus.es/en/news/interview-beatriz-colomina
تعداد بازدید : 679

خوزه خوان باربا سردبیر مجله بین المللی هنر و معماری متالوکس، مصاحبه ای با  بئاتریس کلومینا، در تاریخ 05/02/2017 انجام داده است.

بئاتریس کلومینا؛ یکی از معمارانی ست که در جهت ارائه بازتعریفی از پانورامای نقد اندیشه و معماری؛ سخت تر و جدی تر از سایرین کار کرده است. کتاب های او برای هر محققی در حوزه معماری معاصر؛ منابع مرجع بشمار می آیند.

کلومینا زنی ست که انرژی و سرزندگی را می پراکند.  ما این مصاحبه را در حالی با لبخندی هوشمندانه و صمیمی آغاز کردیم که چند دقیقه قبل از آن در کافه تریای پوپولیستِ مجتمع فرهنگی بومونتیادای جنوبی در استانبول با مارک ویگلی گفتگویی داشتیم. این مصاحبه برآمدی از سومین دوسالانه طراحی استانبول در پاییز گذشته است، همچنین بیش آن، تلاش می کند تا یکی از جالب ترین و تاثیر گذار ترین زنان معاصرمان را بهتر بشناسیم.

 

باربا: تبریک می گویم، بئاتریس. اینجا که آمدم نسبت به دوسالانه طراحی نگرش شکاکانه ای داشتم.  نمی دانستم که چه می خواهم در اینجا پیدا کنم و پس از دیدن نمایشگاه ها در سالن های مختلف و شنیدن توضیحات مارک ویگلی و شما، به عنوان کرییتورهای دوسالانه، خوشبختانه  بسیار شگفت زده شدم.

کلومینا: بسیار متشکرم.

 

باربا: می خواهم این مصاحبه را با کمی نگاه به گذشته  و پرسش در مورد شرایط  بارسلونا آغاز کنم؛ زمانی که شما معمار شُدید، و آن انگیزه ای که باعث شد تا به ایالات متحده بروید.

کلومینا: بله، بله. فکر می کنم مهم است به عقب بر گردیم زیرا در واقع، همانطور که می دانید، من اهل والنسیا هستم و خانواده ام در آنجا زندگی می کنند. می توانستم در دانشکده معماری والنسیا تحصیل کنم. در حقیقت، در آنجا بود که مطالعه معماری را شروع کردم، اما  همیشه می خواستم بدانم چه چیزی در خارج از زادگاهم وجود دارد. خیلی از دانشکده پلی تکنیک والنسیا راضی نبودم، یک مدرسه تازه تاسیس،  و از لحاظ  فکری؛ فقیر. پدر من رئیس مدرسه قدیمی معماری بود.

هنگامی که وارد بارسلونا شدم احساس آزادی بسیار زیادی داشتم. این دانشگاه تاریخی طولانی داشت و به لحاظ اتفاقاتی که از جنبه سیاسی  افتاده بود بسیار پیچیده تر از حال حاضر بود. از همان ابتدا به گروه تاریخ و تئوری، شهرسازی و ... جلب شدم، جوزپ کوئتگلز ... ایگناسی د سولا مورالس درآنجا بودند... گروه فوق العاده ای از مدرسان وجود داشتند که چشمان مرا به دنیایی کاملا متفاوت از آنچه در والنسیا داشتم؛ باز کردند.

هنگام حرکتِ شما از جاییکه در آن متولد شده اید؛ زمانیست که بذری بکارید، آنگاه که بذری کاشتید؛ شما قادر به هرجهش دیگری هستید. تا حدودی این آنچیزی بود که به من اجازه  می داد تا بار دیگر از بارسلونا بروم، جایی که  همهء چیزهایی را که می توانستم ارائه دهم؛ انجام داده بودم.

 

باربا: در آن زمان؛ معمار زن بودن؛ پیچیده بود.

کلومینا: در والنسیا،تنها زن در کلاس، من بودم.  عجیب بود، وقتی برنامه را شروع کردیم، حدود 2000 دانشجو بودیم، نوعی برنامه  پلی تکنیک آلمانی بود. در ترم دوم تنها 200 دانشجو باقی مانده بودند و پس از آن من به طور کامل تنها بودم، هیچ زن دیگری وجود نداشت. در ترم سوم تنها 20 نفر از ما باقی مانده بودند، و بار دیگر، من تنها زن آنجا بودم. بنابراین به خودم گفتم: "این مکان را ترک می کنم"، نه به این دلیل که هیچ دوستی نداشتم، بلکه برعکس، چون احساس کلاستروفوبیکی داشتم.

وقتی وارد بارسلونا شدم و دانشگاه بزرگی را با 5000 یا 6000 دانشجو دیدم، احساس کردم کسی نیستم. این برای من بسیار رهایی بخش بود. شما مجبور بودید خودتان را پرورش و توسعه دهید از طریق کار خود، نه به این دلیل که مردم شما را می شناختند.

سپس در دپارتمان های شهرسازی، تاریخ و تئوری شروع به کار کردم، در واقع ترجمهء آثار مانفردو تافوری، با یک دوست که کاملا ایتالیایی را می دانست. ما شروع به ترجمه دو متن برای دپارتمان کردیم وتا قبل از فارغ التحصیلی، در حال کار بودم. در همان سال که فارغ التحصیل شدم، دپارتمان شهرسازی مرا استخدام کرد. و شما می دانید که در اسپانیا چگونه کار می کنند: هنگامی که یک استادیار تمام وقت هستید، همانگونه که من بودم،... به عنوان استادیار وارد دانشگاه می شوید... بنابراین بارسلونا را ترک نکردم، من در واقع شغلی داشتم که بسیاری آرزوی آن را داشتند.

 

باربا: پس چه چیزی باعث می شود به ایالات متحده بروید؟

کلومینا: در آن لحظه احساس کردم جهانی فراتر وجود دارد که مهم است آن را بشناسم. در واقع، تلاشهای چندی برای رفتن به خارج انجام دادم. اول سعی کردم به پاریس بروم. سپس درخواست دیگری برای رفتن به AA. هیچیک نشد. تلاش سوم  موفقیت آمیز بود، اما با چاشنی شانس.

در یک تابستان به نیویورک رفتم و یک ماه آنجا ماندم.  استاد دانشگاهی بنام روبرت د ونتوس، به من گفت: "به دوستم ریچارد سِنت سلام برسانید و با او ملاقاتی داشته باشید"، فکر کردم، "این روبرت، چطور به من که عملا یک دانشجوی معماری هستم این را می گوید؟"

من در خانه یک دوست از بارسلونا اقامت داشتم، یک خانه بسیار زیبا واقع در واشنگتن میوز، که یک خیابان کوچک با خانه های بسیار کم است. دوستم به من گفت "آیا می دانی چه کسی در مقابل خانه من زندگی می کند؟ ریچارد سنت". فکر کردم این یک نشانه است. سنت روبروی جایی که هستم زندگی می کند، دیگرخیلی سخت نیست  عبور از خیابان و سلام به سنت.

سنت به من گفت از اینکه به خانه اش رفتم بسیار خوشحال شده است. شما می دانید که آمریکایی ها چگونه هستند. او درباره مؤسسه اش در زمینه علوم انسانی صحبت نمود که در دانشگاه نیویورک سازماندهی کرده بود. آنجا یک فضای بسیار بین رشته ای بود که توسط افرادی مانند او مورد توجه قرار گرفت، و همچنین افرادی مانند کارل شورسک، که "وین در پایان قرن" را نوشته بود یا "سوزان سانتاگ" که بعدها تاثیر بنیادینی بر من گذاشت ... در انجا افراد زیادی حضور فعال داشتند. ولفگانگ شیولبوش که "سفر: داستان قطار" را نوشته بود (منظور کلومینا؛ داستان راه آهن است)، که داستان مجذوب کننده ای بود. در آنجا نویسندگان و مردم زیادی حضور داشتند.

به او گفتم: "خب، همه اینها بسیار جالب است" و او پاسخ داد: "اگر علاقه مندید، می توانید فلوشیپ بگیرید." و فکر کردم "چه معنایی دارد؟" بنابراین، در ماه ژوئیه به اسپانیا بازگشتم، زمانی که یک بورس تحصیلی از وزارت آموزش و علوم  در حال رسیدن به اتمام مهلت تعیین شده بود. درخواست آن بورس را دادم و در ماه اوت آنها به من گفتند که بورس به من تعلق خواهد گرفت. سپس به سنت زنگ زدم و گفتم: "خب، نمی دانم آنچه به من گفتی شوخی بود یا نه، اما حالا من یک بورس تحصیلی دارم" و او گفت: "بله، بله، بیا، بیا، چون می توانم برای شما فلوشیب بگیرم." سپس وارد برنامه شدم. این تجربه چشمان مرا به شیوهء کاملا متفاوت انجام تحقیقات باز کرد.

 

باربا: پس، این زمینه ای ست که بر آن متمرکزید. بیشتر مبتنی بر تئوری، دانش و اندیشه. سوال موردنظر فقط این نیست که چگونه به سمت آمریکا رفتید بلکه پس از آموزش آکادمیک در اسپانیا بویژه با تمرکز بر پروژه ها، چه کاری در آنجا انجام می دهید؟ ریسک فقط عبور از میان اقیانوس نیست، بلکه به نوعی نحوهء بازآفرینی شما بواسطه آموزشهای قبلی است.

کلومینا: ما همه گونه پروژه های معماری را انجام می دادیم، پروژه ی اتمام دوره بسیار مهم بود و این رویکرد در معماری همانطور که گفتید، کاملا واضح است. اما مدل های دیگری نیز وجود داشت که قبلا هم به آن اشاره داشتم. پدرم یک معمار حرفه ای بود که در مدرسه تدریس می کرد، و من می خواستم متفاوت از آن باشم.

بنابراین جاذبه ای که احساس کردم نسبت به حوزه تئوری دارم،برایم بسیار مهم بود، زیرا به من اجازه می داد تا خودم را تعریف کنم. من خودم را در چهره هایی مانند کوئتگلز ؛ یک متفکر، نویسنده، یک معلم می دیدم ... همچنین در  ایگناسی مولارس ، که یک استودیو معماری داشت... و فکر کردن در مورد آن، همچنین تافوری که به مطالعه معماری مشغول بود، و فرامپتن. البته در میان آنها هیچ زنی وجود نداشت.

 

باربا: تمام این نمونه ها؛ گرایش زمینهء فکری شما در آن زمان، به وضوح معرف حضور مردان است. چگونه یک زن خود را در چنین شرایطی می سازد، چگونه او مدعی فضای خود در یک زمینه به طوری ذهنی باز، اما بسته در حوزهء جنسیت  است؟ منظورم این است که تفکر شما، فرآیند تفکر، شیوه شما در چگونگی تمرکز کردن و آنچه که بعدا انجام داده و نشان داده شده است، بطورمنحصر به فردی متفاوت از جریان عمل هایی ست که همکاران مرد در آن زمان می توانستند انجام دهند.  در یک زمینه مردانه چه احساسی داشتید؟

کلومینا: بله، می تواند اینطور باشد. منظورم این است که مدت هاست که از آن مطلع هستم. در بارسلونا احساس خوبی داشتم، در واقع  قبلا به شما گفته بودم که وقتی تحصیل می کردم، علیرغم اینکه در مدرسه معماری  تعداد زنان کمتر از مردان بود، هیچ وقت احساس نمی کردم در همه موارد به حاشیه رانده شده باشم، برعکس، احساس توانمندی داشتم. و در حقیقت، زمانی که برای دو جایگاه در بخش شهرسازی فراخوانده شدم، به عنوان استادیار بیرون آمدم، متقاضی بسیاری وجود داشت که آنها  دو زن را انتخاب کردند: آدا لورنس و من، به نظرم  رسید که در مورد این مسئله هیچ مشکلی وجود ندارد.

وقتی به ایالات متحده رفتم فکر می کردم فقط  برای یک سال می مانم. در ابتدا این را متوجه نشدم اما تبعیض جنسیتی در  ایالات متحده، علی رغم آنچه می گویند، بسیار بیشتر از اسپانیا است.  در ایالات متحده بود که متوجه شدم در عمل موانعی وجود دارد و من باید با آنها  روبرو شوم. از موسسه، به دانشگاه کلمبیا به عنوان "همکار مدعو" با  بورس تحصیلی  دیگری از  La Caixa رفتم.  یک بورس تحصیلی از وزارتخانه گرفتم، و در نیویورک با ریچارد سنت ماندم و این گروه کوچک و کاملا بین رشته ای به طور کامل روش تحقیق مرا تغییر داد. گروه از ادبیات، نقاشی ... استفاده می کرد. بهترین خاطرات من مربوط به آن لحظه هاست زیرا از بسیاری جهات، روند کار من هنوز از آنجا می آید، آن مرکز به مثابه  دوره تکوین بود.

 

باربا: همیشه بحث در مورد موقعیت های واگرایی بوده که هر نسل از معماران انتخاب می کنند، به دنبال برخی از گروه ها که در جستجوی جهان فرانسوی/انگلوساکسون بوده اند، سایرین به  جهان ایتالیایی/آلمانی گرایش دارند.

کلومینا: وقتی درحال  تحصیل بودم، متوجه این قضیه نشدم. زمانیکه در بارسلونا درس می خواندم، فقط به ایتالیا علاقمند شدم. خیلی به تافوری و تمام جهان تئوری نزدیک بودم. در حالی که گروهی که بخشی از آن بودم، گروه "خیابان شهر"، که درست پس از مرگ فرانکو ایجاد شد، تنها به ایتالیا نگاه می کرد، کمی فرانسه، به ویژه تافوری ...

 

باربا: به این معنا، بحث در مورد شمال ایتالیا و جهان آنگلوساکسونی، بنهام به همراه راجرز، هنگامی اتفاق می افتد که به ایالات متحده می روید...

کلومینا: این ارتباط شامل بارسلونا-میلان-نیویورک  بود.  برای ما، مرکز جهان در ونیز بود، حول محوریت تافوری، در حالی که من با فرامپتن و تمام گروه پیتر آیزنمن از طریق اوریول بوهیگاس، سولا مورالس و ... با تمام دنیای بخش "اپوزیسیون" نیز ارتباط داشتم؛ زیرا این جهان مملو از "شبکه ها"  ست.

 

باربا: هر شخصیت مهمی از دهه 70 می تواند در "اپوزیسیون" یافت شود. زمانیکه هر یک از عکس ها را در کنار این فهرست بلندبالا می بینید می توانیم تمام شخصیت های متداول محوری را مشاهده کنیم.

کلومینا: من تا دهه هشتاد به آمریکا نرفتم، سال 1981. 1983 سال آخر "اپوزیسیون ها" بود. البته من  به موقع رسیدم و از مؤسسه چیزهای خیلی زیادی فهمیدم. اینجا مکانی بود که هر شخصی از سراسر جهان برای سخنرانی می آمد، نمایشگاه های رم کولهاس و آلدو رسی برگزار می شد...همه این اشخاصی که در بارسلونا درس خوانده بودند در نیویورک سخنرانی هایی ارائه داده اند.

 

باربا: به این ترتیب، آموزش های آکادمیک  شما در یک دانشگاه عمومی ساخته شد و هنگامی که شما به جهان انگلوساکسون می رسید، متوجه می شوید که مهمترین دانشگاه ها، دانشگاه های خصوصی هستند.

کلومینا: دانشگاه کلمبیا.

 

باربا: بله، شما به پیشروی خود ادامه دادید، اکنون در پرینستون هستید ... یک دانشجو همیشه در مقابل  این سوال که آیا دانشگاه عمومی بهتر است یا خصوصی قرار دارد. این؛  به زمینه اروپایی یا آمریکایی بستگی دارد، زمینه؛ همه چیز را تغییر می دهد، چگونه در این دوگانگی زندگی می کنید، به ویژه در لحظات چنین تغییرات رادیکالی در زمینه خصوصی سازی آموزش و پرورش، که امروزه وجود دارد؟ برای یک معمار اروپایی فرضی، دیدگاه متفاوت آنها از امر عمومی و خصوصی چیست؟ فکر می کنم در ایالات متحده؛ ویرجینیا بهترین دانشگاه عمومی در زمینه معماری است و در رتبه بندی پنجم قرار می گیرد.

کلومینا: البته، و برخی از دانشگاه های عمومی نیز بسیار گران هستند. به عنوان مثال، کالیفرنیا، یو سی ال ای و برکلی که متعلق به دولت هستند، هنوز هم نسبت به آنچه که دانشگاه های دولتی برای دانشجویان در اروپا هزینه می کنند گران هستند. آنها هزینه ای بالغ بر 60000 دلار مانند  پرینستون و کلمبیا ندارند، اما  15000 دلار هزینه دارند، که دقیقا نشان می دهد کاملا به صورت رایگان نیست، هیچ چیز رایگان نیست، بنابراین یک تغییر بسیار رادیکال وجود دارد.

من 23 سال در بارسلونا تدریس می کردم.  آنها یک گواهی به شما می دهند و کار بعدی شما این است که در برابر 300 دانشجو در پلت فرم قرار بگیرید. وقتی وارد نیویورک شدم در حالیکه مشغول به انجام تحقیقات پایان نامه خودم بودم، از من پرسیدند آیا میخواهم یک سمینار بدهم چون در آن سال فرامپتن یک سیمینار برداشته بود و دانشگاه بیش از حد معمول دانشجو پذیرفته بود، 25 نفر. سپس دانشجویان اعتراض کردند که درسها دیگر حالت سمینار ندارد بلکه مانند کلاس درس هستند. پس دانشگاه تصمیم گرفت که این گروه را به دو گروه دوازده نفره برای فرامپتون و دوازده نفره برای من تقسیم کند، و اینگونه آموزش به آنها را شروع کردم. این تعداد برای یک سمینار بسیار افتضاح  است، به شیوه خودم که قبلا آموزش داده بودم کلاس ها را به گروه های کوچک تقسیم کردم.

در امریکا در وهله اول موضوع پول خیلی مهم نیست. در واقع همه دانشجویان پرینستون بورس تحصیلی دارند. این چیزی است که بسیاری از اسپانیایی ها نمی دانند. بخش مشکل، قضیه پرداخت نیست، بلکه پذیرفته شدن در دانشگاه است، زیرا بسیاری از افراد هستند که درخواست پذیرش می دهند اما تعداد کمی جای خالی وجود دارد. دانشگاه های خصوصی آنجا بر روی کاغذ هزینه زیادی دارند. این دو شبیه بهم نیستند. آنها  در پرینستون و کلمبیا برای همه چیز پول پرداخت می کند.

 

باربا: خوب، در واقع، این یک نظر است که نشان دهنده مشکل حباب دانشگاهی ست، بازپرداخت اعتبارات چگونه خواهد بود؟

کلومینا: این یک مشکل در کل ایالات متحده است؛ درواقع اگر خانواده شما مشکلات مالی داشته باشد، شما کمک چندانی دریافت نخواهید کرد چون واجد شرایط برای بازپرداخت شناخته نمی شوید. به جز در پرینستون، جایی که بورس تحصیلی برای دانشجویان کارشناسی هم وجود دارد. اما هنگامی که  مدرک کارشناسی خود را گرفتید، بدهی های زیادی برایتان ایجاد شده  که شما را در شرایط سخت قرار خواهد داد.

 

باربا: برگردیم به حرفهء شما، من واقعا علاقه مندم  کمی در مورد ساختار هویتی خود شما بدانم، نحوه رسیدن به تفکر انتقادی ویژه ای که دارید. یکی از اولین متون شما را که دیدم، مربوط به تفکر انتقادی تان در مورد آیلین گری و خانه اش E-1027، و ارتباط او با لو کوربوزیه است... رابطه ای که یهودا صفران از نقطه نظر دیگری مورد بررسی قرار می دهد... اگر اشتباه نکنم شما زن گریزی خاصی را ازسوی لورکوربوزیه نسبت به یک شخصیت، که بسیار شبیه به آیلین گری ست افشا می کنید. این مورد آن چیزی است که باعث می شود شما روی این مسئله تمرکز کنید؟  یافتن آن آسان نیست. چه چیزی باعث می شود شما به این نوع موضوعات برسید؟

کلومینا: شانس؛ مثل همه چیز در زندگی. در حقیقت، این به هییچ وجه اولین نوشته من نبود، قبلا کتاب "محرمیت و عمومیت" را به تمام کرده بودم. زمانیکه  خط فکری ام را نسبت به چیزی که می نوشتم یافتم،  دست نویس این مقاله را تقریبا به پایان رساندم: برای لو کوربوزیه فرایند مهم تر ازخود پروژه بود. در حقیقت، او پروژه هایی را که قبلا ساخته بود را ترسیم و باز ترسیم می نمود. و ما این را می دانیم. پس از اتمام ساختمان ها، نقشه ها و اسکیس های خود را پیدا می کنید، یعنی روند ادامه می یابد.

این تبصره می گوید: " لو کوربوزیه این روند را تنها در پروژه های معماری اش بکار نمی بُرد، بلکه در سایر آثار نیز این روند را انتخا می کرد، مانند نقاشی های او در کپ مارتین در خانه آیلین گری. او در تمام طول عمر به ترسیم و باز ترسیم پرداخت".  کتاب را به پایان رساندم و زمانی که قصد داشتم آن را برای ناشر بفرستم، خودم را در مقابل این تبصره قرار دادم و فکر کردم: " نمی توانید به این موضوع فکر نکنید که کشیدن این نقاشی ها چه معنایی دارد؟ این بسیار متفاوت از پروژه های باز ترسیمی است." مو را از ماست بیرون کشیدم، متوجه شدم لو کربوزیه برای ساخت نقاشی های دیواری ای که در خانه است از آیلین گری اجازه نگرفته بود و بدیهی است که گری بسیار عصبانی شود و این نقاشی ها را به مثابه نقض تعهد بداند چرا که این نقاشی ها از نقاشی هایی که لو کوربوزیه در الجزیره انجام داد، آمده بودند ...منظورم این است همه داستان این روند فکری از یک اپرای صابونی شروع می شود ، سپس، بخشی ازیادداشت را در متن حرکت می دهم به جایی که فضای بیشتری برای رشد دارد، شروع به افزودن جزئیات کرده، و فکر می کنم "خب، این در حال حاضر کتاب دیگری است " و متوجه شدم این حالت یکی از چیزهایی ست که  وقتی کسی در حال پایان  یک کتاب باشد؛ اتفاق می افتد.

 

باربا: و سپس  کتاب بعدی را شروع می کنید...

کلومینا: گاهی لازم است از لحاظ برخی نقطه نظرات توقف کنیم. این داستانی شد که وقتی اولین فرصت را برای انتشار یافتم آنرا پرورش دادم و "خشونت و فضا" نامیدم . جایی  که اپرای صابونی را مانند رابطه میان  آیلین گری و لو کوربوزیه  پروراندم که به هر روی، هیچ ارتباطی با روش یهودا ندارد. این شکل از شروع یک کتاب جدید نیز پس از اینکه من "جنسیت و فضا" را در کنفرانسی به سال 1992 که در پرینستون برگزار شد؛ ارائه دادم، محقق گردید و شد کتاب "جنسیت و فضا". این کتاب همچنین رویکردی میان رشته ای دارد و  بسیاری از مردم از زمینه های گوناگون مانند سینما، انسان شناسی، ادبیات و غیره را در بر می گیرد.

در واقع، زمانی که به ایالات متحده آمدم، به موضوع فمینیسم بازگشتم، در میان گروه های هنری، "دختران چریکی" برای من مهم بود. آنها تمام آمارهای مربوط به آنچه را که زنان باید برای نمایش در مِت یا موما انجام دهند، برآورد کردند. آنها وجدان مرا نسبت به واقعیتی که متوجه نشده بودم باز کردند.

یک خانم دایرکتور در کتابخانه دانشگاه کلمبیا حضور داشت. او متولد مکزیک و دختر یک اسپانیایی بود که در جنگ داخلی اسپانیا تبعید شده بود. با او بسیار صحبت می کردم و یک روز به او گفتم: "همیشه فکر می کردم در اسپانیا خیلی بیشتر از اینجا جنسیت زدگی  وجود دارد، اما اکنون متوجه می شوم که اینجا زنان واقعا مشکل دارند." "امری که بوضوح مشخص است، زمانی که جامعه هنوز نمیتواند ایده یک زن مانند هیلاری کلینتون را تحمل کند، کاملا مستعد تبعیض است." به عنوان مثال، زنی در کنگره نباشد. این تفکر تعیض آمیز اجازه می دهد که برای مثال "شما قدردان موانعی که در ارتباط با اسپانیا یا یک کشور دیگر اروپایی  وجود دارد باشید،این شرایط در دانشگاه ها تشدید می گردد." سپس او به من چیزی گفت که بسیار تحت تاثیر قرار گرفتم و قبلا به آن فکر نکرده بودم: "البته به این دلیل است که در اسپانیا موضوع جنسیت خیلی مطرح نیست، بلکه موضوع؛ طبقه اجتماعی است." این اظهارنظر واقعا مرا شگفت زده کرد.

باربا: همیشه  وجود شخصی  که این وضعیت را از خارج ببیند لازم است.

کلومینا: مطمئنا؛ احتمالا درست است یا اینکه این موانع بقدری قوی اند که عملا دومی ها اهمیتی ندارند و در این هنگام شکستن شان آسان تر می شود. من متوجه این موضوع  نمی شوم چون نمی دانیم چه چیزی بر ما تاثیر نمی گذارد.


قسمت دوم